Nu Keesje alweer twee weken is, is het hoog tijd voor een verhaal.
Of beter gezegd, het verhaal.
Het verhaal van 6 juli 2010.

Het eerste gedeelte  kent u al.
Ik logde namelijk op 6 juli.
Op mijn werk.
Ik logde over de hitte, airconditioning, Nederland-Uruguay, en stiekem was ik kei chagerijnig.
Want ik had die beeb allang willen hebben.
En in recordbreaking heat zwanger rondlopen is echt geen pretje.

Enniewee.
Ik ging dus op 6 juli gewoon werken.
Met een baby in mijn buik.
Ik zat achter mijn bureau en werkte nog wat aan een rapportje.
Minstens tien keer hoorde ik, ‘are you still here?’
Maar minstens net zo irritant en schokkender was dat voor het eerst iemand vroeg of ik zwanger was van een tweeling. Ik kan u zeggen, daar word je pas echt chagerijnig van als hoogzwangere.

Om twee uur ‘s middags ging ik naar huis.
Ik reed langs het postkantoor, stuurde een aantal kraamcadeautjes pakjes naar Nederland en België, en reed door naar huis, zodat ik om half drie Nederland-Uruguay kon kijken.
Tijdens het tweede doelpunt van Uruguay tweette ik enthousiast dat dit vast de bevalling op gang zou brengen.
Maar ik ging daarna gewoon koken.

De melkboer en Kobus kwamen thuis, we aten, en rond zeven uur bracht ik Kobus naar bed.
Terwijl ik haar optilde en in bed legde, voelde ik iets dat op een wee leek.
Dacht ik.
En toen bedacht ik me ook, dat ik de hele middag al wel wat krampen had.
En dus liep ik naar buiten, waar de melkboer met de buren stond te kletsen, en kletste ik ook wat met de buren.
En zo ging er een heel kwartier voorbij.
Vervolgens vroeg ik rond kwart over zeven aan de melkboer of hij onze oppasvrienden even wilde sms’en voorhetgevaldat, kreeg ik heel snel meer weeën, belden we de vroedvrouw, kreeg ik heel snel veel meer hele  heftige weeën, reden we om acht uur met grote snelheid naar het geboortecentrum, waren we om half negen daar, en was Keesje er vlak voor negen uur.

Ja mensen.
Het was heftig.
En intens.
En snel.
En pijnlijk.

Met als resultaat, u weet het al, het mooiste en liefste jongetje van Nederland en de VS.
Keesje.
Vandaag alweer twee weken uit de buik.

Keesje

8 pounds, 1 ounce aka 3657 gram

en met pie.meltje

Jaja, ik snap het.
U wilt updates.
Maar lieve mensen, ik heb helemaal niets up te daten.
Er gebeurt hier namelijk echt niets boeiends.
(Balen hè, dat u weer voor niets hierheen bent gesurfd?)

Maar vooruit. Ik zal een poging doen. Omdat u het waard bent.

Ik doe het wel in puntjes, hoor.
Want mijn zelfspot cynische ondertoon schrijfstijl werkt namelijk tijdelijk even niet meer zo.
Ik denk namelijk alleen maar aan blauwroze koeken. En babies. En konijntjes. En groen gras. En wiegjes. En kleine rompertjes. En ik voel een briesje. Terwijl ik aan het strand lig. En langs de zee loop. Met een Keesje in de draagdoek. Dan zit ik in een cabriolet. Naast Viggo Mortensen. Ik kijk Pride and Prejudice. Terwijl de melkboer mijn rug masseert. En ik knuffel Keesje. En we gaan kamperen in Frankrijk.
Pfff, ik droom wat af de laatste nachten.

Enfin. Feitjes dus.

Feit 1: Ik zit nu op mijn werk. In de heerlijke koelte van de airconditioning. Morgen ga ik ook werken. Maar daarna is het echt afgelopen.

Feit 2: Het is dus nu officieel verschrikkelijk ongelooflijk heet hier.

Feit 3: Nederland gaat natuurlijk winnen vanmiddag. En ik ga vroeg naar huis. En dan zet ik de tv aan met op de achtergrond via de laptop het commentaar van good old Jack van Gelder.

Feit 4: Daarmeesamenhangend, Keesje moet dus wel geboren zijn voor zondagmiddag. Want de finale tegen Duitsland wil ik niet missen.

Feit 5: Who needs a kraamhulp, wanneer je superlieve collega’s hebt die de eerste tien dagen na de geboorte voor je komen koken? I can’t wait!

Feit 6: Enne, doet u nog mee aan de Kobus en co give away? Lurkers, familieleden en andere niet zelf loggende schepsels zijn ook van harte welkom om te participeren. En ik wil eigenlijk sowieso dat iedereen die mij ooit een cadeautje heeft gestuurd meedoet. Dus.
Hier ziet u hem nog eens. Mijn mooie zelfgemaakte tas. Gratis te winnen.

