Kijk, die weergoden hè, die doen dus echt nooit wat ik wil.
Ik stel me zo voor dat ze met zijn allen in het vroege ochtendlicht op een wolk zitten, en onder het genot van een kopje koffie een brainstorm sessie voeren, getiteld hoe kunnen we Cisca vandaag weer eens lastig vallen.

En ik word er dus echt een beetje zat van hè.
En dan bedoel ik niet  op de goede manier zat, zoals ik dat ooit in een prezwangerschaps- en borstvoedingsleven nog wel eens mee maakte,  maar ik bedoel echt zat.
Zatterdanzatterderzat.

Want nu, nu, eerst was daar al die sneeuw.
Nou, daar had ik dus echt niet om gevraagd.
En nu is het dus al weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zo rond de 35 graden.
En ik ben dus al 39 weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zwanger.

Elke avond klaag ik tegen de melkboer.
‘Ik ben het zooo zat’, zeg ik dan.
‘Echt, ik trek het niet meer.’
‘Echt niet hoor.’
‘Ik trek het echt niet meer.’
‘Je trekt het nog best wel’, zegt de melkboer dan na een minuut of tien half geluisterd te hebben.
‘Het gaat allemaal nog prima en het is hooguit nog een paar weekjes.’

En echt waar mensen, hij heeft gewoon gelijk.
En dat terwijl dat nearly impossible is. Want ik heb altijd gelijk. En daarom kan de melkboer dus eigenlijk nooit gelijk hebben.

Maar ach. Ik trek het nog steeds.
Wel.
Een beetje.
En u weet natuurlijk ook wel dat weergoden niet echt bestaan.
Want het weer, het weer wordt natuurlijk gewoon bepaald door the Adjustment Bureau*.

*Ja nu. U moet weten, ik zag dus zaterdag een voorstukje in de bios. Heerlijk. Want ik love conspiracy theories. Zeg nu zelf, u gelooft toch ook niet echt dat we op de maan geweest zijn?  Of dat u ook maar iets over uw eigen leven te zeggen hebt?
Neehee. Alles wordt geregeld door het bureau. En anders, nou anders, dan wordt het geregeld door het koningshuis. Of Obama. Of we leven in the Truman Show. Dat kan ook.

Vanmiddag komen mijn schoonouders aan.
Ze blijven een weekje.
Om mij te helpen, maar natuurlijk vooral ook om Kobus te zien.
De laatste keer dat ze Kobus, toen nog een behoorlijk rustig één jarig meisje, zagen, was in oktober.
Pfoe, are they in for a suprise!

Bezoek van de schoonouders betekent dat ik een week lang oppas aan huis heb.
En ik hoop maar dat ze the job description en kleine lettertjes van de reisvoorwaarden goed gelezen hebben.
Want deze oppas moet ook goed kunnen poetsen.
En koken.
En wassen.
Boodschappen doen.
Tuinieren.
Masseren.
Een mailing versturen voor de Nederlandse club.
Een kinderbedje in elkaar zetten.
Ramen lappen.
Geboortekaartjes schrijven. Als de enveloppen tenminste deze week eindelijk eens arriveren.
En misschien kunnen ze Kobus dan ook meteen even zindelijk maken deze week.
En daarnaast verwacht ik trouwens ook een koffer vol Nederlandse lekkernijen. U weet wel, een koffer met roze koeken, drop, tum tummetjes, stroopwafels, kaas, limonadesiroop, yokidrink, bitterballen van Dobbe, een paar Hollandse nieuwe, ontbijtkoek, chocomel, roggebrood, en meer van dat soort dingen.

Maar weet u wat nu echt tof zou zijn? 
Als één van hen een weekje bij de lokale provincie gaat werken. Zo moeilijk is mijn baan namelijk echt niet.
Of dat Keesje er spontaan uitvalt bij hun komst. Dat mag ook.

Het was een heerlijke middag vandaag.
Op loopafstand van ons huis vond namelijk het lokale jazz and food festival plaats.
In 35 graden luisterden we naar live muziek, en aten en dronken we ons lekker vol.
Voor zover ik dat laatste nog kan trouwens, want Cisca met Keesje is al een volle combinatie an sich, laat staan dat er dan ook nog food in the mix wordt gebracht.

