Vandaag was het voor het eerst sinds de geboorte van Keesje onder de dertig graden.
En dus gingen we op stap.

We gingen op bezoek bij de boer.

En bij deze boer geen melk, maar fruit in overvloed.
En dat fruit kon zomaar door het plebs van de boom dan wel struik geplukt worden.

Zo ware daar bosbessen.

En bramen.

Het duurde ongeveer vijf minuten voordat Kobus door had dat het veel efficiënter is om bosbessen zo van de struik te eten. Want waarom zou je a) betalen, als je ook gratis van te voren kunt eten, en b) het fruit verwerken in taart, jam, sap, saus of whatever, als het eigenlijk vers van de struik veel lekkerder is.

Keesje was ook mee, hoor.
Mocht u zich dat afvragen.
Alleen die sliep de hele tijd. In de draagdoek.
En was dus niet bijzonder fotografeerwaardig.

Dit is het eindresultaat.
2,5 kilo bosbessen, 2,5 kilo bramen, en 6 kilo perzikken.
En ja, deze 11 kilo fruit verwerk(t)en wij natuurlijk tot allerlei lekkernijen.
Maar dat, mijn lieve lezers, is voor een volgend logje.

En de schattige outfit van Kobus is mede mogelijk gemaakt door de HEMA en Coralie. Leuk truitje hè?

Nee, nee, nee.

Nee, lieve lezers, don’t get your hopes up.
Het mooiste cadeau uit de titel is niet Keesje.

Tenminste, Keesje is natuurlijk wel het mooiste cadeau, maar hij of zij is op dit moment nog niet echt een cadeau.
Behalve dan in de vorm van allerlei extra kilo’s hangend aan vooral de voorkant van mijn ooitvroegerlanggeleden strak uitziende lijfje.

Nee, ik wil het nog even hebben over gister.
U weet wel, mijn vijfentwintigste verjaardag.
Ik kreeg namelijk echt twee mooie cadeaus.

Allereerst van Kobus.

Sorry voor de foto.
En de flits.
Maar ik heb ook nooit gezegd dat ik goed kan fotograferen. Dat kan ik namelijk niet. Vreemd trouwens, want ik kan alles. Maar dat is een ander verhaal.

Enniewee.  Deze mooie armband kreeg ik van Kobus.
Ik laat nu trouwens even buiten beschouwing dat zij die armband nu de hele dag om heeft.
Een kleine ekster, dat is ze.
Als u iets kwijt bent, telefoon, zonnebril, sleutels, afstandsbediening, dan zit het waarschijnlijk in het bakje van Kobus’ fietsje. Daar verzamelt ze namelijk al haar schatten.

Maar van de melkboer kreeg ik dus echt het mooiste cadeau.
Beter dan een iPhone of een verlovingsring.

En misschien denken sommigen van u nu dat ik aan het ijlen ben.
Maar ik wilde dus echt al heel lang een lock machine.

Trouwens.
Ik  heb daarom gister per direct mijn baan opgezegd.
Vanaf morgen begin ik namelijk een CisCouture winkel.
Ik moet alleen nog wel even de gebruiksaanwijzing van de lockmachine lezen.
Want ik heb namelijk nog nooit eerder in mijn leven een echte lockmachine gezien dan wel aangeraakt.

U weet het vast nog.
Hoe ik laatst logde over de Amerikaanse verzorgingsstaat.
In de reacties en mailtjes die ik kreeg naar aanleiding van dat logje vroeg u massaal om meer details.
En dan met name details over mijn secundaire arbeidsvoorwaarden.

Nou, over de extraatjes bovenop mijn twaalf maanden salaris kan ik kort zijn.
Ondanks het feit dat ik voor de rijkste provincie van Pennsylvania werk, zou ik namelijk waarschijnlijk beter af zijn achter de kassa bij de IKEA.
Voor goede secundaire arbeidsvoorwaarden zijn de Amerikaanse vestigingen van Europese en Aziatische bedrijven the place to go.