En ja, euhmjaja, dat was het dus wel.
Belangrijke updates (4) will follow shortly.
Of niet.

Even wat anders hoor, mensen.
Want ja, als ik u de komende dagen elke dag van die saaie zwangerschapsupdates moet geven, ben ik misschien over tien dagen nog wel bezig.

Niet dat ik dat trouwens hoop.
Nee zeg.
We leven hier namelijk de komende week in een serieuze hittegolf.
En met een hittegolf bedoel ik niet temperaturen van 30 tot 35 graden.
Neehee, 30 tot 35 graden is zooo juni 2010.
Deze juli doen we temperaturen boven de 100 graden.
En 100 is dus 38,4.
Misschien dat ik morgen maar een liter castor oil neem.
Net als bij Kobus.

Enniewee.
Even iets anders dus.
En dat anders is een heuse give away.
Ik naaide namelijk de afgelopen weken een tas.
Mijn eerste ooit!
En ik vind hem mooi genoeg om weg te geven.
Nu maar hopen dat u hem ook mooi vindt.

Dus, laat een reactie achter, en volgende week zaterdag bepaal ik, tezamen met een zes dagen oude Keesje en de Random Generator, de winnaar.

Ja.
Euhm.

Nou… euhm… Wat updates dus.

Feit 1) Nederland heeft zojuist gewonnen van Brazilië. Joehoe!
O, dat wist u al?

Nou, feit 2) dan. Ik heb een lang weekend. Want het is zondag Fourth of July. En dus hoef ik maandag niet te werken.

Feit 3) Ik heb toch echt geen zin dan wel intentie om dinsdag weer te gaan werken. Want ik wil een baby. En dus heb ik misschien nu wel een lang weekend van minstens twee maanden.
Of niet.

Want, feit 4) Keesje zit nog steeds in mijn buik. En ik geloof dat ‘ie zich daar nog prima vermaakt. En dus ga ik alweer pas na veertig weken zwangerschap bevallen.
Waarom, o waarom?

Feit 5) Daaaag. Ik ga maar weer even in de zon zitten.
Op een gegeven moment als dat vruchtwater begint te koken, dan komen baby’s er vanzelf uit toch?

O, u wilt updates?
En dagelijks op de hoogte gehouden worden van mijn welzijn?

O.
Nou.
Ok.

Bij deze dan.

Feit 1) Ik zit nu op mijn werk.

Feit 2) Keesje zit in mijn buik.

Feit 3) Ik ben dus bijna veertig weken zwanger.

Feit 4) Ik voel echt helemaal niets, maar dan ook niets, dat ook maar wijst op een toekomstige spoedige arrival van Keesje.

Feit 5) Het is hier nog steeds 35 graden.

Feit 6) Ik kreeg vandaag twee hele mooie cadeaus. Van de melkboer en Kobus.

Want, feit 7) Ik ben vandaag jarig.
Hip hip hooray!

Wow.
Alweer voor de zevende keer 25 geworden.
Best knap.

Ja, en toen was het ineens stil hier.
Heel stil.
Maar ik heb een excuus, hoor.
Een heel goed excuus.
Ik zou zeggen, lees en huiver.

Het excuus kwam voor het eerst aan het licht op afgelopen donderdag 24 juni.
Op deze heugelijke dag ging ik namelijk aan het eind van een lange werkdag, die eindigde in een superonweersstorm met bijbehorende stroomuitval in zo´n beetje de gehele provincie, naar de verloskundige.
En ineens zomaar beviel ik daar van een gezonde Keesje. Hiep hiep hoera.
En nu had de verloskundige eigenlijk niets bijzonders te melden.
Alles ziet er goed uit.
En rustig.
Ooit komt Keesje er vast uit.
Maar de komende dagen dan wel weken, I doubt it.

Nu doet het probleem zich voor dat ze daar bij de verloskundige ook een weegschaal hebben.
En die weegschaal hè, die weegschaap gaf dus donderdag mijn hoogste gewicht ooit aan.
Ik ben sinds donderdag 24 juni officieel één hele Amerikaanse pond zwaarder dan aan het eind van mijn zwangerschap van Kobus.

En ja. Nu ja. Ik zit dus nu in een hoekje te huilen.
Ja joh. Echt.
Tranen met tuiten huil ik.
Terwijl ik me ook nog eens een ongeluk zweet, omdat het hier nog steeds echt ontiegelijk verschrikkelijk ongelooflijk warm is.

Deze combinatie van huilen en zweten resulteert in vochttekort, dat begrijpt u.
En daarom, daarom was het hier dus zo stil.
Just so you know.

Kijk, die weergoden hè, die doen dus echt nooit wat ik wil.
Ik stel me zo voor dat ze met zijn allen in het vroege ochtendlicht op een wolk zitten, en onder het genot van een kopje koffie een brainstorm sessie voeren, getiteld hoe kunnen we Cisca vandaag weer eens lastig vallen.

