Ja, mensen.  Ook ik kreeg hem. De honest scrap award. Van Naja, Liv’s moeke aka Riet, Ilse en MaMarije. Dank jullie wel, meiden.
Of eigenlijk niet, want dankzij jullie moet ik nu tien bekentenissen gaan opschrijven. En echt, miljoenen tientallen logsters gingen mij al voor. Dus wat kan ik nu nog bekennen dat interessant is voor u.
Ik verwacht weinig, dus u kunt nu ook gewoon op dat rode kruisje in de rechterbovenhoek klikken.

Maar, als u hier nu nog leest, dan heeft u er zelf om gevraagd.
Dus, here we go, 10 bekentenissen!

1. Op de eerste plaats in mijn leven staat God. Samen met yokidrink. En borrelnootjes. En Kobus niet te vergeten. En ach, vooruit, nu ik toch bezig ben, de melkboer mag ook op nummer één.
2. Ik weet dat u stiekem denkt dat ik niet bijster intelligent ben. En ik doe ook mijn best om u die impressie te geven. Maar voor deze ene keer zal ik u vertellen dat ik twee masters degrees heb, en vervolgens ook nog een postdoctorale opleiding heb afgerond. Ooit. Lang geleden. Het meeste van wat ik toen geleerd heb, ben ik overigens vergeten hoor. Maakt u zich geen zorgen.
3. Ik verlang trouwens met vlagen ontzettend terug naar mijn studententijd. Het pre-Kobus tijdperk. En het pre-melkboer tijdperk.  Het ikhadeengeheimerelatiemetGeorgeClooneytoentijdperk. Maar ik droom soms stiekem ook weleens over toekomst. Een ander land, een andere nog gavere baan, en een groot gezin. Met geadopteerde en eigen kindjes.
4. Alleen dat dromen over de toekomst is in mijn bijzondere geval altijd enigzins ingewikkeld. Want, na vijf jaar vind ik de meeste dingen niet meer zo interessant. Zo had ik nog nooit een baan langer dan vijf jaar. Of een partner. En ik woonde ook nog nooit langer dan vijf jaar in hetzelfde huis, behalve met mijn ouders. Binnen vijf jaar begint het altijd weer te kriebelen. Ergens diep van binnen. En dus moet ik dan iets anders. Iets nieuws, verandering. U begrijpt dat ik in therapie ben om dit probleem aan te pakken. Want wat moet ik over vier jaar met Kobus?
5. Soms zou ik willen dat ik anoniem was gaan loggen. Zodat ik meer dingen met u kon delen. Zoals bijvoorbeeld die sessies met mijn therapeut. Of mensen aan wie ik stiekem een hekel heb. Maar dat gaat dus niet. Want bijna iedereen die ik ken, leest hier mee… Hi mam!
6. En ja. Nu heb ik dus vijf dingen bekend. En ik moet er nog vijf. U begrijpt nu dat ik u dus niet teveel persoonlijke dingen kan vertellen. Maar daarvoor komt u hier toch niet. Dus. Ik ga nu verder met de onpersoonlijke en oppervlakkige bekentenissen. Zoals daar zijn, mijn favoriete muziek. Mijn favoriete band is namelijk Bon Jovi. En I love Bryan Adams. Ik heb beiden vier keer in concert gezien. Ik ben een beetje blijven hangen in de jaren tachtig en negentig, sorry. En Abba vind ik trouwens ook leuk. Dus ik hang ook in de jaren zeventig. En dat is natuurlijk heel vreemd voor iemand die in de jaren negentig is geboren.
7. Om het geheel nog erger te maken, mijn lievelingsfilm is Jerry Maguire. Ik heb hem zelfs op DVD. En u begrijpt nu meteen waarom ik dagelijks ‘show me the money’ tegen de melkboer schreeuw.
8. En hier volledig niet bij aansluitend, ik kan vrijwel iedereen die ik ken onder de tafel drinken. Man, vrouw, groot, klein, oud, jong, het haalt niet uit. Ik denk zelf dat het komt omdat ik me meestal nogal bezopen gedraag, en dus niemand het verschil ziet tussen een dronken dan wel onbeschonken Cisca.
9. En vooruit, tot slot, de juicy uitsmijter van de dag, de melkboer en ik hebben elkaar op een boekenclub leren kennen. Echt waar. Echt. Ik begrijp dat u nu allemaal heel benieuwd bent naar de smeuïge details,  maar daar zal ik binnenkort een speciaal logje aan wijden. Voor nu: de enige twee mensen die het goed hadden geraden, waren Claudia en Birgit. Al verdienen Toetje en Bagelsenspekkoek wel eervolle vermeldingen voor de mooie verhalen. En iedereen die reageerde trouwens. Nogmaals hartelijk dank voor al de leuke reacties en emails. Ik vond het heel moeilijk om een beslissing te nemen.  Enniewee, Claudia was kop en Birgit was munt.  En toen gooide de random generator kop en toen won Claudia dus de vlaggetjeslijn. Joehoe, gefeliciteerd!!!! Stuur me een emailtje met je adres, en dan gooi ik de lijn binnenkort op de post.
10. En tot slot de echte allerlaatste bekentenis, tien is tien tenslotte. Voor wie het nog niet wist, de melkboer, die is dus niet een echte melkboer in de letterlijke zin van het woord. Hij is wel een melkboer. Maar dan zonder boerderij en koeien, en met een kantoor.