Mijn werkgever biedt naar verhouding een goede pensioenregeling, levensverzekering, en long term disability verzekering.
En daarnaast ben ik gezegend met tien betaalde vakantiedagen per jaar, over het genot daarvan schreef ik al eens, en tien ‘sickdays’.
Vooral die sickdays zijn een interessant gegeven. Heel concreet betekent dit namelijk dat je niet meer dan tien dagen per jaar betaald ziek kunt  zijn dan wel afwezig om te zorgen voor bijvoorbeeld een zieke ouder of een ziek kind. Sickdays worden ook nog eens onderverdeeld in uren, want sickhours moeten ook opgenomen worden voor bijvoorbeeld een wortelkanaalbehandeling of die maandelijkse Botox injectie.

Bij mijn werkgever hebben werknemers de vrijwillige keuze om zich te verzekeren voor short term disability. Deze verzekering kost, afhankelijk van je inkomen, ongeveer 150 tot 200 dollar per maand, en bij ziekte wordt dan tot zes maanden 75 procent van het salaris uitbetaald. Minder dan een kwart van mijn collega’s heeft deze verzekering, voornamelijk vanwege de kosten, en de moeite om een verklaring te krijgen van een arts die stelt dat je korte of langere tijd niet kunt werken.

Dit alles zorgt ervoor dat de werkmentaliteit in de VS anders is dan in Nederland.
De meeste van mijn collega’s zijn zelden tot nooit ziek, en er gaat eigenlijk nooit iemand langer dan een week achter elkaar op vakantie, en dat zeker ook niet vaker dan eens in de één à twee jaar.

Behalve ik natuurlijk.
Ik ben zeer regelmatig afwezig.
Zo ga ik namelijk elk jaar zeker twee weken naar Europa en daar laat ik het meestal niet bij.
Voor dit soort reisjes moet ik dus meestal onbetaald verlof nemen. Dit krijg ik met min of meer stilzwijgende goedkeuring van mijn baas en mijn collega’s.
Daarnaast baar ik regelmatig babies. En ook daarvoor word ik beloond met weken van onbetaald verlof.
Maar daarover binnenkort meer.

Ja. En toen.
En toen werd ik dus gistermiddag gebeld. Op het werk.
Het was zo’n telefoontje waar ik normaal al niet op zit te wachten, maar nu al helemaal niet.
De YMCA, also known als het kinderdagverblijf waar mijn dochter op dinsdag, woensdag en donderdag normaal gesproken verblijft, belde met de mededeling dat Kobus koorts had en dus moest worden opgehaald. En in dit soort gevallen mag het kindje de eerste 24 uur niet terug komen op de opvang, tenzij de dokter een briefje schrijft.

En dus toog ik vanochtend naar de dokter. En de dokter schreef een briefje. Voor donderdag. Maar vandaag mocht Kobus niet naar de opvang.
En nu is dat normaal niet zo’n probleem.
Maar het is niet zo handig als ik een best belangrijke presentatie heb.
Terwijl de melkboer in Canada zit. Met allerlei andere melkboeren. Om op zijn melkboers de melkboerenproblemen en melkboerenmarkt bespreken. Ofzo.
En ik heb helaas niet echt vriendinnen, familie, buurvrouwen of wat dan ook in de buurt die ik op zulke korte termijn kan vragen om een ochtendje op een hangerige Kobus te passen.

Dus ja.
Ik nam vandaag vrij.
En pinkte mijn echte eerste, en waarschijnlijk laatste, zwangerschapstraantjes weg.
Want ik was zo teleurgesteld. En voelde me zo machteloos.
Ik baalde.
Omdat het heel soms moeilijk is om een werkende moeder te zijn.

En omdat Kobus gisteravond met koorts en al wel een enorm bord met spinazie leeg at.
En ik hou niet zo van het verschonen van spinaziepoepbroeken.
Daar zijn ze namelijk op het kinderdagverblijf nu eenmaal veel beter in.