En ik word er dus echt een beetje zat van hè.
En dan bedoel ik niet  op de goede manier zat, zoals ik dat ooit in een prezwangerschaps- en borstvoedingsleven nog wel eens mee maakte,  maar ik bedoel echt zat.
Zatterdanzatterderzat.

Want nu, nu, eerst was daar al die sneeuw.
Nou, daar had ik dus echt niet om gevraagd.
En nu is het dus al weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zo rond de 35 graden.
En ik ben dus al 39 weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zwanger.

Elke avond klaag ik tegen de melkboer.
‘Ik ben het zooo zat’, zeg ik dan.
‘Echt, ik trek het niet meer.’
‘Echt niet hoor.’
‘Ik trek het echt niet meer.’
‘Je trekt het nog best wel’, zegt de melkboer dan na een minuut of tien half geluisterd te hebben.
‘Het gaat allemaal nog prima en het is hooguit nog een paar weekjes.’

En echt waar mensen, hij heeft gewoon gelijk.
En dat terwijl dat nearly impossible is. Want ik heb altijd gelijk. En daarom kan de melkboer dus eigenlijk nooit gelijk hebben.

Maar ach. Ik trek het nog steeds.
Wel.
Een beetje.
En u weet natuurlijk ook wel dat weergoden niet echt bestaan.
Want het weer, het weer wordt natuurlijk gewoon bepaald door the Adjustment Bureau*.

*Ja nu. U moet weten, ik zag dus zaterdag een voorstukje in de bios. Heerlijk. Want ik love conspiracy theories. Zeg nu zelf, u gelooft toch ook niet echt dat we op de maan geweest zijn?  Of dat u ook maar iets over uw eigen leven te zeggen hebt?
Neehee. Alles wordt geregeld door het bureau. En anders, nou anders, dan wordt het geregeld door het koningshuis. Of Obama. Of we leven in the Truman Show. Dat kan ook.

Vanmiddag komen mijn schoonouders aan.
Ze blijven een weekje.
Om mij te helpen, maar natuurlijk vooral ook om Kobus te zien.
De laatste keer dat ze Kobus, toen nog een behoorlijk rustig één jarig meisje, zagen, was in oktober.
Pfoe, are they in for a suprise!

Bezoek van de schoonouders betekent dat ik een week lang oppas aan huis heb.
En ik hoop maar dat ze the job description en kleine lettertjes van de reisvoorwaarden goed gelezen hebben.
Want deze oppas moet ook goed kunnen poetsen.
En koken.
En wassen.
Boodschappen doen.
Tuinieren.
Masseren.
Een mailing versturen voor de Nederlandse club.
Een kinderbedje in elkaar zetten.
Ramen lappen.
Geboortekaartjes schrijven. Als de enveloppen tenminste deze week eindelijk eens arriveren.
En misschien kunnen ze Kobus dan ook meteen even zindelijk maken deze week.
En daarnaast verwacht ik trouwens ook een koffer vol Nederlandse lekkernijen. U weet wel, een koffer met roze koeken, drop, tum tummetjes, stroopwafels, kaas, limonadesiroop, yokidrink, bitterballen van Dobbe, een paar Hollandse nieuwe, ontbijtkoek, chocomel, roggebrood, en meer van dat soort dingen.

Maar weet u wat nu echt tof zou zijn? 
Als één van hen een weekje bij de lokale provincie gaat werken. Zo moeilijk is mijn baan namelijk echt niet.
Of dat Keesje er spontaan uitvalt bij hun komst. Dat mag ook.

Het was een heerlijke middag vandaag.
Op loopafstand van ons huis vond namelijk het lokale jazz and food festival plaats.
In 35 graden luisterden we naar live muziek, en aten en dronken we ons lekker vol.
Voor zover ik dat laatste nog kan trouwens, want Cisca met Keesje is al een volle combinatie an sich, laat staan dat er dan ook nog food in the mix wordt gebracht.

Kobus had de tijd van dr leven.
Er werd gedanst, gelachen, gezwaaid, geklapt, gekraaid van plezier, lekker gegeten, en volop gekletst met andere kindjes.
En echt, ik kan u zeggen, van al de aanwezige kindjes was Kobus natuurlijk verreweg de allerleukste en allerliefste.
Toen we veeltelaatmaardatgafniet thuiskwamen, bracht ik haar naar bed.
Ze kletste onverstaanbare volzinnen tegen me terwijl we aan elkaar geplakt van het zweet een boek lazen.
Daarna kroop ze nog dichterbij tegen mij en de baby aan. En plakten we nog meer aan elkaar vast.
Ik kreeg aaitjes over mijn haar, en de schoppende baby werd uitgebreid gekust.

