Nou lieve lezers, ik kan maar 1 ding zeggen.
Pfff, gelukkig.
Gelukkig bent u allemaal massaal op vakantie, en zijn mijn bezoekersaantallen gehalveerd op dit moment.
Want ik weet niet wat er is, maar dit hele kobusenco.com gebeuren doet gewoon niet wat ik wil.
U kunt nog steeds niet allemaal reageren, en ik wil het al helemaal niet hebben over hoe de site er op dit moment uitziet in Internet Explorer.
Ik heb maar één advies.
Gaat heen en download allen Firefox. Of Safari.
Of wat dies meer zij.
Want met Explorer is het gewoon huilen met de pet op.

Nu ja.
U komt hier natuurlijk voor een update over al dat fruit uit het vorige logje.

Afgelopen zondag werden de perziken, bramen en bosbessen verwerkt tot verscheidene eindproducten.
Sommig fruit werd trouwens dwars door de melkboer, Kobus en mij heen rechtstreeks verwerkt tot menselijke fecaliën, maar op verhalen daarover zit u natuurlijk al helemaal niet te wachten. Nu ik dit trouwens zo typ bedenk ik me dat ik verdacht weinig over poep en allerhande vieze zaakjes heb gelogd de afgelopen maanden. Ik zal weer eens op een vies verhaaltje gaan broeden. Das altijd leuk.

Maar het fruit dus.
Zo was daar een bramenvlaai naar recept van OctavieW.
Een Octavlaai dus, zoals ‘ie vandaag in Twitterland werd gedoopt.

Ook bakte ik een perzikentaart met behulp van de altijd creatieve A. Heijn.
Ik vond hem zelf erg lekker.
De melkboer niet. ‘Teweinigboter, geendeeg, eenbodemlozetaart’, luidde het vonnis.

We kookten tig potjes jam.
Bramen-aardbeien jam, en bosbessen jam.

En, we maakten siroop. En op de siroop ben ik nog het meest trots.
U moet weten, ik mis naast al die Nederlandse lekkernijen en culinaire hoogstandjes waar ik regelmatig over log, ook Nederlandse limonade siroop. Bijvoorbeeld die siropen gemaakt door de bij u alom bekende mevrouw Roos Vicee en meneer Kar van Cévitam.
Maar haha, nu niet meer!
Want mevrouw Cisca van Kobusenco kan nu zelf hele lekkere siropen maken.

Voor wie het wil weten, voor ruim een liter siroop gebruikte ik 900 gram fruit, 450 gram suiker en 6 deciliter water. Ruim vijf minuten laten inkoken, even zeven et voilá. Life is good.

Nee, nee, nee.

Nee, lieve lezers, don’t get your hopes up.
Het mooiste cadeau uit de titel is niet Keesje.

Tenminste, Keesje is natuurlijk wel het mooiste cadeau, maar hij of zij is op dit moment nog niet echt een cadeau.
Behalve dan in de vorm van allerlei extra kilo’s hangend aan vooral de voorkant van mijn ooitvroegerlanggeleden strak uitziende lijfje.

Nee, ik wil het nog even hebben over gister.
U weet wel, mijn vijfentwintigste verjaardag.
Ik kreeg namelijk echt twee mooie cadeaus.

Allereerst van Kobus.

Sorry voor de foto.
En de flits.
Maar ik heb ook nooit gezegd dat ik goed kan fotograferen. Dat kan ik namelijk niet. Vreemd trouwens, want ik kan alles. Maar dat is een ander verhaal.

Enniewee.  Deze mooie armband kreeg ik van Kobus.
Ik laat nu trouwens even buiten beschouwing dat zij die armband nu de hele dag om heeft.
Een kleine ekster, dat is ze.
Als u iets kwijt bent, telefoon, zonnebril, sleutels, afstandsbediening, dan zit het waarschijnlijk in het bakje van Kobus’ fietsje. Daar verzamelt ze namelijk al haar schatten.

Maar van de melkboer kreeg ik dus echt het mooiste cadeau.
Beter dan een iPhone of een verlovingsring.

En misschien denken sommigen van u nu dat ik aan het ijlen ben.
Maar ik wilde dus echt al heel lang een lock machine.

Trouwens.
Ik  heb daarom gister per direct mijn baan opgezegd.
Vanaf morgen begin ik namelijk een CisCouture winkel.
Ik moet alleen nog wel even de gebruiksaanwijzing van de lockmachine lezen.
Want ik heb namelijk nog nooit eerder in mijn leven een echte lockmachine gezien dan wel aangeraakt.