Het is maart.
Ik neem aan dat het u wel was opgevallen, but you never know.
Dus, ik zeg het maar even.
Het is maart.
Weet u trouwens dat in maart de lente begint?
Echt.
Ik geloof het zelf ook niet, maar het is echt waar.
21 maart begint ‘ie.
En dat is nog maar achttien dagen.

Vorige maand was het februari.
Februari komt namelijk voor maart.
En februari had twintig werkdagen.
Vijf daarvan had ik een snowday.
En zes plus één dagen was ik op vakantie.

En aangezien u ontzettend intelligent bent, dat is inherent aan het feit dat u hier leest, weet u dat zeven plus vijf twaalf is.
En twintig min twaalf is acht.
En dat betekent dat ik dus acht dagen heb gewerkt in februari. Van de twintig.

…

Bent u er nog?

Ik wilde u eigenlijk dus even zeggen, dat ik het heel erg druk heb.
Druk met het inhalen van vergaderingen, die eigenlijk in februari waren.
En met alweer een rapport en een deadline, een nieuw tienjarig strategisch plan, twee conferenties, nog meer vergaderingen, te veel emails, het jaarverslag, en ijs eten.
Vooral dat laatste slokt verschrikkelijk veel tijd op.

Maar ik ben er snel weer.
Met cruciale niet te missen informatie over de nieuwe beeb.
Tenzij ik ijs aan het eten ben. Dan zou het iets langer kunnen duren.

Stiekem wens ik wel eens iets.
En wie doet dat nu niet?
Sterker nog, waarschijnlijk leest u hier mee omdat u zich herkent in mijn verhaaltjes over wensen en dromen van borrelnootjes, een verlovingsring, twee cupmaten groter, een teleporteermachine, een prinsessenbestaan, een iPhone, het winnen van de loterij, wereldvrede, en een eind aan homelessness.

Nu wil het geval dat ik ook meerdere keren een snowday wenste.
Echt ijsvrij. Dat wilde ik.
Want dat leek me zo gaaf.

Nou.
Echt.
Het is zover.
Morgen heb ik de hele dag vrij. Betaald vrij.
En valt er zo’n vijftig centimeter sneeuw op de bijna vijfenzeventig centimeter die er al ligt.

En ja, ik zou Cisca niet zijn, als ik natuurlijk nu net morgen geen ijsvrij wilde.
Want ik wilde morgen een echo.
En ik wilde zelfs morgen werken.
Om dat verschrikkelijke gedrocht van een strategisch plan af te maken dat vrijdagochtend op de bus moet.
En nu moet ik uiteindelijk thuis gewoon alsnog aan het werk.
En daarnaast wil ik vrijdagochtend vliegen.
En dus moet alle sneeuw vrijdagochtend in ieder geval van de landingsopstijgbaan af zijn.

Iets wensen en dan daarna gaan zeiken.
Ik lijk wel een vrouw. Het is ook nooit goed.

…

Maar stiekem ga ik wel genieten, hoor.
Morgen.
Van mijn extra vrije tijd.
Want dan kan ik mooi een paar cadeautjes afnaaien, lekker relaxed de koffers inpakken, en een welverdiend middagdutje doen.

U heeft het vast al wel gemerkt.
Het is een beetje stil hier.
Produceerde ik zes maanden geleden een logje per dag, nu mag u blij zijn met een logje om de dag.
En dat komt eigenlijk omdat ik een beetje druk ben.
Druk met man, kind, zwanger zijn, naaien, en het huishouden, maar vooral ook, druk met werken.

Op maandag vijftien februari moet het driejarig strategisch plan van de afdeling waar ik werk, bij de federale overheid op de stoep liggen.
En dat strategisch plan, dat is dus na Kobus mijn tweede kind. En ik moet u zeggen, eerlijk gezegd vond ik bevallen van Kobus prettiger dan bevallen van dit plan.
Op dit moment is de dertig dagen inspraakprocedure in volle gang, en worden de laatste puntjes op de i gezet. Lees: meer dan de helft van de tabellen en twintig appendices moet nog geschreven worden.