En ineens realiseerde ik het me.
Kobus is binnenkort niet meer mijn enige kind.
Ik ben straks moeder van Kobus en Keesje.

En zal ik dan nog wel genoeg tijd hebben voor Kobus?
Tijd om te genieten?
Want dat wil ik.

Genieten van Kobus.
Van haar lach.
Van haar enthousiasme.
Van haar lekkere koppie.
Van haar gekke Engels-Nederlands-Kobiaanse geklets.
Van haar grapjes.
Van haar lekkere mollige lijfje.
Van de geur van haar haartjes.

Gelukkig maar dat ik heel goed ben in genieten.
En dus geniet ik straks gewoon dubbelop.

Dubbelop genieten van twee lachende, enthousiaste, lekker mollige, heerlijke geurende kinders.
Ik kan niet wachten.

Klik hier voor deel 1.

En toen was het dus zaterdag 13 september 2008.
Na een toch wel enigzins brakke nacht, waarin ik nog eens duidelijk maakte aan de melkboer dat ik toch echt geen castor oil ging slikken, deed ik iets verschrikkelijks.
Iets zo verschrikkelijks dat ik het bijna niet durf op te schrijven.

… (Wat puntjes voor het extra spanningseffect)…

Ik dwong de melkboer namelijk om mij mee te nemen naar de IHOP.
En voor iedereen die nog nooit in de VS is geweest, en slash of niet weet wat de IHOP is, klik en huiver.
Aldaar aangekomen, stopte ik een stapel pannenkoeken met banaan en nutella en maple syrup naar binnen, aangevuld met eieren, spek, en twee pakjes boter en andere vetten.
Bleg.
Maar, mijn excuus is dat ik denk ik al wist dat ik die dag mijn oerkrachten nog nodig had.
En echt, ik zeg u, die krachten van mij, die werken het beste op pannenkoeken met banaan en nutella. Sorry.

Het verhaal wordt nog erger, want na de IHOP liep ik dus naar de overkant van de straat.
Daar zat namelijk een McDonalds.
En nu kom ik werkelijk waar nooit in de McDonalds, maar toen moest het.
Ik had namelijk een kleine aardbeienmilkshake nodig.
Omdat castor oil bijna niet mengt met een andere vloeistof.
En ja dus toen, toen dronk ik op zaterdag 13 september 2008 om 10 uur ´s ochtends een milkshake met 120 milliliter olie.
Als ik terug denk aan hoe het smaakte, word ik spontaan weer misselijk.

Maar ach, op die misselijkheid na ging het wel, en dus togen de melkboer en ik naar de supermarkt. En naar de bibliotheek.
Totdat ik naar huis wilde.
En wel heel snel.
Want ik moest, zeg maar, nogal nodig naar de wc.

De verdere details zal ik u besparen, maar op zaterdagmiddag hing ik dus een beetje thuis rond. Ik las een boekje, speelde wat op de Nintendo en wandelde af en toe eens naar de wc.
En ok, ik had best wel erge krampen.

Rond zes uur ´s avonds was ik verschrikkelijk misselijk en verdwenen de laatste restjes nutella, boter en pannenkoek in het riool.
De immer attente melkboer liet het bad voor mij vollopen.
En terwijl ik lekker wat ronddobberde, zei de melkboer meerdere malen: ‘zeg euhm, volgens mij heb je best ergere weeën.’
Maar nu ja, u kent mij, ik luister zelden en weet alles beter, dus ik zei: ‘zeg euhm, dat valt *stilte vanwege kramp* echt wel mee.’

Een uurtje later nam de melkboer het heft in toch maar in eigen handen, heerlijk zo’n man, en belde de verloskundige.
Nadat die kort met mij sprak, zei ze dat we toch maar even langs moesten komen.
Er was echter een klein probleempje.
Ik wilde niet.
Ik wilde thuis blijven. In mijn eigen badkuip, op mijn eigen wc en in mijn eigen bed.
Ik zou echt niet weten waarom.
Maar ik wilde echt niet.
Ik denk dat ik kan zeggen dat de melkboer echt al zijn melkboerentrucjes uit de kast heeft moeten halen om mij in de auto te krijgen.
En dat duurde toch zeker wel een uur.
Want ik laat me echt niet zomaar ompraten tot iets dat ik eigenlijk niet wil.

En toen, kuch, nou ja toen, toen viel Kobus er dus al bijna uit.
Kuch.

Enfin.
Zo kwam het dus dat wij op zaterdagavond rond een uurtje of tien Eastern Time papa en mama werden van Kobus, het mooiste en liefste meisje van Nederland en de VS.

‘Eigenlijk is er nog maar één optie, u kunt morgen vier ounces (noot van de redactie 1: 4 ounces = 120 milliliter) castor oil (noot van de redactie 2: castoroil = wonderolie) nemen.’

