Ik schreef er al vaker over.
En misschien denkt u nu wel ‘o nee, niet weer’.
Maar ja, beste mensen, zoals oma altijd al zei, ‘het kan niet elke dag feest zijn’.

Dus.
Schrijf ik er maar weer eens over.
En leest u het maar weer eens.

Kobus bracht gisteren namelijk dit mee. Van de dagopvang.

Voor de duidelijkheid, dit is een zelfgemaakt knutselwerk. Zelf geplakt, beglitterd en ik geloof dat ze ook nog zelf haar naam erop heeft geschreven.
En ik snap gewoon echt niet hoe het kan.
Want ik weet echt nog hoe ze vorig jaar was toen ze werd geboren. En hoe ze eruit zag toen ze op mijn buik werd neergelegd.
Hulpeloos, vies, glibberig, klein, afhankelijk.

Ze zag eruit als een klein Chineesje.
En dat is op zich vreemd, want zo zien de melkboer en ik er niet uit.

Kleine meisjes worden snel groot.

Ik vraag me af of ze nog wel in Sinterklaas gelooft.
Ik wilde de beste man namelijk vragen om hier langs te komen, maar ja, om hem nou helemaal naar Amerika te laten komen, als ze toch al niet meer in hem gelooft, dat is ook zo’n duur grapje.
De vliegtickets voor Sint en de Pieten. En de overnachtingskosten.
Maar ja, als de Sint nu ook cadeautjes voor mij meeneemt, zijn die investeringen natuurlijk wel de moeite waard.

Ach ja, ik stop maar weer.
En dan ben ik er morgen of overmorgen weer, ok?
Met een verhaaltje over hoe snel Kobus groot wordt.
Of iets soortgelijks.

Donderdagavond. Half acht.
Met een volgeladen auto en een volgestopte Kobus vertrekken we naar New York.
Op paspoortjacht. En om er even lekker uit te zijn.

We rijden over de snelweg. Het voor ons bekende stuk van de I-95. Oftewel the New Jersey Turnpike. Bij u waarschijnlijk beter bekend uit de intro van de Soprano’s.

Na het verlaten van de I-95 gaan we door de Lincoln tunnel. Dat moet, anders kom je Manhattan niet in. Twee tunnels zijn er, de Lincoln tunnel en de Holland tunnel. En het kost acht dollar om er doorheen te mogen rijden. Zonde van het geld, want ik beleef er geeneens lol aan. Doodeng vind ik het. Ik hou niet van tunnels. Stomme gevaarlijke dingen. Claustrofobisch, dat word ik ervan.

En ik wil terroristen niet op ideeën brengen, maar als ik een terrorist was, dan wist ik het wel. Dan reed ik met mijn auto met bom de Lincoln tunnel in. En ik vroeg een bevriende terrorist om tegelijkertijd de Holland tunnel in te rijden.

Maar ja, ik had geen keuze. Dus ging ik maar weer door de tunnel. 2.5 kilometer is ‘ie, en dan zie je weer licht. Aan het einde van de tunnel.

En zo reden we om kwart over negen midden op Times Square. Dat deden we nog niet eerder. Maar ach, we zijn Nederlanders. Dan mag dat. En bovendien is het best rustig op donderdagavond in New York. The city that never sleeps.

We checkten in in ons hotel. En checkten meteen de kamer uit.
Er zat een televisie in de badkamer. Een televisie!! Zodat je op de plee kunt zitten en tegelijkertijd tv kunt kijken. Ik vond het wel indrukwekkend, maar de melkboer weer eens niet. In Chicago hebben ze dat ook overal. Zei die. Patser. Dacht ik. Maar dat zei ik natuurlijk niet.

En toen deden we een weekendje New York.
We vroegen een paspoort aan op het Nederlandse Consulaat.
Beklommen de Rockefeller Center. Met de lift, niet met de trap. Dus dat noem je eigenlijk niet beklimmen. Denk ik.

We bezochten het MOMA, the Museum of Modern Art. Alwaar allerlei vreemde schilderijen en andere kunstwerken verschillende soorten indrukken op ons achterlieten.

En ‘s avonds keken we 21. Definitely geen aanrader.

Op de terugweg reden we hier langs. Dat is zeker een aanrader. Net als New York trouwens. Het is jammer dat het wat ver weg is voor de meeste van jullie.

We keken onze ogen uit. En zagen geweren en allerlei andere aanverwante jachtartikelen, opgezette herten en een miljoen verschillende hengels.
En we kochten een nieuwe tent. Zodat Kobus straks ook mee op vakantie kan. Want in dat kleine oude iglootje van ons pastte ze er niet bij. En buiten slapen is ook zowat. Als je pas een aantal maanden oud bent en er lopen allerlei enge wilde dieren buiten.

En dan rest ons nog de foto’s.

Kobus sliep vooral.

Als ze niet sliep, at ze. Of scheet haar broek vol.

Ook bovenop het Rockefeller Center sliep ze. Met op de achtergrond de Empire State Building en ergens ver weg in de zee, het Vrijheidsbeeld.

Zoek Central Park.

Interessante kunst in de MOMA.

En Picasso. Die hangt daar ook.

De televisie in de badkamer….

… gecompenseerd door dit briljante uitzicht vanuit onze kamer.