Terwijl ik met mijn gezin een lang weekend ga doorbrengen aan the Jersey Shore, mag u verschillen zoeken.
Verschillen en overkomsten tussen een vier weken oude Kobus en een vier weken oude Keesje.

Tot snel!

Nou ja zeg.
Toen was het stil.
Ik kon zomaar ineens niet meer loggen.
Iets met een updeetje, geen verstand van WordPress en een missing taakbalk enzo.
Maar, mijn rots in de computerbranding Lucas aka @Delicious_Agony heeft het allemaal weer gefixt.
Pff. Gelukkig zeg.
Want stel je voor, dat ik nooit meer zou kunnen loggen.

Ik hoop trouwens ook dat u nu allemaal weer gewoon kunt reageren.
Want das wel zo leuk natuurlijk.
Voor u, en voor mij.

Enniewee.
Nog even over die Sehnsucht nach der Heimat.
Als alles goed gaat, reizen meneer en mevrouw Cisca en hun twee bloedjes van kinderen in oktober namelijk gezamenlijk af naar hun geboortegrond.
Tenminste, de geboortegrond van meneer en mevrouw Cisca. De bloedjes van kinderen zijn kleine Amerikaanse nep Nederlandertjes.
Nu zijn deze tripjes naar Nederland altijd erg interessant. En druk, hektisch, gezellig, tof en druk.
En druk. Drukdrukdruk.
Normaal scheuren meneer en mevrouw Cisca half Nederland door in een huurauto, slapen ze op tien verschillende adressen en gaan bij iedereen op bezoek. Alleen met een peutertje, een baby, de bijbehorende vervelende jetlag, en eenopzakenreisenfamiliebezoekinéénzijnde meneer Cisca zie ik, mevrouw Cisca, dat eigenlijk niet zo zitten deze keer.

En nu kunnen we natuurlijk in een Centerparcs huisje gaan zitten. Alleen, Centerparcs is afgelegen, duur, en niet echt ons ding.
En dus. Dus zoeken we eigenlijk een huis dan wel appartement.
In oktober.
Voor ruim twee weken.
Ergens in het midden van Nederland, en dan het liefst ook nog redelijk bereikbaar met openbaar vervoer.
Eigenlijk zoeken we een appartement in de binnenstad van Utrecht, maar ja, ik wil niet te veeleisend over komen, dat werkt ook niet natuurlijk.
Ik kan the MilkMansion aanbieden in ruil. U weet wel, the MilkMansion, dat super paleis in de Amerikaanse suburbs.

Dus kom maar op.
Ik weet heus wel dat u eigenlijk stiekem al jaren naar de VS op vakantie wil.

Mocht u nu echt iets serieus te melden hebben, dan mag u mij altijd mailen: goudzilverbrons at live punt nl

Mijn fijnste jeugdherinneringen heb ik toch wel aan kamperen. Bijna elk jaar gingen we meerdere keren kamperen. In Zeeland, Luxemburg of Duitsland. Meestal was de camping dichtbij de zee, of aan een meer of een riviertje.
Mijn zusje en ik maakten de eerste dag meteen wat vriendjes, en de rest van de vakantie waren we aan het bouwen.
Hutten, dammen, herinneringen.
Of we speelden met de Fisher Price.
Tenminste, dat deden we toen we klein waren. Als je vijftien bent, is Fisher Price natuurlijk niet meer stoer.
Op mijn vijftiende hing ik wat rond op de camping met mijn nieuwe vrienden. We gingen naar de disco. En ik las Jane Austen. Omdat het moest voor mijn boekenlijst. En omdat ik het stiekem zulke mooie boeken vond.

Afgelopen weekend had alle ingrediënten die kamperen zo fijn maken.
Er was een volgepakte auto.
En een mooie autorit.
Er was zon.
Fluitende vogeltjes.
Een goed boek.
Een ijskoud blikje cola-light.
Een groot meer.
Een wandeling om het meer.
Gegrilde hamburgers.
Kampvuur.
Warmte.
Stilte.
Een goed gesprek.
Een lief slapend peutertje gehuld in drie lagen kleding, een dikke slaapzak en onder een dik dekbed met een kruik.
Een lief slapend peutertje met ijskoude handjes.
Een middennachtelijk bezoek aan de wc.
Koude voeten.
En een koude neus.
Het mooie ochtendlicht.
Ontbijt in de buitenlucht.
En een wandeling, een boek, de warme zon, blauwe luchten, fluitende vogeltjes, en een lief peutertje dat zomaar omviel in een onverwacht diepe modderplas.

Er was vooral een heleboel frisse lucht. En daar krijg je een frisse neus van. En een fris hoofd. Dat was nog wel het allerlekkerste.

Edit late at night:

Vooruit, voor de liefhebbers onder u, ook nog wat foto’s.

Net als in het vliegtuig slaan we Kobus ook altijd knock-out in de auto.

Nog maar weer eens  de benen van de melkboer. En wat u altijd al wilde zien, onze tent.

Het meer. Met blaadjes aan de bomen is het vast nog mooier.

En Kobus in haar favoriete speelgoed. Also known als de teil.

Afgelopen maandagochtend stapte ik in de auto.
Het was een doodgewone maandagmorgen.

U kent ze wel.
Ik sliep nog half, was eigenlijk alweer iets te laat, keek uit naar een heerlijke deadline op het werk, en het zeek van de regen.
En on top of that had ik ook nog eens last van mijn gebruikelijke hoekanhetnu dathetweekendalweervoorbijismaandagochtendhumeur.

