Pfoe.
Nou.
Of nog beter gezegd, pfoenouzeg.

Ik moet even wat kwijt.
Over hoe ik weer eens iets kwijt ben.
Deze keer is mijn fototoestel de dupe. Ik heb de halve MilkMansion al steen voor steen afgebroken, maar ik weet echt niet waar het is.

En daar word ik dus chagerijnig van hè. Van dingen die kwijt zijn.
Want kwijte dingen wil ik juist altijd hebben als ze kwijt zijn.

Zoals nu.
Ik moet nú mijn fototoestel hebben.
En dat wil ik dan weer kwijt.
Aan u.

Het noodlot sloeg afgelopen zondag toe. Toen we gingen fietsen. En ik mijn fototoestel aan de melkboer gaf. Zodat hij een foto kon maken. Van Kobus op de fiets.
Dat vergat hij. Net zoals hij ook is vergeten wat hij daarna met het fototoetsel heeft gedaan.

Eigenlijk is het dus allemaal zijn schuld. Zoals meestal alles zijn schuld is.
Zo gaat dat. Als je de man van Cisca bent.

Gelukkig heeft hij net sushi gehaald.
Nu alleen nog even het huis weer opbouwen en mijn fototoestel vinden, en dan ben ik weer helemaal tevreden.

Fietsen.
Daar ging het vandaag om in ons melkboerengezin.

De melkboer fietste.
Met Kobus achterop.
Kobus, mijn Amerikaans-Nederlandse dochter van bijna achttien maanden oud, zat voor de tweede keer in haar leven achterop de fiets.
Het is schandelijk, ik weet het.
Ze vond het wel erg vermakelijk, dus dat compenseerde mijn schuldgevoel gelukkig enigzins.

Ik zat ook op de fiets.
Omdat ik dacht, ik ga eens even een stuk mountainbiken.
Want de zon scheen. En de sneeuw smolt. En ik kreeg het in mijn bol.
Nou mensen, ik kan u vertellen, ik kan helemaal niet mountainbiken.
Tenminste niet op dit moment. Er zit een buik in de weg.
Alleen soms vergeet ik dat even. En dan, nou ja, dan krijg je dus dit soort zelfoverschattende acties.
Zeker op heuvels, en die zijn er hier nogal veel, is fietsen op een mountainbike erg lastig als je zwanger bent.
En dus liep ik vandaag twee keer een heuveltje op. Met mijn mountainbike in de hand. Omdat mijn knieën tegen mijn buik aan botste.
Ja, toen voelde ik me dus niet stoer.
En dat terwijl ik dat wel ben. Stoer. Just so you know.
En. Het belangrijkste.
Ik heb nu ook nog eens pijn in mijn billen. Zadelpijn. Want mountainbikezadels zijn naar. Just so you know.

Kobus kreeg vandaag ook nog een fiets.
Een driewielertje om precies te zijn.
Het is eigenlijk niet een driewielertje, maar een ieniemieniefietsje met twee wieltjes en twee zijwieltjes, maar voor het doel van dit verhaal doet dat er niet precies toe.
Want.
Ik wilde zeggen, Kobus moet natuurlijk leren fietsen.
En snel een beetje. Zoals een rasechte Nederlandse peuter betaamt.
Zodat ze dan alle Amerikaanse peutertjes kan laten zien hoe het moet.
Fietsen in Pennsylvania.

Ja lieve lezers, daar ben ik weer.
De melkboer, Kobus and myself zijn weer veilig terug uit, en in the homeland.
Weg van de heerlijke warmte en verkoelende wind, en terug in de verschrikkelijke kou en bergen sneeuw.

Dit terugkomen ging overigens niet geheel van een leien dakje.
Waren we bang voor een moeilijke heenreis, uiteindelijk bleek de terugvlucht van Aruba naar the USA voor meer problemen te zorgen.
Na zo’n zeven uur wachten op het vliegveld eindigden we namelijk in een ontzettend mooi hotel.
Met ontzettend lekker eten.
En een ontzettend mooi strand.
En dit alles kregen we zomaar ontzettend cadeau van de luchtvaartmaatschappij.
Vanwege een ontzettend vertraagde vlucht, waardoor we dus pas een dag later naar huis vlogen.