Nounounou wat was dit leuk hè? Ik weet zeker dat u blij bent dat u hier tijd hebt besteed vandaag.

En weet u, mocht u zich geroepen voelen tot het op papier het computerscherm zetten van tien bekentenissen, kom maar op!

Ja, lieve lezers, ik ben er weer. En ik heb u zo gemist!
Van gekheid al de emotie weet ik gewoon niet waar ik moet beginnen.

Ik beleefde zoveel. Ik zag zoveel mensen. En ik zag zoveel mooie dingen.
Ik liep in de zon, en in de sneeuw. En niet te vergeten, hoe kan het ook anders in ons kikkerlandje Sicilië, ik liep ook in de regen.

Deze volledig willekeurige dingen vielen mij onder andere op tijdens de vakantie.

1. Het is donker in Nederland. Vooral ’s ochtends vroeg. Een beetje te donker naar mijn smaak.
2. Nederlandse en Italiaanse vrouwen gaan echt veel beter gekleed dan Amerikaanse vrouwen. En ze dragen veel vaker laarzen. En een bril.
3. Bridget Maasland is een verschrikkelijk irritant mens, vooral als ze op de Nederlandse televisie een dildosexmachine demonstreert om zo een echte New Yorkse vrouw te worden.
4. Kobus schijt ook veel in het buitenland. Zelfs extra veel, omdat er op Sicilië zomaar een tand en een kiesje werden geboren.
5. De ongemakken van dit schijtfestijn werden gecompenseerd door het feit dat Kobus de makkelijkste, best slapende, baby ooit is. Ooit. Dus hé, ik moet dan wel morgenochtend Kobus uit de schijt vissen, maar ik heb tenminste geen wallen.
6. Ik heb hele lieve vriendinnen. Zowel in real life als in logland.
7. Als ik in Italië zou wonen, woog ik minstens 70 kilo. Of 100. Maar ik zou wel een hele knappe lover van 1 meter 60 on the side hebben. Of twee. Knappe lovers.
8. Boven op de Etna is het heel erg koud. En heel erg mooi. Heel erg.
9. Ik kan prima leven zonder internet.
10. But I missed you and I am back!

Alleen niet de komende week.

Want de Phillies staan in de World Series. Dus ik kijk baseball.
Terwijl ik 500 logjes lees.
En minstens 25 vlaggetjeslijnen naai.

Want wat een leuke reacties liet u achter. Ik werd zelfs gemaild met verzoeken tot directe uitkering van een vlaggetjeslijn. Maar daar kan ik natuurlijk niet aan beginnen. Tenzij u mij een fikse smak geld betaald.
Maar aan wie o wie moet ik nu die ene lijn geven?
Ik ga nog even in beraad. Met mijzelf en de random generator.
Terwijl ik mee de VS ingesmokkelde borrelnootjes eet.
I’ll be back!

