Nou ja zeg.
Toen was het stil.
Ik kon zomaar ineens niet meer loggen.
Iets met een updeetje, geen verstand van WordPress en een missing taakbalk enzo.
Maar, mijn rots in de computerbranding Lucas aka @Delicious_Agony heeft het allemaal weer gefixt.
Pff. Gelukkig zeg.
Want stel je voor, dat ik nooit meer zou kunnen loggen.

Ik hoop trouwens ook dat u nu allemaal weer gewoon kunt reageren.
Want das wel zo leuk natuurlijk.
Voor u, en voor mij.

Enniewee.
Nog even over die Sehnsucht nach der Heimat.
Als alles goed gaat, reizen meneer en mevrouw Cisca en hun twee bloedjes van kinderen in oktober namelijk gezamenlijk af naar hun geboortegrond.
Tenminste, de geboortegrond van meneer en mevrouw Cisca. De bloedjes van kinderen zijn kleine Amerikaanse nep Nederlandertjes.
Nu zijn deze tripjes naar Nederland altijd erg interessant. En druk, hektisch, gezellig, tof en druk.
En druk. Drukdrukdruk.
Normaal scheuren meneer en mevrouw Cisca half Nederland door in een huurauto, slapen ze op tien verschillende adressen en gaan bij iedereen op bezoek. Alleen met een peutertje, een baby, de bijbehorende vervelende jetlag, en eenopzakenreisenfamiliebezoekinéénzijnde meneer Cisca zie ik, mevrouw Cisca, dat eigenlijk niet zo zitten deze keer.

En nu kunnen we natuurlijk in een Centerparcs huisje gaan zitten. Alleen, Centerparcs is afgelegen, duur, en niet echt ons ding.
En dus. Dus zoeken we eigenlijk een huis dan wel appartement.
In oktober.
Voor ruim twee weken.
Ergens in het midden van Nederland, en dan het liefst ook nog redelijk bereikbaar met openbaar vervoer.
Eigenlijk zoeken we een appartement in de binnenstad van Utrecht, maar ja, ik wil niet te veeleisend over komen, dat werkt ook niet natuurlijk.
Ik kan the MilkMansion aanbieden in ruil. U weet wel, the MilkMansion, dat super paleis in de Amerikaanse suburbs.

Dus kom maar op.
Ik weet heus wel dat u eigenlijk stiekem al jaren naar de VS op vakantie wil.

Mocht u nu echt iets serieus te melden hebben, dan mag u mij altijd mailen: goudzilverbrons at live punt nl

Ik keek dit weekend eens op zolder.
En ik weet dus niet hoe het bij u zit, maar ik vind zolders dus spannend.
Ten eerste het beklimmen van de trap. Dat is meestal al een hele onderneming.
En dan het kijken.
Spannund dat ik dat altijd vind!
Vooral vroeger op de zolder van mijn oma.
Want ik wist nooit wat ik er nu weer zou aantreffen.
Meestal was het iets dat ik mocht houden.
Dus dat was altijd goed.

Zaterdag op de zolder van the MilkMansion trof ik vooral hitte.
Tezamen met een heleboel babyspulletjes.

U begrijpt, eigenlijk lag ik liever op de bank. Een beetje zwanger te wezen.
Onder een plafondventilator en met een koel glaasje limonade on the side.
Maar nadat ik op zolder had gekeken, was er geen plek meer op de bank.

Mensen mensen, hoe is het mogelijk dat een klein schattig meisje zoveel kleding verzamelen in anderhalf jaar?
Mijn eigen walk in closet is er niets bij.

Ik zag dit lieve vestje. Kunt u geloven dat de melkboer dit ooit heeft aangehad?

Ik zag ook het vestje dat ik zelf voor Kobus gebreid had.
Klik hier voor een vijf maanden oude Kobus in de sneeuw inclusief zonnenbril en vest.

En dit rompertje.

En zo ging het maar door en door. Het ene rompertje was nog kleiner en schattiger dan het andere.
Alle unisex kleertjes gingen in de kast.

Alle meisjeskleren gingen in een grote doos, al dan niet tijdelijk terug naar zolder.

Eindelijk iets dat ik van mijn lijstje kan schrappen.
En als u mij nu dan wilt excuseren, dan ga ik even op mijn lege bank liggen.

En toen gooiden wij dus een feestje.
Zo zeg je dat namelijk in correct Algemeen Beschaafd Amerikaans-Nederlands.
Wij gooiden een feestje.
Het was, naar goed Amerikaans gebruik, een feest met veel eten en drinken. En een bbq.
Het was gezellig.
Het was zo gezellig dat we aan het eind van de avond niets meer te drinken hadden, op twee flessen wijn na.
Al het bier, frisdrank en water was op.
Ik voelde me stiekem zo’n echte zunige Nederlander.
Voor minimale inkopen maximaal plezier proberen te behalen.
Maar ik denk eigenlijk dat het vooral kwam omdat het boven de dertig graden was.
En dus had iedereen dorst.
Veel dorst.

