Als u wilt weten wat ik zaterdag deed, dan kunt u het beste dit lezen.
En gister, nou gister deed ik dus dit. Alleen dan minus de sleutel. En minus het bier. En, minus het mooie weer. Want het regende de hele dag. Net als vandaag trouwens. Bleg.

Wat wel hetzelfde was, is dat de melkboer alweer in Chicago zit.
Voor het vierde achtereenvolgende jaar. En toevallig ook nu weer precies met Koninginnedag.

Zou hij dan echt niet van bier houden?
Dat heb ik eerlijk gezegd namelijk nog nooit gemerkt.
Misschien houdt hij niet van verkleden in oranje kleren. Of schaamt ie zich voor mij.
Maar ik zie er altijd heel leuk uit.
En dan vooral met Koninginnedag. In mijn oranje boa. En in het openbaar draag ik dan ook nog een bijpassend broek en truitje.
En zeg nu zelf, wie houdt er nu niet van spijkerpoepen? Goed kunnen spijkerpoepen zie ik dus echt als een verrijking van het leven. Echt, u moet het ook eens proberen. En die squats zijn ook nog goed voor de dijspieren.

Ach ja, Kobus en ik vermaken ons ook wel zonder de melkboer.

Kobus rende vooral de hele dag.

Alleen tijdens het eten van de verplichte oranje dingen, zat ze stil.

Mandarijntjes. Zou de Koningin die ook op Koninginnedag eten? Tezamen met een wortelsoepje, een pompoenstamppot en een gestoofd goudvisje?
En dan natuurlijk een oranje tompouce toe.

En ik wil heus niet altijd loggen over eten enzo.
Maar ik heb dus zin in een tompouce. Oranje of roze bekleding geen bezwaar.

Wanneer ik zwanger ben, heb ik iets meer last van heimwee dan normaal.
Ik wil mijn ouders zien, mijn zusje en haar dochtertjes, en mijn vriendinnen.
Ik wil babykleertjes kopen bij de HEMA, wandelen door de polder, en gefrituurde mosselen eten op de markt.
Ik wil aangesloten worden op een infuus van tum tummetjes, roze koeken en dropkrijtjes.
En dat allemaal minstens één keer in de week.

Nu het einde van de zwangerschap dichterbij komt, voel ik me ook meer vast en gebonden hier in de VS.
Want wat als er in deze laatste twee maanden iets met één van mijn ouders of schoonouders gebeurd? Dan kan ik dus niet naar Nederland. En nu weet ik ook wel dat die kansen nihil zijn, en bovendien, voor hetzelfde geld hangt er een aswolk boven heel Europa, maar toch.
Maar toch, hè.

Maar toen.
Toen liep ik afgelopen vrijdag door de supermarkt.
En ik kreeg een sms’je.
Ik zou toch wel willen zeggen dat het één van de betere sms’jes was die ik ooit kreeg. Op al die liefdesbetuigingen en ge.ile sms’jes van de melkboer na dan.
Vriendin M. sms’te. Met de boodschap dat ze ineens bedacht had dat ze met Hemelvaart wel op bezoek kon komen. Bij mij.

Pfoe.
Ik moest even opzoeken wanneer het Hemelvaart is, want daar doen we niet aan hier in de vreemde, maar daarna voelde ik me alsof ik de staatsloterij had gewonnen, eindelijk een iPhone had, gepromoveerd was tot directeur van mijn afdeling, een pakje uit Nederland kreeg met liters vanillevla en een echte Limburgse kersenvlaai, alle oorlog en honger in de wereld voorbij was, Kobus en co een miljoen lezers had per dag, en ik gewoon strak in mijn vel zat en al mijn leuke kleren weer aan kon.
Helaas was dat allemaal niet het geval.
Maar ik ben nog steeds wel blij.