Een puzzeltje.

Voor als u zich vandaag verveelt. Ofzo.

Klik.

Ik ben op zoek.
Zoeken is echt een terugkerend thema in mijn leven.
Altijd zoek ik.
Want wat als het gras ergens anders groener is, en ik heb dat gemist. Dat kan natuurlijk niet.
Dus moet ik zoeken.

Ook raak ik weleens iets kwijt.
U kent het wel, sleutels, zonnenbril, paraplu, haarborstel, schaar, dat soort dingen.
Ik raak dat trouwens niet zelf kwijt, het is altijd de melkboer zijn altijd die kabouters. Die maken dingen kwijt. En ik moet het dan weer opzoeken.
Vorige week raakte ik zo nog een heel document kwijt in mijn computer.

Weet u wie ook altijd op zoek zijn?
Uitvinders.
Ik zou best graag een uitvinder willen zijn. Want ik hou wel van zoeken.
Ook daar schreef ik al eens over.

Dat begint me nu trouwens toch op te vallen. Na zo’n acht maanden, en 163 logjes, loggen.
Mensen, ik schrijf bijna elke dag over hetzelfde.
Echt. Bijna elke dag.
Sorry.

Weet u wat ik echt graag zou willen zijn?
Een Quidditch Seeker. Of een Zwerkbal Zoeker.
En zeg nu zelf, wat klinkt beter?
Hoe gaaf zou het zijn, om heel snel te kunnen rondvliegen op een bezemsteel.
Heerlijk lijkt me dat. Wind in de haren, frisse lucht in het gezicht, en geen aan de benen hangende kinderen of zeurende collega’s.
En dan ook nog Severus Snape aka Alan Rickman, die mij toejuicht vanaf de tribune. Echt, *spoiler alert* *spoiler alert: lees niet verder als u deel 7 nog niet heeft gelezen!* ik zou hem Lily wel kunnen laten vergeten.

Enniewee. Ik ben dus op zoek.

Ik zoek naar:

• De Elysian Box. Ik heb hem bijna. Bijna…
• Tickets naar Sicilië op een normaal tijdstip. En zonder overstap aub.
• Mijn borg. Echt. Ik wil hem gewoon terug.
• Een betere poetsvrouw.
• Een onbewoond eiland, met enkel een paar masseurs en Alan Rickman, waar ik 1 dag in de week kan verblijven. Gratis en voor niets.
• Dat land. Nederameritalia.
• En eigenlijk gewoon alles. Ik zoek alles. Alleen ik weet niet wat dat is. En waar.
• O ja, ik zoek ook nog grijze laarzen. Maar ook dat vertelde ik u vandeweek al.

Ha.
Heb ik u toch weer een lijstje door de neus geboord.
Vol behoorlijke zinloze informatie.
Maar ik weet dat u er op zat te wachten.
Op nog een lijstje van Cisca.
U zei het vanochtend aan de ontbijttafel nog tegen uzelf, dan wel uw man/vrouw/kind/kat.
‘Die lijstjes van Cisca, die lezen altijd zo heerlijk weg’.

Of misschien zei u wel,
‘Cisca’s lijstjes, I’m loving it’.
‘Een lijstje van Cisca, the best a (wo)man can get’.
‘Koning, keizer, admiraal, Cisca’s lijstjes kennen we allemaal’.
‘Cisca’s lijstjes, it’s the real thing’.
‘Ik wil zo graag een lijstje van Cisca uit het vuistje’.
‘Heerlijk, helder, een lijstje van Cisca’.
‘Een lijstje van Cisca, because I’m worth it’.
‘Het hagelt, het hagelt, grote lijstjes van Cisca’.
‘Schat, staat er een lijstje van Cisca koud?’

Morgen weer een lijstje?

