Brokaat is een naar stofje.
Dat is de moraal van het hele epistel dat nu gaat volgen.
En ik wil echt dat u dit nooit meer vergeet.
Vandaar deze boute stelling, zo meteen aan het begin.

Stiekem wist ik het eigenlijk al jaren.
Ooit lang geleden worstelde ik me namelijk op een mooie zondagmiddag door een marathonsessie Japans-truitje-naaien-van-rafelend-brokaat.
Maar toch liet ik me deze keer weer verleiden.
Verleiden door een mooie kleur, stof, borduursel, en vooral, de gedachte aan nieuw leven.

Vriendin E. heeft namelijk een meisje in de maak dat heel binnenkort gebaard gaat worden.
En bij een meisje in de maak hoort een echte Amerikaanse babyshower.
En bij een echte Amerikaanse babyshower horen twee dingen. Veel eten, en cadeautjes.

En nu had ik in al mijn wijsheid bedacht dat ik een zelfgemaakt cadeautje wilde geven.
Een aangepaste versie van dit baby kimonootje om precies te zijn.
Uit Weekend Sewing van Heather Ross.

Een beetje kimono is natuurlijk wel van brokaat.
En dus ging ik van de winkel, via een aangeschaft brokaten stofje, het patroon en de schaar, naar de naaimachine.
Vol goede moed en zin aan de slag.

Het eerste exemplaar rafelde zo snel af, dat ik het halverwege maar op gaf.
Note to self: Brokaat rafelt. Heel erg.
Het tweede exemplaar kreeg halverwege zo´n mooi strijkboutbrandvlekje.
Note to self: Altijd, maar dan ook ALTIJD op de binnenkant van de stof strijken. Want brokaat verbrandt snel.

Het derde exemplaar lukte.
Onder andere dankzij de geweldige afzoomkwaliteiten van de lockmachine.

Naast het brokaten kimonootje gaf ik vriendin E. vandaag ook het wiegje van Keesje mee.
Het stond al een aantal weken vacant naast mijn bed.

Maar toch.
Toch voelde ik diep van binnen een sentimenteel gevoeldingetje de kop op steken tijdens het afbreken van het wiegje.
Het zal wel komen omdat brokaat zo’n naar stofje is.
Dat voel je namelijk.
Diep van binnen.

Ik klaag natuurlijk weleens vaker over mijn gebrek aan vrije dagen.
Hier bijvoorbeeld. En hier. En hier.

Maar, ik heb nu echt een goede reden.
Een goede reden waarom de Amerikaanse overheid mij vaker een vrije dag moet geven.

Want kijk eens wat ik kan doen in een vrije dag!

Ik vind hem zo leuk, ik wil er zelf eigenlijk ook wel één.

En, wanneer Hillary laatst zo’n leuk jurkske aan had gehad, had ze echt die vredesbesprekingen weer vlot kunnen trekken.
Heus.
Want die strenge mantelpakjes, daar houdt gewoon niemand van.

Ik zeg, jurkjes voor iedereen!

Dit is trouwens een jurkje volgens Roos patroon 2088. Ooit kreeg ik van haar een hele stapel Roos patronen in de post. Dank je wel nog, Manon, dit was de eerste keer *schaam* dat ik een patroon gebruikte.
En het is maar fijn dat ik alles kan en alles weet, want aan de uitleg van dit patroon had ik maar weinig. Vooral de hals met splitsluiting, ik heb het maar naar eigen inzicht aan elkaar genaaid, zeg maar.

Wat bent u allemaal nieuwsgierig zeg!
Stiekem voel ik me toch wel zeer gevleid door al die interesse in onze aankomende trip naar Nederland en de staat van mijn zwangerschapsverlof versus mijn werkende leven.
Ach ja, het is allemaal niet zo boeiend hoor, daarom doe ik zo mysterieus. Dan lijk ik wat interessanter, en dat is goed voor de lezersaantallen enzo.

Daarom ga ik nu dus maar gewoon een suf verhaaltje vertellen over mijn twee naaiprojectjes van de afgelopen weken.
En ik weet dat u allen, dus ja ook jij Vita, en ook jij, aardappelstempelende Astrid, daar zo graag over leest.

Ik naaide onder andere een jurkje van overhemd voor Kobus, en een ninety minute shirt voor Keesje.
Beiden naar aanleiding van een tutorial van Dana.
U weet wel, Dana mijn held.

Het jurkje van een overhemd maakte ik dus al eens eerder. Deze keer optimaliseerde ik het patroon, en gebruikte ik een groter overhemd.