Zojuist ging ik even naar de supermarkt. En voor de duidelijkheid, zojuist was rond een uur of half tien ‘s avonds.
En bij aankomst zag ik het al.
Het was druk.
Super druk.
De parkeerplaats was afgeladen vol.
Echt, het leek wel alsof er voetbalplaatjes gratis televisies werden uitgedeeld.
En de supermarkt itself was geplunderd.
Geen brood meer. Geen yoghurt, bijna geen chips, en bijna geen melk en jus d’orange.
En nu is zondag Super Bowl zondag. Dus ik begrijp dat de chips op was.
Maar de rest?

De rest was op, omdat er morgenavond sneeuw komt. Veel sneeuw.
En bij berichten van sneew gaan alle Amerikanen los, en wordt er massaal gehamsterd.
Al staande in de rij dacht ik even dat het einde van de wereld nabij was, en ik de aankondiging had gemist.

Op zich komt zo’n ingesneeuwd weekend best goed uit, want dan hebben we lekker de tijd voor eindeloze sex om te klussen en knutselen in de MilkMansion.
En ik heb de boodschappen in huis, dus ik hoef me nergens zorgen over te maken.
Alleen vraag ik me wel af waarom de sneeuw nu alweer in het weekend komt.
Want ik wil heel graag een snowday van het werk.
U weet wel, zo’n vrije dag waarvoor je dan ook betaald krijgt.
Want betaalde vrije dagen heb ik zelden. En ik wil er dus één.

Ik wil trouwens ook graag op vakantie.
Naar de zon.
En ik wil een iPhone.
En die nog altijd zeer gewilde teleporteermachine.
En wereldvrede natuurlijk.
Dat wil ik ook.

O, ik wil trouwens het allerliefst borrelnootjes. Van Duy.vis.
Want ik ben zwanger.
En ik wil borrelnootjes.
En dat is de moraal.
Van dit verhaal.

Lieve lezers, ik ga u vandaag weer eens een heel boeiend logje voorschotelen.

*Start reclameblok*

Ik wil u namelijk vertellen dat ik van de IKEA hou.
Ik, Cisca van Kobus en co, hou van de IKEA.
En ik begrijp dat ik misschien nu van een voetstuk afval.
Maar ik kan het niet helpen.
Ik hou echt van de IKEA.

De belangrijkste reden is natuurlijk dat ze bij de IKEA stofjes verkopen.
En ik hou automatisch van elke stofjesverkopendewinkel. No matter what.
Maar de IKEA heeft meer.
Veel meer.
Mooie meubels, en allerlei hebbedingetjes, waarvan je niet wist dat je ze nodig had, maar die je echt moet hebben. Nu.
En natuurlijk het restaurant en het supermarktje aan het eind. Waar ze gravad lax verkopen. En van die lekkere speculaasachtige koekjes. En lekkere crackers. En garnaaltjes. En hotdogs voor een dollar.

Gister was ik weer eens in de IKEA, en echt ik moet u zeggen, het voelt alsof ik thuiskom.
Het voelt Europees in de IKEA. Whatever that may be.
En Europees is soms fijn.
Als Europeaan in een niet-Europees land.

Er is eigenlijk maar één probleem.
De melkboer houdt niet van de IKEA.
En ik maar denken dat houden van de IKEA een eigenschap was, die inherent is aan mens zijn.
Nee dus.
Of de melkboer is geen mens, maar dat lijkt me vreemd.
De melkboer haat de IKEA. Echt.
Het is één van de grootste problemen van ons huwelijk. Na de verlovingsring.
Maar ik sla me er gewoon doorheen.
En dus ga ik alleen.
Naar de IKEA.
Allerlei leuke IKEA spulletjes kopen. En lekker gravad lax eten.

Ik doe alles voor de liefde.
En ik hou nu eenmaal van de IKEA.

*Einde reclameblok*

Soms voel ik me gerevitaliseerd.
Een mooi woord vind ik dat.
Gerevitaliseerd.
Revitaliseren.

In het dagelijks leven doe ik dat met woonwijken.
En soms doe ik het met mezelf. Revitaliseren.

