Fietsen.
Daar ging het vandaag om in ons melkboerengezin.

De melkboer fietste.
Met Kobus achterop.
Kobus, mijn Amerikaans-Nederlandse dochter van bijna achttien maanden oud, zat voor de tweede keer in haar leven achterop de fiets.
Het is schandelijk, ik weet het.
Ze vond het wel erg vermakelijk, dus dat compenseerde mijn schuldgevoel gelukkig enigzins.

Ik zat ook op de fiets.
Omdat ik dacht, ik ga eens even een stuk mountainbiken.
Want de zon scheen. En de sneeuw smolt. En ik kreeg het in mijn bol.
Nou mensen, ik kan u vertellen, ik kan helemaal niet mountainbiken.
Tenminste niet op dit moment. Er zit een buik in de weg.
Alleen soms vergeet ik dat even. En dan, nou ja, dan krijg je dus dit soort zelfoverschattende acties.
Zeker op heuvels, en die zijn er hier nogal veel, is fietsen op een mountainbike erg lastig als je zwanger bent.
En dus liep ik vandaag twee keer een heuveltje op. Met mijn mountainbike in de hand. Omdat mijn knieën tegen mijn buik aan botste.
Ja, toen voelde ik me dus niet stoer.
En dat terwijl ik dat wel ben. Stoer. Just so you know.
En. Het belangrijkste.
Ik heb nu ook nog eens pijn in mijn billen. Zadelpijn. Want mountainbikezadels zijn naar. Just so you know.

Kobus kreeg vandaag ook nog een fiets.
Een driewielertje om precies te zijn.
Het is eigenlijk niet een driewielertje, maar een ieniemieniefietsje met twee wieltjes en twee zijwieltjes, maar voor het doel van dit verhaal doet dat er niet precies toe.
Want.
Ik wilde zeggen, Kobus moet natuurlijk leren fietsen.
En snel een beetje. Zoals een rasechte Nederlandse peuter betaamt.
Zodat ze dan alle Amerikaanse peutertjes kan laten zien hoe het moet.
Fietsen in Pennsylvania.

Ja lieve lezers, daar ben ik weer.
De melkboer, Kobus and myself zijn weer veilig terug uit, en in the homeland.
Weg van de heerlijke warmte en verkoelende wind, en terug in de verschrikkelijke kou en bergen sneeuw.

Dit terugkomen ging overigens niet geheel van een leien dakje.
Waren we bang voor een moeilijke heenreis, uiteindelijk bleek de terugvlucht van Aruba naar the USA voor meer problemen te zorgen.
Na zo’n zeven uur wachten op het vliegveld eindigden we namelijk in een ontzettend mooi hotel.
Met ontzettend lekker eten.
En een ontzettend mooi strand.
En dit alles kregen we zomaar ontzettend cadeau van de luchtvaartmaatschappij.
Vanwege een ontzettend vertraagde vlucht, waardoor we dus pas een dag later naar huis vlogen.

Bij thuiskomst lag er een flinke berg post te wachten.
En nu denk ik dat u in de inhoud van deze post waarschijnlijk niet zoveel interesse hebt, maar een paar highlights wil ik u toch niet onthouden.
Zo kregen we zomaar een hele leuke brief van onze vrienden A. en M.
Handgeschreven. Echt bijzonder, en ik vind eigenlijk dat we elkaar allemaal vaker brieven moeten schrijven.
En als ik ooit president word… Correctie: wanneer ik ooit president word, dan stel ik dit dus in. Dan weet u dat vast.