En nee, dit waren natuurlijk niet de knopen die orgineel op het overhemd zaten. Dat snapt u.

Ja, en over het ninety minute shirt kan ik kort zijn.
Het is inderdaad ongeveer ninety minutes werk, alleen het duurde bij mij meer dan drie weken.
Want ik moest tussendoor steeds voeden, kindjes in bed leggen, stapels ondergespuugd dan wel gepoept beddengoed en kleertjes wassen, een peuter op een potje zetten en meer van dat soort dingen.
Soms douche ik trouwens ook weleens. Of kam ik mijn haren.

Keesje droeg het shirtje trouwens tijdens bij beide poepincidenten en past er ondertussen al niet meer in. Ik hoop maar dat hij er veel plezier in gehad heeft.

Sommige dingen horen gewoon bij elkaar.

Gegrilde garnalen en knoflook.
Zon en een koel briesje.
Tapas en Spanje.
Jut en Jul.
Koeien en stieren.
Cisca en altijd gelijk hebben.
Lente en terrasjes.
Corona en bbq.
King Louie en jurkjes.
Kobus en Keesje.
Vlaai en slagroom.
Kamperen en Frankrijk.
De hangmat en een goed boek.
Amerikanen en witte sportschoenen.
Kaas en een plankje.
Mijn vader en mijn moeder.
Sneeuw en kerst.
Nederland en wereldkampioen voetbal.
Deksels en potjes.
Japanners en fototoestels.

En weet u wat sinds vandaag ook bij elkaar hoort?
Mijn moeder en de CisCouture tas.
En dat heb ik niet zelf bedacht, hoor.
Het was de random generator.

Ik zei het laatst toch al. Ik geloof wel in zo’n Adjustment Bureau.

Mam, vast gefeliciteerd met je verjaardag. Hij komt eraan!

Nee, nee, nee.

Nee, lieve lezers, don’t get your hopes up.
Het mooiste cadeau uit de titel is niet Keesje.

Tenminste, Keesje is natuurlijk wel het mooiste cadeau, maar hij of zij is op dit moment nog niet echt een cadeau.
Behalve dan in de vorm van allerlei extra kilo’s hangend aan vooral de voorkant van mijn ooitvroegerlanggeleden strak uitziende lijfje.

Nee, ik wil het nog even hebben over gister.
U weet wel, mijn vijfentwintigste verjaardag.
Ik kreeg namelijk echt twee mooie cadeaus.

Allereerst van Kobus.

Sorry voor de foto.
En de flits.
Maar ik heb ook nooit gezegd dat ik goed kan fotograferen. Dat kan ik namelijk niet. Vreemd trouwens, want ik kan alles. Maar dat is een ander verhaal.

Enniewee.  Deze mooie armband kreeg ik van Kobus.
Ik laat nu trouwens even buiten beschouwing dat zij die armband nu de hele dag om heeft.
Een kleine ekster, dat is ze.
Als u iets kwijt bent, telefoon, zonnebril, sleutels, afstandsbediening, dan zit het waarschijnlijk in het bakje van Kobus’ fietsje. Daar verzamelt ze namelijk al haar schatten.

Maar van de melkboer kreeg ik dus echt het mooiste cadeau.
Beter dan een iPhone of een verlovingsring.

En misschien denken sommigen van u nu dat ik aan het ijlen ben.
Maar ik wilde dus echt al heel lang een lock machine.

Trouwens.
Ik  heb daarom gister per direct mijn baan opgezegd.
Vanaf morgen begin ik namelijk een CisCouture winkel.
Ik moet alleen nog wel even de gebruiksaanwijzing van de lockmachine lezen.
Want ik heb namelijk nog nooit eerder in mijn leven een echte lockmachine gezien dan wel aangeraakt.

Ik weet dat ik een enorme hoeveelheid Vlaamse lezers heb, dus vandaar dat ik dit logje moet starten met een disclaimer.
De kleedjes uit de titel zijn namelijk Nederlandse kleedjes. En Nederlandse kleedjes zijn dus geen jurkjes. Het zou ook vreemd zijn om het hier over Keesje en de jurkjes te gaan hebben, want ik weet niet eens zeker of Keesje wel een meisje is.

En dus gaat dit logje over Nederlandse kleedjes.

Kleedjes zijn over het algemeen noodzakelijk voor elke beeb, mannelijk dan wel vrouwelijk. En dus knutselde en frutselde ik weer wat af de afgelopen maanden.
Met als eindresultaat: twee kleedjes!