Er zijn allerlei dingen die me een gerevitaliseerd gevoel geven.
Een dagje sauna.
Kamperen.
Een warm bad.
Slapen.
Het eten van friet met echte mayo, omdat ik dat maar af en toe doe.
Die lekkere massage, die ik helaas maar af en toe krijg van de melkboer.

Dit weekend deed ik allerlei revitaliserende dingen.
Zoals u weet, was ik in Nederland.
En ik zag vriendin M.
En we kletsten wat af.
Dat op zich, was al revitaliserend genoeg.

Maar ik zag ook nog mijn papa en mama.
En mijn zusje en nichtjes.
En potverdorie mensen, ik heb de liefste nichtjes van Nederland. En dan vooral die ene. Die alleen maar zo lief lacht. Ze is bijna nog liever dan Kobus!
Ook ging ik naar de kapper. Voor de eerste keer sinds mijn traumatische ervaring.
En ik at bitterballen. Van Van Dobbe. Met mosterd.
En ik dronk chocomel.
En thee. Veel thee.
En ik deed ook nog datgene, dat voor vrijwel elke vrouw het toppunt van revitalisatie is.
Ik shopte. En kocht een jurkje, een vest, een truitje en twee paar laarzen.
Ik had een extra tas nodig voor op de terugweg.
Want ik nam ook vanillevla mee. In mijn koffer. En kaas. En ontbijtkoek. En sultana’s. En dit alles ga ik de komende week rustig verorberen. Ook dat werkt weer revitaliserend, dat begrijpt u.

En dan was er natuurlijk ook nog die twee keer acht uur in het vliegtuig.
En de maandagochtend, en nog ergere maandagmiddag, met mini jetlag op kantoor.

En toch, toch voel ik me gerevitaliseerd.

Voordat u begint met lezen vandaag, wil ik u graag nog een staaltje van mijn fotografiekunst laten zien.

Dit is Kobus. Op haar zijn kop.
En met een enorme blauwe plek op haar kin.
Ik ben een slechte slechte moeder. En als u hier na vandaag nooit meer wil lezen, dan begrijp ik dat.
Want ik ben een slechte slechte moeder.

Maar, for the time being, trakteer ik u op nog een paar foto’s.
Want weet u nog,  een paar maanden weken geleden ging ik naar Nederland en Sicilië. En u kreeg een zeer beperkt verslag van deze reis, en zag geen enkele foto.
Vandaag krijgt u dan eindelijk die eerste foto’s te zien. Van Kobus en de dochtertjes van mijn zusje.

Over deze foto’s kan ik u een aantal dingen vertellen:

1. Het lijkt me echt prettig als iemand nu eindelijk die teleporteermachine uitvindt. Want ik wil ze heel graag weer even zien. Britt en Fenna. En mijn
   zusje.
2. Het is echt verschrikkelijk moeilijk om drie kleine meisjes samen op de foto te krijgen. Met de neuzen dezelfde kant op. En een enigzins normale uitdrukking op het gezicht.
3. De meiden dragen alledrie een CisCouture rokje. En een Philadelphia Eagles t-shirt.
4. Mijn zusje is donkerblond, en is moeder van twee heel blonde meisjes.
5. Ik ben blond, en ben moeder van een donkerblond meisje. En ik snap dus niet hoe dat nu kan.

En 6.  Ik wil graag drie kleine lieve meisjes. Hier thuis. Dat lijkt me namelijk best gezellig.

Iemand enig idee waar ik die kan bestellen?

O ja, bij de melkboer natuurlijk!

Feit 1. Mijn logvriendinnetje Von is ziek. Net zoals een heleboel anderen trouwens.
Feit 2. De Phillies hebben vorige week de World Series verloren.
Feit 3. De melkboer werkt nooit mee als ik iets vraag.
Feit 4. Ik kan niet fotograferen.