Ook stonden er drie dozen met cadeautjes van logvriendinnen op de stoep.
Allereerst was daar het cadeautjesactie cadeautje. Van Ettepet. Vol zelf geknutselde individuele cadeautjes voor het hele gezin.. Ik zal er nog een speciaal logje met foto’s aan wijden, maar wilde u vast laten weten dat ik er erg blij mee ben.
Ik moet trouwens mijn cadeautjes voor Joeltje nog steeds op de bus doen. Maar dat gaat gebeuren. Deze week.
Ook kreeg ik een pakje van Wondelgijn. Omdat ze volkomen terecht natuurlijk zo’n medelijden had met mijn borrelnotencraving. Dat ik zometeen in borrelnotenrehab moet dankzij haar, neem ik maar op de koop toe. En Kobus moet trouwens ook in rehab dankzij Wondelgijn’s pakje. In spekjesrehab wel te verstaan. Ach, het is wel zo gezellig om daar met het hele gezin te zitten, dus ik moet alleen de melkboer nog verslaafd krijgen, en dan zijn we klaar voor een gezinsrehab. Misschien kunnen we daar wel een reality show van maken.
Of ik eet gewoon zelf de spekjes op. Dat kan ook.
En dan is daar nog ook nog Ellen. Ook zij stuurde zomaar een doos met heerlijke spulletjes. Uit Zwitserland. Mooie stofjes, patronen, en cadeautjes voor Kobus en de nieuwe beeb.

Dank jullie wel, meiden. Thuiskomen was zo nog extra bijzonder, en jullie stuurden en gaven ons ook nog eens de eerste cadeautjes voor de nieuwe beeb!

Het verslag van onze vakantie volgt overigens nog.
En ik kan u vertellen, het zou zomaar weleens morgen al zover kunnen zijn. Dat hier gewoon een reisverslag van 2000 woorden met tientallen foto’s staat.
Want, op dit moment ziet het er naar uit, dat we morgen weleens thuis zouden kunnen zitten.
Binnen, maar wel in de sneeuw.
En ok, ik heb er zelf om gevraagd, maar ik wil nu echt niet meer.
Allerliefste weergoden, willen jullie nu eens ophouden met die sneeuw? Ik ben het namelijk zat. 
Net als die winterse layout hier op mijn log. Die ben ik ook zat.

En zo komt het, dat ik ondanks een heerlijke vakantie, een extra nachtje Aruba en een berg vol cadeautjes, dit logje toch weer zeikend kan eindigen.
En zo hoort het.

Nou nog één keertje dan.
Een laatste logje over de sneeuw.
Hierna hou ik erovermee op.
En ga ik lekker op het strand liggen.

Gister sneeuwde en sneeuwde het. De hele dag.
En het stormde en stormde. Heviger dan afgelopen weekend.
Het onweerde zelfs. En dat schijnt vrij zeldzaam te zijn tijdens een sneeuwstorm.

Twee van de bomen in onze voortuin hadden het zwaar. Ik denk dat er zeker tien takken onder de sneeuw liggen, waaronder een paar flinke.

Uiteindelijk viel er ongeveer net zoveel sneeuw als zaterdag.
En ligt er dus nu bijna anderhalve meter sneeuw.
En dat is veel, kan ik u vertellen.
Indrukwekkend veel.
We zijn vandaag weer vrij. Alle scholen en bedrijven zijn dicht, en de binnenwegen zijn nog niet goed schoongemaakt.

Ik De melkboer is net begonnen om voor de zoveelste keer sneeuw te ruimen.
Het grootste probleem is dat de bergen sneeuw zo hoog zijn, dat het heel zwaar is om de rest weg te schuiven.
Want sneeuw gooien op een berg van al bijna twee meter lukt maar met moeite.

Maar ja, de oprit moet schoon. En de auto’s uitgegraven.
Dat begrijpt u.
Want we hopen dat we morgenochtend gewoon kunnen vliegen.
Naar de zon.
Naar dertig graden.
Naar carnaval op Curaçao.

Een groter contrast bestaat bijna niet.

Ik wilde dit weekend eigenlijk loggen over waarom ik denk dat de melkboer alleen maar meisjes kan maken.
Maar u bent natuurlijk helemaal niet in geïnteresseerd in dat soort blablabla verhalen.

U wilt actuele berichten.
Over het weer.
Rechtstreeks vanuit de oostkust van de VS.
En dat snap ik.
Want het weer is hier behoorlijk spectaculair.
En zelfs in Nederland is het overal op het nieuws.
Ik kreeg zomaar een email van iemand van Radio 1, mensen mensen, ik word nog eens beroemd.
Van vrijdagavond tot zaterdagmiddag sneeuwde het.
En er kwam een boel naar beneden.
Uiteindelijk viel er 28.6 inch. En dat is ruim zeventig centimeter.