Vanuit onze achtertuin zag het geheel er zo uit.
En ja, die ene blonde met die dikke buik, dat ben ik dus.

Omdat ik graag van elk feestje gebruik maak om Kobus’ lieflijke lijfje in één van mijn zelfgemaakte creaties  te showen, en omdat de melkboer zo breed in zijn schouders is, dat hij uit zijn Italiaanse maat M overhemdjes aan het barsten is, besloot ik vrijdag een oud overhemd van de melkboer te verbouwen tot jurkje voor Kobus.

Ik gebruikte een goed passend jurkje van Kobus voor de juiste maat voor het zelfgemaakte patroon.

En ik knipte het lijfje, de mouwen, naaide alles in elkaar, haalde er een paar elastiekjes doorheen, en eindigde met dit.

Deze foto nam ik overigens na een dag van hard spelen en rennen, so excusez-moi-et-Kobus voor de kreukels en viezigheid.

Helaas is het jurkje ietwat kort uitgevallen, wegens een gebrek aan stof, een XL overhemd werkt beter, maar mensen no worries, er zit een bijpassend geel broekje bij…

Helaas heb ik geen geweldige foto’s van het model in dit jurkje, het rende en deed maar, en ik moest natuurlijk ondertussen mijn gasten entertainen.
Maar geloof mij, het staat dr echt leuk.

Trouwens.
Ik bedacht dit concept niet zelf hoor.
Nee zeg.
Ik doe wel altijd alsof ik heel creabea ben, maar ik heb zo mijn bronnen.
In dit geval was het Dana.
Alweer.
Haar log is zeker aan te raden als u van naaien en andere crea ideetjes houdt.

Hallo. Hallo. Hallo.
Ik ben het.
U weet wel, Cisca.
Cisca van Kobus en co.
Ik ben een roze koeken Stieg Larsson junkie, die houdt van yokidrink, nooit haar bed opmaakt, woont in haar yogabroek, en in een kasteel also known as the MilkMansion, en op dit moment een warm lang weekend viert.
O, en ik heb trouwens overal jeuk. Vooral op mijn buik.
En ik wil graag een massage. Mijn kuiten en voeten snakken echt naar een goede behandeling. En misschien kan die masseur dan ook meteen mijn teennageltjes lakken en mijn bikinilijn scheren.

Enniewee, u weet wel wie ik ben, hè.
Gelukkig maar.

Want verder heb ik echt helemaal niets boeiend te vertellen. Hé, what’s new?
Of het moet zijn dat we morgen een feestje geven.
Een bbq feestje.
Als een ware Amerikaan bbq ik tegenwoordig namelijk ieder jaar met Memorial Day.
En omdat de melkboer en ik altijd wel in zijn voor een feestje nodigden we wat mensen uit.
En omdat de meeste mensen naar de kust of naar familie gaan met Memorial Day dachten we dat er niet zoveel mensen zouden komen.

Nu ja. Fout gedacht.
Het wordt druk morgen.  Op onze bbq.

En daarom haalde ik veel boodschappen, zowel gister als vandaag. En poetste ik, met behulp van de melkboer overigens en op mijn gemakje, het huis, en versierde de patio.
Maar nu wil ik dus wel een voetmassage.
Iemand?

Het is één van onze favoriete plekjes van the MilkMansion. De porch.

Op de porch hangt een gietertje annex vogelhuisje.
Toch wel min of meer voor de sier.

Maar kijk nou.
Er vinden allerlei bouwactiviteiten plaats in de gieter.
Dag en nacht vliegen de toekomstige papa en mama aan met stokjes en houtjes.

Zouden er in juni of juli nog meer babies in the MilkMansion geboren worden naast Keesje?

En herinnert u zich ons perzikboompje?

Het zit sinds vorige week bomvol met kleine perzikjes.

Wow. Wie weet eten we deze zomer perzikken uit eigen tuin.

En dan de groentetuin.
Ook die groeit en bloeit.
Ondanks het feit dat we al drie weken lang elke avond sla of spinazie eten, komt er geen einde aan.

Ook onze aardbeien doen het goed.
Alleen.
Ondanks een gespannen net over de planten wordt er nog steeds aan gegeten.
Ik vermoed dat ergens in de tuin een chipmunk (u weet wel, Knabbel en Babbel, maar dan in het echt) dan wel muis of slak zich regelmatig met een vol buikje aardbeien neervlijt voor een dutje.
En daar word ik wel behoorlijk chagerijnig van, dat begrijpt u.
Iemand tips?
Alles is geoorloofd, behalve moord.

En ach ja.
Tot slot ik dan, hè.

Ook ik groei. En groei. En groei.
Zodat ik dan hopelijk zeer binnenkort een gezonde en mooie Keesje kan baren.

Gelukkig kan ik mijn mooie teentjes nog net zien.