En toen hoorde ik ineens een stemmetje.
Het was het stemmetje van het mannetje in de radio, en het stemmetje zei: “Komend weekend kunnen de temperaturen oplopen tot rond de 25 graden.”

Toen was ik wakker.
En het begon te kriebelen. Ergens diep van binnen.
Het was tijd voor een goed gesprek met mezelf.

“Zouden we misschien komend weekend al kunnen gaan kamperen?”
“Wat? Kamperen? Ben je nu helemaal gek geworden? Je bent zes maanden zwanger, hebt een peuter van 18 maanden, en weet je wel hoe koud het is ‘s nachts?”
“Ja maar… ja maar, nu kan het nog. De rest van de zomer zit het er niet meer in. En ik voel me prima, Kobus vermaakt zich wel, en we hebben tenminste nog geen twee, drie, vier dan wel tien kinderen.”
U ziet hier trouwens dat de melkboer en ik nog niet volledig in overeenstemming zijn over de toekomstige samenstelling van ons gezin. Maar dat is een ander verhaal.
“Zou het ’s nachts niet veel te koud zijn?”
“Hmm, het wordt een graad of tien. Joh, dat kan best.”
“Maar heeft de melkboer ook zin, denk je?”
“Pfoe, de melkboer heeft altijd zin. Dat weet je toch.”

En so it was.

We pakten onze supergrote Volvo in, en straks scheuren we tijdens Kobus’ middagdutje naar een state park ongeveer twee uur rijden hiervandaan. Dit state park, mocht u ons zoeken.

Helaas moeten we maandag allebei alweer werken. Tweede Paasdag is namelijk nog niet uitgevonden in de VS.

Ik weet het heus wel hoor. 
Heus.
Dat u stiekem wenst dat u in Aruba of Curaçao had gezeten de afgelopen week.
In het zonnetje. Onder de palmbomen.

Maar echt, let me tell you this, het is in Aruba en Curaçao niet alleen maar rozegeur en maneschijn. Of is het nu rozengeur en manenschijn?
Echt niet.
En om dat te benadrukken, heb ik speciaal voor u een lijstje gemaakt met mijn kritiekpunten.
Zodat u weet wat u te wachten staat, mocht u ooit naar één van deze eilanden afreizen.

1. Overal lopen leguanen en hagedissen. En op zich kan ik daar nog mee leven. Alleen de leguanen en hagedissen die wij zagen, waren ook nog eens heel erg brutaal. Ze kwamen ons appartement binnen, en klommen op de strandstoelen. En daar hou ik dus niet van.
2. En over vervelende beesten gesproken, er zitten natuurlijk ook overal muggen. Zoemende muggen. De melkboer werd helemaal lek geprikt. En Kobus heeft nu nog steeds twee bultjes op haar armen. Mijn bloed is overigens lang niet zo lekker, maar dat sluit niet aan bij de moraal van dit pleidooi. 
3. En. En nu komt eigenlijk de belangrijkste klacht, dus let op. In geen enkele supermarkt op Curaçao worden borrelnootjes verkocht. En nee, dit wordt niet gecompenseerd door het feit dat ik net drie zakken borrelnootjes heb opgestuurd gekregen, en het doet er ook niet toe dat ze wel yokidrink en Nederlandse koekjes hadden. Deze klacht gaan over de borrelnootjes.
4. En ik wil ook even twee punten maken over het klimaat. Het waait namelijk op Aruba en Curaçao de hele tijd hardstikke hard. En dan zit mijn haar niet goed. En bovendien krijg ik dan ook nog eens de hele tijd zand in mijn ogen.
5. En, het is er ook altijd warm. En daar ga ik van zweten. Dus.
6. En dan zijn er nog onze hotels. Ook daar was echt van alles mis mee. Zo sliepen we de eerste nachten in de herrie van allerlei carnavalfeestgedruis. En was in ons tweede hotel het ene gordijn langer dan het andere. Nu vraag ik u, dat kan toch niet?
7. O, en trouwens, het stikt op Curaçao van de Nederlanders. En ik ga toch echt niet op vakantie om Nederlanders te zien. Die zie ik namelijk al elke dag. Tenminste, ik zie elke dag minstens twee Nederlanders. Meestal.
8. Een geheel ander probleem is dat mijn navel ergens op één van de eilanden is achtergebleven. En dat is toch vreemd. Want wie heeft er nu geen navel?
9. Zei ik al dat ze nergens borrelnootjes verkochten? Dat was eigenlijk de enige reden voor mij om te gaan.
10. En dan tot slot, het thuis terugkomen. Want terugkomen van Aruba en Curaçao is dus echt niet tof. En ik moest ook nog eens een extra nacht op Aruba blijven. En nu zit ik dus weer thuis. In de sneeuw. En ik heb heimwee.

Ja.
Zeg nu zelf.
Dit wilt u toch allemaal niet.

Vanochtend werd ik wakker.
Dat is overigens niet bijzonder.
Want dat doe ik namelijk elke ochtend.
Gelukkig maar zeg.

Toch was deze ochtend extra bijzonder.
Ik voelde het namelijk.
Het.
En u kent het. 
Het is het vervelende februari en maart gevoel.
Het eindeloze winterhetwordtmaargeenlente gevoel.
En echt, ik kan weten hoe het voelt, want ik leef al weer een hele dag maanden in de sneeuw.
En ik moest vandaag ook nog eens werken. Net als gisteren. En zei ik al dat het sneeuwt?