Bij thuiskomst lag er een flinke berg post te wachten.
En nu denk ik dat u in de inhoud van deze post waarschijnlijk niet zoveel interesse hebt, maar een paar highlights wil ik u toch niet onthouden.
Zo kregen we zomaar een hele leuke brief van onze vrienden A. en M.
Handgeschreven. Echt bijzonder, en ik vind eigenlijk dat we elkaar allemaal vaker brieven moeten schrijven.
En als ik ooit president word… Correctie: wanneer ik ooit president word, dan stel ik dit dus in. Dan weet u dat vast.

Ook stonden er drie dozen met cadeautjes van logvriendinnen op de stoep.
Allereerst was daar het cadeautjesactie cadeautje. Van Ettepet. Vol zelf geknutselde individuele cadeautjes voor het hele gezin.. Ik zal er nog een speciaal logje met foto’s aan wijden, maar wilde u vast laten weten dat ik er erg blij mee ben.
Ik moet trouwens mijn cadeautjes voor Joeltje nog steeds op de bus doen. Maar dat gaat gebeuren. Deze week.
Ook kreeg ik een pakje van Wondelgijn. Omdat ze volkomen terecht natuurlijk zo’n medelijden had met mijn borrelnotencraving. Dat ik zometeen in borrelnotenrehab moet dankzij haar, neem ik maar op de koop toe. En Kobus moet trouwens ook in rehab dankzij Wondelgijn’s pakje. In spekjesrehab wel te verstaan. Ach, het is wel zo gezellig om daar met het hele gezin te zitten, dus ik moet alleen de melkboer nog verslaafd krijgen, en dan zijn we klaar voor een gezinsrehab. Misschien kunnen we daar wel een reality show van maken.
Of ik eet gewoon zelf de spekjes op. Dat kan ook.
En dan is daar nog ook nog Ellen. Ook zij stuurde zomaar een doos met heerlijke spulletjes. Uit Zwitserland. Mooie stofjes, patronen, en cadeautjes voor Kobus en de nieuwe beeb.

Dank jullie wel, meiden. Thuiskomen was zo nog extra bijzonder, en jullie stuurden en gaven ons ook nog eens de eerste cadeautjes voor de nieuwe beeb!

Het verslag van onze vakantie volgt overigens nog.
En ik kan u vertellen, het zou zomaar weleens morgen al zover kunnen zijn. Dat hier gewoon een reisverslag van 2000 woorden met tientallen foto’s staat.
Want, op dit moment ziet het er naar uit, dat we morgen weleens thuis zouden kunnen zitten.
Binnen, maar wel in de sneeuw.
En ok, ik heb er zelf om gevraagd, maar ik wil nu echt niet meer.
Allerliefste weergoden, willen jullie nu eens ophouden met die sneeuw? Ik ben het namelijk zat. 
Net als die winterse layout hier op mijn log. Die ben ik ook zat.

En zo komt het, dat ik ondanks een heerlijke vakantie, een extra nachtje Aruba en een berg vol cadeautjes, dit logje toch weer zeikend kan eindigen.
En zo hoort het.

Nou nog één keertje dan.
Een laatste logje over de sneeuw.
Hierna hou ik erovermee op.
En ga ik lekker op het strand liggen.

Gister sneeuwde en sneeuwde het. De hele dag.
En het stormde en stormde. Heviger dan afgelopen weekend.
Het onweerde zelfs. En dat schijnt vrij zeldzaam te zijn tijdens een sneeuwstorm.

Twee van de bomen in onze voortuin hadden het zwaar. Ik denk dat er zeker tien takken onder de sneeuw liggen, waaronder een paar flinke.

Uiteindelijk viel er ongeveer net zoveel sneeuw als zaterdag.
En ligt er dus nu bijna anderhalve meter sneeuw.
En dat is veel, kan ik u vertellen.
Indrukwekkend veel.
We zijn vandaag weer vrij. Alle scholen en bedrijven zijn dicht, en de binnenwegen zijn nog niet goed schoongemaakt.

Ik De melkboer is net begonnen om voor de zoveelste keer sneeuw te ruimen.
Het grootste probleem is dat de bergen sneeuw zo hoog zijn, dat het heel zwaar is om de rest weg te schuiven.
Want sneeuw gooien op een berg van al bijna twee meter lukt maar met moeite.