Kobus had de tijd van dr leven.
Er werd gedanst, gelachen, gezwaaid, geklapt, gekraaid van plezier, lekker gegeten, en volop gekletst met andere kindjes.
En echt, ik kan u zeggen, van al de aanwezige kindjes was Kobus natuurlijk verreweg de allerleukste en allerliefste.
Toen we veeltelaatmaardatgafniet thuiskwamen, bracht ik haar naar bed.
Ze kletste onverstaanbare volzinnen tegen me terwijl we aan elkaar geplakt van het zweet een boek lazen.
Daarna kroop ze nog dichterbij tegen mij en de baby aan. En plakten we nog meer aan elkaar vast.
Ik kreeg aaitjes over mijn haar, en de schoppende baby werd uitgebreid gekust.

En ineens realiseerde ik het me.
Kobus is binnenkort niet meer mijn enige kind.
Ik ben straks moeder van Kobus en Keesje.

En zal ik dan nog wel genoeg tijd hebben voor Kobus?
Tijd om te genieten?
Want dat wil ik.

Genieten van Kobus.
Van haar lach.
Van haar enthousiasme.
Van haar lekkere koppie.
Van haar gekke Engels-Nederlands-Kobiaanse geklets.
Van haar grapjes.
Van haar lekkere mollige lijfje.
Van de geur van haar haartjes.

Gelukkig maar dat ik heel goed ben in genieten.
En dus geniet ik straks gewoon dubbelop.

Dubbelop genieten van twee lachende, enthousiaste, lekker mollige, heerlijke geurende kinders.
Ik kan niet wachten.

Klik hier voor deel 1.

En toen was het dus zaterdag 13 september 2008.
Na een toch wel enigzins brakke nacht, waarin ik nog eens duidelijk maakte aan de melkboer dat ik toch echt geen castor oil ging slikken, deed ik iets verschrikkelijks.
Iets zo verschrikkelijks dat ik het bijna niet durf op te schrijven.

… (Wat puntjes voor het extra spanningseffect)…

Ik dwong de melkboer namelijk om mij mee te nemen naar de IHOP.
En voor iedereen die nog nooit in de VS is geweest, en slash of niet weet wat de IHOP is, klik en huiver.
Aldaar aangekomen, stopte ik een stapel pannenkoeken met banaan en nutella en maple syrup naar binnen, aangevuld met eieren, spek, en twee pakjes boter en andere vetten.
Bleg.
Maar, mijn excuus is dat ik denk ik al wist dat ik die dag mijn oerkrachten nog nodig had.
En echt, ik zeg u, die krachten van mij, die werken het beste op pannenkoeken met banaan en nutella. Sorry.

Het verhaal wordt nog erger, want na de IHOP liep ik dus naar de overkant van de straat.
Daar zat namelijk een McDonalds.
En nu kom ik werkelijk waar nooit in de McDonalds, maar toen moest het.
Ik had namelijk een kleine aardbeienmilkshake nodig.
Omdat castor oil bijna niet mengt met een andere vloeistof.
En ja dus toen, toen dronk ik op zaterdag 13 september 2008 om 10 uur ´s ochtends een milkshake met 120 milliliter olie.
Als ik terug denk aan hoe het smaakte, word ik spontaan weer misselijk.

Maar ach, op die misselijkheid na ging het wel, en dus togen de melkboer en ik naar de supermarkt. En naar de bibliotheek.
Totdat ik naar huis wilde.
En wel heel snel.
Want ik moest, zeg maar, nogal nodig naar de wc.

De verdere details zal ik u besparen, maar op zaterdagmiddag hing ik dus een beetje thuis rond. Ik las een boekje, speelde wat op de Nintendo en wandelde af en toe eens naar de wc.
En ok, ik had best wel erge krampen.