1) Het boxkleed

Ons oude boxkleed gaf vorig jaar na een tweetal wasbeurten al de geest. Het scheurde en al de voering kwam vast te zitten in de, na wat later bleek, ongezoomde binnennaden.

Gelukkig kan ik reanimeren, en zo krijgen gedeeltes van het kleed en de voering binnenkort een tweede leven onder Keesje’s lekkere lijfje.

2) Het dekentje

Ook bedacht ik dat ik een dekentje wilde breien.
En dus breide en breide ik.
En na twee jaar, want dit dekentje had al voor Kobus moeten zijn ineens had ik zomaar een dekentje in mijn handen!

Ik gebruikte overigens dit patroon. Garnstudio is een echte aanrader, de patronen zijn gratis, en dat spreekt mij als Nederlander natuurlijk aan, en daarnaast hebben ze leuke modellen.

Het is overigens wel jammer dat Keesje aan het begin van de zomer wordt geboren. De eerste maanden zal hij of zij dit dekentje namelijk wel niet echt nodig hebben.
Net zoals kleertjes trouwens. Want het weer is hier op dit moment warm genoeg om de hele dag wat rond te hangen in een Pampertje.
Kunt u nagaan hoe iedereen mij vandaag aankeek op het werk.

En toen gooiden wij dus een feestje.
Zo zeg je dat namelijk in correct Algemeen Beschaafd Amerikaans-Nederlands.
Wij gooiden een feestje.
Het was, naar goed Amerikaans gebruik, een feest met veel eten en drinken. En een bbq.
Het was gezellig.
Het was zo gezellig dat we aan het eind van de avond niets meer te drinken hadden, op twee flessen wijn na.
Al het bier, frisdrank en water was op.
Ik voelde me stiekem zo’n echte zunige Nederlander.
Voor minimale inkopen maximaal plezier proberen te behalen.
Maar ik denk eigenlijk dat het vooral kwam omdat het boven de dertig graden was.
En dus had iedereen dorst.
Veel dorst.

Vanuit onze achtertuin zag het geheel er zo uit.
En ja, die ene blonde met die dikke buik, dat ben ik dus.

Omdat ik graag van elk feestje gebruik maak om Kobus’ lieflijke lijfje in één van mijn zelfgemaakte creaties  te showen, en omdat de melkboer zo breed in zijn schouders is, dat hij uit zijn Italiaanse maat M overhemdjes aan het barsten is, besloot ik vrijdag een oud overhemd van de melkboer te verbouwen tot jurkje voor Kobus.

Ik gebruikte een goed passend jurkje van Kobus voor de juiste maat voor het zelfgemaakte patroon.

En ik knipte het lijfje, de mouwen, naaide alles in elkaar, haalde er een paar elastiekjes doorheen, en eindigde met dit.

Deze foto nam ik overigens na een dag van hard spelen en rennen, so excusez-moi-et-Kobus voor de kreukels en viezigheid.

Helaas is het jurkje ietwat kort uitgevallen, wegens een gebrek aan stof, een XL overhemd werkt beter, maar mensen no worries, er zit een bijpassend geel broekje bij…

Helaas heb ik geen geweldige foto’s van het model in dit jurkje, het rende en deed maar, en ik moest natuurlijk ondertussen mijn gasten entertainen.
Maar geloof mij, het staat dr echt leuk.

Trouwens.
Ik bedacht dit concept niet zelf hoor.
Nee zeg.
Ik doe wel altijd alsof ik heel creabea ben, maar ik heb zo mijn bronnen.
In dit geval was het Dana.
Alweer.
Haar log is zeker aan te raden als u van naaien en andere crea ideetjes houdt.

Tadaaaa!

Ik kan het wel, hoor.
Rekenen.
En stofjes aan elkaar naaien.

Dit weekend maakte ik opnieuw alsnog het topje. In de goede maat.
Ik gebruikte de log van Candace en Dana als inspiratie. En natuurlijk een stofje van IKEA.
Voor deze zomer is het een jurkje, en volgende zomer kan Kobus het hopelijk aan als tuniekje.
Het fotomodel ligt helaas al te slapen, na een opnieuw zeer inspannende dag met onder andere rennen, klauteren, spelen, ontdekken, uit de planten eten, de trap opklimmen en weer afdalen, alle keukenkastjes opentrekken, en de badkamer onderspetteren, op het programma.
Foto’s van Kobus in het jurkje volgen dus nog.