Ik weet dat ik een enorme hoeveelheid Vlaamse lezers heb, dus vandaar dat ik dit logje moet starten met een disclaimer.
De kleedjes uit de titel zijn namelijk Nederlandse kleedjes. En Nederlandse kleedjes zijn dus geen jurkjes. Het zou ook vreemd zijn om het hier over Keesje en de jurkjes te gaan hebben, want ik weet niet eens zeker of Keesje wel een meisje is.

En dus gaat dit logje over Nederlandse kleedjes.

Kleedjes zijn over het algemeen noodzakelijk voor elke beeb, mannelijk dan wel vrouwelijk. En dus knutselde en frutselde ik weer wat af de afgelopen maanden.
Met als eindresultaat: twee kleedjes!

1) Het boxkleed

Ons oude boxkleed gaf vorig jaar na een tweetal wasbeurten al de geest. Het scheurde en al de voering kwam vast te zitten in de, na wat later bleek, ongezoomde binnennaden.

Gelukkig kan ik reanimeren, en zo krijgen gedeeltes van het kleed en de voering binnenkort een tweede leven onder Keesje’s lekkere lijfje.

2) Het dekentje

Ook bedacht ik dat ik een dekentje wilde breien.
En dus breide en breide ik.
En na twee jaar, want dit dekentje had al voor Kobus moeten zijn ineens had ik zomaar een dekentje in mijn handen!

Ik gebruikte overigens dit patroon. Garnstudio is een echte aanrader, de patronen zijn gratis, en dat spreekt mij als Nederlander natuurlijk aan, en daarnaast hebben ze leuke modellen.

Het is overigens wel jammer dat Keesje aan het begin van de zomer wordt geboren. De eerste maanden zal hij of zij dit dekentje namelijk wel niet echt nodig hebben.
Net zoals kleertjes trouwens. Want het weer is hier op dit moment warm genoeg om de hele dag wat rond te hangen in een Pampertje.
Kunt u nagaan hoe iedereen mij vandaag aankeek op het werk.

Dit boek kreeg ik ooit eens van vriendin M. voor mijn verjaardag. Ik weet niet meer welke verjaardag, maar het was ongetwijfeld mijn vijfentwintigste.

Het is een geweldig boek. Het is zo geweldig dat, als iedereen gewoon eens per week uit dit boek zou koken, de wereld een betere plek zou zijn.
Een wereld zonder oorlog, echtscheidingen en McDonalds.

De melkboer en ik hebben een aantal favoriete recepten.

Tsja, need I say more. Knoflook, olijfolie, pepertjes en garnalen. Indien een gerecht één van deze vier ingredienten bevat, ben ik tevreden.
En knoflook, knoflook is gewoon de oplossing voor alle problemen in het leven.

Het beste aan deze salade? Maak af met een scheutje sherry. Dus. Dat lijkt me duidelijk. Helemaal voor een zwangere die al maanden droog staat.

Patatas bravas met goede zelfgemaakte aioli.
Wanneer u dit proeft, waant u zich in de beste tapasbar in Madrid.
Waar ik dan ook ben. Met vriendin M.
En we eten tapas. En drinken sangria. Veel sangria.
Ik besef me nu op dit moment dat ik een alcoholist ben tapas zonder alcoholische versnapering eigenlijk gewoon niet kan.
Maar ja, als het echt moet, dan moet het.

Een paar weken geleden maakten we zelf kroketjes. En ik moet toegeven, zelf kroketjes maken is echt veel werk. Maar toen ze klaar waren, en ik het eerste hapje proefde ik, vergat ik alle ellende.

Empanadas is ook een all time favorite. Deze zijn gevuld met spinazie, ansjovis, feta en pijnboompitten. U begrijpt, ook deze zijn vingeraflikkend lekker.

Morgen pak ik dit boek maar weer eens. En dan ga ik bedenken wat ik zondag eens zal maken.
Ik dacht zelf aan de gefrituurde mosselen, de flamenco eieren en alle hierboven genoemde gerechten.
Behalve dan die kroketjes. Zo’n project trek ik maar eens per jaar.

Tadaaaa!

Ik kan het wel, hoor.
Rekenen.
En stofjes aan elkaar naaien.