Maar dan, dan komt eindelijk die magische datum vrijdag twaalf februari. Al bijna een jaar lang leef ik naar die datum toe.
Twaalf februari. Tweeduizendtien.
Het wordt vast een mooie dag.

Afgelopen Nieuwjaarsdag dacht ik eens met de melkboer na over het komende jaar, en reizen en op vakantie gaan.
En over de komst van bezoek uit Nederland, drukke maanden op het werk, de nieuwe beeb, en een mogelijk bezoek naar Nederland in september.
Na een heftig potje induceren en deduceren, kwamen we tot de conclusie dat er, naast een trip naar Nederland, dit jaar geen vakantie in zat. Tenzij we ergens in februari nog weg konden.

Ik schreeuwde zei direct dat ik vanaf twaalf februari overal mee naar toe zou gaan.
En dus, zo geschiedde.
Op vrijdag twaalf februari gaan wij lekker een weekje op vakantie.
Ik wist wel dat er een reden was waarom ik zo’n zin had in die dag.
Want, op vrijdag twaalf februari, vliegen we naar Aruba. En twee dagen later gaan we door naar Curaçao.
Ik mailde wat af met ex-Curaçao bewoner Door en ervaren Curaçao reiziger Klein Kikkertje, ga nog een mailtje versturen naar ex-Saba bewoner Anita, en boekte afgelopen vrijdag de vliegtickets.
Nu nog een paar appartementjes uitzoeken, en wij zijn er klaar voor.

En ik wil het er natuurlijk niet inwrijven, maar twaalf februari hè, dat is dus al over vier weken.
Ineens lijkt het wel alsof ik het een stuk minder druk heb.

Vrijdagochtend begon voor de verandering weer eens met sneeuwschuiven.
Door de melkboer natuurlijk, ik doe dat niet.
Kom op zeg, ik ben zwanger.
En anders deed ik het nog niet.
Sneeuwschuiven is voor mannen. Net als de vuilnis buiten zetten. En het gras maaien.
Ik lees dan wel regelmatig de Opzij, maar ik ben alleen geëmancipeerd, als het mij uitkomt.
En ‘s ochtends vroeg na een flinke sneeuwbui komt het dus niet uit.

Vervolgens reed ik door de sneeuw naar mijn werk, draaide de parkeerplaats op, en dacht: ‘wat is het hier rustig’.
Bleek dat alle overheidsgebouwen en scholen een uur later opengingen, en dat ik daar dus niet van op de hoogte was, omdat ik de website niet had gecheckt.
Stom! Ik had me nog zo voorgenomen, dat dat me niet meer zou gebeuren.

Nadat ik al glibberend en glijdend ons gebouw was binnen gegaan, wilde ik een lekker ontbijtje voor mezelf kopen, om de pijn wat te verzachten. Alleen ik had geen cash, en de pinautomaat in het gebouw was temporary out of order.
En toen had ik dus geen ontbijtje.
En toen vergaderde ik meer dan drie uur achter elkaar.
En toen ging ik iets eerder naar huis, omdat ik al zoveel gewerkt had deze week.
En toen ging ik even lekker op mijn gemakje naar de winkel.
En toen stond ik daar zonder portomonnee.
Omdat die nog op mijn werk lag.
Omdat ik ‘s ochtends een ontbijtje voor mijzelf wilde halen, en omdat ik mijn portomonnee daarna niet terug in mijn tas gedaan gehad.

En toen dacht ik:

En toen was het weekend.

En betaalde ik een uurtje later alsnog de boodschappen met geld uit de portomonnee van de melkboer, keek ‘s avonds een mooie film (Matchpoint van Woody Allen, echt een aanrader!) en sliep acht heerlijke uren.