We schrijven 12 september 2008, en ik ben zwanger.
Enorm ongelooflijk lang zwanger.
Ik ben zo dik als een hangbuikzwijn met twintig biggetjes in haar buik.
En ik heb het warm. Want het is al drie maanden lang zo’n dertig graden.
Twee dagen geleden heb ik voor het laatst gewerkt.
En op zich voel ik me nog best ok.

Maar toch.
Ik ben over tijd.
Ver over tijd.
Want ik ging toch echt voor een late augustus baby.
En het is nu 12 september.
De rekenwonders onder u begrijpen het al, dat klopt dus niet helemaal.

Het is vrijdagmiddag, en ik ben bij de verloskundige.
Doordat Kobus’ hoofdje erg laag ligt, kan ze me eigenlijk niet goed strippen.
En dan spreekt ze uit wat ik hoopte nooit te hoeven horen, op maandag moet ik naar het ziekenhuis.
Voor my worst nightmare. Een inleiding.

In de VS bevalt minder dan één  procent van de vrouwen niet in het ziekenhuis.
Bevallingen worden vaak ingeleid en bijna dertig procent van de bevallingen eindigt in een keizersnede.
Thuisbevallen is hoogst ongebruikelijk, soms zelfs verboden, en, onder andere in mijn geval, vaak niet verzekerd.
Maar, wij wonen relatief dichtbij een geboortecentrum.
En vanaf het eerste moment dat ik het centrum binnenliep, wist ik dat ik daar wilde bevallen.
De drie mooiste slaapkamers die ik ooit zag, zijn namelijk de birthing suites van het centrum. De blauwe, gele en groene kamer. Kamers met grote twee persoonshemelbedden, mooie witte vitrages, en badkamers met een enorm jacuzzi.
En daarnaast sprak ook de hele filosofie van het centrum ons erg aan.

Maar ja.
Dat is allemaal leuk en aardig, maar dan moet het kind er dus wel uitkomen.
Want anders wordt het alsnog een kwestie van bevallen in het ziekenhuis.
En bevallen in het ziekenhuis, dat wilde ik dus niet.

En nu weet u, mijn trouwe lezers, het allang.
Ik krijg altijd alles wat ik wil.
Tenminste, van iedereen behalve de melkboer.
Die is zelden tot nooit onder de indruk van mijn intimidatie tactieken.
De verloskundige was dat denk ik wel.
Tenminste, als ik uitga van het feit, dat zij één van de raarste zinnen uitsprak die ik ooit had gehoord: ‘Eigenlijk is er nog maar één optie, u kunt morgen vier ounces  castor oil nemen.’

Ik keek dit weekend eens op zolder.
En ik weet dus niet hoe het bij u zit, maar ik vind zolders dus spannend.
Ten eerste het beklimmen van de trap. Dat is meestal al een hele onderneming.
En dan het kijken.
Spannund dat ik dat altijd vind!
Vooral vroeger op de zolder van mijn oma.
Want ik wist nooit wat ik er nu weer zou aantreffen.
Meestal was het iets dat ik mocht houden.
Dus dat was altijd goed.

Zaterdag op de zolder van the MilkMansion trof ik vooral hitte.
Tezamen met een heleboel babyspulletjes.

U begrijpt, eigenlijk lag ik liever op de bank. Een beetje zwanger te wezen.
Onder een plafondventilator en met een koel glaasje limonade on the side.
Maar nadat ik op zolder had gekeken, was er geen plek meer op de bank.

Mensen mensen, hoe is het mogelijk dat een klein schattig meisje zoveel kleding verzamelen in anderhalf jaar?
Mijn eigen walk in closet is er niets bij.

Ik zag dit lieve vestje. Kunt u geloven dat de melkboer dit ooit heeft aangehad?

Ik zag ook het vestje dat ik zelf voor Kobus gebreid had.
Klik hier voor een vijf maanden oude Kobus in de sneeuw inclusief zonnenbril en vest.

En dit rompertje.

En zo ging het maar door en door. Het ene rompertje was nog kleiner en schattiger dan het andere.
Alle unisex kleertjes gingen in de kast.

Alle meisjeskleren gingen in een grote doos, al dan niet tijdelijk terug naar zolder.

Eindelijk iets dat ik van mijn lijstje kan schrappen.
En als u mij nu dan wilt excuseren, dan ga ik even op mijn lege bank liggen.

Zeg hé, lieve lezers, u bent toch niet vergeten dat Keesje er bijna aan komt, hè?

Want ik kan u zeggen, Keesje komt er echt bijna aan. Het hoofdje staat al helemaal klaar voor de uitgang, en ik zou zeggen dat hij of zij zo ergens tussen 15 juni en 15 juli wel een entree in deze wereld gaat maken.
En daarom is het de hoogste tijd voor een polletje.
Want ik ben natuurlijk hardstikke benieuwd wat u allemaal denkt.