Ik weet dat u er weer op zit te wachten.
Op nog een lijstje van Cisca.
U zei het vanochtend aan de ontbijttafel nog tegen uzelf, dan wel uw man/vrouw/kind/kat.
‘Die lijstjes van Cisca, die lezen altijd zo heerlijk weg’.

Of misschien zei u wel,
‘Cisca’s lijstjes, I’m loving it’.
‘Een lijstje van Cisca, the best a (wo)man can get’.
‘Koning, keizer, admiraal, Cisca’s lijstjes kennen we allemaal’.
‘Cisca’s lijstjes, it’s the real thing’.
‘Ik wil zo graag een lijstje van Cisca uit het vuistje’.
‘Heerlijk, helder, een lijstje van Cisca’.
‘Een lijstje van Cisca, because I’m worth it’.
‘Het hagelt, het hagelt, grote lijstjes van Cisca’.
‘Schat, staat er een lijstje van Cisca koud?’

Mensen, wat kan ik toch doordraven.
Maar even serieus, guess de slogan.
Nou, hier is er dus weer eentje. Een lijstje van Cisca.

Berichtje voor Door: Ik twijfelde nog even over een logje met de titel: In Plopsaland is alles beter, maar ik ben nog nooit in Plopsaland geweest, dus de accuraatheid van die titel is niet getest. Maar dat komt vast nog. Binnen een paar jaar.
Ik heb het idee voor dit onderstaande lijstje niet zelf verzonnen hoor, ik zag het op meerdere andere logjes. En neem het dus gerust over. Mocht u zich geroepen voelen. Of een dagje geen inspiratie hebben.

Making : Vier rokjes. Twee voor mijn nichtjes, eentje voor de dochter van vriendin I., en eentje voor Kobus. My first CisCouture weapons of mass destructionproduction.
Cooking : Lasagne. Om vast in de stemming te komen voor Sicilië.
Drinking : Water.
Reading : Ik weet dat u dit niet verwacht van mij, maar ik lees de krant. The New York Times om precies te zijn.
Wanting : Tickets naar Sicilië. En grijze laarzen. En een nieuwe leuke zwarte broek. En nu ik toch bezig ben, lieve sinterklaas, ik wil ook graag een nieuwe camera, een lockmachine, een iPhone, en een Wii.
Looking : Duh, naar het laptop scherm natuurlijk.
Wasting : Time. Dat doe ik wel vaker. Ik let even niet op en dan zit ik alweer te wasten. Zo gaat dat.
Sewing : Vier rokjes. Maar dat zei ik net al, toch?
Wishing : Dat Nederameritalia een bestaand land was.
Playing : Ik play niets.
Enjoying : Het begin van de Pennsylvania Indian Summer.
Waiting : Tot de melkboer eindelijk eens een verlovingsring voor mij koopt. En op de borg van mijn vorige huis. En op Sinterklaas. Met een lockmachine onder zijn mantel.
Liking : Dat ik bijna naar Nederland ga en dan eindelijk vriendin M., mijn zusje, vriendin I., en mijn ouders weer kan zien.
Wondering : Waarom de kabouters vandaag alweer de was niet hebben gedaan.
Loving : 90′s request op 3FM.
Hoping : Op een medicijn tegen een heleboel nare ziektes.
Ziet u wel, ik denk heus niet alleen maar aan mijzelf.
Marvelling : Dat Kobus haar eerste stapjes zelf zet. En hoe dat toch kan. Want echt, gisteren was ze nog een pasgeboren babietje.
Gisteren. Echt waar. Ik overdrijf niet.
Needing : Nou. Wat niet, zou ik willen zeggen. Een miljoen dollar zou een goed begin zijn.
En vooruit, gezondheid en liefde zijn ook wel prettig.
Smelling : Kobus als ze ‘s morgens net uit bed komt.
Knowing : That I will rule the world one day. Dat dit niet mijn beste logje ooit is.
Wearing : Nog steeds mijn werkoutfit. Zwart truitje, grijze broek met groene/witte streepjes, en zwarte sleehakken.
Following : Project runway natuurlijk.
Noticing : Mijn eerste rimpels. Als het licht niet goed valt. Dat ik er echt minstens tien jaar jonger uit zie dan mijn daadwerkelijke leeftijd.
Thinking : Dat doe ik maar niet te vaak. Dan gebeuren er namelijk vreemde dingen.
Opening : Op dit moment niets. Maar ik open regelmatig deuren. En de koelkast. En blikjes. En flesjes. Enzo.
Feeling : Alsof ik zin krijg in een stroopwafel. Of een stukje strawberry rhubarb pie. En laat ik dat laatste nu net in de koelkast hebben staan. Daaaag.