En wat hebben al deze feiten met elkaar te maken?
Zie hier de bewijsstukken.

Slechte foto 1.

Dit is Kobus’ voetje. In een roze  sokje met molentjes erop.
Ziet u trouwens mijn nieuwe grijze laarzen op de achtergrond?

Slechte foto 2.

Dit is mijn arm. Met een delftsblauw armbandje.

Slechte foto 3.

Dit is mijn nek. Met een kettinkje met een molentje eraan.

Slechte foto 4.

Dit is de melkboer in een boxershort.

Al de spulletjes die u op deze foto’s ziet, lagen twee weken geleden in mijn brievenbus toen we terugkwamen uit Europa. De dropjes en pepermunt die ook in de envelop zaten, zijn op miraculeuze wijze verdwenen en waren dus niet meer fotografeerbaar.
Dit kreeg ik allemaal van Von.
Omdat ik haar een Phillies t-shirt opstuurde voor haar zoontje. Ik dacht dat dat geluk zou brengen, voor de Phillies in de World Series. Nou nee dus…
En nu is Von dus ziek. En het lijkt me een goed idee als u haar allemaal vandaag eens beterschap gaat wensen. Want ze is een lieve schat.

En ik moet een fotografiecursus gaan doen. Net als haar en haar. En dan kan ik straks nog beter fotograferen dan haar, haar en haar. Bij elkaar.  Just watch me!

Hoe langer ik in de VS woon, hoe vreemder het wordt.
Thuis komen.
Wanneer ik tegenwoordig naar Nederland reis, ga ik twee keer thuis weg en kom ik ook twee keer thuis aan.

Voor het geval u het niet meer snapt, zal ik het even uitleggen.

Het zit zo.
Zodra ik vanuit de lucht Nederland zie liggen, voel ik het al. Daar beneden ligt mijn thuis.
Deze keer zag ik de zee, de Deltawerken, weilanden, en boerderijen. Ze lagen er mooi bij in het vroege ochtendzonnetje.
Even later reed ik over de snelweg. En ik zag Nederlandse nummerborden en bewegwijzering. En koeien. En weilanden met dorpjes met kerktorens in de verte.
Nog wat later liep ik door Rotterdam. En ik zag honderden, of misschien wel duizenden, fietsende mensen. En vrouwen op laarzen. En ik at gebakken mosseltjes van de visboer, en liep door de Albert Heijn.
En diep van binnen stond de Nederlandse Cisca op. En ze fluisterde in mijn oor, “in dit land wil ik weer wonen, het is hier zo mooi, en gezellig. En hier hoor je thuis”.

Maar nu komt het vreemde.
Na twee weken Nederland en Italië wilde de Amerikaanse Cisca wel weer naar huis.
Naar de MilkMansion. En haar eigen bed. En de mooie tuin. En haar werk. Ook al slaap ik natuurlijk liever elke dag uit. En dat ik dan werk van 11 tot 2. Met een twee uur durende lunch. En Halloween, het lekkere eten, de ruimte, de bossen, en niet te vergeten de Indian Summer.
En na de terugvlucht reden we naar huis, en bij het binnenrijden van ons dorp dacht ik, “gelukkig, ik ben weer thuis.”

Raar hè?
Ik weet het.
Ik vind het zelf ook een beetje vreemd.

Ja, lieve lezers, ik ben er weer. En ik heb u zo gemist!
Van gekheid al de emotie weet ik gewoon niet waar ik moet beginnen.

Ik beleefde zoveel. Ik zag zoveel mensen. En ik zag zoveel mooie dingen.
Ik liep in de zon, en in de sneeuw. En niet te vergeten, hoe kan het ook anders in ons kikkerlandje Sicilië, ik liep ook in de regen.

Deze volledig willekeurige dingen vielen mij onder andere op tijdens de vakantie.