Dus, verblijd mij met uw theorieën.
Over het geslacht van Keesje, de dag, en vooruit, doe ook nog maar een gokje naar het gewicht.
En wie weet, ik doe geen beloftes, wint u wel een prijs.

Wat tips from the insider:

• Ik moet nog iets van vier weken tot de uitgerekende datum, die is ergens in het prille begin van juli.
• Kobus was 13 dagen te laat. En zowel mijn mam als zusje hebben meerdere ervaringen met babies die pas na de uitgerekende datum ter wereld kwamen. Dus. Ik ga zelf eerder uit van ergens begin/midden juli dan van juni. Alhoewel ik jarig ben op 29 juni. En ik wil best graag een baby voor mijn verjaardag.
• De melkboer kan heel goed meisjes maken. Denk ik. Maar ik weet het niet echt zeker. Zoals meestal roep ik ook nu maar wat. Want ik heb geen gevoel ofzo. Over wat het is.
• Ik weet wel zeker dat Kobus in totaal vijf neefjes heeft. En veertien nichtjes. Dus onze broers en zwagers zijn zeker goed in het maken van meisjes.
• Mijn papa en mama hebben trouwens alleen maar dochters. En drie kleindochters.
• Klik hier voor de buikfoto, misschien kunt u er iets mee.
• En Kobus woog 7 pounds, 13 ounces. Of te wel 3543,69039 gram.

Nu ja. Hier zult u het mee moeten doen. En met uw gevoel.

Als, of laten we uitgaan van wanneer, het Australische parlement voor 1 januari 2011 een nieuwe wet voor betaald zwangerschapsverlof aanneemt, is de Verenigde Staten het enige overgebleven Westerse land dat enkel onbetaald verlof aanbiedt.
Anders gezegd, van de 168 landen die laatst werden onderzocht in een studie van Harvard University, boden slecht 5 landen geen enkele vorm van betaald zwangerschapsverlof aan. Dit waren Swaziland, Lesotho, Papoua Nieuw Guinea en, Australië en de VS.

Dit betekent dat allerlei andere landen waarvan u het misschien niet zou verwachten best goede verlofregelingen aanbieden.

Zomaar een willekeurig rijtje:
Senegal – 14 weken / 100% van het salaris
Afghanistan – 90 dagen / 100% van het salaris
Bulgarije – 1 jaar / 100% van het salaris
Myanmar – 12 weken / 66.7% van het salaris
Irak – 62 dagen / 100% van het salaris
Bangladesh – 16 weken / 100% van het salaris

Kijk, het is natuurlijk de vraag of vrouwen in deze landen kunnen werken op de manier die zij willen en in de baan die zij willen, maar daar gaat het vandaag niet om. Ze krijgen namelijk in ieder geval wel zwangerschapsverlof.

Hoe zit het dan in de VS?
In 1993 is tijdens Bill Clinton’s presidentsschap de Familiy Medical Leave Act (FMLA) ingevoerd. Deze wet garandeert iedereen werkzaam voor een bedrijf met meer dan 50 werknemers het recht op een maximum van 12 weken onbetaald zorgverlof per jaar. De garantie is een baangarantie, wat betekent dat er tijdens deze twaalf weken niemand anders aangenomen mag worden (behalve ter vervanging) om de werkzaamheden te verrichten.

Sommige staten hebben deze wet ook verplicht gesteld voor kleinere bedrijven, en in vijf staten zijn werkgevers verplicht een short term disability verzekering aan te bieden aan hun werkgevers, zodat de verzekering tijdens de twaalf weken onbetaald verlof eventueel een gedeelte van het salaris van de werknemer kan betalen. Sommige werkgevers, waaronder die van mij, bieden werknemers zelf de keuze voor een short term disability verzekering aan.
Helaas is short term disability meestal geen vetpot. Voor een vaginale bevalling staat medisch gezien een standaard maximum van zes weken verlof, waarvan de eerste twee niet gedekt zijn door de verzekering.
Concreet betekent dit alles voor mij, dat ik, net als tijdens mijn eerste zwangerschap, als het goed gaat ook deze keer doorwerk tot aan de bevalling. Vervolgens neem ik twaalf weken onbetaald verlof, waarvan ik in de derde, vierde, vijfde en zesde week 75% procent van mijn salaris krijg uitbetaald.
Er zijn natuurlijk grote, vaak Europese of Aziatische, multi-nationals waar betere betaalde verlofregelingen zijn, maar over het algemeen is mijn situatie een gangbare situatie voor de meeste Amerikaanse vrouwen.

Dus, langs deze weg wil ik het nog eenmaal duidelijk maken aan al mijn familie, vrienden, bekenden, lotgenoten, en loglezers en lezeressen.
NEE, ik ben nu nog niet met verlof! En als alles goed gaat, ga ik ook niet volgende week met verlof. Pas op het moment dat ik bel, email, sms, tweet en log over de geboorte, en u foto’s kunt bekijken van ons nieuwe nageslacht, pas dan is mijn verlof begonnen.