Maar ja, de oprit moet schoon. En de auto’s uitgegraven.
Dat begrijpt u.
Want we hopen dat we morgenochtend gewoon kunnen vliegen.
Naar de zon.
Naar dertig graden.
Naar carnaval op Curaçao.

Een groter contrast bestaat bijna niet.

Ik wilde dit weekend eigenlijk loggen over waarom ik denk dat de melkboer alleen maar meisjes kan maken.
Maar u bent natuurlijk helemaal niet in geïnteresseerd in dat soort blablabla verhalen.

U wilt actuele berichten.
Over het weer.
Rechtstreeks vanuit de oostkust van de VS.
En dat snap ik.
Want het weer is hier behoorlijk spectaculair.
En zelfs in Nederland is het overal op het nieuws.
Ik kreeg zomaar een email van iemand van Radio 1, mensen mensen, ik word nog eens beroemd.
Van vrijdagavond tot zaterdagmiddag sneeuwde het.
En er kwam een boel naar beneden.
Uiteindelijk viel er 28.6 inch. En dat is ruim zeventig centimeter.

En mensen, ik kan u zeggen, zeventig centimeter is echt veel.
Dat is dijhoogte. Of om de melkboer te citeren na het leegschuiven van de oprit: ‘Ik kreeg er bijna een koud kopje van’.

Deze foto’s zijn van ’s ochtends vroeg.
Toen de melkboer nog dacht wij nog dachten dat we elk uur sneeuw gingen schuiven zodat we aan het eind van de dag niet alles in één keer hoefden te doen.

Aan het eind van de dag kwamen de sneeuwschuivers al een keertje langs. En konden wij dus even naar buiten. Eerder werd er trouwens gelanglauft bij ons in de straat.

Er zijn erg veel takken van de bomen gebroken door het gewicht van de sneeuw. Er was ook veel stroomuitval, maar gelukkig viel het bij ons in de buurt mee.

En kijk nou, het zijn de melkboer en Kobus. Even een frisse neus voor Kobus aan het eind van bijna twee hele dagen in huis.

Vandaag en morgen ligt het openbare leven hier grotendeels stil. De luchthaven is dicht. En ook de meeste winkels, bedrijven, sportscholen en bijvoorbeeld kerken zijn niet open. Wat er maandag gaat gebeuren, is nog even afwachten.
Ik wacht vooral even af wat er woensdag gaat gebeuren. Want er wordt nog meer sneeuw voorspeld. En helaas doen mijn vrienden van het weerbericht nog geen uitspraken over de hoeveelheden. Maar het zou wel weer eens een flinke storm kunnen worden. En dat vind ik niet leuk. Want wij vliegen vrijdagochtend heel vroeg naar Aruba.
En ik neem mijn spaarzame onbetaalde vrije dagen natuurlijk niet op om in een sneeuwstorm thuis te zitten.
Neehee, die dagen wil ik graag doorbrengen in de zon.
Echt heel graag.

Ik wilde u vandaag vertellen over hoe verschrikkelijkenormongelooflijk druk ik het op mijn werk heb. Allerlei deadlines en vergaderingen komen eraan. En ik voel de stress.
De klotsende oksels, continue naar de wc moetende, trillende voeten, jeukende handen, ’s nachts van wakker liggende stress.
Ik vertel u, u wilt mij niet storen tussen negen en vijf op een werkdag. Want het zou zomaar kunnen dat ik in het monster van Frankenstein verander. Voor uw ogen.
En ik wilde deze gelegenheid dus aangrijpen om even uitgebreid te gaan zeiken.
Over mijn werk.
Tegen u.
Omdat ik weet dat u dat zo lekker vindt.

Alleen.
Ik ging net naar yoga.
En nu ben ik dus helemaal zen.
Zen de zenner de zenst.
Ontspannen. Leeg. En relaxt.

En ik heb helemaal niets meer te zeiken over werk. En ook niet over iets anders.
Of het moet zijn over dat ik nu niets meer te zeiken heb. En ik leef eigenlijk om te zeiken. Zeiken is my secret middle name. Vraag maar aan de melkboer.
Er rest mij niets anders dan u te vertellen dat ik een heerlijk leven heb. And I love y’all.

En hier is mijn advies: ga yoga doen. En, indien u meerderjarig bent, heb regelmatig goede sex.
Want geloof mij, yoga is de beste stress reliever. Beter dan yokidrink, chocolade, alcohol of borrelnootjes.