Daarom presenteer ik u vandaag een aantal blije zonnige foto’s.
Omdat het tenslotte pas enkele dagen geleden is, dat ik aan het strand lag.
En in mijn jurkje met slippertjes op een terrasje aan de Handelskade in Willemstad bitterballen at.

Ik wil gewoon nog even benadrukken dat ik echt een zwaar leven heb.
Just so you know.

In Aruba maakte Kobus kennis met het beste dat de Nederlandse keuken te bieden heeft.
Poffertjes. Met suiker. En boter.
Gelukkig is het nog schattig om dikke dijtjes te hebben als je zeventien maanden bent.

Van Aruba naar Curaçao vlogen we in een vijftien zitter.
Ik kan u nu uit ervaring aanraden om dit nooit te doen.
Gewoon nooit. Het is niet gezond.

En toen klom ze zelf de glijbaan op.
Over een tijdje heeft ze me gewoon echt niet meer nodig.
En wat moet ik dan?

Elke keer als Kobus met de melkboer de zee in ging, was ik vreselijk bang dat ze niet voorzichtig waren, en verslonden zouden worden door een golf.
Eigenlijk las ik steeds stiekem een boek, genietend van de rust, en hopend dat ze gewoon een uur weg zouden blijven. Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen.

Kobus liep wel in de oceaan een oorlogswond op dr wangetje op. Toen een paar kleine jongetjes met een surfboard tegen dr aan botste.
En ja, ze heeft Crocs.
Ik geef het toe, ik ben diep van binnen een slechte moeder.

Maar, ik provide Kobus wel met goede fashion accessoires.
En die bril leidt dan meteen de aandacht af van haar Crocs.

De skyline van Willemstad ziet er overigens echt net zo uit als op alle plaatjes die u ooit zag.
Dus daarvoor hoeft u niet te gaan.

En ook alle zonsondergangen vanuit de restaurantjes zien er hetzelfde uit. Gewoon, als een zonsondergang.

En vooruit, een steelse blik op de liefste baby in de maak van de VS en Nederland. Tezamen de liefste al gemaakte peuter van de VS en Nederland.

En ja, dit zagen we dus. Vanuit de kamer van één van de hotels waar we verbleven in Aruba.
En ik snap u.
Ik zie ook liever het uitzicht hier vanuit de huiskamer.

Bleg, die vieze blauwe lucht. En die palmbomen overal.

Tijdens elke vlucht sloegen we Kobus van te voren knock out. Echt een aanrader, het was steeds heerlijk rustig.

Net als onze gehele vakantie eigenlijk. Die was heerlijk rustig.
En lekker warm.
Dat ook.
Februarigevoel doorbrekend warm.

Ja lieve lezers, daar ben ik weer.
De melkboer, Kobus and myself zijn weer veilig terug uit, en in the homeland.
Weg van de heerlijke warmte en verkoelende wind, en terug in de verschrikkelijke kou en bergen sneeuw.

Dit terugkomen ging overigens niet geheel van een leien dakje.
Waren we bang voor een moeilijke heenreis, uiteindelijk bleek de terugvlucht van Aruba naar the USA voor meer problemen te zorgen.
Na zo’n zeven uur wachten op het vliegveld eindigden we namelijk in een ontzettend mooi hotel.
Met ontzettend lekker eten.
En een ontzettend mooi strand.
En dit alles kregen we zomaar ontzettend cadeau van de luchtvaartmaatschappij.
Vanwege een ontzettend vertraagde vlucht, waardoor we dus pas een dag later naar huis vlogen.

Bij thuiskomst lag er een flinke berg post te wachten.
En nu denk ik dat u in de inhoud van deze post waarschijnlijk niet zoveel interesse hebt, maar een paar highlights wil ik u toch niet onthouden.
Zo kregen we zomaar een hele leuke brief van onze vrienden A. en M.
Handgeschreven. Echt bijzonder, en ik vind eigenlijk dat we elkaar allemaal vaker brieven moeten schrijven.
En als ik ooit president word… Correctie: wanneer ik ooit president word, dan stel ik dit dus in. Dan weet u dat vast.

Ook stonden er drie dozen met cadeautjes van logvriendinnen op de stoep.
Allereerst was daar het cadeautjesactie cadeautje. Van Ettepet. Vol zelf geknutselde individuele cadeautjes voor het hele gezin.. Ik zal er nog een speciaal logje met foto’s aan wijden, maar wilde u vast laten weten dat ik er erg blij mee ben.
Ik moet trouwens mijn cadeautjes voor Joeltje nog steeds op de bus doen. Maar dat gaat gebeuren. Deze week.
Ook kreeg ik een pakje van Wondelgijn. Omdat ze volkomen terecht natuurlijk zo’n medelijden had met mijn borrelnotencraving. Dat ik zometeen in borrelnotenrehab moet dankzij haar, neem ik maar op de koop toe. En Kobus moet trouwens ook in rehab dankzij Wondelgijn’s pakje. In spekjesrehab wel te verstaan. Ach, het is wel zo gezellig om daar met het hele gezin te zitten, dus ik moet alleen de melkboer nog verslaafd krijgen, en dan zijn we klaar voor een gezinsrehab. Misschien kunnen we daar wel een reality show van maken.
Of ik eet gewoon zelf de spekjes op. Dat kan ook.
En dan is daar nog ook nog Ellen. Ook zij stuurde zomaar een doos met heerlijke spulletjes. Uit Zwitserland. Mooie stofjes, patronen, en cadeautjes voor Kobus en de nieuwe beeb.