Wij krijgen weleens bezoek uit Nederland.
Zo ook de komende tijd.
In chronologische volgorde ontvangen we de komende zes weken respectievelijk de zus en zwager van de melkboer, vriendin M., en de ouders van de melkboer.

En bezoek is leuk.
Bezoek is hardstikke leuk.
Er is eigenlijk maar één probleempje als het op bezoek aankomt.
Ik wil namelijk graag een goede indruk achterlaten.
En daarom verander ik over het algemeen in de week voor het bezoek arriveert in een neurotische, als Freddy Mercury verkleedde, poetsvrouw die elke avond met een stofzuiger door het huis loopt.
Alles om te voorkomen dat mijn schoonfamilie denkt dat ik hier in the US of A alleen maar een beetje carrière zit te maken terwijl ik ondertussen wat rondzwanger en kindjes baar. 

Want u weet, net als ik, dat dat pertinent niet waar is.
Nee nee nee.
Ik ben een Martha Stewart in de dop.
En dus is the MilkMansion altijd superschoon, geweldig ingericht, kook ik de heerlijkste maaltijden, heeft het logeerbed het donzigste dekbed ooit, en voelen mijn gasten zich alsof ze in hotel Des Indes in Den Haag verblijven.

Maar ja, ik weet dus niet zo goed hoe ik dat op dit moment allemaal moet bewerkstelligen.
Want de logeerkamer is babykamer in de making en dus een behoorlijke bende.
En ik ben ’s avonds na het werk best een beetje moe, dus koken, poetsen en meer van dat soort dingen, daar doe ik momenteel niet aan.
En trouwens, daarom heeft men toch take out en poetsvrouwen uitgevonden?

Ik wil graag van deze mogelijkheid gebruik maken om mijn toekomstige gasten te informeren over de kleine lettertjes in de reisvoorwaarden.
Daarin staat namelijk het volgende: Op bezoek komen tijdens de achtste en negende maand van een zwangerschap van uw gastvrouwe betekent dat u gewoon aan het werk moet. En onder werk worden allerlei activiteiten verstaan zoals koken, poetsen, bedden opmaken, opvoeden, wassen, tuinieren, poepluiers verschonen, schilderen, de vuilnis buiten zetten, meubels verhuizen, voetmassages geven, en meer van dat soort dingen.
U zult genoegen moeten nemen met het geweldige gezelschap, de bruisende aanwezigheid en excellente conversatie skills van uw gastvrouwe.
En trouwens, er loopt ook nog een hele leuke negentien maanden oude dochter rond. En u weet ook wel dat u eigenlijk toch gewoon komt om haar te zien.

U vraagt zich natuurlijk af hoe het komt dat ik u dit weekend niet met een logje verblijdde.
Nou, dat zit zo.
De melkboer en ik gingen dit weekend voor meubels shoppen.
Einde.

O, u wilt nog meer horen?
Echt?
Echt, weet u het zeker?

Nu. Alhier.
De MilkMansion heeft eigenlijk al zo’n tien maanden een vrijwel volledig lege huiskamer. Er staat een bank. En een fauteuil. Maar dat is het dan ook.

En laatst was ik het zat.
Ik was het zo zat, dat ik de melkboer vorige week vroeg op de zaterdagochtend aan zijn laatste haren naar de auto sleepte, en hem dwong om naar de meubelwinkels te rijden. En in die winkels moest hij dus kijken. Naar meubels.
Vorige week zondag deed ik dat weer. En afgelopen zaterdagochtend weer. En gister ook weer.
En gister, nou joh gister, dwong ik hem ook tot het nemen van een beslissing.
En mensen, ik kan u vertellen, beslissingen neemt de melkboer niet zomaar.
Ik beloofde van alles en nog wat, werkte op zijn schuldgevoel, keek hem heel lief aan, smeekte, huilde, en gebruikte zelfs, in een uiterste wanhoopspoging, mijn zwangerschap als excuus.
Uiteindelijk werkte het. At last, victory is mine!

Maar wat een uitputtingsslag zeg. Ontzettend.
Dit gehele proces zou zoveel makkelijker zijn als de melkboer gewoon eens accepteerde dat mijn smaak superieur is aan die van hem.
En daarnaast, ik heb sowieso altijd gelijk. En ik weet alles. En ik krijg altijd wat ik wil.
Dus.
Zo.

Post Scriptum: Ik, Cisca, beloof plechtig, dat ik de komende week een aardig en liefdevol logje over de melkboer zal schrijven. Want behalve dat hij dus geen smaak heeft, niet kan accepteren dat ik altijd gelijk heb, geen staartjes kan maken, en ook nog steeds geen verlovingsring voor me heeft gekocht, is hij soms ook weleens lief. 

Ik bedoel, ik wil natuurlijk niet dat u verkeerde ideeën krijgt. Of dat ik een slecht voorbeeld geef aan alle jeugdige vrijgezelle dames die hier meelezen. Nee zeg.