Rond zes uur ´s avonds was ik verschrikkelijk misselijk en verdwenen de laatste restjes nutella, boter en pannenkoek in het riool.
De immer attente melkboer liet het bad voor mij vollopen.
En terwijl ik lekker wat ronddobberde, zei de melkboer meerdere malen: ‘zeg euhm, volgens mij heb je best ergere weeën.’
Maar nu ja, u kent mij, ik luister zelden en weet alles beter, dus ik zei: ‘zeg euhm, dat valt *stilte vanwege kramp* echt wel mee.’

Een uurtje later nam de melkboer het heft in toch maar in eigen handen, heerlijk zo’n man, en belde de verloskundige.
Nadat die kort met mij sprak, zei ze dat we toch maar even langs moesten komen.
Er was echter een klein probleempje.
Ik wilde niet.
Ik wilde thuis blijven. In mijn eigen badkuip, op mijn eigen wc en in mijn eigen bed.
Ik zou echt niet weten waarom.
Maar ik wilde echt niet.
Ik denk dat ik kan zeggen dat de melkboer echt al zijn melkboerentrucjes uit de kast heeft moeten halen om mij in de auto te krijgen.
En dat duurde toch zeker wel een uur.
Want ik laat me echt niet zomaar ompraten tot iets dat ik eigenlijk niet wil.

En toen, kuch, nou ja toen, toen viel Kobus er dus al bijna uit.
Kuch.

Enfin.
Zo kwam het dus dat wij op zaterdagavond rond een uurtje of tien Eastern Time papa en mama werden van Kobus, het mooiste en liefste meisje van Nederland en de VS.

‘Eigenlijk is er nog maar één optie, u kunt morgen vier ounces (noot van de redactie 1: 4 ounces = 120 milliliter) castor oil (noot van de redactie 2: castoroil = wonderolie) nemen.’

We schrijven 12 september 2008, en ik ben zwanger.
Enorm ongelooflijk lang zwanger.
Ik ben zo dik als een hangbuikzwijn met twintig biggetjes in haar buik.
En ik heb het warm. Want het is al drie maanden lang zo’n dertig graden.
Twee dagen geleden heb ik voor het laatst gewerkt.
En op zich voel ik me nog best ok.

Maar toch.
Ik ben over tijd.
Ver over tijd.
Want ik ging toch echt voor een late augustus baby.
En het is nu 12 september.
De rekenwonders onder u begrijpen het al, dat klopt dus niet helemaal.

Het is vrijdagmiddag, en ik ben bij de verloskundige.
Doordat Kobus’ hoofdje erg laag ligt, kan ze me eigenlijk niet goed strippen.
En dan spreekt ze uit wat ik hoopte nooit te hoeven horen, op maandag moet ik naar het ziekenhuis.
Voor my worst nightmare. Een inleiding.

In de VS bevalt minder dan één  procent van de vrouwen niet in het ziekenhuis.
Bevallingen worden vaak ingeleid en bijna dertig procent van de bevallingen eindigt in een keizersnede.
Thuisbevallen is hoogst ongebruikelijk, soms zelfs verboden, en, onder andere in mijn geval, vaak niet verzekerd.
Maar, wij wonen relatief dichtbij een geboortecentrum.
En vanaf het eerste moment dat ik het centrum binnenliep, wist ik dat ik daar wilde bevallen.
De drie mooiste slaapkamers die ik ooit zag, zijn namelijk de birthing suites van het centrum. De blauwe, gele en groene kamer. Kamers met grote twee persoonshemelbedden, mooie witte vitrages, en badkamers met een enorm jacuzzi.
En daarnaast sprak ook de hele filosofie van het centrum ons erg aan.

Maar ja.
Dat is allemaal leuk en aardig, maar dan moet het kind er dus wel uitkomen.
Want anders wordt het alsnog een kwestie van bevallen in het ziekenhuis.
En bevallen in het ziekenhuis, dat wilde ik dus niet.