Dank jullie wel, meiden. Thuiskomen was zo nog extra bijzonder, en jullie stuurden en gaven ons ook nog eens de eerste cadeautjes voor de nieuwe beeb!

Het verslag van onze vakantie volgt overigens nog.
En ik kan u vertellen, het zou zomaar weleens morgen al zover kunnen zijn. Dat hier gewoon een reisverslag van 2000 woorden met tientallen foto’s staat.
Want, op dit moment ziet het er naar uit, dat we morgen weleens thuis zouden kunnen zitten.
Binnen, maar wel in de sneeuw.
En ok, ik heb er zelf om gevraagd, maar ik wil nu echt niet meer.
Allerliefste weergoden, willen jullie nu eens ophouden met die sneeuw? Ik ben het namelijk zat. 
Net als die winterse layout hier op mijn log. Die ben ik ook zat.

En zo komt het, dat ik ondanks een heerlijke vakantie, een extra nachtje Aruba en een berg vol cadeautjes, dit logje toch weer zeikend kan eindigen.
En zo hoort het.

Kobus weet niet zeker of ze wel zin heeft om naar Aruba en Curaçao te gaan.
Want zeg nu zelf, wat moet je daar nu als 16 maanden oude peuter?

Bij twijfels is het altijd verstandig om je in de materie te verdiepen.

En bijvoorbeeld de lokale taal te leren. Zodat je bent voorbereid op iedere situatie.
Want stel je voor dat je verdwaalt.
Of zin hebt in een bekertje melk. Of een ijsje.
En bovendien is het handig om zelfredzaam te zijn, zodat je niet volledig afhankelijk bent van je ouders.
En dan hoeft je moeder zich ook niet druk te maken als ze eens een dagje iets voor zichzelf wil doen.

De situatie wordt vanuit allerlei verschillende invalshoeken bekeken.

En uiteindelijk, na lang nadenken en inlezen, neemt ze een beslissing.

Ja, ze heeft er echt zin in.
Net als dr papa en mama.

Gelukkig, mijn fototoestel deed het nog!

Ja, waar moet ik nu over schrijven na dit enorme cadeautjes spektakel.

Want, geef toe, het kan alleen maar tegenvallen na zoiets.
En daarnaast heb ik, as usual, ook weer eens niet veel boeiends te melden.
En toch komt u hier allemaal lezen.
Vandaag werkte ik namelijk. En nu is mijn werk best boeiend, maar om u daar nou lastig mee te vallen.

Ik werk trouwens elke woensdag.
Behalve woensdag over drie weken.
Want dan zitten we op Curaçao.
Voor deze reis hebben we overigens nog steeds geen hotels dan wel appartementen geboekt.
We kunnen namelijk geen keuze maken.
Willen we dichtbij de natuur, strand of stad? Afgelegen of toch iets centraal gelegen? Een groot complex met veel voorzieningen, of toch liever klein en intiem? Eén locatie op Aruba en eentje op Curaçao, of toch meerdere locaties, zoals we normaal doen?
En, helaas zitten sommige locaties ook al vol. Omdat we weer eens zo lekker op tijd zijn met boeken.

Keuzes.
Ik kan het niet zo goed.
Keuzes maken.
What can I say, it is a minor character flaw in my otherwise perfectly developed personality.
Ik haat mensen die Nederlands en Engels door elkaar schrijven. Why, why do I do that?

En ik hou ook niet van kiezen.
Want kiezen betekent namelijk dat iets anders niet gekozen wordt.
En wat als ik nu eigenlijk datgene uiteindelijk beter had kunnen kiezen?

Bent u trouwens weleens in de VS uit eten geweest?
Want dat is dus echt een enorm drama voor mensen met een geenkeuzeskunnenmakencharacterflaw.
Wat een keuze, wat een keuze. En dan gaat het ook nog eens over eten, één van de meest cruciale dingen in het leven.

Mijn oma vertelde weleens dat ze wilde dat zij alle mogelijkheden had gekregen die ik heb in het leven. Studeren, werken, reizen, wel of geen man, wel of geen kinderen. Voor haar was dat allemaal niet zo vanzelfsprekend, en na haar huwelijk volgde automatisch ontslag.

Maar ja, ik zou tegen mijn oma willen zeggen, aan al die keuzevrijheid heb ik helemaal niets, want ik kan geen keuzes maken.
Dus.

Nu ga ik samen met de melkboer even internetten.
Appartementjes en hotels kijken.
Op Aruba. En op Curaçao.
En misschien boeken we ook wel iets.
Of niet.

U heeft het vast al wel gemerkt.
Het is een beetje stil hier.
Produceerde ik zes maanden geleden een logje per dag, nu mag u blij zijn met een logje om de dag.
En dat komt eigenlijk omdat ik een beetje druk ben.
Druk met man, kind, zwanger zijn, naaien, en het huishouden, maar vooral ook, druk met werken.

Op maandag vijftien februari moet het driejarig strategisch plan van de afdeling waar ik werk, bij de federale overheid op de stoep liggen.
En dat strategisch plan, dat is dus na Kobus mijn tweede kind. En ik moet u zeggen, eerlijk gezegd vond ik bevallen van Kobus prettiger dan bevallen van dit plan.
Op dit moment is de dertig dagen inspraakprocedure in volle gang, en worden de laatste puntjes op de i gezet. Lees: meer dan de helft van de tabellen en twintig appendices moet nog geschreven worden.