Ik weet dat u allemaal, en dan met name Inge, denkt dat de MilkMansion een paleis is.
Ik laat u graag in die waan. En dat is ook zo.
Om dat te bewijzen, wil ik u vandaag laten zien, waarom we de MilkMansion eigenlijk gekocht hebben.

Dit is namelijk mijn kledingkast.

Ja, echt waar, u ziet het goed. Ik heb een heuse walk-in closet.
En ja, al deze kleren zijn echt van mij. Ik heb ze wel even extra wijd uitgestald en uitgehangen. Speciaal, voor u.

Bij walk-in closets moet ik trouwens altijd aan deze reclame denken. Laatst zag ik hem voor het eerst ook in de VS op televisie.

Op het moment dat ik de kast voor het eerst zag, reageerde ik ongeveer net zo hysterisch als de dames in deze reclame zei ik tegen de melkboer: “We kopen dit huis. Nu. En o ja. Schiet een beetje op.”
En sinds die tijd is mijn hoogste doel in het leven om deze kledingkast overvol te krijgen. Ik wil hem zo vol krijgen dat ik in de herfst mijn zomerkleding naar zolder moet brengen om plaats te maken voor mijn winterkleding. Ik wil hem zo vol krijgen dat Imelda Marcos, en mijn moeder en oma, jaloers zouden zijn op mijn schoenenvoorraad.

Tot voor kort was het hoogtepunt van mijn dag het binnenlopen van mijn kast in de vroege ochtend. Via allerlei ingewikkelde inductie en deductie methodes besloot ik dan wat ik aan zou trekken, en alzo vertrok ik als een vrolijk en goed gekleed meisje naar mijn werk.

Alleen. Ik heb sinds kort dus een probleem. Het aantal kledingstukken in mijn kast dat ik aankan, is namelijk gereduceerd tot ongeveer tien. En dat zijn allemaal jurkjes en tuniekjes, die me toch echt niet zo leuk staan als normaal.
Het is tijd voor het miezerige stapeltje zwangerschapskleding, dat ik ergens ver achterin de kast had weggemoffeld. Die vier jurkjes, dat ene rokje en die twee broeken.
En iedere ochtend voordat ik de kast inga, pink ik tegenwoordig een traantje weg. Want hoe moet ik nu toch mijn imago als hip geklede Europese chick op mijn werk hoog houden?

Mede daarom heb ik besloten om mijn kast te koop aan te bieden. Voor elk aannemelijk bod mag u hem komen ophalen. Het overzeese transport is niet inbegrepen.

Nou nog één keertje dan.
Een laatste logje over de sneeuw.
Hierna hou ik erovermee op.
En ga ik lekker op het strand liggen.

Gister sneeuwde en sneeuwde het. De hele dag.
En het stormde en stormde. Heviger dan afgelopen weekend.
Het onweerde zelfs. En dat schijnt vrij zeldzaam te zijn tijdens een sneeuwstorm.

Twee van de bomen in onze voortuin hadden het zwaar. Ik denk dat er zeker tien takken onder de sneeuw liggen, waaronder een paar flinke.

Uiteindelijk viel er ongeveer net zoveel sneeuw als zaterdag.
En ligt er dus nu bijna anderhalve meter sneeuw.
En dat is veel, kan ik u vertellen.
Indrukwekkend veel.
We zijn vandaag weer vrij. Alle scholen en bedrijven zijn dicht, en de binnenwegen zijn nog niet goed schoongemaakt.

Ik De melkboer is net begonnen om voor de zoveelste keer sneeuw te ruimen.
Het grootste probleem is dat de bergen sneeuw zo hoog zijn, dat het heel zwaar is om de rest weg te schuiven.
Want sneeuw gooien op een berg van al bijna twee meter lukt maar met moeite.

Maar ja, de oprit moet schoon. En de auto’s uitgegraven.
Dat begrijpt u.
Want we hopen dat we morgenochtend gewoon kunnen vliegen.
Naar de zon.
Naar dertig graden.
Naar carnaval op Curaçao.

Een groter contrast bestaat bijna niet.

Tadaaaa!

Ik kan het wel, hoor.
Rekenen.
En stofjes aan elkaar naaien.

Dit weekend maakte ik opnieuw alsnog het topje. In de goede maat.
Ik gebruikte de log van Candace en Dana als inspiratie. En natuurlijk een stofje van IKEA.
Voor deze zomer is het een jurkje, en volgende zomer kan Kobus het hopelijk aan als tuniekje.
Het fotomodel ligt helaas al te slapen, na een opnieuw zeer inspannende dag met onder andere rennen, klauteren, spelen, ontdekken, uit de planten eten, de trap opklimmen en weer afdalen, alle keukenkastjes opentrekken, en de badkamer onderspetteren, op het programma.
Foto’s van Kobus in het jurkje volgen dus nog.