1. Het is donker in Nederland. Vooral ’s ochtends vroeg. Een beetje te donker naar mijn smaak.
2. Nederlandse en Italiaanse vrouwen gaan echt veel beter gekleed dan Amerikaanse vrouwen. En ze dragen veel vaker laarzen. En een bril.
3. Bridget Maasland is een verschrikkelijk irritant mens, vooral als ze op de Nederlandse televisie een dildosexmachine demonstreert om zo een echte New Yorkse vrouw te worden.
4. Kobus schijt ook veel in het buitenland. Zelfs extra veel, omdat er op Sicilië zomaar een tand en een kiesje werden geboren.
5. De ongemakken van dit schijtfestijn werden gecompenseerd door het feit dat Kobus de makkelijkste, best slapende, baby ooit is. Ooit. Dus hé, ik moet dan wel morgenochtend Kobus uit de schijt vissen, maar ik heb tenminste geen wallen.
6. Ik heb hele lieve vriendinnen. Zowel in real life als in logland.
7. Als ik in Italië zou wonen, woog ik minstens 70 kilo. Of 100. Maar ik zou wel een hele knappe lover van 1 meter 60 on the side hebben. Of twee. Knappe lovers.
8. Boven op de Etna is het heel erg koud. En heel erg mooi. Heel erg.
9. Ik kan prima leven zonder internet.
10. But I missed you and I am back!

Alleen niet de komende week.

Want de Phillies staan in de World Series. Dus ik kijk baseball.
Terwijl ik 500 logjes lees.
En minstens 25 vlaggetjeslijnen naai.

Want wat een leuke reacties liet u achter. Ik werd zelfs gemaild met verzoeken tot directe uitkering van een vlaggetjeslijn. Maar daar kan ik natuurlijk niet aan beginnen. Tenzij u mij een fikse smak geld betaald.
Maar aan wie o wie moet ik nu die ene lijn geven?
Ik ga nog even in beraad. Met mijzelf en de random generator.
Terwijl ik mee de VS ingesmokkelde borrelnootjes eet.
I’ll be back!

• In Nederland woont mijn familie. Zusje, nichtjes, papa en mama, en schoonbroers zwagers, schoonzussen, neefjes en nichtjes, en schoonpapa en schoonmama.
• In Nederland wonen ook de meeste van mijn vriendinnen. Die ik soms zo verschrikkelijk mis.
• In Nederland ligt Nijmegen. En Utrecht. En Amsterdam. En daar is het allemaal zo mooi.
• In Nederland is de HEMA. En de Bijenkorf. En le Ballon. En Fifth Avenue.
• In Nederland zijn uitgestrekte weilanden met koeien. En kerkjes en dorpjes in de verte.
• In Nederland fietsen mensen.
• In Nederland zijn dijken. En rivieren. En grachten. En weilanden met koeien. En kerkjes en dorpjes in de verte. En er fietsen mensen.
• In Nederland spreekt bijna iedereen Nederlands. Net als ik.
• In Nederland liggen herinnneringen. Mooie. En minder mooie.
• In Nederland is het staatshoofd een koningin.
• In Nederland is iedereen ruimdenkend. En diepzinnig.
• In Nederland kun je mensen tenminste ongestoord aanstoten  zonder dat er een verontschuldinging hoeft te worden geuit.
• In Nederland kun je overal plassen. Voor vijftig cent.
• En vooruit, in Nederland is van alles te koop dat ik graag lust. U kent de lijst ondertussen wel. Tum tummetjes, bitterballen, saté saus, haring,  tompoucen, roze koeken, roosvicee, yokidrink, goudse kaas en meer van dat soort dingen.
• En,  in Nederland smaakt het bier zoveel beterderder dan in de VS. Vooral in Nijmegen.

• Nederland, het land van zeehelden en geuzen, van de vrijen en van de dapperen.
• In Nederland is alles beter. Gelukkig maar, dat ik mijn geliefde vader- en moederland binnenkort weer kan bezoeken.