Dit weekend maakte ik opnieuw alsnog het topje. In de goede maat.
Ik gebruikte de log van Candace en Dana als inspiratie. En natuurlijk een stofje van IKEA.
Voor deze zomer is het een jurkje, en volgende zomer kan Kobus het hopelijk aan als tuniekje.
Het fotomodel ligt helaas al te slapen, na een opnieuw zeer inspannende dag met onder andere rennen, klauteren, spelen, ontdekken, uit de planten eten, de trap opklimmen en weer afdalen, alle keukenkastjes opentrekken, en de badkamer onderspetteren, op het programma.
Foto’s van Kobus in het jurkje volgen dus nog.

En dat is hoognodig, zag ik, want ik heb sinds 5 december geen foto’s meer gemaakt van haar.
Hoe kan het nu, dat je twee maanden geen foto’s van je kind maakt? *schaam*
Er zit straks een heel gat in haar fotoalbum. Wat ik nog steeds moet maken. *schaam*
Maar, voor het geval u mij een slechte moeder vindt, ik wil wel even gezegd hebben, ik maak dan wel geen foto’s van mijn kind, maar ik naai wel leuke jurkjes voor dr.

Ondertussen schilderden de melkboer en ik dit weekend ook nog onze slaapkamer.
In de zeer romantische tint tranquil pond.
En dat terwijl onze huiskamer al geschilderd is in de tint shaded path.
Ja, het is me hier een sjieke boel. In de MilkMansion.

Want voor de duidelijkheid, zometeen ga ik naar bed.
En loop ik dus over het shaded path, en ik vlei mijn moeie lijfje dan neer aan een tranquil pondje.
Onderweg kom ik door de gang en ik ga ook even langs de badkamer.
Die zijn gewoon beigeachtig.
Maar dat zeg ik verder tegen niemand.
Want hier in the MilkMansion heet beige namelijk honey sand.

En toen was het weer eens hoognodig tijd voor een feestje in de MilkMansion.
Morgen is de jaarlijkse new memberborrel voor de Nederlandse club.

En op zich is het natuurlijk een beetje een vreemd fenomeen. Het fenomeen van naar het buitenland verhuizen, en daar dan samen te scholen met andere mensen uit het moederland.
Maar toch vind ik dat af en toe fijn. Fijner dan ik van te voren had verwacht.
En daarom, en omdat ik nooit nee kan zeggen, terwijl dat soms wel eens slim is, ben ik secretaris van de Nederlandse club, en is hier morgen de new memberborrel.
En ok, ik hou ook wel van een feestje. Dus daarom ook.

Vandaag maakte we een grote huzaren- en zalmsalade. Met uit Nederland meegesmokkelde augurkjes.
En omdat ik weet, dat u hier ontzettend in geïnteresseerd bent, zal ik voor u de rolverdeling hier in huis nogmaals uiteen zetten. En dit mede omdat zij mij hieraan herinnerde, terwijl ik vanmiddag enthousiast tweette, dat ik 4 kilo aardappels aan het schillen was.
Beste mensen, die vier kilo en het woord ik was literaire vrijheid, ik geef het eerlijk toe.

In totaal schilden we bijna drie kilo aardappels, en daarvan heb ik er drie geschild. En dan bedoel ik niet drie kilo, maar drie aardappels.
Ik zou wel graag tot mijn verdediging willen aanvoeren dat ik augurkjes, worteltjes, zilveruitjes en zalm heb gesneden. En ik heb de doperwtjes gekookt.  En de dressing gemaakt. En ik heb vleeswaren rolletjes gerold. En een gedeelte van de boodschappen gedaan.
Maar de melkboer heeft alle aardappels geschild.
Precies zoals het moet. Van mij.

Ik heb vandaag niet zoveel te vertellen.

Alleen dit.
Zoals u wellicht weet, woonde ik ooit in Marokko.
En daarnaast bracht ik ook velerlei vakanties daar door.
Eén van mijn favoriete recepten uit Marokko is harira, Marokkaanse soep.
De lekkerste harira van Nederland at ik trouwens ooit bij het Turkse restaurant Ankara in Nijmegen. Maar dat terzijde.
Harira wordt meestal gegeten tijdens de Ramadam, maar harira is lekker op elke dag van het jaar. En dan vooral in de winter.
Het is net als erwtensoep, maar dan nog beter.
Echt, u heeft harira nodig in uw leven.
Om de dipjes te boven te komen.
Wij aten het eerste Kerstdag en vandaag.