En toen zaten we onverwacht een heel weekend opgesloten in the MilkMansion.
Geen feestje op zaterdagavond, niet naar de dierentuin met vrienden op zondag, maar ingesneeuwd in huis.
Tijdens de op een na zwaarste sneeuwstorm ooit in de Philadelphia area.

Vrijdagnacht begon het te sneeuwen. Zaterdagochtend gingen we in de sneeuw even snel naar de supermarkt, die overigens in verband met de storm en Kerst volledig geplunderd was, en zaterdagavond lag er al een flink pak.

We namen het er lekker van. Zomaar een vrij weekend!
We sliepen uit, dit werd overigens mede mogelijk gemaakt door Kobus, versierden de kerstboom met witte lichtjes!, keken twee films, speelden ons favoriete bordspel Puerto Rico, aten lekkere hapjes, schreven kerstkaarten, stookten de kachel nog eens extra op, namen Kobus mee op de slee, ik bakte een appeltaart en had eindelijk eens tijd om zonder schuldgevoel Dragon Quest IV op de DS te spelen.

En al deze dingen waren extra leuk. Omdat we toch niets anders konden doen.

Speciaal voor Annelyse: de kerstboom.

Er viel zo’n zestig centimeter sneeuw.

De melkboer verschoof een boel sneeuw. Hij liep zo te klagen dat ik vermoed dat hij morgen behoorlijke spierpijn heeft. Gelukkig is hij zo gespierd en goed getraind dat al dat schuiven hem makkelijk afging.

Maar mag ik nog even klagen?
Want ik snap dus niet waarom die storm niet op maandag langskwam.
Dat had ik nog zo gehoopt.
Een sneeuwstorm op maandag is namelijk veel toffer dan een sneeuwstorm op zaterdag.
Dat begrijpt u.
Maar helaas. Morgenochtend doe ik weer gewoon wat ik bijna elke maandagochtend doe.
Zeiken over dat ik moet werken en dat het maandagochtend is, en ik zin heb in een bagel.

Waarde lezers. Vandaag wil ik u vertellen over de MilkMansion.
U weet wel, dat droomhuis.
Landgoed, kasteel en hoeve in één.
Met enorme paleistuinen waarin je kunt verdwalen in de zomer, en sleeën in de winter.
En wat zijn we hier gelukkig. Pfoenouzeg. In ons droomstulpje.

Helaas heeft de MilkMansion een paar minor problems.
Eentje daarvan is de lekkende douche. Daar vertelde ik u al eens over.

En afgelopen week diende zich een nieuw probleem aan.
In de vorm van bevroren pakken melk. En vanillevla. En dat pakje vanillevla was dus wel het enige pakje dat ik meesmokkelde uit Nederland. Toevallig. Shit.
Bevroren kaas. Bevroren vleeswaren. En most shockingly, bevroren potjes olijven.
En ik weet niet hoe dat zit, maar voordat potjes olijven bevriezen is het toch behoorlijk koud, lijkt me zo.
Lijkt me, hoor. Ik ben geen scheikundig wonder, dus pin me er niet op vast.
Tante Wikipedia in de vorm van de melkboer vertelt me nu net dat olijfolie bij zeven graden Celsius smelt. In case you wondered.

Hoe dan ook, alles maar dan ook alles in onze koelkast is keihard bevroren.
En wat doe je dan hè?
Slim als we zijn, verhuisden we een gedeelte van onze koelkastinhoud naar buiten.
Maar daar vriest het sinds het weekend ook. Dus dat helpt geen zak.
Ik kan nog steeds een mogelijke inbreker een gat in zijn hoofd slaan met een pakje cream cheese.
En dus belde de melkboer de monteur. En die kwam.
Met de mededeling dat dit probleem easily verholpen kon worden.
Alleen we moeten wel een week wachten op de nieuwe onderdelen.

En dat ben ik dus nu aan het doen.
Wachten.
Terwijl ik al voor de vierde achtereenvolgende dag een glaasje bevroren melk voor het slapen gaan drink.

En ja, ik wacht dus ook nog steeds op mijn nieuwe host.
En op allerlei andere dingen.
En heb ik al gezegd dat ik helemaal niet van wachten hou?
Ik krijg namelijk altijd alles wat ik wil.
Meteen.
Als u het niet gelooft, moet u het maar aan de melkboer vragen. Die geeft mij namelijk altijd meteen wat ik wil.
Anywhere. Anytime.
Hij weet wel beter dan het lot Cisca te tarten.