Normaal zie ik dit ‘s ochtends vanuit mijn slaapkamer.
Best mooi, al zeg ik het zelf.

Maar dan vanochtend.

Vanochtend zag ik dit.

En dit.

Ja, daar valt u de mond van open hè.
Tenminste, dat neem ik aan.
Ik stond vanochtend op mijn balkonnetje met een open mond.
Misschien liep er zelfs wel een druppeltje kwijl uit mijn mondhoek.
Ik hoorde niets. Behalve het gekabbel van het water. Dat uit mijn mondhoek liep.
Helemaal stil was het. Kan ik eindelijk eens uitslapen, ben ik om zeven uur wakker. Heerlijk.

U begrijpt, ik heb een heerlijke zaterdagavond en zondagochtend gehad.
Samen met de melkboer. En een margaritha. En bier. En een paar mojito’s.

En bedankt opa en oma, want die logeerden een nachtje alleen met Kobus in de MilkMansion. Joehoe!

Ik wilde eigenlijk vandaag loggen over een rokje dat ik afgelopen week naaide. En die leuke applicatie van Noeks, die ik erop streek.
Maar dat komt morgen.
Ik moet vandaag namelijk loggen over auto’s.
Auto’s?
Ja, auto’s.
Normaal zou ik daar niets zinnigs over te melden hebben. Nu trouwens ook niet. Maar vandaag, vandaag moet ik iets kwijt.

U moet weten, vorige week stopte de auto van de melkboer er zomaar mee.
Op de parkeerplaats van de supermarkt blies hij zijn laatste adem uit. Het was een oude auto. Met heel veel mijltjes op de teller.  En na vijf jaar trouwe dienst had ie er genoeg van.

Het was dus tijd voor een nieuwe auto.
En echt, I could care less. Every car is fine with me.
Tenminste, dat dacht ik.
Totdat de melkboer vertelde dat hij een Volvo wilde. En niet zomaar een Volvo, nee, een stationwagon Volvo.
En die vind ik dus lelijk. Lelijker dan lelijk. Lomp, log, vierkant, en gewoon lelijk.

Maar beste mensen, de melkboer zou de melkboer niet zijn, als hij niet gewoon een Volvo kocht. Juist die ene. Die ene stationwagon.
Ik denk eigenlijk dat hij hem heeft gekocht om mij dwars te zitten, maar dat is een ander verhaal.
Vanmiddag was het zover. Mijn mooie zeer geliefde Honda stond vooraan onze oprit. Gevolgd door een Volvo. Een Volvo stationwagon. En mijn auto kon dus niet uit de oprit. En de melkboer lachte. En weigerde om zijn auto weg te rijden. Terwijl ik op pad moest. En zo kwam het  dat ik gedwongen werd om in een Volvo te rijden.

Geloof mij, ik had geen keus.
Dat dat even duidelijk is.
Ik had geen keus, en reed dus in een Volvo naar de winkel.
Hij reed overigens prima. De Volvo. Dat dan wel weer.
Alleen hij is gewoon zo ongelooflijk verschrikkelijk lelijk.

Onze nieuwe Volvo.
Ik vraag me toch af of ik door uiterlijkheden heen kan kijken, en in de toekomst van hem zal gaan houden.
Want ik vind hem nu gewoon heel lelijk. Maar dat had u waarschijnlijk wel begrepen.

 
Ik hoop trouwens dat u geen Volvo liefhebber dan wel -ster bent. In dat geval: sorry.