Het is één van onze favoriete plekjes van the MilkMansion. De porch.

Op de porch hangt een gietertje annex vogelhuisje.
Toch wel min of meer voor de sier.

Maar kijk nou.
Er vinden allerlei bouwactiviteiten plaats in de gieter.
Dag en nacht vliegen de toekomstige papa en mama aan met stokjes en houtjes.

Zouden er in juni of juli nog meer babies in the MilkMansion geboren worden naast Keesje?

En herinnert u zich ons perzikboompje?

Het zit sinds vorige week bomvol met kleine perzikjes.

Wow. Wie weet eten we deze zomer perzikken uit eigen tuin.

En dan de groentetuin.
Ook die groeit en bloeit.
Ondanks het feit dat we al drie weken lang elke avond sla of spinazie eten, komt er geen einde aan.

Ook onze aardbeien doen het goed.
Alleen.
Ondanks een gespannen net over de planten wordt er nog steeds aan gegeten.
Ik vermoed dat ergens in de tuin een chipmunk (u weet wel, Knabbel en Babbel, maar dan in het echt) dan wel muis of slak zich regelmatig met een vol buikje aardbeien neervlijt voor een dutje.
En daar word ik wel behoorlijk chagerijnig van, dat begrijpt u.
Iemand tips?
Alles is geoorloofd, behalve moord.

En ach ja.
Tot slot ik dan, hè.

Ook ik groei. En groei. En groei.
Zodat ik dan hopelijk zeer binnenkort een gezonde en mooie Keesje kan baren.

Gelukkig kan ik mijn mooie teentjes nog net zien.

Wij krijgen weleens bezoek uit Nederland.
Zo ook de komende tijd.
In chronologische volgorde ontvangen we de komende zes weken respectievelijk de zus en zwager van de melkboer, vriendin M., en de ouders van de melkboer.

En bezoek is leuk.
Bezoek is hardstikke leuk.
Er is eigenlijk maar één probleempje als het op bezoek aankomt.
Ik wil namelijk graag een goede indruk achterlaten.
En daarom verander ik over het algemeen in de week voor het bezoek arriveert in een neurotische, als Freddy Mercury verkleedde, poetsvrouw die elke avond met een stofzuiger door het huis loopt.
Alles om te voorkomen dat mijn schoonfamilie denkt dat ik hier in the US of A alleen maar een beetje carrière zit te maken terwijl ik ondertussen wat rondzwanger en kindjes baar. 

Want u weet, net als ik, dat dat pertinent niet waar is.
Nee nee nee.
Ik ben een Martha Stewart in de dop.
En dus is the MilkMansion altijd superschoon, geweldig ingericht, kook ik de heerlijkste maaltijden, heeft het logeerbed het donzigste dekbed ooit, en voelen mijn gasten zich alsof ze in hotel Des Indes in Den Haag verblijven.

Maar ja, ik weet dus niet zo goed hoe ik dat op dit moment allemaal moet bewerkstelligen.
Want de logeerkamer is babykamer in de making en dus een behoorlijke bende.
En ik ben ’s avonds na het werk best een beetje moe, dus koken, poetsen en meer van dat soort dingen, daar doe ik momenteel niet aan.
En trouwens, daarom heeft men toch take out en poetsvrouwen uitgevonden?

Ik wil graag van deze mogelijkheid gebruik maken om mijn toekomstige gasten te informeren over de kleine lettertjes in de reisvoorwaarden.
Daarin staat namelijk het volgende: Op bezoek komen tijdens de achtste en negende maand van een zwangerschap van uw gastvrouwe betekent dat u gewoon aan het werk moet. En onder werk worden allerlei activiteiten verstaan zoals koken, poetsen, bedden opmaken, opvoeden, wassen, tuinieren, poepluiers verschonen, schilderen, de vuilnis buiten zetten, meubels verhuizen, voetmassages geven, en meer van dat soort dingen.
U zult genoegen moeten nemen met het geweldige gezelschap, de bruisende aanwezigheid en excellente conversatie skills van uw gastvrouwe.
En trouwens, er loopt ook nog een hele leuke negentien maanden oude dochter rond. En u weet ook wel dat u eigenlijk toch gewoon komt om haar te zien.

Normaal gesproken zou ik mezelf niet willen omschrijven als een typische Margriet of Libelle lezeres. Ik bedoel, ik zag ze vroeger weleens liggen bij mijn schoonmoeder of de kapper, en misschien heb ik er toen weleens door heen gebladerd, maar ik ben natuurlijk meer een meisje van niveau. En dus lees ik Psychologie Magazine, de Groene Amsterdammer, de Knippie, de Glamour, de Linda of Opzij.