En mensen, ik kan u zeggen, zeventig centimeter is echt veel.
Dat is dijhoogte. Of om de melkboer te citeren na het leegschuiven van de oprit: ‘Ik kreeg er bijna een koud kopje van’.

Deze foto’s zijn van ‘s ochtends vroeg.
Toen de melkboer nog dacht wij nog dachten dat we elk uur sneeuw gingen schuiven zodat we aan het eind van de dag niet alles in één keer hoefden te doen.

Aan het eind van de dag kwamen de sneeuwschuivers al een keertje langs. En konden wij dus even naar buiten. Eerder werd er trouwens gelanglauft bij ons in de straat.

Er zijn erg veel takken van de bomen gebroken door het gewicht van de sneeuw. Er was ook veel stroomuitval, maar gelukkig viel het bij ons in de buurt mee.

En kijk nou, het zijn de melkboer en Kobus. Even een frisse neus voor Kobus aan het eind van bijna twee hele dagen in huis.

Vandaag en morgen ligt het openbare leven hier grotendeels stil. De luchthaven is dicht. En ook de meeste winkels, bedrijven, sportscholen en bijvoorbeeld kerken zijn niet open. Wat er maandag gaat gebeuren, is nog even afwachten.
Ik wacht vooral even af wat er woensdag gaat gebeuren. Want er wordt nog meer sneeuw voorspeld. En helaas doen mijn vrienden van het weerbericht nog geen uitspraken over de hoeveelheden. Maar het zou wel weer eens een flinke storm kunnen worden. En dat vind ik niet leuk. Want wij vliegen vrijdagochtend heel vroeg naar Aruba.
En ik neem mijn spaarzame onbetaalde vrije dagen natuurlijk niet op om in een sneeuwstorm thuis te zitten.
Neehee, die dagen wil ik graag doorbrengen in de zon.
Echt heel graag.

Ik wilde u vandaag vertellen over hoe verschrikkelijkenormongelooflijk druk ik het op mijn werk heb. Allerlei deadlines en vergaderingen komen eraan. En ik voel de stress.
De klotsende oksels, continue naar de wc moetende, trillende voeten, jeukende handen, ‘s nachts van wakker liggende stress.
Ik vertel u, u wilt mij niet storen tussen negen en vijf op een werkdag. Want het zou zomaar kunnen dat ik in het monster van Frankenstein verander. Voor uw ogen.
En ik wilde deze gelegenheid dus aangrijpen om even uitgebreid te gaan zeiken.
Over mijn werk.
Tegen u.
Omdat ik weet dat u dat zo lekker vindt.

Alleen.
Ik ging net naar yoga.
En nu ben ik dus helemaal zen.
Zen de zenner de zenst.
Ontspannen. Leeg. En relaxt.

En ik heb helemaal niets meer te zeiken over werk. En ook niet over iets anders.
Of het moet zijn over dat ik nu niets meer te zeiken heb. En ik leef eigenlijk om te zeiken. Zeiken is my secret middle name. Vraag maar aan de melkboer.
Er rest mij niets anders dan u te vertellen dat ik een heerlijk leven heb. And I love y’all.

En hier is mijn advies: ga yoga doen. En, indien u meerderjarig bent, heb regelmatig goede sex.
Want geloof mij, yoga is de beste stress reliever. Beter dan yokidrink, chocolade, alcohol of borrelnootjes.

En toen zaten we onverwacht een heel weekend opgesloten in the MilkMansion.
Geen feestje op zaterdagavond, niet naar de dierentuin met vrienden op zondag, maar ingesneeuwd in huis.
Tijdens de op een na zwaarste sneeuwstorm ooit in de Philadelphia area.

Vrijdagnacht begon het te sneeuwen. Zaterdagochtend gingen we in de sneeuw even snel naar de supermarkt, die overigens in verband met de storm en Kerst volledig geplunderd was, en zaterdagavond lag er al een flink pak.