En dus, geef ik u Het Recept.
Voor de beste harira.
Snijd een uitje en een teentje knoflook. Veel goede recepten beginnen met deze zin, is u dat al eens opgevallen?
Ontvel vervolgens twee tomaten in kokend water, en snijd ook die in stukjes.
Fruit het uitje, de knoflook, en voeg de tomaten toe. Kruid dit met cayenne peper of voeg een pepertje toe. En ga een beetje los, wat pit het leven hebben we allemaal weleens nodig.
Voeg een liter water toe met twee bouillonblokjes, ik vind rundvlees lekker, maar groente kan ook.
Tot slot 75 tot 175 gram linzen erbij, afhankelijk van hoe vol u wilt zitten na het consumeren van een kopje soep, en laat dit ongeveer 60 minuten koken.
Afmaken met peper en flink veel verse munt en peterselie.
En die overgebleven munt, die kan dan in de thee. Of in een mojito. Whichever you like best.
Soms worden trouwens ook kikkererwten, vlees, eieren, rijst of couscous toegevoegd aan harira.
Dus, u kunt de soep nog helemaal pimpen naar eigen smaak!
En dat zijn vaak de beste recepten.

Bismillah!

Beste mensen, ik ben natuurlijk helemaal geen slechte moeder. Ik ben moeder van het jaar (o nee, dat is zij), moeder van het decennium en moeder van de eeuw in één.

En maakt u zich geen zorgen, voor deze zeer arrogante uitspraak heb ik bewijs.

Dit is namelijk een winterjas. Een winterjasje voor Kobus.

En lezers, dit is niet zomaar een winterjas.
Dit is echte haute couture.

Met een bontkraag.

Voor het eerst maakte ik iets met een voering.

En ik zie u denken, wat een leuk lintje loopt er onderlangs die voering.
Lieve lezers, ik moet u zeggen, dat lintje bedekt iets.
Ik ben misschien wel moeder van het jaar, moeder van het decennium en moeder van de eeuw, maar ik ben zeker geen naaister dan wel ontwerpster van het jaar, het decennium of de eeuw.
En dan laat ik nu nog even buiten beschouwing dat ik de mouwen er achterstevoren in zette.

Kobus draagt nu de hele dag deze jas.
Zelfs binnen.
En dat blijft ze doen voor de komende tien jaar.
Want ik kan natuurlijk niet elk jaar een winterjas voor dr gaan maken.

Heeft u dat ook?
Een paar van die kledingstukken die u al jaren heeft?

Ik kocht mijn favoriete zwarte truitje in het pre-melkboertijdperk met mijn toenmalige vriendje bij de C&A. Ik kan het me om één of andere reden nog heel goed herinneren. Het was in Nijmegen en ik was eerste jaars student.
En mensen, ik kan u vertellen, dat is lang geleden. Maar het voelt alsof het gister was. Just so you know.

Ik heb van alles met en in dat truitje beleefd. Het belangrijkste is wel dat ik het droeg tijdens mijn allerlaatste afstudeergesprek. En tijdens de eerste kus met het vriendje dat kwam na het toenmalige vriendje en voor de melkboer, en met wie ik bijna vijf jaar samen zou zijn. En ik droeg het ook tijdens mijn sollicitatiegesprek bij the County.

Gister trok ik het truitje weer eens aan.
En tijdens het aanbrengen van mijn mascara zag ik het.
Het zijnde een gaatje.
Onder mijn arm.
En niet op een naad, maar midden in de stof.
Slijtage.
Om nostalgische redenen hield ik het truitje aan. Nog één keer. Nog één dag.
Ik hoopte de hele dag dat niemand op mijn werk zou zien dat het uit de vorige eeuw kwam. En dat het een gaatje onder de arm had.

Dag lief truitje. Ik zal je missen.

Maar, ik geef een stukje van je door. Want ik vermaak je in een rokje voor Kobus.
En dan kan zij allerlei grote levensdingen beleven terwijl jij met haar meegaat.

Vanaf vandaag laat ik op alles dat ik naai mijn stempel achter. Of beter gezegd, mijn label.

Voilà.
Je vous presente CisCouture.

Naast titels voor logjes kan de melkboer ook goed bedrijfsnamen uit zijn duim zuigen.
Of om hem te citeren: ‘Ik heb nu eenmaal een fijne neus voor marketing.’
En geloof mij, als u hem zou kennen, zou u nu heel hard moeten lachen.

CisCouture, het klinkt zo sjiek, ik ga er eigenlijk een beetje van naast mijn schoenen lopen.
Gelukkig maar, dat ik van nature zeer bescheiden ben.

Wat denkt u, CisCouture binnen een paar jaar in een eigen winkeltje in de Kalverstraat?

Mocht u het zich afvragen, meer informatie over het tuniekje waar deze labeltjes inzitten, volgt trouwens nog…