Hoe langer ik in de VS woon, hoe vreemder het wordt.
Thuis komen.
Wanneer ik tegenwoordig naar Nederland reis, ga ik twee keer thuis weg en kom ik ook twee keer thuis aan.

Voor het geval u het niet meer snapt, zal ik het even uitleggen.

Het zit zo.
Zodra ik vanuit de lucht Nederland zie liggen, voel ik het al. Daar beneden ligt mijn thuis.
Deze keer zag ik de zee, de Deltawerken, weilanden, en boerderijen. Ze lagen er mooi bij in het vroege ochtendzonnetje.
Even later reed ik over de snelweg. En ik zag Nederlandse nummerborden en bewegwijzering. En koeien. En weilanden met dorpjes met kerktorens in de verte.
Nog wat later liep ik door Rotterdam. En ik zag honderden, of misschien wel duizenden, fietsende mensen. En vrouwen op laarzen. En ik at gebakken mosseltjes van de visboer, en liep door de Albert Heijn.
En diep van binnen stond de Nederlandse Cisca op. En ze fluisterde in mijn oor, “in dit land wil ik weer wonen, het is hier zo mooi, en gezellig. En hier hoor je thuis”.

Maar nu komt het vreemde.
Na twee weken Nederland en Italië wilde de Amerikaanse Cisca wel weer naar huis.
Naar de MilkMansion. En haar eigen bed. En de mooie tuin. En haar werk. Ook al slaap ik natuurlijk liever elke dag uit. En dat ik dan werk van 11 tot 2. Met een twee uur durende lunch. En Halloween, het lekkere eten, de ruimte, de bossen, en niet te vergeten de Indian Summer.
En na de terugvlucht reden we naar huis, en bij het binnenrijden van ons dorp dacht ik, “gelukkig, ik ben weer thuis.”

Raar hè?
Ik weet het.
Ik vind het zelf ook een beetje vreemd.

Ja, lieve lezers, ik ben er weer. En ik heb u zo gemist!
Van gekheid al de emotie weet ik gewoon niet waar ik moet beginnen.

Ik beleefde zoveel. Ik zag zoveel mensen. En ik zag zoveel mooie dingen.
Ik liep in de zon, en in de sneeuw. En niet te vergeten, hoe kan het ook anders in ons kikkerlandje Sicilië, ik liep ook in de regen.

Deze volledig willekeurige dingen vielen mij onder andere op tijdens de vakantie.

1. Het is donker in Nederland. Vooral ’s ochtends vroeg. Een beetje te donker naar mijn smaak.
2. Nederlandse en Italiaanse vrouwen gaan echt veel beter gekleed dan Amerikaanse vrouwen. En ze dragen veel vaker laarzen. En een bril.
3. Bridget Maasland is een verschrikkelijk irritant mens, vooral als ze op de Nederlandse televisie een dildosexmachine demonstreert om zo een echte New Yorkse vrouw te worden.
4. Kobus schijt ook veel in het buitenland. Zelfs extra veel, omdat er op Sicilië zomaar een tand en een kiesje werden geboren.
5. De ongemakken van dit schijtfestijn werden gecompenseerd door het feit dat Kobus de makkelijkste, best slapende, baby ooit is. Ooit. Dus hé, ik moet dan wel morgenochtend Kobus uit de schijt vissen, maar ik heb tenminste geen wallen.
6. Ik heb hele lieve vriendinnen. Zowel in real life als in logland.
7. Als ik in Italië zou wonen, woog ik minstens 70 kilo. Of 100. Maar ik zou wel een hele knappe lover van 1 meter 60 on the side hebben. Of twee. Knappe lovers.
8. Boven op de Etna is het heel erg koud. En heel erg mooi. Heel erg.
9. Ik kan prima leven zonder internet.
10. But I missed you and I am back!

Alleen niet de komende week.

Want de Phillies staan in de World Series. Dus ik kijk baseball.
Terwijl ik 500 logjes lees.
En minstens 25 vlaggetjeslijnen naai.

Want wat een leuke reacties liet u achter. Ik werd zelfs gemaild met verzoeken tot directe uitkering van een vlaggetjeslijn. Maar daar kan ik natuurlijk niet aan beginnen. Tenzij u mij een fikse smak geld betaald.
Maar aan wie o wie moet ik nu die ene lijn geven?
Ik ga nog even in beraad. Met mijzelf en de random generator.
Terwijl ik mee de VS ingesmokkelde borrelnootjes eet.
I’ll be back!