Als hij dat nu alleen nog even aan de koelkastmeneer en de hostmeneer dan wel mevrouw kan uitleggen.

• In Amerika heb ik hele lieve buren. En ex-buren. En collega’s. En vrienden. En die geven regelmatig feestjes. En dan mag ik ook komen. En sommigen hebben een zwembad in de tuin.
• In Amerika ligt New York. En San Francisco. En New Orleans. En Chicago. En Pennsylvania. My home state.
• En in Pennsylvania is het groen. En heuvelachtig. En het heeft een heerlijke Indian Summer. En er valt sneeuw.
• In Amerika woon ik op tien minuten rijden van de grootste mall van de oostkust.
• In Amerika woon ik dus op tien minuten rijden van een Macy’s. En een Nordstrom. En een Banana Republic. En een Loft. En een Victoria’s Secret. En ja, ook een H & M.
• In Amerika is ruimte. In velerlei opzichten.
• In Amerika krijg je altijd een gratis refill. Zodat je als Nederlanders gewoon met 1 beker cola een hele familie kunt voorzien van een drankje.
• In Amerika kun je in elke supermarkt plassen. Gratis.
• In Amerika is die supermarkt bijna de hele dag open.
• In Amerika hebben we Barack Obama. En niet te vergeten , Hillary.
• In Amerika is mijn dochter geboren.
• In Amerika zijn alle mensen oppervlakkig. En dat is handig. Zeker voor mij. Want ik ben zeer oppervlakkig.
• In Amerika zit altijd wel een McDonalds, Starbucks, Chick-fil-a, Burger King, Taco Bell, Five Guys, Subway, Pizzahut of Wendy’s op loop fiets rij afstand.
• En, in Amerika is van alles te koop dat ik graag lust. Sushi, Smuckers pindakaas, salt water taffy, 150 verschillende smaken ijs, strawberry rhubarb pie, crab cake, General Tsao chicken, lemonade, pulled pork, hamburgers en zo kan ik nog wel even doorgaan.
• En, er bestaat in Amerika ook best goed bier. Yards, Victory, Sierra Nevada, Yuengling, Bud Light en Sam Adams .

• Amerika, the land of the free and the home of the brave.
• In Amerika is alles beter. Gelukkig maar dat ik er woon.

U wilt weten wat het hoogtepunt van mijn dag was?

Nou, ik zou willen zeggen, ga er maar eens even goed voor zitten.
Want.
Hier komt het.

Er zijn vandaag een aantal vouwgordijnen in de MilkMansion geïnstalleerd.

Tot vanochtend waren bijna alle ramen in mijn huis kaal. En het is met kale ramen net als met de meeste blote mensen. Met enige aankleding zien ze er al snel een stuk beter uit.

En dan nu, de coolste feature.
Want beste lezers, kijkt u eens goed.
Deze vouwgordijnen kunnen zowel aan de onderkant als aan de bovenkant worden opengemaakt.
Dat is handig. Voor allerhande huis, tuin en keuken redenen.

Mooi zijn ze, hè?
De melkboer in zijn boxershort is er niets bij.

Verder heb ik niet zoveel te melden.
Behalve dan dat mijn schoonmoeder zojuist een heerlijke appeltaart bakte. Het hele huis geurt.

Niet dat ik die geuren kan ruiken. Mijn toetsenbord ligt namelijk vol snot. En ik heb het beeldscherm onder gehoest.

Ik zou maar snel weggaan hier.
Want het zou zomaar kunnen dat u of uw computer een virus oploopt als u hier te lang blijft hangen.

Edit donderdagochtend 9/17: Ja, die appeltaart hè, die stond dus in de oven toen ik typte. Dus de foto in het logje is van de ongebakken taart. Vandaar de fletsheid. De echte taart ziet er zo uit:

Hé, kijk nou!

Het was 14 september 2008. Vandaag precies een jaar geleden.
En daar was ik. Net bevallen. Met een ongeveer twaalf uur oude Kobus tegen me aan.
Thuis, op de bank.
En ik voelde me fijn.