We namen het er lekker van. Zomaar een vrij weekend!
We sliepen uit, dit werd overigens mede mogelijk gemaakt door Kobus, versierden de kerstboom met witte lichtjes!, keken twee films, speelden ons favoriete bordspel Puerto Rico, aten lekkere hapjes, schreven kerstkaarten, stookten de kachel nog eens extra op, namen Kobus mee op de slee, ik bakte een appeltaart en had eindelijk eens tijd om zonder schuldgevoel Dragon Quest IV op de DS te spelen.

En al deze dingen waren extra leuk. Omdat we toch niets anders konden doen.

Speciaal voor Annelyse: de kerstboom.

Er viel zo’n zestig centimeter sneeuw.

De melkboer verschoof een boel sneeuw. Hij liep zo te klagen dat ik vermoed dat hij morgen behoorlijke spierpijn heeft. Gelukkig is hij zo gespierd en goed getraind dat al dat schuiven hem makkelijk afging.

Maar mag ik nog even klagen?
Want ik snap dus niet waarom die storm niet op maandag langskwam.
Dat had ik nog zo gehoopt.
Een sneeuwstorm op maandag is namelijk veel toffer dan een sneeuwstorm op zaterdag.
Dat begrijpt u.
Maar helaas. Morgenochtend doe ik weer gewoon wat ik bijna elke maandagochtend doe.
Zeiken over dat ik moet werken en dat het maandagochtend is, en ik zin heb in een bagel.

Waarde lezers. Vandaag wil ik u vertellen over de MilkMansion.
U weet wel, dat droomhuis.
Landgoed, kasteel en hoeve in één.
Met enorme paleistuinen waarin je kunt verdwalen in de zomer, en sleeën in de winter.
En wat zijn we hier gelukkig. Pfoenouzeg. In ons droomstulpje.

Helaas heeft de MilkMansion een paar minor problems.
Eentje daarvan is de lekkende douche. Daar vertelde ik u al eens over.

En afgelopen week diende zich een nieuw probleem aan.
In de vorm van bevroren pakken melk. En vanillevla. En dat pakje vanillevla was dus wel het enige pakje dat ik meesmokkelde uit Nederland. Toevallig. Shit.
Bevroren kaas. Bevroren vleeswaren. En most shockingly, bevroren potjes olijven.
En ik weet niet hoe dat zit, maar voordat potjes olijven bevriezen is het toch behoorlijk koud, lijkt me zo.
Lijkt me, hoor. Ik ben geen scheikundig wonder, dus pin me er niet op vast.
Tante Wikipedia in de vorm van de melkboer vertelt me nu net dat olijfolie bij zeven graden Celsius smelt. In case you wondered.

Hoe dan ook, alles maar dan ook alles in onze koelkast is keihard bevroren.
En wat doe je dan hè?
Slim als we zijn, verhuisden we een gedeelte van onze koelkastinhoud naar buiten.
Maar daar vriest het sinds het weekend ook. Dus dat helpt geen zak.
Ik kan nog steeds een mogelijke inbreker een gat in zijn hoofd slaan met een pakje cream cheese.
En dus belde de melkboer de monteur. En die kwam.
Met de mededeling dat dit probleem easily verholpen kon worden.
Alleen we moeten wel een week wachten op de nieuwe onderdelen.

En dat ben ik dus nu aan het doen.
Wachten.
Terwijl ik al voor de vierde achtereenvolgende dag een glaasje bevroren melk voor het slapen gaan drink.

En ja, ik wacht dus ook nog steeds op mijn nieuwe host.
En op allerlei andere dingen.
En heb ik al gezegd dat ik helemaal niet van wachten hou?
Ik krijg namelijk altijd alles wat ik wil.
Meteen.
Als u het niet gelooft, moet u het maar aan de melkboer vragen. Die geeft mij namelijk altijd meteen wat ik wil.
Anywhere. Anytime.
Hij weet wel beter dan het lot Cisca te tarten.

Als hij dat nu alleen nog even aan de koelkastmeneer en de hostmeneer dan wel mevrouw kan uitleggen.