Gister gebeurde er iets.
Het was iets dat ik niet op mijn log mocht vermelden van de melkboer, maar omdat ik eigenlijk zelden naar hem luister, doe ik het toch.
Ik kreeg namelijk gisteren van de melkboer een cadeautje. Een gift card voor een zwangerschapsmassage om precies te zijn. Gewoon, zomaar.
Nu ja, zomaar, ik vind zelf eigenlijk dat ik elke avond wel een massage verdien. En dan graag van de melkboer himself. Maar dat zei ik niet. Want je kunt ook te ver gaan natuurlijk.

En omdat ik zomaar een cadeautje kreeg, en ik u een liefdevol logje over de melkboer had beloofd, volgt hier het log der loggen. Of te wel, het log over waarom de melkboer de ideale man is.

Ok.
Here we go.
Tien redenen waarom ik van de melkboer hou.

1. Ik krijg dus weleens zomaar cadeautjes. Helaas alleen geen verlovingsring. Of andere sieraden met diamanten erin.
2. De melkboer ruimt bijna altijd de afwasmachine in. En ook weer uit.
3. Volvo is het favoriete automerk van de melkboer. En daarnaast gaat hij ook altijd heel zorgvuldig met Honda’s om. Mijn Honda in het bijzonder.
4. De melkboer heeft overal verstand van. Net als ik.
5. De melkboer smeert elke dag mijn boterhammen voor de lunch. En ook die voor Kobus. En die voor hemzelf.
6. De bestgevormde billen die ik ooit zag, zitten aan de melkboer.
7. De melkboer heeft smaak. Ik zie het niet altijd in zijn kleding, meubelkeuzes en meer van dat soort dingen, maar hij draagt altijd goede sokken en schoenen, zeer cruciaal in een man, vind ik, en hij heeft natuurlijk mij als vrouw uitgekozen. Dus ja, ik neem maar aan dat hij smaak heeft.
8. Eén van mijn hobbies is vuile sokken in de wasmand gooien, en kranten bij het oud papier. En laat de melkboer daar nu heel graag aan meewerken.
9. De melkboer maakt de mooiste en liefste babies ooit.
10. En, misschien wel het belangrijkste, de melkboer is de liefste en beste papa ooit. Kobus is net zo graag bij hem als bij mij. Sterker nog, Kobus is misschien zelfs wel eens liever bij hem dan bij mij. Maar ik doe meestal alsof ik dat niet merk. En omdat de melkboer zo’n lieve papa is, ga ik elke dag met veel plezier naar mijn werk, slaap ik regelmatig uit, kan ik tot het eind van zwangerschappen doorwerken, en ga ik ook nog weleens op reis zonder de melkboer en Kobus. Voor het werk, of zomaar naar Nederland.

Zeg nu zelf, zo’n man wilt u toch ook?

Een foto zou trouwens wel gepast zijn nu hè? Zo eentje waarbij de melkboer met zijn mooie grijsgroene ogen in de camera kijkt, en u dan allemaal wegsmelt.
Maar dat mag dus niet.
Van de melkboer.
En, in tegenstelling tot wat ik zojuist zei, ik luister vrijwel altijd naar wat hij zegt.
Anders krijg ik natuurlijk nooit die ring.
Dus sorry.

De eerste dertien maanden van ons leven in de VS hadden we, heel stoer, maar één auto. Dat wilde ik namelijk. Uit principe.
Na drie maanden vond ik een baan. Minder dan tien kilometer verderop, maar onbereikbaar, behalve per auto. En dus moesten we carpoolen. De meeste mensen, waaronder de melkboer, dachten dat ik gek geworden was. Waarom deden we al die moeite? Ik mompelde dan meestal iets over het milieu, de kosten, de beschikbaarheid van openbaar vervoer, of nog zoiets geks, fietsen.

En ja, u voelt de bui waarschijnlijk al hangen, het bleek al snel dat onze tijd met maar één auto een kort leven beschoren zou zijn. Ik vond een nieuwe baan, verder weg, en het was niet langer haalbaar om nog te carpoolen. Toen we ook nog kinderen kregen, was zelfs dromen over maar één auto geen mogelijkheid meer.