Eindelijk na 42 weken zwangerschap was ze er toch uit gekomen. Uit mij.
En dan nog niet eens uit zichzelf hè.
Ik dronk twaalf uur van te voren 200 milliliter castor oil. Gemixt in een aardbeienmilkshake.
Maar dat is nog eens een verhaal voor een volgend logje.

U begrijpt vast wel dat dit niet Cisca op haar charmantst is.
Maar wel op haar gelukkigst. En dat is belangrijker.
Dus.
Kijk nou.

Ik vraag me trouwens wel af waar dit schattige allermooiste babietje is gebleven. Ik lette even niet op, en toen had ik ineens een rondlopende iets blondere 1 jarige peuter aan mijn rokken hangen.
En daar is ze. Mijn taart etende schatje.
1 jaar alweer.
Wauw.

Vanaf vandaag laat ik op alles dat ik naai mijn stempel achter. Of beter gezegd, mijn label.

Voilà.
Je vous presente CisCouture.

Naast titels voor logjes kan de melkboer ook goed bedrijfsnamen uit zijn duim zuigen.
Of om hem te citeren: ‘Ik heb nu eenmaal een fijne neus voor marketing.’
En geloof mij, als u hem zou kennen, zou u nu heel hard moeten lachen.

CisCouture, het klinkt zo sjiek, ik ga er eigenlijk een beetje van naast mijn schoenen lopen.
Gelukkig maar, dat ik van nature zeer bescheiden ben.

Wat denkt u, CisCouture binnen een paar jaar in een eigen winkeltje in de Kalverstraat?

Mocht u het zich afvragen, meer informatie over het tuniekje waar deze labeltjes inzitten, volgt trouwens nog…

I kissed a girl and I liked it
The taste of her kersen fruit hap
I kissed a girl just to try it
I hope the milkman don’t mind it
It felt so right
It felt so right
Does mean I write this blog tonight
I kissed a girl and I liked it
I liked it

Ik knuffelde en kuste Kobus. Vanmiddag. Terwijl we samen in het gras lagen.
En weet u wat er gebeurde?
Ze kuste me zomaar terug!
Tenminste, ze wreef met haar mondje over mijn wang.
En dat vind ik een kus.
Dus, hiep hiep hoera, Kobus kan kussen!

O ja.
Even voor de duidelijkheid.
De komende, let’s say twintig, jaren kust ze dus alleen mij.
En ok, misschien de melkboer. Of opa en oma.
Maar verder niemand.

In het kader van de schokkende bekentenissen, heb ik er vandaag weer één.
En wat voor één.
Echt mensen, ga er maar eens even lekker voor zitten.

Stiekem wist ik dat wat ik zometeen ga bekennen al.
Het zat ergens ver achter in mijn hoofd.
Zo van, je weet het wel, maar je weet het ook weer niet. Een pré-ontkenningsfase.
Maar vandaag werd het me allemaal duidelijk.
Ik zag het licht, so to speak.

Het gaat om het volgende.
De melkboer is, net als ik, ook niet perfect.
Echt waar.
De melkboer, die stoere heerlijke geweldige man van mij, is niet perfect.
We kunnen samen een club beginnen van niet-perfecte mensen. Alleen de melkboer is een niet-perfecte enorme sukkel. Ik niet. Ik raak alleen mijn borstel weleens kwijt.
Dus hij mag niet in mijn club. Hij moet maar een eigen zoeken. Met soortgelijke niet-perfecte sukkels.

Het zit zo.
Het regent hier wel eens. En u weet het vast niet, maar per jaar regent het hier meer dan in Nederland.

Even een lesje tussendoor.
Dit wist u vast ook niet, maar ik was in mijn vorige leven aardrijkskunde lerares. Dus.
Ik heb verstand. Van aardrijkskunde. En van alle andere dingen in deze wereld.

In Nederland valt gemiddeld zo’n 75 centimeter regen per jaar.
In Pennsylvania valt meer dan 100 centimeter.
En 100 is meer dan 75. Dus.

Het regent hier gelukkig niet zo vaak. Maar als het regent, dan regent het goed.