En dat is hoognodig, zag ik, want ik heb sinds 5 december geen foto’s meer gemaakt van haar.
Hoe kan het nu, dat je twee maanden geen foto’s van je kind maakt? *schaam*
Er zit straks een heel gat in haar fotoalbum. Wat ik nog steeds moet maken. *schaam*
Maar, voor het geval u mij een slechte moeder vindt, ik wil wel even gezegd hebben, ik maak dan wel geen foto’s van mijn kind, maar ik naai wel leuke jurkjes voor dr.

Ondertussen schilderden de melkboer en ik dit weekend ook nog onze slaapkamer.
In de zeer romantische tint tranquil pond.
En dat terwijl onze huiskamer al geschilderd is in de tint shaded path.
Ja, het is me hier een sjieke boel. In de MilkMansion.

Want voor de duidelijkheid, zometeen ga ik naar bed.
En loop ik dus over het shaded path, en ik vlei mijn moeie lijfje dan neer aan een tranquil pondje.
Onderweg kom ik door de gang en ik ga ook even langs de badkamer.
Die zijn gewoon beigeachtig.
Maar dat zeg ik verder tegen niemand.
Want hier in the MilkMansion heet beige namelijk honey sand.

In onze kamer staat een kerstboom.
Een echte!
Hij of zij is nog helemaal leeg, kaal en onversierd.
En daar moet natuurlijk verandering in komen.
Alleen dat wil niet zo lukken.

Het zit zo.
Toen we naar de MilkMansion verhuisde, vond ik het een leuk idee om onze porch te versieren met kerstlampjes.
En dat was ook een leuk idee. Tijdens feestjes en op zwoele zomeravonden brandden onze lampjes dat het een lieve lust was.

Ik maakte de lampjes op de porch nogal goed vast. Want stel je voor dat ze wegwaaien. Of nog erger, dat iemand ze wil stelen.
Maar nu heb ik dus geen lampjes voor mijn boom.

Gisteravond toog ik daarom naar de K-Mart.
Voor lampjes. Specifieker gezegd, voor witte lampjes aan een groen koord.
En die kon ik dus niet vinden.
Ik vond wel blauwe, roze, rode, groene en multi color aan groene en witte snoeren.
Alleen die wil ik niet.
En dus volgde vanmiddag in mijn lunchpauze een bezoek aan de enorme K-Mart in de buurt van mijn werk. En vanavond na het eten bezocht ik de Superstore Walmart. En vervolgens ook nog het tuincentrum.
En gekleurde lampjes zijn blijkbaar hipper dan hip. Ze liggen namelijk overal.
Of ze zijn juist helemaal niet hip en niemand koopt ze. Dat kan ook natuurlijk.

In ieder geval zit ik nu thuis.
Met een boom zonder lichtjes.
Want ik hou dus niet van gekleurde lichtjes.
Ik wil witte lichtjes aan een groen snoer. Gewoon normale.

Ik ben radeloos, en denk dat ik ze moet gaan jatten.
Ergens uit de tuin van één van de buren. Of van mijn eigen porch.

Waarde lezers. Vandaag wil ik u vertellen over de MilkMansion.
U weet wel, dat droomhuis.
Landgoed, kasteel en hoeve in één.
Met enorme paleistuinen waarin je kunt verdwalen in de zomer, en sleeën in de winter.
En wat zijn we hier gelukkig. Pfoenouzeg. In ons droomstulpje.

Helaas heeft de MilkMansion een paar minor problems.
Eentje daarvan is de lekkende douche. Daar vertelde ik u al eens over.

En afgelopen week diende zich een nieuw probleem aan.
In de vorm van bevroren pakken melk. En vanillevla. En dat pakje vanillevla was dus wel het enige pakje dat ik meesmokkelde uit Nederland. Toevallig. Shit.
Bevroren kaas. Bevroren vleeswaren. En most shockingly, bevroren potjes olijven.
En ik weet niet hoe dat zit, maar voordat potjes olijven bevriezen is het toch behoorlijk koud, lijkt me zo.
Lijkt me, hoor. Ik ben geen scheikundig wonder, dus pin me er niet op vast.
Tante Wikipedia in de vorm van de melkboer vertelt me nu net dat olijfolie bij zeven graden Celsius smelt. In case you wondered.

Hoe dan ook, alles maar dan ook alles in onze koelkast is keihard bevroren.
En wat doe je dan hè?
Slim als we zijn, verhuisden we een gedeelte van onze koelkastinhoud naar buiten.
Maar daar vriest het sinds het weekend ook. Dus dat helpt geen zak.
Ik kan nog steeds een mogelijke inbreker een gat in zijn hoofd slaan met een pakje cream cheese.
En dus belde de melkboer de monteur. En die kwam.
Met de mededeling dat dit probleem easily verholpen kon worden.
Alleen we moeten wel een week wachten op de nieuwe onderdelen.

En dat ben ik dus nu aan het doen.
Wachten.
Terwijl ik al voor de vierde achtereenvolgende dag een glaasje bevroren melk voor het slapen gaan drink.