Maar dan, dan komt eindelijk die magische datum vrijdag twaalf februari. Al bijna een jaar lang leef ik naar die datum toe.
Twaalf februari. Tweeduizendtien.
Het wordt vast een mooie dag.

Afgelopen Nieuwjaarsdag dacht ik eens met de melkboer na over het komende jaar, en reizen en op vakantie gaan.
En over de komst van bezoek uit Nederland, drukke maanden op het werk, de nieuwe beeb, en een mogelijk bezoek naar Nederland in september.
Na een heftig potje induceren en deduceren, kwamen we tot de conclusie dat er, naast een trip naar Nederland, dit jaar geen vakantie in zat. Tenzij we ergens in februari nog weg konden.

Ik schreeuwde zei direct dat ik vanaf twaalf februari overal mee naar toe zou gaan.
En dus, zo geschiedde.
Op vrijdag twaalf februari gaan wij lekker een weekje op vakantie.
Ik wist wel dat er een reden was waarom ik zo’n zin had in die dag.
Want, op vrijdag twaalf februari, vliegen we naar Aruba. En twee dagen later gaan we door naar Curaçao.
Ik mailde wat af met ex-Curaçao bewoner Door en ervaren Curaçao reiziger Klein Kikkertje, ga nog een mailtje versturen naar ex-Saba bewoner Anita, en boekte afgelopen vrijdag de vliegtickets.
Nu nog een paar appartementjes uitzoeken, en wij zijn er klaar voor.

En ik wil het er natuurlijk niet inwrijven, maar twaalf februari hè, dat is dus al over vier weken.
Ineens lijkt het wel alsof ik het een stuk minder druk heb.

Ok. Ik geef het toe.
Ik ben Cisca en ik ben verslaafd.
Ik ben verslaafd aan yokidrink, de geur van mijn dochter, uitslapen, yoga, sushi en mijn eigen kussen.
En ok, ik ben ook verslaafd aan wat minder goede dingen.
Zoals daar zijn, aandacht, Twitteren op het werk, complimentjes krijgen, zeiken tegen de melkboer, reizen, Corona bier, logjes lezen op het werk, en Family Guy.
Ziet u trouwens dat die tweede lijst veel langer is dan de eerste?

Sinds vorige week ben ik verslaafd aan Stieg Larsson. Tijdens de conferentie begon ik met het lezen van The Girl with the Dragon Tattoo, en sindsdien heb ik het boek bijna niet kunnen wegleggen. En dat is op zich vreemd, want zo’n thrillerfan ben ik niet.
Ik moet nog iets van vijftig bladzijdes, en belangrijker, ik moet nu het vervolg bestellen. Nú.
En dus surfde ik zojuist, onder werktijd, naar de website van Barnes & Nobles.
En toen zag ik het.
Deel twee is beschikbaar, en kan ik morgen op mijn deurmat hebben. Maar. Deel drie verschijnt pas op 25 mei 2010 in de VS.
En zolang kan ik dus echt niet wachten.
Want, en u weet het, als ik iets wil, dan wil ik het nu.

Dus ja, ik heb zojuist bedacht dat ik volgend weekend gewoon naar Nederland vlieg. Want daar is deel drie al gewoon verkrijgbaar, en ook nog eens in het Nederlands.
Bij wie kan ik komen logeren?

En jaha, ik weet het, ik kan het natuurlijk ook gewoon bij bol.com bestellen. Of mijn zusje vragen om het opsturen. Maar ik haal het gewoon liever zelf op.
Zo ben ik. Ik doe dingen liever zelf.

Soms voel ik me gerevitaliseerd.
Een mooi woord vind ik dat.
Gerevitaliseerd.
Revitaliseren.

In het dagelijks leven doe ik dat met woonwijken.
En soms doe ik het met mezelf. Revitaliseren.

Er zijn allerlei dingen die me een gerevitaliseerd gevoel geven.
Een dagje sauna.
Kamperen.
Een warm bad.
Slapen.
Het eten van friet met echte mayo, omdat ik dat maar af en toe doe.
Die lekkere massage, die ik helaas maar af en toe krijg van de melkboer.

Dit weekend deed ik allerlei revitaliserende dingen.
Zoals u weet, was ik in Nederland.
En ik zag vriendin M.
En we kletsten wat af.
Dat op zich, was al revitaliserend genoeg.

Maar ik zag ook nog mijn papa en mama.
En mijn zusje en nichtjes.
En potverdorie mensen, ik heb de liefste nichtjes van Nederland. En dan vooral die ene. Die alleen maar zo lief lacht. Ze is bijna nog liever dan Kobus!
Ook ging ik naar de kapper. Voor de eerste keer sinds mijn traumatische ervaring.
En ik at bitterballen. Van Van Dobbe. Met mosterd.
En ik dronk chocomel.
En thee. Veel thee.
En ik deed ook nog datgene, dat voor vrijwel elke vrouw het toppunt van revitalisatie is.
Ik shopte. En kocht een jurkje, een vest, een truitje en twee paar laarzen.
Ik had een extra tas nodig voor op de terugweg.
Want ik nam ook vanillevla mee. In mijn koffer. En kaas. En ontbijtkoek. En sultana’s. En dit alles ga ik de komende week rustig verorberen. Ook dat werkt weer revitaliserend, dat begrijpt u.

En dan was er natuurlijk ook nog die twee keer acht uur in het vliegtuig.
En de maandagochtend, en nog ergere maandagmiddag, met mini jetlag op kantoor.

En toch, toch voel ik me gerevitaliseerd.