Maar, het is op dit moment niet normaal gesproken.
Want a) ik ben zwanger, b) de melkboer is op reis, c) ik woon in Amerika en heb weleens heimwee naar Nederland, d) er worden hier geen Libelles, Margriets dan wel Psychologie Magazines verkocht, en e) ik ben zwanger.

En nu wil het geval dat wij afgelopen zondag, u weet wel, toen wij Koninginnedag vierden, terwijl dat eigenlijk pas morgen is, maar omdat wij 30 april allemaal moeten werken, vierden we het al zondag, ook een rommelmarkt hadden.

En aan het eind van de dag zag ik ze.

Afgeprijsd van 1 dollar voor 10 cent.
10 cent!
Zo’n aanbieding kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Ik kocht trouwens ook nog een hele stapels Nederlandse boekjes en cd’s voor Kobus. Voor de broodnodige Nederlandse training. Ik hoor namelijk op dit moment de hele dag duck, bunny, dog, bye bye, en shoes. Alhoewel het gelukkig wel gecombineerd wordt met auto, bal, beer, huis, beker en meer van dat soort dingen. Maar toch. Nederlandse training heeft ze nodig.

En terwijl Kobus studeert op de Nederlandse taal slaapt en de melkboer zich volgooit met bier zijn zakencontacten onderhoudt, lees ik tegenwoordig ´s avonds de Libelle. Of de Margriet. Met een kopje thee erbij.
Al wegzwijmelend bij de lekkere recepten, de mooie foto’s van het Nederlandse landschap en steden, en, niet te vergeten, de aangrijpende waargebeurde verhalen.

Ja lieve mensen. Zo gaat dat dus. Als je naar het buitenland verhuist en moeder wordt.

En als u mij dan nu wilt excuseren, dan ga ik de laatste Libelle uitlezen. Hoe ik daarna verder moet gaan met het gewone leven weet ik nog niet.

Op zich heb ik goede genen.
Ik ben zelden ziek, wandel tot nu toe redelijk makkelijk door zwangerschappen en allerhande baringsprocessen heen, en ik zie er met corrigerend ondergoed aan normaal gesproken superstrak uit.

Eigenlijk heb ik over mijn lijf maar één dingetje te klagen. Namelijk, het volgende.

U zult begrijpen, op dit moment wordt mijn buik elke dag dikker. En dikker. En dikker.
Dik met Keesje en dik van de buikboter.
Lieve mensen, ik smeer mezelf bijna RSI.

De melkboer zegt dat ie niets ziet.
Maar bij de melkboer weet je nooit zeker of hij nu een leugenaar is, of een schatje.
De vorige zwangerschap zag ik ze ook niet.
Maar nu wel.
Heel vaagjes zie ik ze.
En ik smeer en smeer en smeer.
Ik wil geloven. Zo graag.
Geloven in de kracht van een potje.

Maar voor de zekerheid wil ik het toch vast vragen, heeft iemand van u toevallig een plastisch chirurg in zijn vriendenkring?

Op de dagelijkse situaties van het leven zijn meestal drie reacties mogelijk.

1. Je doet het zelf.
2. Je laat het door iemand anders doen.
3. Je doet niets.

Als u mij een beetje kent, dan weet u dat ik natuurlijk bijna altijd kies voor optie 1.  Ik doe dingen namelijk graag zelf. En ik kan alles ook gewoon beter dan andere mensen. En als ik het niet beter kan, dan weet ik altijd nog hoe het beter zou moeten. En dat kunt u navragen bij de melkboer, mocht u die behoefte hebben.

De bovenstaande redenering gaat trouwens niet op bij het buitenzetten van de vuilnis. En bij grasmaaien dan wel het kneden van deeg. In die situaties maak ik namelijk graag gebruik van het feit dat ik getrouwd ben. En dus kies ik dan voor optie 2.

Met optie 3 heb ik eigenlijk niet zoveel. Want de meeste situaties vragen om een reactie. En niets doen is meestal gewoon lui, en daarom niet een echte reactie.

Ja nu. Waar ik naar toe wil met dit hele verhaal is het volgende.

Ik hou ervan om mijn eigen benen te scheren. En bijvoorbeeld mijn eigen teennagels te knippen en te lakken. En nu stond ik dus gister een beetje ondersteboven gevouwen onder de douche mijn benen te scheren, en toen vroeg ik me toch af hoe ik dit de vorige keer de hele zwangerschap zelf heb gedaan. Want het begint toch ietwat onhandig te worden.

Maar ja, niets doen in dit geval geen optie. En ik kan natuurlijk de melkboer of mijn buurvrouw vragen, alleen ik doe het echt liever gewoon zelf. Echt.

Ik boekte vandaag maar wel een afspraak bij de nagelverf en puimsteen scrub boer. Dan hoef ik in ieder geval niet meer zelf te knippen en te plakken.