Het keiharde feit is, zonder auto kan een mens in de VS helaas niet zoveel. Of, iets genuanceerder, een niet in de stad wonend mens in de VS kan niet zoveel zonder auto. En ik ben er zo eentje uit de suburbs. Dus dan weet u het wel.
De afstanden, het klimaat, de infrastructuur, de prijs, kwaliteit, beschikbaarheid en betrouwbaarheid van het openbaar vervoer, en, in ons geval, de aanwezigheid van glooiende heuvels waarbij de Keutenberg in het niet valt, werken niet echt mee aan een één-auto-ige dan wel geen-auto-ige levensstijl. En daarnaast is de gemiddelde auto in de VS ongeveer een derde goedkoper dan de exact zelfde auto in Nederland, en schommelt de benzineprijs hier tussen de 2,50 en 3 dollar per gallon, wat gelijk staat aan iets van 75 eurocent per liter.

De gemiddelde Amerikaanse auto rijdt 12.000 mijl per jaar, de gemiddelde Nederlandse auto 20.000 kilometer. Dat ontloopt elkaar dus niet veel. Het grote verschil is dat het gemiddelde huishouden in de VS 2,28 auto’s heeft, en het gemiddelde huishouden in Nederland 1,1. En, ondanks het feit dat ik graag niet met de meute mee wil lopen, zijn deze statistieken dus precies op mij van toepassing.

Al de automilieuvervuiling, waar ik tegenwoordig dus een directe bijdrage aan lever, valt echter in het niet bij de grootschalige vliegtuigmilieuvervuiling waar ik persoonlijk ook een behoorlijk steentje aan bijdraag.
Daar troost ik me dan maar mee als ik ‘s morgens weer in mijn autootje met die miljoenen andere Amerikanen naar mijn werk rij.
Dat, en het feit dat de kiosk bij ons in de buurt, overigens alleen te bereiken per auto, 50 smaken Ben & Jerry’s ijs verkoopt. Dat is ook een fijne troost.

Dit logje schreef ik zojuist op het Jeukblog.

Ik weet dat u allemaal, en dan met name Inge, denkt dat de MilkMansion een paleis is.
Ik laat u graag in die waan. En dat is ook zo.
Om dat te bewijzen, wil ik u vandaag laten zien, waarom we de MilkMansion eigenlijk gekocht hebben.

Dit is namelijk mijn kledingkast.

Ja, echt waar, u ziet het goed. Ik heb een heuse walk-in closet.
En ja, al deze kleren zijn echt van mij. Ik heb ze wel even extra wijd uitgestald en uitgehangen. Speciaal, voor u.

Bij walk-in closets moet ik trouwens altijd aan deze reclame denken. Laatst zag ik hem voor het eerst ook in de VS op televisie.

Op het moment dat ik de kast voor het eerst zag, reageerde ik ongeveer net zo hysterisch als de dames in deze reclame zei ik tegen de melkboer: “We kopen dit huis. Nu. En o ja. Schiet een beetje op.”
En sinds die tijd is mijn hoogste doel in het leven om deze kledingkast overvol te krijgen. Ik wil hem zo vol krijgen dat ik in de herfst mijn zomerkleding naar zolder moet brengen om plaats te maken voor mijn winterkleding. Ik wil hem zo vol krijgen dat Imelda Marcos, en mijn moeder en oma, jaloers zouden zijn op mijn schoenenvoorraad.

Tot voor kort was het hoogtepunt van mijn dag het binnenlopen van mijn kast in de vroege ochtend. Via allerlei ingewikkelde inductie en deductie methodes besloot ik dan wat ik aan zou trekken, en alzo vertrok ik als een vrolijk en goed gekleed meisje naar mijn werk.

Alleen. Ik heb sinds kort dus een probleem. Het aantal kledingstukken in mijn kast dat ik aankan, is namelijk gereduceerd tot ongeveer tien. En dat zijn allemaal jurkjes en tuniekjes, die me toch echt niet zo leuk staan als normaal.
Het is tijd voor het miezerige stapeltje zwangerschapskleding, dat ik ergens ver achterin de kast had weggemoffeld. Die vier jurkjes, dat ene rokje en die twee broeken.
En iedere ochtend voordat ik de kast inga, pink ik tegenwoordig een traantje weg. Want hoe moet ik nu toch mijn imago als hip geklede Europese chick op mijn werk hoog houden?

