Want, geef toe, het kan alleen maar tegenvallen na zoiets.
En daarnaast heb ik, as usual, ook weer eens niet veel boeiends te melden.
En toch komt u hier allemaal lezen.
Vandaag werkte ik namelijk. En nu is mijn werk best boeiend, maar om u daar nou lastig mee te vallen.

Ik werk trouwens elke woensdag.
Behalve woensdag over drie weken.
Want dan zitten we op Curaçao.
Voor deze reis hebben we overigens nog steeds geen hotels dan wel appartementen geboekt.
We kunnen namelijk geen keuze maken.
Willen we dichtbij de natuur, strand of stad? Afgelegen of toch iets centraal gelegen? Een groot complex met veel voorzieningen, of toch liever klein en intiem? Eén locatie op Aruba en eentje op Curaçao, of toch meerdere locaties, zoals we normaal doen?
En, helaas zitten sommige locaties ook al vol. Omdat we weer eens zo lekker op tijd zijn met boeken.

Keuzes.
Ik kan het niet zo goed.
Keuzes maken.
What can I say, it is a minor character flaw in my otherwise perfectly developed personality.
Ik haat mensen die Nederlands en Engels door elkaar schrijven. Why, why do I do that?

En ik hou ook niet van kiezen.
Want kiezen betekent namelijk dat iets anders niet gekozen wordt.
En wat als ik nu eigenlijk datgene uiteindelijk beter had kunnen kiezen?

Bent u trouwens weleens in de VS uit eten geweest?
Want dat is dus echt een enorm drama voor mensen met een geenkeuzeskunnenmakencharacterflaw.
Wat een keuze, wat een keuze. En dan gaat het ook nog eens over eten, één van de meest cruciale dingen in het leven.

Mijn oma vertelde weleens dat ze wilde dat zij alle mogelijkheden had gekregen die ik heb in het leven. Studeren, werken, reizen, wel of geen man, wel of geen kinderen. Voor haar was dat allemaal niet zo vanzelfsprekend, en na haar huwelijk volgde automatisch ontslag.

Maar ja, ik zou tegen mijn oma willen zeggen, aan al die keuzevrijheid heb ik helemaal niets, want ik kan geen keuzes maken.
Dus.

Nu ga ik samen met de melkboer even internetten.
Appartementjes en hotels kijken.
Op Aruba. En op Curaçao.
En misschien boeken we ook wel iets.
Of niet.

Dit is een foto van mijn oma. Op 29 juni 197884.
Dat vage witte ding in haar handen ben ik.
Vers uit de baarmoeder van de pers.
Sorry trouwens voor de slechte kwaliteit.
Maar het is een polaroid. Uit de jaren zeventig tachtig. Dus dan krijg je dat.

En hier zijn we nog een keer. Op 29 juni 198086. Mijn tweede verjaardag.
Ik was toen al heel fashion forward, dat ziet u. Alleen maar aandacht voor die mooie kralenkettingen.

Mijn oma was een geweldige oma.
Allerlei herinneringen heb ik aan haar. En ik zou over elke herinnering wel een logje kunnen schrijven.
Over de logeerpartijen.
Over verjaardagen, moederdagen en feestdagen.
Over bezoeken aan de Efteling. En het Spoorwegmuseum. En Bunschoten-Spakenburg.
Over haar werk bij de gemeente.
Over de bezoeken van, en aan, al mijn oudooms en -tantes.
Over alle verhalen die ze vertelde over haar opa’s en oma’s.
En over de adviezen die ze me meegaf over het leven.
En natuurlijk ook over de heerlijke griesmeel die ze maakte. Dat logje schreef ik al eens laatst.

Mijn oma was jarig op 31 juli.
Ze zou vandaag 76 jaar geworden zijn.
Helaas leeft ze niet meer.
Zomaar, onverwacht, is ze in december 2004 overleden.

En ik vind het zo jammer dat ze de melkboer nooit heeft gezien.
En Kobus.
Want ze had zo kunnen lachen met de melkboer.
En ze zou de allerleukste en allerliefste overgrootoma ever geweest zijn.
Gewoon, omdat ze ook de allerleukste en allerliefste oma ever was.