De afgelopen drie dagen was ik op een conferentie.
Een conferentie in Harrisburg, de hoofdstad van Pennsylvania.
Harrisburg ligt in het midden van Pennsylvania en vergeleken met Philadelphia is het een provinciestad. Na anderhalf uur rijden waren al mijn favoriete radiozenders één voor één vervangen door country en worship stations.

Op de conferentie kwamen meer dan 500 ambtenaren, werknemers van non-profit organisaties, politici, makelaars en projectontwikkelaars bij elkaar.
En we spraken. En leerden van elkaar.
We spraken over homelessness. En affordable housing.
We spraken over de rol van de politiek, budgetten, stimulus funding, ten year strategic plans, de huidige staat van de economie, en over hoe het de komende jaren verder moet.
Bovenal spraken we over hoe we een verschil kunnen maken. Een verschil in het leven van mensen die het minder goed hebben dan wij.

Pfffffff, het was indrukwekkend.
En inspirerend.
En potverdorie, ik sprak gaf een hand aan vijf van de kandidaten voor het gouverneurschap in Pennsylvania volgend jaar.
En ik zei: ‘Hallo, ik ben Cisca, ik kom uit Nederland, en ooit ga ik de wereld veranderen.’

Nu ben ik weer thuis. Thuis in mijn mooie warme huis met sinds vandaag een weer werkende koelkast!. Thuis bij man en kind.
En ik wil van alles. Mijn hoofd loopt over.

Want er zijn zoveel mensen die het minder goed hebben dan ik.
Minder goed dan wij.
En ik wil zo graag helpen. En echt een verschil maken.
Ik weet alleen niet altijd hoe.
Het enige dat ik weet, en ik schreef het al eens eerder, is dat iedereen een huis nodig heeft.
Iedereen.
En daarom ga ik iedere ochtend naar mijn werk. Om te proberen aan dat doel een steentje bij te dragen. Ook al is het maar een klein kiezeltje.

Dit is een foto van mijn oma. Op 29 juni 197884.
Dat vage witte ding in haar handen ben ik.
Vers uit de baarmoeder van de pers.
Sorry trouwens voor de slechte kwaliteit.
Maar het is een polaroid. Uit de jaren zeventig tachtig. Dus dan krijg je dat.

En hier zijn we nog een keer. Op 29 juni 198086. Mijn tweede verjaardag.
Ik was toen al heel fashion forward, dat ziet u. Alleen maar aandacht voor die mooie kralenkettingen.

Mijn oma was een geweldige oma.
Allerlei herinneringen heb ik aan haar. En ik zou over elke herinnering wel een logje kunnen schrijven.
Over de logeerpartijen.
Over verjaardagen, moederdagen en feestdagen.
Over bezoeken aan de Efteling. En het Spoorwegmuseum. En Bunschoten-Spakenburg.
Over haar werk bij de gemeente.
Over de bezoeken van, en aan, al mijn oudooms en -tantes.
Over alle verhalen die ze vertelde over haar opa’s en oma’s.
En over de adviezen die ze me meegaf over het leven.
En natuurlijk ook over de heerlijke griesmeel die ze maakte. Dat logje schreef ik al eens laatst.

Mijn oma was jarig op 31 juli.
Ze zou vandaag 76 jaar geworden zijn.
Helaas leeft ze niet meer.
Zomaar, onverwacht, is ze in december 2004 overleden.

En ik vind het zo jammer dat ze de melkboer nooit heeft gezien.
En Kobus.
Want ze had zo kunnen lachen met de melkboer.
En ze zou de allerleukste en allerliefste overgrootoma ever geweest zijn.
Gewoon, omdat ze ook de allerleukste en allerliefste oma ever was.