Het zou nu alleen nog prettig zijn als het hier minstens veertig graden warmer was, en als the Eagles vanmiddag de eerste playoff wedstrijd winnen.
Maar verder heb ik geen eisen, en is vandaag just one of those other days.
Fijn weekend, allemaal!

Ok.
Ik geef het toe.
Als ik één wens mocht doen, dan koos ik niet voor vrede op aarde, maar voor twee cupmaten groter. Heel af en toe schrijf ik weleens een logje op mijn werk.
En vooruit, ik lees ook weleens een logje. Of zes.
En ok, twitteren doe ik ook weleens op mijn werk.

Op de conferentie dacht ik zelfs na over het verband tussen nieuwe media en de mensen die wij helpen. En, in overleg met mijn baas, maakte ik vorige week een Twitter account voor onze afdeling aan.
Alleen, ik heb een probleempje.

Sinds vandaag heeft the County alle weblog sites, radio en televisie sites, en social networking sites geblokt.
Dus geen Twitter, Blogspot, WordPress, Youtube en Facebook meer.
Vanmiddag begon ik zo te trillen, dat ik niet meer kon typen. Echt, ik zeg u, dat was het eerste afkickverschijnsel.
Hoe moet het nu verder?

Ik zie zelf maar twee mogelijke oplossingen.
Eén. De kerstman koopt een Iphone voor mij. Zodat ik af en toe even snel mijn Twitfix kan scoren.
Ik weet alleen niet zeker of de kerstman hier leest.
Dus.
Twee. Ik neem ontslag.  Omdat ik zo gewoon niet kan werken.
En kijk, als ik kies voor twee, maak ik wel een enorme statement. Mijn eveneens rehab-benodigende collega’s zouden eeuwig bij mij in de schuld staan.

Pfff, ik weet het niet, hoor. Wat een dilemma.

Ik wilde eigenlijk alleen maar zeggen, dat ik heel graag twee cupmaten groter wil. En dan niet alleen tijdens zwangerschap of borstvoeding, maar gewoon altijd. Die hulpjes van de kerstman, dat zijn toch stiekem boobfairies?

De afgelopen drie dagen was ik op een conferentie.
Een conferentie in Harrisburg, de hoofdstad van Pennsylvania.
Harrisburg ligt in het midden van Pennsylvania en vergeleken met Philadelphia is het een provinciestad. Na anderhalf uur rijden waren al mijn favoriete radiozenders één voor één vervangen door country en worship stations.

Op de conferentie kwamen meer dan 500 ambtenaren, werknemers van non-profit organisaties, politici, makelaars en projectontwikkelaars bij elkaar.
En we spraken. En leerden van elkaar.
We spraken over homelessness. En affordable housing.
We spraken over de rol van de politiek, budgetten, stimulus funding, ten year strategic plans, de huidige staat van de economie, en over hoe het de komende jaren verder moet.
Bovenal spraken we over hoe we een verschil kunnen maken. Een verschil in het leven van mensen die het minder goed hebben dan wij.

Pfffffff, het was indrukwekkend.
En inspirerend.
En potverdorie, ik sprak gaf een hand aan vijf van de kandidaten voor het gouverneurschap in Pennsylvania volgend jaar.
En ik zei: ‘Hallo, ik ben Cisca, ik kom uit Nederland, en ooit ga ik de wereld veranderen.’

Nu ben ik weer thuis. Thuis in mijn mooie warme huis met sinds vandaag een weer werkende koelkast!. Thuis bij man en kind.
En ik wil van alles. Mijn hoofd loopt over.

Want er zijn zoveel mensen die het minder goed hebben dan ik.
Minder goed dan wij.
En ik wil zo graag helpen. En echt een verschil maken.
Ik weet alleen niet altijd hoe.
Het enige dat ik weet, en ik schreef het al eens eerder, is dat iedereen een huis nodig heeft.
Iedereen.
En daarom ga ik iedere ochtend naar mijn werk. Om te proberen aan dat doel een steentje bij te dragen. Ook al is het maar een klein kiezeltje.