En zo werd ik vanochtend wakker.
Om vijf uur ’s ochtends.
Van onweer, bliksem en ontzettend harde regen.
En echt, het kwam met bakken uit de hemel.
Bakken, liters tegelijk. Zojuist hoorde ik dat er in een paar uur tijd meer dan 15 centimeter regen is gevallen. Best spectaculair allemaal.
Na dit natuurgeweld voor een kwartiertje te hebben aangekeken, kroop ik terug in bed, naast een nog steeds slapende melkboer, en dommelde weer wat weg.
Om vervolgens verschrikt te bedenken dat er nog van alles buiten stond en lag, waaronder een kinderstoel en een Bugaboo.
We hadden bezoek gisteravond. En het was nogal laat geworden. En dus hadden we maar beperkt opgeruimd.
Balen.
Maar ok.
Ik kon ermee leven, en dommelde weer wat weg.

En toen gebeurde het.

Ik schrok weer wakker en schold de melkboer meteen zijn huid goed vol.

…

Het zit zo deel 2.
Gister had de melkboer even in mijn auto gereden.
En dat doet hij gelukkig zelden.
Wat de melkboer namelijk niet zelden doet, is de ramen van de auto open laten staan.
Vind ‘ie leuk. En fris. Denk ik.

En daarom mag de melkboer nooit, maar dan ook nooit meer, in mijn auto rijden.
NOOIT.
MEER.

Ahum.
Kuch.
Proest.
Hoort u dat keelgeschraap?

That’s me.
Ik wil graag uw aandacht.
En die heb ik natuurlijk al. Want u leest hier. Omdat u mij graag aandacht geeft. En dat vind ik fijn. Because I love aandacht…
Can I have your attention, please?
I have a very important announcement.
Verrie. Im. Por. Tent.
Tromgeroffel? Iemand?

Ok. Ik zal het maar gewoon zeggen.

Ik ben niet perfect.

Cisca. Is. Niet. Perfect. Die vier woorden gaan gewoon niet samen in één zin.
Ik weet dat u hier van schrikt.
Ik moet zelf ook nog even bijkomen van de schok van deze bekentenis.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb altijd gelijk en weet alles. Zo weet ik bijvoorbeeld waarom Yolanthe en Jan uit elkaar zijn. En wie volgend jaar de Tour de France gaat winnen. En hoe wereldvrede bereikt kan worden.
Ineens bedenk ik nu dat ik een online vraagbaak zou moeten beginnen. Een soort lieve Mona, maar dan lieve Cisca. Vragen en ideeën kunt u achterlaten in de reactiebox.

Maar ik ben dus niet perfect.
Helaas.
Ik raak namelijk nog weleens iets kwijt.
En meestal net die onmisbare dingen in het leven.
Dingen die gewoon het leven net iets verrijken.
En als ze kwijt zijn, dan gaat dus niet meer. Dat verrijken.

Ik ben nu al vier dagen mijn borstel kwijt.
Ik weet het zeker, de kabouters zijn gewoon meeverhuisd naar de MilkMansion en ze zitten nu in de kelder baarden te kammen met mijn borstel!
En dat is lastig, want nu zit ik dus al voor de derde dag deze week met ongeborstelde haren onder mijn bureau op het werk.
Ik heb ze wel gekamd hoor. Dat wel. Maar mijn haartjes zien er toch niet zo glanzend, stralend en geweldig uit als na een goede borstelpartij.

Ik raak trouwens ook vaak allerlei andere dingen kwijt.
De meestvoorkomende?
Schaar, zonnebril en paraplu.
De laatste twee laat ik ook altijd overal liggen.
In de bus, de bioscoop, op het werk, bij iemand thuis, noem maar op.
Maar ja, dit was allemaal natuurlijk niet de moraal van dit verhaal.

Ik wilde gewoon iets vragen.

Heeft iemand toevallig mijn borstel gezien?

Vandaag waren we voor het laatst in ons oude huurhuisje.
Binnenkort gaat iemand anders daar zijn of haar leven leiden, en is het niet meer van ons.
En ik vond het toch raar. 
Afscheid nemen. Van een huis. Alweer.
Begrijp me niet verkeerd, ik was het huisje goed zat.
Lekkende kranen, afbladderende verf, vieze vloerbedekking, te weing ruimte, snikheet, en ik zou zo nog tientallen klachten kunnen opnoemen. Daar ben ik goed. In klachten opnoemen. Beetje zeiken, beetje klagen.