Komende donderdag is het Thanksgiving.
Thanksgiving, 45 miljoen dode kalkoenen met cranberry saus, corn, sweet potatoes, pumpkin pie, American Football, familie, chaos op het vliegveld, en het enige vier dagen durende weekend van het jaar.

Ik moet u trouwens even vertellen over Black Friday, de vrijdag na Thanksgiving.
Black Friday is als Tweede Paasdag op de woonboulevard, en dan twee keer zo erg.
Of zeven keer zo erg. Dat zou ook kunnen.
Twee of zeven. Of misschien acht.
Ja. Black Friday dus. Tweede Paasdag op zijn Amerikaans.
Ik kan helaas dit jaar niet om twee uur ’s ochtends bij de Walmart in de rij gaan staan, om vervolgens een paar uur later iemand met Kobus mijn handtasje in zijn of haar gezicht te slaan.

Dit alles laat ik aan mij voorbij gaan, omdat ik naar Nederland ga.
Voor een lang weekend.
Met vriendin M.
We gaan vier dagen lang zeiken praten.
Over het leven. Over onze mannen. Over carrières, huizen, familie, babies, reizen, emigreren naar het buitenland, en wat nog meer.
Hopelijk hebben we nog tijd om te eten. En te shoppen. En vooruit, af en toe slapen is ook wel fijn.

Ja.
Wat ik dus wilde zeggen.
Ik ben er even niet.
Ik zit ergens in Noord-Holland.
Thanks te geven aan M., de liefste vriendin ooit.

De melkboer verdient trouwens ook wel wat thanks. Dat begrijpt u. Want die brengt namelijk zijn Thanksgiving door met Kobus. En vrienden. En een dode kalkoen.

Herinnert u zich nog het sprookje van het meisje en de prins?
Nu weet ik wel dat sprookjes eigenlijk normaal geen vervolg hebben.
Maar omdat dit een niet bestaand verzonnen sprookje is, dacht ik dat het wel kon.
Een vervolg dus.

De prins was namelijk laatst ook jarig.
En daarom gingen de prins en het meisje afgelopen weekend samen op stap.
Op zaterdagmiddag waanden ze zich even in Duitsland, terwijl ze, onder het genot van een Warsteiner, en met mooie schlagers op de achtergrond, allerlei broodjes worst, kaas en schnitzel wegwerkten. Joehoe, er is een nieuw Duits restaurant in town!
Vervolgens reden zij naar de Atlantische Stad, een magische stad aan de oceaan, vol wolkenkrabbers, lampjes, shows, casino’s, hotels en outlet shops.
In deze magische stad was zomaar ineens de Indian Summer aangebroken, en in het herfstzonnetje wandelen de prins en het meisje over het strand. Ze kochten boxershorts en grijze laarzen, gingen naar een show van een comedian, en wonnen uiteindelijk een tientje in het casino. Ergens midden in de zaterdagnacht hadden ze wel tweehonderd dollar kunnen winnen, maar, zoals vaker in sprookjes, kreeg de menselijke emotie overmoed uiteindelijk de overhand.
Op zondagochtend stond er als afsluiting nog een heerlijke brunch op het programma. Het meisje at een muffin, een pancake, een chocolade broodje, een cookie, eieren met bacon, zalm, meloen, een kopje kippensoep en een stuk pizza.
Op dit moment ondergaat ze in het ziekenhuis een liposuctie.

Ondertussen sliep het dochtertje van het meisje en de prins opnieuw een nachtje bij de goede fee, also known as de allerliefste ex-buurvrouw van de hele wereld.
Die goede fee woont trouwens naast het oude huis van de prins en het meisje. En dat huis is eigendom van een evil evil huurbaas. Zeg maar de schurk van het stuk.
Morgen staan de prins en het meisje samen met de evil huurbaas voor het tribunaal van de wijze mannen die het land besturen waar ze wonen.
En u weet natuurlijk al hoe dit sprookje afloopt.
Want wat gebeurde er met de boze wolf, de stiefmoeders van Assenpoester en Sneeuwwitje, en de heks van Hans & Grietje?
Precies.
En dat gebeurt dus ook met de evil huurbaas.
En het meisje en de prins leven opnieuw nog lang en gelukkig.

Ja, lieve lezers, ik ben er weer. En ik heb u zo gemist!
Van gekheid al de emotie weet ik gewoon niet waar ik moet beginnen.

Ik beleefde zoveel. Ik zag zoveel mensen. En ik zag zoveel mooie dingen.
Ik liep in de zon, en in de sneeuw. En niet te vergeten, hoe kan het ook anders in ons kikkerlandje Sicilië, ik liep ook in de regen.

Deze volledig willekeurige dingen vielen mij onder andere op tijdens de vakantie.

1. Het is donker in Nederland. Vooral ’s ochtends vroeg. Een beetje te donker naar mijn smaak.
2. Nederlandse en Italiaanse vrouwen gaan echt veel beter gekleed dan Amerikaanse vrouwen. En ze dragen veel vaker laarzen. En een bril.
3. Bridget Maasland is een verschrikkelijk irritant mens, vooral als ze op de Nederlandse televisie een dildosexmachine demonstreert om zo een echte New Yorkse vrouw te worden.
4. Kobus schijt ook veel in het buitenland. Zelfs extra veel, omdat er op Sicilië zomaar een tand en een kiesje werden geboren.
5. De ongemakken van dit schijtfestijn werden gecompenseerd door het feit dat Kobus de makkelijkste, best slapende, baby ooit is. Ooit. Dus hé, ik moet dan wel morgenochtend Kobus uit de schijt vissen, maar ik heb tenminste geen wallen.
6. Ik heb hele lieve vriendinnen. Zowel in real life als in logland.
7. Als ik in Italië zou wonen, woog ik minstens 70 kilo. Of 100. Maar ik zou wel een hele knappe lover van 1 meter 60 on the side hebben. Of twee. Knappe lovers.
8. Boven op de Etna is het heel erg koud. En heel erg mooi. Heel erg.
9. Ik kan prima leven zonder internet.
10. But I missed you and I am back!