Mede daarom heb ik besloten om mijn kast te koop aan te bieden. Voor elk aannemelijk bod mag u hem komen ophalen. Het overzeese transport is niet inbegrepen.

De afgelopen drie dagen had ik een training in de stad.

In alle vroegte, nu ja alle vroegte moet u bij mij met een korrel zout nemen, dus beter gezegd, rond kwart over zeven, wandelde ik in het ochtendzonnetje naar het station.
Maar kwart over zeven is echt vroeg voor mij. Normaal draai ik me dan nog een laatste keertje om. En nu liep ik buiten.
Buiten. Op het verschrikkelijk tijdstip van kwart over zeven.
Toch zou ik dat vaker moeten doen.
Wandelen in de ochtendzon.
Want het was heerlijk. De rust, de koelte, het opkomende zonnetje, de fluitende vogeltjes.

Tien minuten lopen van de MilkMansion staat het schattigste stationnetje van Pennsylvania.

En toen, na een half uurtje in de trein, stond ik ineens midden in de stad.
Midden in het geluid, de ontbijtgeuren van alle eetkarretjes, de uitlaatgassen, en de mensenmassa.

Ik hou van de stad.
Ik hou van de drukte, de diversiteit, het kosmopolitische, het anonieme. 

Rechts achter ziet u nog net William Penn. Die kijkt vanaf City Hall uit over zijn stad.

In dit mooie gebouw verbleef ik de hele dag. Het is overigens van binnen een stuk minder mooi. Zeker als je drie dagen lang training krijgt over een specifieke subsidie stroom. Dan zie je soms het mooie even niet meer. Behalve dan van één van de trainers. Een erg mooie African American. Zo eentje waar ik weleens een beschuitje mee zou willen eten.

Aan het eind van de laatste dag waren we iets eerder klaar. En dus had ik tijd om even langs de Macy’s te gaan.
En de Macy’s, die zit dus echt in het mooiste gebouw van de stad.
Ze hebben zelfs een orgel. Waar ze dat orgel voor nodig hebben, weet ik trouwens niet. Maar ze verkopen wel gave schoenen.

En mensen, mensen, ik moet u nog even vertellen over het weer. Want het wordt lente. Echt.

Er ligt bijna geen sneeuw meer.

De krokusjes komen op.

En zo wandelde ik weer terug naar huis. Met een lentezonnetje op, en een boel nieuwe kennis in, mijn hoofd.
Niet dat dat kan, want ik weet natuurlijk alles al, maar toch.
Ik leerde wel één zeer nuttig ding.
Te weten, the golden rule.
Kent u die?
De golden rule zegt: Trouw niet voor je veertig bent He who has the gold, makes the rules.
En toen dacht ik meteen, “o, daarom ben ik thuis dus niet de baas.”

En sorry, maar er is wat construction work aan de gang hier. Voor een lenteachtige layout. Want die sneeuw, die past dus echt niet meer. Net als mijn nieuwe kop en achtergrond. Maar binnenkort passen ze wel. Mark my words.

Het is maart.
Ik neem aan dat het u wel was opgevallen, but you never know.
Dus, ik zeg het maar even.
Het is maart.
Weet u trouwens dat in maart de lente begint?
Echt.
Ik geloof het zelf ook niet, maar het is echt waar.
21 maart begint ‘ie.
En dat is nog maar achttien dagen.

Vorige maand was het februari.
Februari komt namelijk voor maart.
En februari had twintig werkdagen.
Vijf daarvan had ik een snowday.
En zes plus één dagen was ik op vakantie.

En aangezien u ontzettend intelligent bent, dat is inherent aan het feit dat u hier leest, weet u dat zeven plus vijf twaalf is.
En twintig min twaalf is acht.
En dat betekent dat ik dus acht dagen heb gewerkt in februari. Van de twintig.

…

Bent u er nog?

Ik wilde u eigenlijk dus even zeggen, dat ik het heel erg druk heb.
Druk met het inhalen van vergaderingen, die eigenlijk in februari waren.
En met alweer een rapport en een deadline, een nieuw tienjarig strategisch plan, twee conferenties, nog meer vergaderingen, te veel emails, het jaarverslag, en ijs eten.
Vooral dat laatste slokt verschrikkelijk veel tijd op.

