Wat een weekend zeg.
En het is alweer voorbij.
Past boem weg.
Ik haalde M. op bij het vliegveld, knipperde even met mijn ogen, en stond even later weer op het vliegveld om dr uit te zwaaien.
Zomaar vier dagen van mijn leven verschwunden.
Nu heb ik dat tegenwoordig ook wel met jaren, maar toch.
Maar toch, hè. Time flies when you are having fun.

Vandaag zat ik alweer vroeg fris en fruitig achter mijn bureau.
Een rapportje te typen, en een presentatie voor te bereiden.
Een presentatie ja.
U leest het goed.
Beste mensen, ik moet morgen presenteren.
En dan niet voor twintig mensen ofzo, maar voor een stuk of honderd.

Honderd mensen, met, daar ga ik tenminste voor het gemak even vanuit, tweehonderd oren, die allemaal komen om naar mij te luisteren.
Belangrijk en een stuk minder relaxed idee is dat deze honderd mensen ook tweehonderd ogen hebben, en met die tweehonderd ogen morgen allemaal naar mij gaan zitten kijken. Of naar hun BlackBerries natuurlijk. 
En nou zeg, het is maar fijn dat ik er deze dagen zo goed uitzie. En dat ik zulke leuke professioneel uitziende outfits heb om aan te doen.
Nu moet ik alleen nog zonder te vallen elegant door de zaal schrijden, en het podium beklimmen, en niet allerlei verstrooide hormonentaal gaan uitkramen.

Oh.
U wilt ook nog wat hoogtepuntjes van het weekend?
Nu. Ik zeg een Aziatische fushion diner met cocktails, praten, te weinig slapen, een dag in de zon bij de paardenraces met een boel bier, praten, te weinig slapen, een zondagochtendbrunch met mimosa’s, Cubaans eten met cocktails, praten, nog minder slapen, en ondertussen gingen we ook nog naar de film, een Chinees acrobatenenenormlenigemensen circus en won ik, wie immer, bakken met geld in het casino.
En wees gerust, ik dronk alleen maar virgin cocktails. En water.  En één blikje cola light. En perzik yokidrink. Veel perzik yokidrink.
Want vriendin M. weet natuurlijk wel wat ik echt wil uit het leven.

Afgelopen weekend togen de melkboer en ik naar de dierentuin.
Met Kobus, haar beste vriendin L., en de papa en mama van L.

En nou nou nou, tot voorheen was naar de dierentuin gaan een door mij zeer onderschatte bezigheid.
Geloof mij, die fout zal ik niet snel nog eens maken.
Want, lieve lezers, mocht u het niet weten, naar de dierentuin gaan is de leukste bezigheid ooit voor kleine meisjes.
Iets leukers dan de dierentuin bestaat niet.
Voor mijn ogen veranderde mijn meestal zeer rustige dochter  in de meest hyperactieve en enthousiaste peuter die ik ooit zag.

Bij elk muurtje, glazen raam of dier in beeld riep ze eerst heel hard ‘hi’, maakte ze vervolgens nog harder het meestal correcte bijbehorende dierengeluid, en riep nog veel harder ‘bye bye’ wanneer we weer wegliepen.
En ja, op het glas bij de apen en tijgers werd zeer vrolijk, zeer hard gebonsd.
En ja, Kobus kent ook bijna alle dierennamen. Meestal in het Nederlands en soms in het Engels.
En dat feit is nu bekend bij heel Philadelphia en omgeving.

Wat was het leuk zeg. Om twee kleine meisjes zoveel plezier te zien hebben.

Er was ook een soort grote kinderboerderij. En geitjes borstelen is natuurlijk wel heel leuk. Aldus Kobus. Ik vond het vooral nogal stinken.

Voor wie het wil weten, dit is niet het lijf van de melkboer, maar van een wildvreemde man. Van de melkboer ziet u enkel een mini stukje voet, t-shirt en arm.

En wat worden die kids goed gedrild op de opvang zeg. Overal liepen ze netjes hand in hand.

Kijk ze gaan. L. en L. Kobus en L.

De afgelopen drie dagen had ik een training in de stad.

In alle vroegte, nu ja alle vroegte moet u bij mij met een korrel zout nemen, dus beter gezegd, rond kwart over zeven, wandelde ik in het ochtendzonnetje naar het station.
Maar kwart over zeven is echt vroeg voor mij. Normaal draai ik me dan nog een laatste keertje om. En nu liep ik buiten.
Buiten. Op het verschrikkelijk tijdstip van kwart over zeven.
Toch zou ik dat vaker moeten doen.
Wandelen in de ochtendzon.
Want het was heerlijk. De rust, de koelte, het opkomende zonnetje, de fluitende vogeltjes.

Tien minuten lopen van de MilkMansion staat het schattigste stationnetje van Pennsylvania.

En toen, na een half uurtje in de trein, stond ik ineens midden in de stad.
Midden in het geluid, de ontbijtgeuren van alle eetkarretjes, de uitlaatgassen, en de mensenmassa.

Ik hou van de stad.
Ik hou van de drukte, de diversiteit, het kosmopolitische, het anonieme. 

Rechts achter ziet u nog net William Penn. Die kijkt vanaf City Hall uit over zijn stad.

In dit mooie gebouw verbleef ik de hele dag. Het is overigens van binnen een stuk minder mooi. Zeker als je drie dagen lang training krijgt over een specifieke subsidie stroom. Dan zie je soms het mooie even niet meer. Behalve dan van één van de trainers. Een erg mooie African American. Zo eentje waar ik weleens een beschuitje mee zou willen eten.

Aan het eind van de laatste dag waren we iets eerder klaar. En dus had ik tijd om even langs de Macy’s te gaan.
En de Macy’s, die zit dus echt in het mooiste gebouw van de stad.
Ze hebben zelfs een orgel. Waar ze dat orgel voor nodig hebben, weet ik trouwens niet. Maar ze verkopen wel gave schoenen.

En mensen, mensen, ik moet u nog even vertellen over het weer. Want het wordt lente. Echt.

Er ligt bijna geen sneeuw meer.

De krokusjes komen op.

En zo wandelde ik weer terug naar huis. Met een lentezonnetje op, en een boel nieuwe kennis in, mijn hoofd.
Niet dat dat kan, want ik weet natuurlijk alles al, maar toch.
Ik leerde wel één zeer nuttig ding.
Te weten, the golden rule.
Kent u die?
De golden rule zegt: Trouw niet voor je veertig bent He who has the gold, makes the rules.
En toen dacht ik meteen, “o, daarom ben ik thuis dus niet de baas.”

En sorry, maar er is wat construction work aan de gang hier. Voor een lenteachtige layout. Want die sneeuw, die past dus echt niet meer. Net als mijn nieuwe kop en achtergrond. Maar binnenkort passen ze wel. Mark my words.