Maar toch.
Het was een mooi schattig wit huisje met veranda en wat wil een meisje nog meer?
Nou, een MilkMansion dus. Met een slaapkamer voor gasten, airco, hardhouten vloeren, een geweldige keuken…
En in dat schattige huisje heeft een groot gedeelte van mijn leven zich de afgelopen drie jaar afgespeeld.
Drie jaar.
De eerste drie jaar van de wereldreis die het huwelijk van de melkboer en Cisca heet.
De eerste drie jaar in de VS.
Ik kan me nog zo goed herinneren dat onze spulletjes aankwamen.
Ons hele hebben en houden in twintig dozen.
Ik weet overigens nu dat ik geen problemen heb om in drie jaar tijd genoeg spullen te verzamelen voor minstens zestig dozen. Ik had er wel tachtig van kunnen maken. Eitje.
En over eitjes gesproken, Kobus is natuurlijk gemaakt in dat oude huisje.
En ze werd er per ongeluk ook bijna geboren. Omdat ik geen mietje wilde zijn. En dus lekker thuis een beetje in de badkuip zat te hangen. Totdat de melkboer me er aan mijn haren uitsleepte om naar het geboortecentrum te rijden, alwaar ik twee uur later het allermooiste meisje ter wereld op de wereld zette.
En dat allermooiste meisje groeide en bloeide in de eerste tien maanden van haar leven. In het oude huurhuisje.
En daarom zal het huisje altijd een speciale plek in mijn hart hebben.

Dat, en omdat de huurbaas een kl**tzak is. Ja sorry hoor. Normaal zou ik dat nooit zeggen. Maar hij is er echt één. Ik zag nog nooit zo’n zuiver exemplaar.

Ok.
Daar gaat ‘ie dan.
Het eerste echte logje op kobusenco.com.
Ik voel toch wel wat druk.
Prestatiedruk.
Zo’n eerste keer is toch altijd weer spannend.
Wat als ik iets verkeerd zeg?
Of iets raars doe?
Gelukkig doe ik zelden tot nooit iets raars. Dus daar hoef ik in ieder geval niet bang voor te zijn.

De eerste keer dus.
Vanaf nu sla ik een heel nieuwe weg in.
Geen onzin meer, maar logjes op niveau.
En ik begin vandaag met een echt knutsel frutsel logje.
Vol adviezen over recycling en andere ecologisch verantwoorde activiteiten.
Ik zeg het maar weer eens, ik ben een Martha Stewart in de dop.

Het zit zo.
Tussen alle verhuisperikelen door had ik vandeweek een avondje vrij voor een naaiprojectje.
Sommige mensen ontspannen tijdens het kijken van televisie, het lezen van een boek, of gewoon lekker zitten dan wel hangen.
Niet ik.
Ik heb één of andere afwijking. Waardoor ik ontspan tijdens het naaien.  Ik vind naaien gewoon heerlijk rustgevend. Het vereist precisie en aandacht. En hoe meer concentratie, hoe lekkerder het is. En aan het eind voel ik me altijd zo voldaan! Jaja, ik hou van naaien.

Zei ik trouwens al dat ik een nieuwe weg wilde inslaan op kobusenco.com?
Terug naar het onderwerp dus.
Een logje op niveau. En ecologisch verantwoord. Over naaien.
Ik maakte vandeweek een broekje. Voor Kobus.
En, nu komt het ecologisch verantwoorde stuk, ik gebruikte een shirtje van mezelf.
Lang geleden had ik al eens een goede beschrijving gelezen, en laatst gaf zij ook een goede tutorial.

Wat ik deed?
Het voorpand en het achterpand werden beide een pijp. En van de te lange onderkant van het voor- en achterpand maakte ik een brede tailleband waardoor ik een breed elastiek haalde.
Het lijkt wel een hippe yogabroek.
En let op het saillante detail: de print van de voorkant zit in het broekje op de zijkant van de dij.
Ik moet zeggen, ik had echt een heel voldaan gevoel aan het eind van de avond.

Nou, foto’s dan maar hè?

Het shirtje.
Van O’Bleu. Dat was tien jaar geleden een heel hip merk. Van de Sting.

Ziet u dat?
XS.
As in, extra small.
Mensen, ik kan u zeggen, het was hoog tijd voor de recycling.

Het eindresultaat.

En het fotomodel in het broekje. Het is echt een geweldig fotomodel, ware het niet dat ze tegenwoordig nooit meer tijd heeft om te poseren. 1 seconde, en dan heeft ze alweer iets anders gezien dat interessanter is dan mama’s camera.