• In Nederland woont mijn familie. Zusje, nichtjes, papa en mama, en schoonbroers zwagers, schoonzussen, neefjes en nichtjes, en schoonpapa en schoonmama.
• In Nederland wonen ook de meeste van mijn vriendinnen. Die ik soms zo verschrikkelijk mis.
• In Nederland ligt Nijmegen. En Utrecht. En Amsterdam. En daar is het allemaal zo mooi.
• In Nederland is de HEMA. En de Bijenkorf. En le Ballon. En Fifth Avenue.
• In Nederland zijn uitgestrekte weilanden met koeien. En kerkjes en dorpjes in de verte.
• In Nederland fietsen mensen.
• In Nederland zijn dijken. En rivieren. En grachten. En weilanden met koeien. En kerkjes en dorpjes in de verte. En er fietsen mensen.
• In Nederland spreekt bijna iedereen Nederlands. Net als ik.
• In Nederland liggen herinnneringen. Mooie. En minder mooie.
• In Nederland is het staatshoofd een koningin.
• In Nederland is iedereen ruimdenkend. En diepzinnig.
• In Nederland kun je mensen tenminste ongestoord aanstoten  zonder dat er een verontschuldinging hoeft te worden geuit.
• In Nederland kun je overal plassen. Voor vijftig cent.
• En vooruit, in Nederland is van alles te koop dat ik graag lust. U kent de lijst ondertussen wel. Tum tummetjes, bitterballen, saté saus, haring,  tompoucen, roze koeken, roosvicee, yokidrink, goudse kaas en meer van dat soort dingen.
• En,  in Nederland smaakt het bier zoveel beterderder dan in de VS. Vooral in Nijmegen.

• Nederland, het land van zeehelden en geuzen, van de vrijen en van de dapperen.
• In Nederland is alles beter. Gelukkig maar, dat ik mijn geliefde vader- en moederland binnenkort weer kan bezoeken.

Vergeet ik toch zomaar bijna te loggen, zeg.
Ik kan me vandaag gewoon niet met zulke basale zaken als loggen bezighouden. Het staat hier in the MilkMansion namelijk helemaal in het teken van feest, cadeautjes, geven, ontvangen en knutselen.

Het begon vanochtend met het feit dat ik mezelf een vrije dag heb gegeven. Net als de melkboer. Die gaf zichzelf ook een vrije dag. Want hij is jarig vandaag. Joehoe, 18 jaar. Alweer.
Ik gaf de-man-die-alles-al-heeft kaartjes voor een stand up comedy show in Atlantic City. En verder waren er leuke cadeautjes voor hem van de papa’s en de mama’s, en de broers en zussen.

Kobus kreeg ook een cadeautje zojuist. Van de dokter. Hij zette een paar spuiten in dr dikke dijtjes. Mevrouw keek heel boos, maar liet het daar maar bij. Net een hautaine diva. Stelt u zich een soort Joan Collins voor, maar dan van bijna elf kilo.

En toen ik thuis kwam, was er post. En daarin vond ik een cadeautje van haar. Gewoon zomaar, omdat ze mijn cadeautjesactie zo leuk vond.

Een luiertasje en een zakdoekenpakje. Poep en snot genoeg hier, dus ze komen beiden goed van pas.

Ik gebruik mijn vrije dag onder andere om te knutselen voor de cadeautjesactie. Gelukkig is Inge van Keklog op vakantie, dus hopelijk is het haar volledig ontgaan dat ik nog niet eens om haar adres heb gevraagd.
Ik knutsel ook voor Ilse van Tuttemerull. Zij verdient al tijden een echte CisCouture.
En ik naai rokjes. Voor de dochtertjes van mijn zusje. En voor het dochtertje van mijn vriendin. En als ik toch bezig ben, ook maar eentje voor Kobus.
Want het is bijna zover, over drie weken gaan we een paar daagjes naar Nederland. Op bezoek. En laat mijn oudste nichtje nu net vier jaar worden. Tijdens die paar daagjes. En ik kan dus zomaar voor het eerst op haar verjaardag zijn. Jeuh! Allemaal leuk en aardig, maar ik vraag me vooral af hoe ik naar de wc moet als ik alleen met Kobus, een autostoeltje, een luiertas en een handtas, op het vliegveld zit. We gaan trouwens ook naar Sicilië, maar daarover later meer.

En omdat ik nu toch bezig ben, knutsel ik ook een give-away voor één van mijn lezers in elkaar. Dus, stay tuned! Binnenkort op kobusenco: ‘Prijs je Rijk met Fred Oster Cisca’.