Maar ik ben er snel weer.
Met cruciale niet te missen informatie over de nieuwe beeb.
Tenzij ik ijs aan het eten ben. Dan zou het iets langer kunnen duren.

Vrijdagochtend begon voor de verandering weer eens met sneeuwschuiven.
Door de melkboer natuurlijk, ik doe dat niet.
Kom op zeg, ik ben zwanger.
En anders deed ik het nog niet.
Sneeuwschuiven is voor mannen. Net als de vuilnis buiten zetten. En het gras maaien.
Ik lees dan wel regelmatig de Opzij, maar ik ben alleen geëmancipeerd, als het mij uitkomt.
En ‘s ochtends vroeg na een flinke sneeuwbui komt het dus niet uit.

Vervolgens reed ik door de sneeuw naar mijn werk, draaide de parkeerplaats op, en dacht: ‘wat is het hier rustig’.
Bleek dat alle overheidsgebouwen en scholen een uur later opengingen, en dat ik daar dus niet van op de hoogte was, omdat ik de website niet had gecheckt.
Stom! Ik had me nog zo voorgenomen, dat dat me niet meer zou gebeuren.

Nadat ik al glibberend en glijdend ons gebouw was binnen gegaan, wilde ik een lekker ontbijtje voor mezelf kopen, om de pijn wat te verzachten. Alleen ik had geen cash, en de pinautomaat in het gebouw was temporary out of order.
En toen had ik dus geen ontbijtje.
En toen vergaderde ik meer dan drie uur achter elkaar.
En toen ging ik iets eerder naar huis, omdat ik al zoveel gewerkt had deze week.
En toen ging ik even lekker op mijn gemakje naar de winkel.
En toen stond ik daar zonder portomonnee.
Omdat die nog op mijn werk lag.
Omdat ik ‘s ochtends een ontbijtje voor mijzelf wilde halen, en omdat ik mijn portomonnee daarna niet terug in mijn tas gedaan gehad.

En toen dacht ik:

En toen was het weekend.

En betaalde ik een uurtje later alsnog de boodschappen met geld uit de portomonnee van de melkboer, keek ‘s avonds een mooie film (Matchpoint van Woody Allen, echt een aanrader!) en sliep acht heerlijke uren.

Het zou nu alleen nog prettig zijn als het hier minstens veertig graden warmer was, en als the Eagles vanmiddag de eerste playoff wedstrijd winnen.
Maar verder heb ik geen eisen, en is vandaag just one of those other days.
Fijn weekend, allemaal!

Ik wilde u vandaag vertellen over hoe verschrikkelijkenormongelooflijk druk ik het op mijn werk heb. Allerlei deadlines en vergaderingen komen eraan. En ik voel de stress.
De klotsende oksels, continue naar de wc moetende, trillende voeten, jeukende handen, ‘s nachts van wakker liggende stress.
Ik vertel u, u wilt mij niet storen tussen negen en vijf op een werkdag. Want het zou zomaar kunnen dat ik in het monster van Frankenstein verander. Voor uw ogen.
En ik wilde deze gelegenheid dus aangrijpen om even uitgebreid te gaan zeiken.
Over mijn werk.
Tegen u.
Omdat ik weet dat u dat zo lekker vindt.

Alleen.
Ik ging net naar yoga.
En nu ben ik dus helemaal zen.
Zen de zenner de zenst.
Ontspannen. Leeg. En relaxt.

En ik heb helemaal niets meer te zeiken over werk. En ook niet over iets anders.
Of het moet zijn over dat ik nu niets meer te zeiken heb. En ik leef eigenlijk om te zeiken. Zeiken is my secret middle name. Vraag maar aan de melkboer.
Er rest mij niets anders dan u te vertellen dat ik een heerlijk leven heb. And I love y’all.

En hier is mijn advies: ga yoga doen. En, indien u meerderjarig bent, heb regelmatig goede sex.
Want geloof mij, yoga is de beste stress reliever. Beter dan yokidrink, chocolade, alcohol of borrelnootjes.