Vergeet ik toch zomaar bijna te loggen, zeg.
Ik kan me vandaag gewoon niet met zulke basale zaken als loggen bezighouden. Het staat hier in the MilkMansion namelijk helemaal in het teken van feest, cadeautjes, geven, ontvangen en knutselen.

Het begon vanochtend met het feit dat ik mezelf een vrije dag heb gegeven. Net als de melkboer. Die gaf zichzelf ook een vrije dag. Want hij is jarig vandaag. Joehoe, 18 jaar. Alweer.
Ik gaf de-man-die-alles-al-heeft kaartjes voor een stand up comedy show in Atlantic City. En verder waren er leuke cadeautjes voor hem van de papa’s en de mama’s, en de broers en zussen.

Kobus kreeg ook een cadeautje zojuist. Van de dokter. Hij zette een paar spuiten in dr dikke dijtjes. Mevrouw keek heel boos, maar liet het daar maar bij. Net een hautaine diva. Stelt u zich een soort Joan Collins voor, maar dan van bijna elf kilo.

En toen ik thuis kwam, was er post. En daarin vond ik een cadeautje van haar. Gewoon zomaar, omdat ze mijn cadeautjesactie zo leuk vond.

Een luiertasje en een zakdoekenpakje. Poep en snot genoeg hier, dus ze komen beiden goed van pas.

Ik gebruik mijn vrije dag onder andere om te knutselen voor de cadeautjesactie. Gelukkig is Inge van Keklog op vakantie, dus hopelijk is het haar volledig ontgaan dat ik nog niet eens om haar adres heb gevraagd.
Ik knutsel ook voor Ilse van Tuttemerull. Zij verdient al tijden een echte CisCouture.
En ik naai rokjes. Voor de dochtertjes van mijn zusje. En voor het dochtertje van mijn vriendin. En als ik toch bezig ben, ook maar eentje voor Kobus.
Want het is bijna zover, over drie weken gaan we een paar daagjes naar Nederland. Op bezoek. En laat mijn oudste nichtje nu net vier jaar worden. Tijdens die paar daagjes. En ik kan dus zomaar voor het eerst op haar verjaardag zijn. Jeuh! Allemaal leuk en aardig, maar ik vraag me vooral af hoe ik naar de wc moet als ik alleen met Kobus, een autostoeltje, een luiertas en een handtas, op het vliegveld zit. We gaan trouwens ook naar Sicilië, maar daarover later meer.

En omdat ik nu toch bezig ben, knutsel ik ook een give-away voor één van mijn lezers in elkaar. Dus, stay tuned! Binnenkort op kobusenco: ‘Prijs je Rijk met Fred Oster Cisca’.

En ik vergeet bijna het belangrijkste, ik kreeg deze week nog een cadeautje. From me to me.

Kijk nou, wat een mooi exemplaar! Satisfaction garanteed. En ik ben niet makkelijk te bevredigen, dat zeg ik u.

Echt, het is een dag vol cadeautjes in huize Melkboer.

U zit vast niet te wachten op verhalen over het feit dat ik vandaag naar de rechtbank ben geweest om een claim in te dienen tegen onze huurbaas. En als u erop zit te wachten, ik heb geen zin om erover te schrijven.
Want mensen, wat voel ik me lullig. Lullig behandeld door hem, maar ook lullig omdat ik nooit had gedacht dat het zover zou komen. Maar ik wil mijn geld terug. En dus komt het nu zover.