En ik vergeet bijna het belangrijkste, ik kreeg deze week nog een cadeautje. From me to me.

Kijk nou, wat een mooi exemplaar! Satisfaction garanteed. En ik ben niet makkelijk te bevredigen, dat zeg ik u.

Echt, het is een dag vol cadeautjes in huize Melkboer.

U zit vast niet te wachten op verhalen over het feit dat ik vandaag naar de rechtbank ben geweest om een claim in te dienen tegen onze huurbaas. En als u erop zit te wachten, ik heb geen zin om erover te schrijven.
Want mensen, wat voel ik me lullig. Lullig behandeld door hem, maar ook lullig omdat ik nooit had gedacht dat het zover zou komen. Maar ik wil mijn geld terug. En dus komt het nu zover.

Maar.
Daar wil ik het dus niet over hebben. 
Vandaag wil ik het namelijk hebben over cadeautjes.
In september staat het hier in de MilkMansion namelijk volledig in het teken van cadeautjes. Kobus en de melkboer zijn allebei jarig binnenkort. En dus shop ik voor cadeautjes voor Kobus, bereid ik een enorme verjaardagshousewarming party voor, en breek ik mijn hoofd over wat ik dit jaar nu weer voor de melkboer moet kopen. Iemand nog ideeën?
Alleen, ik wil zelf ook wel een cadeautje. Ik hou namelijk van cadeautjes.
En nu is het zo, dat ik regelmatig ontzettend verwend word door medeloggers. Voorbeelden hiervan vind u hier, hier en hier. U begrijpt nu ook meteen wie mijn lievelingslezers zijn natuurlijk.
En dat maakt loggen zo leuk en bijzonder.
Enniewee, het lijkt mij dus een goed idee als iedereen die hier vandaag leest een cadeautje voor mij koopt. En voor Kobus natuurlijk. Want die is bijna jarig.
En toen kreeg ik ineens een idee voor cadeautjes en loggers. Nou ja, eigenlijk keek ik het idee ergens af, namelijk bij haar, maar dat vertel ik u liever niet, want ik wil graag dat u denkt dat ik al deze geweldige logjes en ideeën zelf bedenk.Voor het gemak neem ik trouwens even aan, dat u allemaal van cadeautjes krijgen houdt. Anders kunt u nu beter stoppen met lezen.

Mijn idee is dat iedereen die op dit logje reageert voor de persoon die na haar of hem reageert een cadeautje maakt dan wel koopt. Het hoeft helemaal niet iets groots te zijn. Ik zit te denken aan een tijdschrift, wat lekkers, een kaartje, iets zelfgemaakts, iets leuks voor de kinderen of wat dan ook waar je al tijden van af wilt. Hoe leuk zou het zijn om zo een medelogger dan wel medelurker wat beter te leren kennen!

Huishoudelijke medelingen:

• Natuurlijk kun je ook meedoen als je geen log hebt. Ik zou dat zelfs heel leuk vinden.  Laat dan je email achter in de reactiebox. Schrijf je email helemaal uit, dus goudzilverbrons at live dot nl. Zo krijg je geen spam in je inbox.
• Ik wil natuurlijk zelf ook meedoen, dat is het hele idee, dus degene die als eerste reageert, krijgt een cadeautje van mij, en degene die als laatste reageert, stuurt iets naar mij.
• Je bent zelf verantwoordelijk voor het contact opnemen met de persoon die na jou reageert. 
• Er lezen hier veel Nederlanders in het buitenland mee, dus het zou kunnen dat je iets moet opsturen naar de VS, dan wel een ander land buiten Nederland.
• Je kunt reageren tot dinsdagavond 8 september.
• Ik vind het plaatsen van dit logje best eng, want wat nou als iedereen dit een stom idee vindt, en niemand reageert… Dus reageer en kom maar op met die duizenden honderden tientallen reacties. En zeg het voort.  Ik heb er zin in! En aangezien u mij zou obeyen deze hele maand…

Edit zondagmiddag in de VS, zondagavond in Nederland:
Voor de duidelijkheid, je koopt iets voor degene die na jou reageert. NA. Dat is dus NA jou. En na is niet voor.
Willen jullie allemaal alsjeblieft maar 1 reactie achterlaten, want anders wordt het nogal onduidelijk.
Ik zal dinsdag een logje plaatsen met een lijstje van wie aan wie moet geven. Dan zal ik ook de reacties op dit logje sluiten. Tot die tijd kun je reageren.
Dus, zeg het nog even voort!