Alleen niet de komende week.

Want de Phillies staan in de World Series. Dus ik kijk baseball.
Terwijl ik 500 logjes lees.
En minstens 25 vlaggetjeslijnen naai.

Want wat een leuke reacties liet u achter. Ik werd zelfs gemaild met verzoeken tot directe uitkering van een vlaggetjeslijn. Maar daar kan ik natuurlijk niet aan beginnen. Tenzij u mij een fikse smak geld betaald.
Maar aan wie o wie moet ik nu die ene lijn geven?
Ik ga nog even in beraad. Met mijzelf en de random generator.
Terwijl ik mee de VS ingesmokkelde borrelnootjes eet.
I’ll be back!

Wij gaan dus op vakantie.
De melkboer zit al lang en breed im Deutschland, en ik vlieg vanavond samen met Kobus naar Nederland. We gaan familie bezoeken, en, niet minder belangrijk, een weekje op vakantie in/op/naar Sicilië.
And just so you know, op vakantie wordt niet gelogd. En dus moet u mij meer dan twee weken missen.
En echt, ik begrijp dat u nu een traantje wegpinkt. Het gevoel is geheel wederzijds.

Maar treurt niet, ik heb een entertainment programma bedacht.
Voor de tijd dat ik er niet ben.
Weet u nog dat ik laatst vertelde van een aankomende give away?
Nou, here it is.

De afgelopen week naaide ik drie een vlaggetjeslijnen.
Meer dan 5 meter schoon aan de haak, handgeknipte vlaggetjes, een roodgeruit zelfgemaakt lint, en, als klap op de vuurpijl, een CisCouture labeltje.
Alleen, ik geef natuurlijk niet zomaar dingen weg. Daar moet u wel iets voor doen.

U kunt de lijn dus winnen.
En daarvoor moet u het goede antwoord geven op de volgende vraag: Waar hebben de melkboer en ik elkaar ontmoet?
Om het iets makkelijker te maken, kunt u kiezen uit de volgende vijf mogelijkheden:

A) In de kroeg
B) Op de boerderij natuurlijk
C) Op een boekenclub
D) Op een feestje van gezamenlijke vrienden
E) Op een stijldanscursus

En ik wil graag wat smeuïge details. Over hoe u denkt dat die ontmoeting ging.
Ter vermaak van uw mede-lezers.
Uit de goede antwoorden zal ik willekeurig een winnaar trekken. Tenzij iemand zo’n hilarisch verhaal schrijft dat ik in mijn broek plas. Die wint dan namelijk automatisch.

En vooruit, voordat iemand op het briljante idee komt om vijf reacties achter te laten, u mag maar een paar één keer meedoen. Maar, om uw kansen te vergroten, kunt u natuurlijk ook uw man, vrouw, kinderen, buren, en vrienden en vriendinnen mee laten doen. Of u belt mijn ouders, want die weten het antwoord.

O, en een voetnoot namens de altijd zichzelf indekkende melkboer: over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.
En voetnoot 2, speciaal voor mijn mams en andere loved ones, tuurlijk mogen jullie ook meedoen. Het zou alleen wel handig zijn als jullie niet het antwoord verklappen…

Happy guessing y’all!

Dit ben ik.
In een koeienschort.
Een beetje vrouw van de melkboer draagt dit natuurlijk dagelijks, maar ik had er nog geen.

Ik kreeg deze schort vandaag in de post. Van haar. Omdat zij de tweeduizendzevenhonderdvijfenveertigste achtenzestigste  en laatste persoon was, die reageerde op mijn cadeautjeslogje.
En dus mocht zij iets opsturen aan mij.

Ze stuurde ook dit.
Het echte promotieonderzoek van Nienuh!
Handig.
Want ik zit morgen minstens negen uur in een vliegtuig. En wanneer ik dan vrijdagochtend veilig land in Nederland, weet ik alles van bijzondere enkel- en voet problemen. En dat komt vast nog wel een keer van pas.
Want, like my momma always said: ‘Life is like a box of chocolates. You never know what you’re gonna get.’

O nee, dat was de moeder van Forrest Gump. En dat is niet mijn moeder. En ik ben ook niet de zus van Forrest Gump. Tenminste, niet dat ik weet. Maar, life is like a box of chocolates, so you never know…

Wilt u mij trouwens de komende week allemaal een emailtje sturen? Met één of twee foto’s van de cadeautjes die u heeft gekregen?
Wilt u het mailtje de titel van … aan … meegeven? Dan kan ik redelijk makkelijk alle cadeautjes in een logje zetten, en kunnen we zien wat iedereen heeft ontvangen!