En dat is hoognodig, zag ik, want ik heb sinds 5 december geen foto’s meer gemaakt van haar.
Hoe kan het nu, dat je twee maanden geen foto’s van je kind maakt? *schaam*
Er zit straks een heel gat in haar fotoalbum. Wat ik nog steeds moet maken. *schaam*
Maar, voor het geval u mij een slechte moeder vindt, ik wil wel even gezegd hebben, ik maak dan wel geen foto’s van mijn kind, maar ik naai wel leuke jurkjes voor dr.

Ondertussen schilderden de melkboer en ik dit weekend ook nog onze slaapkamer.
In de zeer romantische tint tranquil pond.
En dat terwijl onze huiskamer al geschilderd is in de tint shaded path.
Ja, het is me hier een sjieke boel. In de MilkMansion.

Want voor de duidelijkheid, zometeen ga ik naar bed.
En loop ik dus over het shaded path, en ik vlei mijn moeie lijfje dan neer aan een tranquil pondje.
Onderweg kom ik door de gang en ik ga ook even langs de badkamer.
Die zijn gewoon beigeachtig.
Maar dat zeg ik verder tegen niemand.
Want hier in the MilkMansion heet beige namelijk honey sand.

En toen wilde ik een topje naaien voor Kobus.
Dit topje.
Een leuk zomertopje. Om mee te nemen naar Curacao.
Want ik heb eigenlijk maar weinig zomerkleertjes die haar nog passen. En ze kan natuurlijk de hele vakantie haar mooie winterjas aan, maar dat is wel een beetje sneu als het overdag 30 graden is.

En dus wilde ik een topje naaien.
Dit topje.
De maten in de tutorial zijn voor een vier/vijfjarige, en die moesten aangepast worden voor een 16 maanden oude peuter.
Maar. Daar draai ik mijn hand niet voor om.
Want ik ben slim. En handig. En ik was verschrikkelijk goed in wiskunde vroeger.

Ik mat Kobus’ borstomtrek, en rekende en rekende.
En vervolgens knipte, naaide en fabriceerde ik het begin van wat een best leuk tuniekje leek te worden.
Totdat Kobus ontwaakte uit haar schoonheidsslaapje en ik dacht: ‘shit nu alweer, het was net zo lekker rustig’ haar even als pasmodel gebruikte, voordat ik de mouwen erin ging zetten.
Het topje bleek klein te zijn.
Erg klein.

En u begrijpt wat dit betekent.
Ik ben niet altijd slim. En ik ben ook niet zo handig. En ik was vroeger ook helemaal niet zo goed in wiskunde.
Ik heb een rekenfout gemaakt, maar veel erger, ik heb ook nogeens in het borstomtrekgeval gebruik gemaakt van centimeters terwijl ik de rest van het patroon in inches maakte.
En dat werkt dus niet. Inches met centimeters vergelijken is als appels en peren. Of als de melkboer en Viggo Mortensen.

Gelukkig kan de melkboer alleen maar meisjes maken. Denk ik.
En kan ik het topje dus afmaken voor mijn zomermeisjesbeeb.

Dit weekend ga ik mijn handigheid opnieuw ten toon spreiden.
Tijdens het schilderen van onze slaapkamer, en het opnieuw naaien van het topje.
En ik weet nu al dat zowel de slaapkamer als het topje heel mooi gaan worden.
Want u begrijpt, ik ben natuurlijk wel heel slim. En handig. En goed in wiskunde.
Alleen vandaag werkte het allemaal even niet.
Dat heb ik soms.

Beste mensen, ik ben natuurlijk helemaal geen slechte moeder. Ik ben moeder van het jaar (o nee, dat is zij), moeder van het decennium en moeder van de eeuw in één.

En maakt u zich geen zorgen, voor deze zeer arrogante uitspraak heb ik bewijs.

Dit is namelijk een winterjas. Een winterjasje voor Kobus.

En lezers, dit is niet zomaar een winterjas.
Dit is echte haute couture.

Met een bontkraag.

Voor het eerst maakte ik iets met een voering.

En ik zie u denken, wat een leuk lintje loopt er onderlangs die voering.
Lieve lezers, ik moet u zeggen, dat lintje bedekt iets.
Ik ben misschien wel moeder van het jaar, moeder van het decennium en moeder van de eeuw, maar ik ben zeker geen naaister dan wel ontwerpster van het jaar, het decennium of de eeuw.
En dan laat ik nu nog even buiten beschouwing dat ik de mouwen er achterstevoren in zette.

Kobus draagt nu de hele dag deze jas.
Zelfs binnen.
En dat blijft ze doen voor de komende tien jaar.
Want ik kan natuurlijk niet elk jaar een winterjas voor dr gaan maken.