En ja, ik wacht dus ook nog steeds op mijn nieuwe host.
En op allerlei andere dingen.
En heb ik al gezegd dat ik helemaal niet van wachten hou?
Ik krijg namelijk altijd alles wat ik wil.
Meteen.
Als u het niet gelooft, moet u het maar aan de melkboer vragen. Die geeft mij namelijk altijd meteen wat ik wil.
Anywhere. Anytime.
Hij weet wel beter dan het lot Cisca te tarten.

Als hij dat nu alleen nog even aan de koelkastmeneer en de hostmeneer dan wel mevrouw kan uitleggen.

De afgelopen vijftien jaar verhuisde ik maar liefst acht keer.
Alleen al in Nijmegen versleet ik vijf verschillende kamers dan wel appartementen.
Elke keer was mijn nieuwe woonruimte nog mooier en nog ruimer.
En trouwens ook steeds duurder, maar, ik verdiende ook steeds meer geld.

Alhoewel het niet altijd leuk is om steeds maar te verhuizen, heb ik aan elke kamer, elk appartement en elk huis waar ik heb gewoond bijzondere herinneringen.
Die ene verjaardag, die mindblowing kus bij de voordeur, die leuke huisgenoten, of die bijzondere Sinterklaasavond.
Ook dit jaar verhuisde ik weer.
Van een klein mooi wit huisje, het huisje waar ik zwanger werd en de eerste maanden met mijn dochter doorbracht, naar de MilkMansion.
Een nieuw huis, waar ik weer een boel nieuwe herinneringen ga maken.
Ik blijf alleen ook in de MilkMansion waarschijnlijk niet mijn hele leven wonen.
Er zijn namelijk twee problemen:

1. De MilkMansion heeft geen zwembad, geen sauna, geen grond waar we geitjes kunnen houden, en, most importantly, geen garage. En zoals ik u gister al vertelde, ik hou niet van krabben.
2. En, de MilkMansion kan niet teleporteren. En staat ergens in Pennsylvania, ver van Nederland, en mijn familie en vriendinnen. En er is dus ook geen supermarkt in de buurt, die bijvoorbeeld, let’s say, yokidrink verkoopt. Of tompoucen.

Waarom ik u dit allemaal vertel?
Omdat ik ga verhuizen.
Niet naar Nederland, en niet naar een ander huis, maar naar een nieuwe provider.
Ik heb zomaar iemand bereid gevonden om gratis en voor niets, tenminste dat denk ik, een nieuwe site voor mij te ontwerpen.
Dank je wel Lucas!
Lucas ken ik trouwens al van voor die acht verhuizingen. En op mijn achttiende verjaardagsfeestje leerde hij mijn beste vriendin van de middelbare school kennen, en toen trouwden ze, kregen kindjes en leefden nog lang en gelukkig. En nu ontwerpt hij ook nog mijn site.
Jaja lieve lezers, zo gaan die dingen in het leven.

Wat ik u nu eigenlijk alleen maar wilde vertellen, en ja sorry, ik ben wat lang van stof, maar ik denk eigenlijk dat u daar van houdt, ik ben dus even een paar daagjes off-line.
Of nog beter gezegd, het zou kunnen dat ik even off-line ben. Want hoe of wat en wanneer, dat weten we dus nog niet precies.
We are living on the edge, volledig afhankelijk van twee providers.
Maar ergens na, of tijdens, het weekend ben ik terug.
Met een ietwat nieuwe layout.
Een speciaal Sinterklaascadeautje.
Van Lucas aan mij, en van mij aan u.

Daaaaaag.

Eigenlijk, beste nieuwe toekomstige strak-in-het-vel zittende, sexy en tussen de 18 en 21 jaar oude tuinman van de tuin van de MilkMansion, hoeft u helemaal niets te kunnen.
Behalve bladeren harken. En bladeren oprapen. En bladeren in zakken doen.
En een beetje mooi zijn. In mijn tuin.

De MilkMansion heeft namelijk zo’n tien bomen in de tuin. En de BuurMansions ook. En die bomen hebben allemaal de herfst in hun bol. En ik hou niet van bladeren opruimen.

U weet waar ik woon toch? Of mag ik jij zeggen?
Ja.
Wilde rozenstruikweg 37. Dus.
In Pennsylvania.
Vast bedankt.

U wilt weten wat het hoogtepunt van mijn dag was?

Nou, ik zou willen zeggen, ga er maar eens even goed voor zitten.
Want.
Hier komt het.

Er zijn vandaag een aantal vouwgordijnen in de MilkMansion geïnstalleerd.

Tot vanochtend waren bijna alle ramen in mijn huis kaal. En het is met kale ramen net als met de meeste blote mensen. Met enige aankleding zien ze er al snel een stuk beter uit.