En nu weet u, mijn trouwe lezers, het allang.
Ik krijg altijd alles wat ik wil.
Tenminste, van iedereen behalve de melkboer.
Die is zelden tot nooit onder de indruk van mijn intimidatie tactieken.
De verloskundige was dat denk ik wel.
Tenminste, als ik uitga van het feit, dat zij één van de raarste zinnen uitsprak die ik ooit had gehoord: ‘Eigenlijk is er nog maar één optie, u kunt morgen vier ounces  castor oil nemen.’

Ik keek dit weekend eens op zolder.
En ik weet dus niet hoe het bij u zit, maar ik vind zolders dus spannend.
Ten eerste het beklimmen van de trap. Dat is meestal al een hele onderneming.
En dan het kijken.
Spannund dat ik dat altijd vind!
Vooral vroeger op de zolder van mijn oma.
Want ik wist nooit wat ik er nu weer zou aantreffen.
Meestal was het iets dat ik mocht houden.
Dus dat was altijd goed.

Zaterdag op de zolder van the MilkMansion trof ik vooral hitte.
Tezamen met een heleboel babyspulletjes.

U begrijpt, eigenlijk lag ik liever op de bank. Een beetje zwanger te wezen.
Onder een plafondventilator en met een koel glaasje limonade on the side.
Maar nadat ik op zolder had gekeken, was er geen plek meer op de bank.

Mensen mensen, hoe is het mogelijk dat een klein schattig meisje zoveel kleding verzamelen in anderhalf jaar?
Mijn eigen walk in closet is er niets bij.

Ik zag dit lieve vestje. Kunt u geloven dat de melkboer dit ooit heeft aangehad?

Ik zag ook het vestje dat ik zelf voor Kobus gebreid had.
Klik hier voor een vijf maanden oude Kobus in de sneeuw inclusief zonnenbril en vest.

En dit rompertje.

En zo ging het maar door en door. Het ene rompertje was nog kleiner en schattiger dan het andere.
Alle unisex kleertjes gingen in de kast.

Alle meisjeskleren gingen in een grote doos, al dan niet tijdelijk terug naar zolder.

Eindelijk iets dat ik van mijn lijstje kan schrappen.
En als u mij nu dan wilt excuseren, dan ga ik even op mijn lege bank liggen.

Zeg hé, lieve lezers, u bent toch niet vergeten dat Keesje er bijna aan komt, hè?

Want ik kan u zeggen, Keesje komt er echt bijna aan. Het hoofdje staat al helemaal klaar voor de uitgang, en ik zou zeggen dat hij of zij zo ergens tussen 15 juni en 15 juli wel een entree in deze wereld gaat maken.
En daarom is het de hoogste tijd voor een polletje.
Want ik ben natuurlijk hardstikke benieuwd wat u allemaal denkt.

Dus, verblijd mij met uw theorieën.
Over het geslacht van Keesje, de dag, en vooruit, doe ook nog maar een gokje naar het gewicht.
En wie weet, ik doe geen beloftes, wint u wel een prijs.

Wat tips from the insider:

• Ik moet nog iets van vier weken tot de uitgerekende datum, die is ergens in het prille begin van juli.
• Kobus was 13 dagen te laat. En zowel mijn mam als zusje hebben meerdere ervaringen met babies die pas na de uitgerekende datum ter wereld kwamen. Dus. Ik ga zelf eerder uit van ergens begin/midden juli dan van juni. Alhoewel ik jarig ben op 29 juni. En ik wil best graag een baby voor mijn verjaardag.
• De melkboer kan heel goed meisjes maken. Denk ik. Maar ik weet het niet echt zeker. Zoals meestal roep ik ook nu maar wat. Want ik heb geen gevoel ofzo. Over wat het is.
• Ik weet wel zeker dat Kobus in totaal vijf neefjes heeft. En veertien nichtjes. Dus onze broers en zwagers zijn zeker goed in het maken van meisjes.
• Mijn papa en mama hebben trouwens alleen maar dochters. En drie kleindochters.
• Klik hier voor de buikfoto, misschien kunt u er iets mee.
• En Kobus woog 7 pounds, 13 ounces. Of te wel 3543,69039 gram.

Nu ja. Hier zult u het mee moeten doen. En met uw gevoel.