Maar.
Daar wil ik het dus niet over hebben. 
Vandaag wil ik het namelijk hebben over cadeautjes.
In september staat het hier in de MilkMansion namelijk volledig in het teken van cadeautjes. Kobus en de melkboer zijn allebei jarig binnenkort. En dus shop ik voor cadeautjes voor Kobus, bereid ik een enorme verjaardagshousewarming party voor, en breek ik mijn hoofd over wat ik dit jaar nu weer voor de melkboer moet kopen. Iemand nog ideeën?
Alleen, ik wil zelf ook wel een cadeautje. Ik hou namelijk van cadeautjes.
En nu is het zo, dat ik regelmatig ontzettend verwend word door medeloggers. Voorbeelden hiervan vind u hier, hier en hier. U begrijpt nu ook meteen wie mijn lievelingslezers zijn natuurlijk.
En dat maakt loggen zo leuk en bijzonder.
Enniewee, het lijkt mij dus een goed idee als iedereen die hier vandaag leest een cadeautje voor mij koopt. En voor Kobus natuurlijk. Want die is bijna jarig.
En toen kreeg ik ineens een idee voor cadeautjes en loggers. Nou ja, eigenlijk keek ik het idee ergens af, namelijk bij haar, maar dat vertel ik u liever niet, want ik wil graag dat u denkt dat ik al deze geweldige logjes en ideeën zelf bedenk.Voor het gemak neem ik trouwens even aan, dat u allemaal van cadeautjes krijgen houdt. Anders kunt u nu beter stoppen met lezen.

Mijn idee is dat iedereen die op dit logje reageert voor de persoon die na haar of hem reageert een cadeautje maakt dan wel koopt. Het hoeft helemaal niet iets groots te zijn. Ik zit te denken aan een tijdschrift, wat lekkers, een kaartje, iets zelfgemaakts, iets leuks voor de kinderen of wat dan ook waar je al tijden van af wilt. Hoe leuk zou het zijn om zo een medelogger dan wel medelurker wat beter te leren kennen!

Huishoudelijke medelingen:

• Natuurlijk kun je ook meedoen als je geen log hebt. Ik zou dat zelfs heel leuk vinden.  Laat dan je email achter in de reactiebox. Schrijf je email helemaal uit, dus goudzilverbrons at live dot nl. Zo krijg je geen spam in je inbox.
• Ik wil natuurlijk zelf ook meedoen, dat is het hele idee, dus degene die als eerste reageert, krijgt een cadeautje van mij, en degene die als laatste reageert, stuurt iets naar mij.
• Je bent zelf verantwoordelijk voor het contact opnemen met de persoon die na jou reageert. 
• Er lezen hier veel Nederlanders in het buitenland mee, dus het zou kunnen dat je iets moet opsturen naar de VS, dan wel een ander land buiten Nederland.
• Je kunt reageren tot dinsdagavond 8 september.
• Ik vind het plaatsen van dit logje best eng, want wat nou als iedereen dit een stom idee vindt, en niemand reageert… Dus reageer en kom maar op met die duizenden honderden tientallen reacties. En zeg het voort.  Ik heb er zin in! En aangezien u mij zou obeyen deze hele maand…

Edit zondagmiddag in de VS, zondagavond in Nederland:
Voor de duidelijkheid, je koopt iets voor degene die na jou reageert. NA. Dat is dus NA jou. En na is niet voor.
Willen jullie allemaal alsjeblieft maar 1 reactie achterlaten, want anders wordt het nogal onduidelijk.
Ik zal dinsdag een logje plaatsen met een lijstje van wie aan wie moet geven. Dan zal ik ook de reacties op dit logje sluiten. Tot die tijd kun je reageren.
Dus, zeg het nog even voort!

U zit natuurlijk met smart te wachten op Bostonse Berichten.
En dat begrijp ik.
Maar vandaag komen die berichten nog even niet.
Ik heb namelijk iets anders te melden. Iets veel belangrijkers.
Toen ik gisteravond laat thuiskwam uit Boston, stond dit op mijn stoepje.
 

Een doosje.
Met cadeautjes.
Van haar. 
Ze wilde me een pakketje sturen, mailde ze laatst.

Een pakketje?
Met cadeautjes?
Opsturen?

Dames en heren.
Of beter gezegd, dames en de enkele heer die hier ook weleens meeleest.
Ik kan u zeggen, dit was geen doosje met cadeautjes.
Dit was een geweldige doos.
Een super pakket.
De doos der dozen.
De ‘I thought I died and gone to heaven’ doos.