En dan nu, de coolste feature.
Want beste lezers, kijkt u eens goed.
Deze vouwgordijnen kunnen zowel aan de onderkant als aan de bovenkant worden opengemaakt.
Dat is handig. Voor allerhande huis, tuin en keuken redenen.

Mooi zijn ze, hè?
De melkboer in zijn boxershort is er niets bij.

Verder heb ik niet zoveel te melden.
Behalve dan dat mijn schoonmoeder zojuist een heerlijke appeltaart bakte. Het hele huis geurt.

Niet dat ik die geuren kan ruiken. Mijn toetsenbord ligt namelijk vol snot. En ik heb het beeldscherm onder gehoest.

Ik zou maar snel weggaan hier.
Want het zou zomaar kunnen dat u of uw computer een virus oploopt als u hier te lang blijft hangen.

Edit donderdagochtend 9/17: Ja, die appeltaart hè, die stond dus in de oven toen ik typte. Dus de foto in het logje is van de ongebakken taart. Vandaar de fletsheid. De echte taart ziet er zo uit:

Eigenlijk heb ik natuurlijk geen tijd om te loggen. Want Kobus is jarig.
Hiep hiep hoera!
En bedankt voor al de felicitaties die ik al kreeg. En ook vast bedankt voor alle felicitaties die ik nog ga krijgen.

Maar, u wilt vast wel een paar fotootjes zien. In plaats van een logje lezen.
Dus.
Eerst van gister.

Het regende af en toe. Maar het mocht de feestpret gelukkig niet drukken.

Ik maakte onder andere een enorme bak met koolsalade.
Even een makkelijk receptje tussendoor. Witte kool, wat rode kool en worteltjes, rozijntjes en een dressing van yoghurt, azijn, citroensap, zout, peper, een beetje fritessaus, wat olijfolie, en blokjes feta. Het recept is van mijn vader, en het was een enorm succes gister.

Ik propte vierentwintig ballonnen achter in mijn auto.

En versierde tussen de druppels door het huis.

Vervolgens, en dit is een korte samenvatting, ontving ik een heleboel gasten, at en dronk ik vanalles, en werd ik vanochtend weer wakker.

En toen was het vandaag.
Mijn gasten lieten drie dingen achter.

De trap. Waarop honderden kindervoetjes op en neer hebben gerend. Van binnen naar buiten, van beneden naar boven.

Allerlei housewarming en verjaardagscadeautjes.

En een koelkast vol heerlijke leftovers.

U weet nu meteen wat ik de rest van de dag ga doen.
Juist ja.
De trap poetsen, de vloeren dweilen, cadeautjes uitpakken met de melkboer en Kobus, en allerlei lekkers eten.
Daag, tot morgen!

Eindelijk.
Eindelijk.
Beste lezers, ik heb groots nieuws. Zoals bijna elke dag.
Gister werd eindelijk ons eerste meubilair bezorgd.
Na het betalen van een enorm geldbedrag Zomaar ineens zijn we drie fauteils rijker.

Kijkt u even mee?

Stoel 1. In onze huiskamer. Helaas is de bank nog steeds niet klaar. Dus voorlopig moeten we het doen op met twee fauteuils. En dat is best oncomfortabel.

Stoel 2. Mijn persoonlijke favoriet. Daarom heb ik hem maar half op de foto gezet. Zodat u zelf verder kunt bedenken hoe hij eruit ziet. En omdat ik natuurlijk ook nog wat geheimen voor u wil hebben.
Want ik vraag me eigenlijk wel af, wat u ondertussen nu nog niet van mij weet.
Eventuele vragen over mijn leven kunt u in de reactiebox achterlaten. Die beantwoord ik dan morgen.

Stoel 3. Zwart. Leer. Mannelijk. Melkboer. En onmogelijk om te fotograferen.

Temeer omdat ik dat eigenlijk niet kan. Fotograferen.
Maar dat kan ik u niet zeggen. Omdat u denkt dat ik alles kan. En overal verstand van heb. En ik laat u natuurlijk graag in die waan.

Stoel 4. En nog meer groots nieuws. De tweede Professor Layton game is dinsdag verschenen. En dus runde ik vandaag naar de winkel. In onze nieuwe Volvo.
Want ik vond de eerste game echt heel gaaf. En hoop op nog meer. En nog beter.

Professor Layton, drie nieuwe stoelen en geen bank.
U snapt wat ik het hele weekend doe.

Juist ja.
Mijn brain twisten. Terwijl ik onderuit gezakt in mijn mooie nieuwe zwart met witte stoel zit.
En af en toe kijk ik naar de melkboer. Die het huis van boven tot onder poetst. Omdat zijn ouders komende dinsdag drie weken komen logeren.
Maar daar kan ik me dus niet mee bezighouden. Ik heb geen tijd.

Ik kreeg zojuist het gaafste housewarming cadeau ooit.
En zoals u weet, ik overdrijf nooit.