U zit natuurlijk met smart te wachten op Bostonse Berichten.
En dat begrijp ik.
Maar vandaag komen die berichten nog even niet.
Ik heb namelijk iets anders te melden. Iets veel belangrijkers.
Toen ik gisteravond laat thuiskwam uit Boston, stond dit op mijn stoepje.
 

Een doosje.
Met cadeautjes.
Van haar. 
Ze wilde me een pakketje sturen, mailde ze laatst.

Een pakketje?
Met cadeautjes?
Opsturen?

Dames en heren.
Of beter gezegd, dames en de enkele heer die hier ook weleens meeleest.
Ik kan u zeggen, dit was geen doosje met cadeautjes.
Dit was een geweldige doos.
Een super pakket.
De doos der dozen.
De ‘I thought I died and gone to heaven’ doos.

Weet u trouwens welke artiest dit zong?
Recent zag ik hem nog. Accoustisch.
I love him.
Behalve dit nummer. Bleg. Dit is te zwijmel voor mij.

Ja. Dus.
Ik vraag me serieus af of ik weleens zo verwend ben in mijn leven.

Kijkt u even mee?

De inhoud van de doos.

Ziet u die heerlijke pot tum-tummetjes? Ilse had het boodschappenlijstje hiernaast goed gelezen.
U begrijpt, ik eet as I type, honderden tum-tummetjes tegelijk. Als ik morgen niet meer log, dan ben ik op een bijeenkomst van de TTA.  The TumTummers Anonymous. 
Of ik lig in het ziekenhuis. Vanwege een enorme sugar overdose.

Maar wat een mooie spulletjes hè? Een hoogtepuntje is natuurlijk wel de mand met melkflessen.
Zoals Ilse al schreef, elke MilkMansion (zijn er nog meer dan?) moet dit natuurlijk hebben.

En laat ik nu net in onze bijna volledige lege eetkamer de mooiste inbouwkast ever hebben.

Tot nu toe stond er in deze kast een koeienbeeldje. Heel alleen. Maar nu hebben deze koe en haar kalf tenminste wat gezelschap.

Kobus vond alle cadeautjes naturellement ook helemaal geweldig.

Life is full of suprises.
Aldus Ilse.
I say: it sure is!
Dank je wel, lieve Ilse.

O, en wilt u een bezoekje brengen aan Ilse’s geweldige nieuwe winkeltje? Kijk dan hier.

Vandaag waren we voor het laatst in ons oude huurhuisje.
Binnenkort gaat iemand anders daar zijn of haar leven leiden, en is het niet meer van ons.
En ik vond het toch raar. 
Afscheid nemen. Van een huis. Alweer.
Begrijp me niet verkeerd, ik was het huisje goed zat.
Lekkende kranen, afbladderende verf, vieze vloerbedekking, te weing ruimte, snikheet, en ik zou zo nog tientallen klachten kunnen opnoemen. Daar ben ik goed. In klachten opnoemen. Beetje zeiken, beetje klagen.

Maar toch.
Het was een mooi schattig wit huisje met veranda en wat wil een meisje nog meer?
Nou, een MilkMansion dus. Met een slaapkamer voor gasten, airco, hardhouten vloeren, een geweldige keuken…
En in dat schattige huisje heeft een groot gedeelte van mijn leven zich de afgelopen drie jaar afgespeeld.
Drie jaar.
De eerste drie jaar van de wereldreis die het huwelijk van de melkboer en Cisca heet.
De eerste drie jaar in de VS.
Ik kan me nog zo goed herinneren dat onze spulletjes aankwamen.
Ons hele hebben en houden in twintig dozen.
Ik weet overigens nu dat ik geen problemen heb om in drie jaar tijd genoeg spullen te verzamelen voor minstens zestig dozen. Ik had er wel tachtig van kunnen maken. Eitje.
En over eitjes gesproken, Kobus is natuurlijk gemaakt in dat oude huisje.
En ze werd er per ongeluk ook bijna geboren. Omdat ik geen mietje wilde zijn. En dus lekker thuis een beetje in de badkuip zat te hangen. Totdat de melkboer me er aan mijn haren uitsleepte om naar het geboortecentrum te rijden, alwaar ik twee uur later het allermooiste meisje ter wereld op de wereld zette.
En dat allermooiste meisje groeide en bloeide in de eerste tien maanden van haar leven. In het oude huurhuisje.
En daarom zal het huisje altijd een speciale plek in mijn hart hebben.

Dat, en omdat de huurbaas een kl**tzak is. Ja sorry hoor. Normaal zou ik dat nooit zeggen. Maar hij is er echt één. Ik zag nog nooit zo’n zuiver exemplaar.