Weet u trouwens welke artiest dit zong?
Recent zag ik hem nog. Accoustisch.
I love him.
Behalve dit nummer. Bleg. Dit is te zwijmel voor mij.

Ja. Dus.
Ik vraag me serieus af of ik weleens zo verwend ben in mijn leven.

Kijkt u even mee?

De inhoud van de doos.

Ziet u die heerlijke pot tum-tummetjes? Ilse had het boodschappenlijstje hiernaast goed gelezen.
U begrijpt, ik eet as I type, honderden tum-tummetjes tegelijk. Als ik morgen niet meer log, dan ben ik op een bijeenkomst van de TTA.  The TumTummers Anonymous. 
Of ik lig in het ziekenhuis. Vanwege een enorme sugar overdose.

Maar wat een mooie spulletjes hè? Een hoogtepuntje is natuurlijk wel de mand met melkflessen.
Zoals Ilse al schreef, elke MilkMansion (zijn er nog meer dan?) moet dit natuurlijk hebben.

En laat ik nu net in onze bijna volledige lege eetkamer de mooiste inbouwkast ever hebben.

Tot nu toe stond er in deze kast een koeienbeeldje. Heel alleen. Maar nu hebben deze koe en haar kalf tenminste wat gezelschap.

Kobus vond alle cadeautjes naturellement ook helemaal geweldig.

Life is full of suprises.
Aldus Ilse.
I say: it sure is!
Dank je wel, lieve Ilse.

O, en wilt u een bezoekje brengen aan Ilse’s geweldige nieuwe winkeltje? Kijk dan hier.

Vandaag waren we voor het laatst in ons oude huurhuisje.
Binnenkort gaat iemand anders daar zijn of haar leven leiden, en is het niet meer van ons.
En ik vond het toch raar. 
Afscheid nemen. Van een huis. Alweer.
Begrijp me niet verkeerd, ik was het huisje goed zat.
Lekkende kranen, afbladderende verf, vieze vloerbedekking, te weing ruimte, snikheet, en ik zou zo nog tientallen klachten kunnen opnoemen. Daar ben ik goed. In klachten opnoemen. Beetje zeiken, beetje klagen.

Maar toch.
Het was een mooi schattig wit huisje met veranda en wat wil een meisje nog meer?
Nou, een MilkMansion dus. Met een slaapkamer voor gasten, airco, hardhouten vloeren, een geweldige keuken…
En in dat schattige huisje heeft een groot gedeelte van mijn leven zich de afgelopen drie jaar afgespeeld.
Drie jaar.
De eerste drie jaar van de wereldreis die het huwelijk van de melkboer en Cisca heet.
De eerste drie jaar in de VS.
Ik kan me nog zo goed herinneren dat onze spulletjes aankwamen.
Ons hele hebben en houden in twintig dozen.
Ik weet overigens nu dat ik geen problemen heb om in drie jaar tijd genoeg spullen te verzamelen voor minstens zestig dozen. Ik had er wel tachtig van kunnen maken. Eitje.
En over eitjes gesproken, Kobus is natuurlijk gemaakt in dat oude huisje.
En ze werd er per ongeluk ook bijna geboren. Omdat ik geen mietje wilde zijn. En dus lekker thuis een beetje in de badkuip zat te hangen. Totdat de melkboer me er aan mijn haren uitsleepte om naar het geboortecentrum te rijden, alwaar ik twee uur later het allermooiste meisje ter wereld op de wereld zette.
En dat allermooiste meisje groeide en bloeide in de eerste tien maanden van haar leven. In het oude huurhuisje.
En daarom zal het huisje altijd een speciale plek in mijn hart hebben.

Dat, en omdat de huurbaas een kl**tzak is. Ja sorry hoor. Normaal zou ik dat nooit zeggen. Maar hij is er echt één. Ik zag nog nooit zo’n zuiver exemplaar.