• In Italië ken ik bijna niemand. En ik spreek de taal niet, dus ik kan niet met al te veel mensen praten.
• In Italië schijnt altijd de zon.
• In Italië zijn stranden, bergen, vulkanen, rivieren, opgravingen, en uitgestrekte wijngaarden.
• In Italië liggen Milaan, Venetië, Rome, Florence, en de mooiste stad van de wereld, Siena.
• In Italië kun je tenminste echt goed shoppen. Bij Dolce e Gabbana, Valentino, Versace, Prada of Armani.
• In Italië is het eten helemaal geweldig.
• In Italië gaat het leven soms traag, en soms heel gehaast. En daar hou ik van. Soms.
• In Italië heeft men Berlusconi. En de maffia. En de paus.
• Italiaanse mannen zijn de beste minnaars. Zegt men. Zelf heb ik dat nooit proefondervindelijk mogen ervaren.
• En, in Italië is ook van alles te koop dat ik graag lust. Ik noem u, pasta e fagioli, pizza, ravioli, balsamico azijn, foccacia, spaghetti carbonara, echte buffelmozzarella, panna cotta, risotto, pancetta, tiramisu, Italiaans ijs, saltim bocca, Parmigiano Reggiano, pesto, lasagna, olijven, olijfolie, olijventapenade, parmaham, en zo kan ik nog wel even door gaan.
  
• Zei ik al dat het eten in Italië echt lekker is?
• In Italië is het bier niet echt lekker. Maar ik hou ook best van Campari, wijn, limoncello, Martini en grappa.
  

• Gelukkig maar dat ik naar Sicilië ga. Over twee weken. Ik laat nu trouwens even volledig buiten beschouwing dat we nog geen tickets dan wel hotels hebben geboekt. Wij zijn altijd wat traag met dit soort dingen.
• En als ik komende week wat chagerijnig over kom, dan vast bij deze mijn excuses. Maar ik stop nú met eten. Zodat ik genoeg ruimte in mijn maag heb bij aankomst in Italië.

Normaal zie ik dit ‘s ochtends vanuit mijn slaapkamer.
Best mooi, al zeg ik het zelf.

Maar dan vanochtend.

Vanochtend zag ik dit.

En dit.

Ja, daar valt u de mond van open hè.
Tenminste, dat neem ik aan.
Ik stond vanochtend op mijn balkonnetje met een open mond.
Misschien liep er zelfs wel een druppeltje kwijl uit mijn mondhoek.
Ik hoorde niets. Behalve het gekabbel van het water. Dat uit mijn mondhoek liep.
Helemaal stil was het. Kan ik eindelijk eens uitslapen, ben ik om zeven uur wakker. Heerlijk.

U begrijpt, ik heb een heerlijke zaterdagavond en zondagochtend gehad.
Samen met de melkboer. En een margaritha. En bier. En een paar mojito’s.

En bedankt opa en oma, want die logeerden een nachtje alleen met Kobus in de MilkMansion. Joehoe!

Vergeet ik toch zomaar bijna te loggen, zeg.
Ik kan me vandaag gewoon niet met zulke basale zaken als loggen bezighouden. Het staat hier in the MilkMansion namelijk helemaal in het teken van feest, cadeautjes, geven, ontvangen en knutselen.

Het begon vanochtend met het feit dat ik mezelf een vrije dag heb gegeven. Net als de melkboer. Die gaf zichzelf ook een vrije dag. Want hij is jarig vandaag. Joehoe, 18 jaar. Alweer.
Ik gaf de-man-die-alles-al-heeft kaartjes voor een stand up comedy show in Atlantic City. En verder waren er leuke cadeautjes voor hem van de papa’s en de mama’s, en de broers en zussen.

Kobus kreeg ook een cadeautje zojuist. Van de dokter. Hij zette een paar spuiten in dr dikke dijtjes. Mevrouw keek heel boos, maar liet het daar maar bij. Net een hautaine diva. Stelt u zich een soort Joan Collins voor, maar dan van bijna elf kilo.

En toen ik thuis kwam, was er post. En daarin vond ik een cadeautje van haar. Gewoon zomaar, omdat ze mijn cadeautjesactie zo leuk vond.

Een luiertasje en een zakdoekenpakje. Poep en snot genoeg hier, dus ze komen beiden goed van pas.

Ik gebruik mijn vrije dag onder andere om te knutselen voor de cadeautjesactie. Gelukkig is Inge van Keklog op vakantie, dus hopelijk is het haar volledig ontgaan dat ik nog niet eens om haar adres heb gevraagd.
Ik knutsel ook voor Ilse van Tuttemerull. Zij verdient al tijden een echte CisCouture.
En ik naai rokjes. Voor de dochtertjes van mijn zusje. En voor het dochtertje van mijn vriendin. En als ik toch bezig ben, ook maar eentje voor Kobus.
Want het is bijna zover, over drie weken gaan we een paar daagjes naar Nederland. Op bezoek. En laat mijn oudste nichtje nu net vier jaar worden. Tijdens die paar daagjes. En ik kan dus zomaar voor het eerst op haar verjaardag zijn. Jeuh! Allemaal leuk en aardig, maar ik vraag me vooral af hoe ik naar de wc moet als ik alleen met Kobus, een autostoeltje, een luiertas en een handtas, op het vliegveld zit. We gaan trouwens ook naar Sicilië, maar daarover later meer.

En omdat ik nu toch bezig ben, knutsel ik ook een give-away voor één van mijn lezers in elkaar. Dus, stay tuned! Binnenkort op kobusenco: ‘Prijs je Rijk met Fred Oster Cisca’.

En ik vergeet bijna het belangrijkste, ik kreeg deze week nog een cadeautje. From me to me.

Kijk nou, wat een mooi exemplaar! Satisfaction garanteed. En ik ben niet makkelijk te bevredigen, dat zeg ik u.

Echt, het is een dag vol cadeautjes in huize Melkboer.