Nou ja, bijna nooit.
Maar nu in ieder geval niet. Het is echt het gaafste cadeau ooit. Beter dan een nieuwe televisie telefoon fotocamera en auto in één.
Wat zeg ik, het is zelfs beter dan een verlovingsring.

En het housewarming feest moet nog beginnen.

 I just received the coolest housewarming present ever.
And you all know, I never exaggerate.

Well, almost never.
Anyway, not this time. It is the coolest present ever. Ever. Better than a new television phone camera and car in one.
You know, it is even better than an engagement ring.

And the party hasn’t even started yet.

Ja. Er was dus eens een prins. En een meisje.
Na een stormachtige liefdesaffaire werden de prins en het meisje verliefd, trouwden en kregen twee jaar later zomaar ineens een baby.
Nou ja, zomaar ineens. Er ging wel een tien maanden durende zwangerschap aan vooraf. En een baringsproces. Maar ok. Verder was het redelijk zomaar.

Met zijn drietjes woonden zij in hun eigen sprookjesbos in een enigzins krakkemikkig huurwoninkje. Na een aantal jaar besloten ze dat het toch tijd werd voor het betere werk. Ze kochten een huisje. Dit proces ging niet geheel zonder slag of stoot, maar het resultaat mocht er zijn. Het was namelijk niet zomaar een huisje. Het was een geweldig huis, en het jongetje en het meisje doopten het huis ‘de MilkMansion’. Ze hadden namelijk nog nooit zo’n mooi huis gezien. En wat vooral zo mooi was, was dat het huis zo goed onderhouden was.
Ze leefden nog lang en gelukkig.
Het jongetje, het meisje en de baby. In de MilkMansion.
Einde.

Of niet.
Er is, voor de liefhebbers, ook een alternatief einde.
En in dat einde krijgen het meisje en de prins binnen een maand lekkage. Vochtige natte plekken in het plafond van de ballroom aka de huiskamer van de MilkMansion. Een huiskamer waar nog niet eens meubels instaan. Een huiskamer die recht onder de volledige betegelde badkamer en douche ligt.

Gelukkig is mijn leven net een sprookje. Dus ik leef nog lang en gelukkig.
Denk ik.

Ik ga nu eerst eens even kijken of de vorige bewoners van de MilkMansion de hypotheek op hun nieuwe huis iets kunnen verhogen, zodat ze een nieuwe badkamer voor ons kunnen betalen. En een nieuw plafond.
En while I am at it rij ik ook even langs onze oude huurbaas. Want die weigert nog steeds onze borg terug te geven.
En verder leef ik nog lang en gelukkig.

U zit natuurlijk met smart te wachten op Bostonse Berichten.
En dat begrijp ik.
Maar vandaag komen die berichten nog even niet.
Ik heb namelijk iets anders te melden. Iets veel belangrijkers.
Toen ik gisteravond laat thuiskwam uit Boston, stond dit op mijn stoepje.
 

Een doosje.
Met cadeautjes.
Van haar. 
Ze wilde me een pakketje sturen, mailde ze laatst.

Een pakketje?
Met cadeautjes?
Opsturen?

Dames en heren.
Of beter gezegd, dames en de enkele heer die hier ook weleens meeleest.
Ik kan u zeggen, dit was geen doosje met cadeautjes.
Dit was een geweldige doos.
Een super pakket.
De doos der dozen.
De ‘I thought I died and gone to heaven’ doos.

Weet u trouwens welke artiest dit zong?
Recent zag ik hem nog. Accoustisch.
I love him.
Behalve dit nummer. Bleg. Dit is te zwijmel voor mij.

Ja. Dus.
Ik vraag me serieus af of ik weleens zo verwend ben in mijn leven.

Kijkt u even mee?

De inhoud van de doos.

Ziet u die heerlijke pot tum-tummetjes? Ilse had het boodschappenlijstje hiernaast goed gelezen.
U begrijpt, ik eet as I type, honderden tum-tummetjes tegelijk. Als ik morgen niet meer log, dan ben ik op een bijeenkomst van de TTA.  The TumTummers Anonymous. 
Of ik lig in het ziekenhuis. Vanwege een enorme sugar overdose.

Maar wat een mooie spulletjes hè? Een hoogtepuntje is natuurlijk wel de mand met melkflessen.
Zoals Ilse al schreef, elke MilkMansion (zijn er nog meer dan?) moet dit natuurlijk hebben.

En laat ik nu net in onze bijna volledige lege eetkamer de mooiste inbouwkast ever hebben.

Tot nu toe stond er in deze kast een koeienbeeldje. Heel alleen. Maar nu hebben deze koe en haar kalf tenminste wat gezelschap.

Kobus vond alle cadeautjes naturellement ook helemaal geweldig.

Life is full of suprises.
Aldus Ilse.
I say: it sure is!
Dank je wel, lieve Ilse.

O, en wilt u een bezoekje brengen aan Ilse’s geweldige nieuwe winkeltje? Kijk dan hier.