Terwijl ik met mijn gezin een lang weekend ga doorbrengen aan the Jersey Shore, mag u verschillen zoeken.
Verschillen en overkomsten tussen een vier weken oude Kobus en een vier weken oude Keesje.

Tot snel!

Hallo allemaal!
Het was even stil hier, maar mocht u het niet gemerkt hebben, ik heb net een baby gekregen.
En ik heb geen kraamzorg.
Behalve de melkboer dan.
En die voldoet trouwens prima.
Maar dat wilde ik u niet vertellen vandaag.

Ik merkte namelijk van de week dat ik een beetje verslaafd ben.
Aan de geur van Keesje u.
En daarom ben ik weer.
En lieve lezers, ga er maar voor zitten de komende weken.
Want ik heb echt van alles te vertellen.

Zeer boeiende dingen.
Over Kobus.
En Keesje.
Over wat er nu precies is gebeurd op die zesde juli.
En over draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, de overburen, geboortekaartjes, mijn lockmachine, de oil spill in the Gulf of Mexico, draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, en de beste uitvinding sinds het wiel, Skype. En ik moet nog random generaten wie de CisCouture tas heeft gewonnen!

Voor nu laat ik het maar even bij de mededeling dat Keesje sinds gister alweer boven zijn geboortegewicht zit.
En alles gaat dus goed.

En alhier, een paar fotootjes.
Want daarvoor komt u natuurlijk echt.

En ja, die slanke elegante witte benen, die zijn dus van mij ja.

Sorry hoor.
We hebben even geen tijd.

We slapen.

Als baby´s.
En met baby´s.

Ontzettend bedankt voor al de felicitaties. Hier, via Twitter, Hyves, email en Facebook. Echt ongelooflijk!

Al minstens zes jaar vraag ik me af wat de melkboer nu precies de hele dag doet.
Want het is allemaal zo geheimzinnig en mysterieus.

Soms vraag ik er weleens naar.
‘Zeg hé’, zeg ik dan, ‘wat doe jij nu eigenlijk de hele dag?’
Meestal mompelt de melkboer op zijn melkboers iets redelijk onverstaanbaars terug.
Sommige woorden versta ik.
Tenminste dat denk ik.
Het klinkt zoiets als ‘poederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures’.
‘Ja maar, wat doe je nu echt?’, probeer ik dan nog maar eens.
‘Nou. PoederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures. En ok, soms ook wat kaasboterAmerikamelkfabriekMexicoweipoederenanderedingen on the side.’

Wel nu.
Ik denk dat ik het eindelijk weet.
Sinds vorige week.
En dat allemaal dankzij Kobus.

Kobus is namelijk elke maandag thuis bij de melkboer.
Terwijl hij thuiswerkt.
En zo komt het dat ik dus directe inside information tot mijn beschikking heb.
En nu kan Kobus natuurlijk nog niet zo goed praten over beren, stieren en melk, maar ze kan wel van alles duidelijk maken.
Sinds kort speelt Kobus namelijk regelmatig melkboertje.

En dat, dat ziet er dus zo uit.

Het was een heerlijke middag vandaag.
Op loopafstand van ons huis vond namelijk het lokale jazz and food festival plaats.
In 35 graden luisterden we naar live muziek, en aten en dronken we ons lekker vol.
Voor zover ik dat laatste nog kan trouwens, want Cisca met Keesje is al een volle combinatie an sich, laat staan dat er dan ook nog food in the mix wordt gebracht.

Kobus had de tijd van dr leven.
Er werd gedanst, gelachen, gezwaaid, geklapt, gekraaid van plezier, lekker gegeten, en volop gekletst met andere kindjes.
En echt, ik kan u zeggen, van al de aanwezige kindjes was Kobus natuurlijk verreweg de allerleukste en allerliefste.
Toen we veeltelaatmaardatgafniet thuiskwamen, bracht ik haar naar bed.
Ze kletste onverstaanbare volzinnen tegen me terwijl we aan elkaar geplakt van het zweet een boek lazen.
Daarna kroop ze nog dichterbij tegen mij en de baby aan. En plakten we nog meer aan elkaar vast.
Ik kreeg aaitjes over mijn haar, en de schoppende baby werd uitgebreid gekust.

En ineens realiseerde ik het me.
Kobus is binnenkort niet meer mijn enige kind.
Ik ben straks moeder van Kobus en Keesje.

En zal ik dan nog wel genoeg tijd hebben voor Kobus?
Tijd om te genieten?
Want dat wil ik.

Genieten van Kobus.
Van haar lach.
Van haar enthousiasme.
Van haar lekkere koppie.
Van haar gekke Engels-Nederlands-Kobiaanse geklets.
Van haar grapjes.
Van haar lekkere mollige lijfje.
Van de geur van haar haartjes.

Gelukkig maar dat ik heel goed ben in genieten.
En dus geniet ik straks gewoon dubbelop.

Dubbelop genieten van twee lachende, enthousiaste, lekker mollige, heerlijke geurende kinders.
Ik kan niet wachten.

‘Eigenlijk is er nog maar één optie, u kunt morgen vier ounces (noot van de redactie 1: 4 ounces = 120 milliliter) castor oil (noot van de redactie 2: castoroil = wonderolie) nemen.’

We schrijven 12 september 2008, en ik ben zwanger.
Enorm ongelooflijk lang zwanger.
Ik ben zo dik als een hangbuikzwijn met twintig biggetjes in haar buik.
En ik heb het warm. Want het is al drie maanden lang zo’n dertig graden.
Twee dagen geleden heb ik voor het laatst gewerkt.
En op zich voel ik me nog best ok.

Maar toch.
Ik ben over tijd.
Ver over tijd.
Want ik ging toch echt voor een late augustus baby.
En het is nu 12 september.
De rekenwonders onder u begrijpen het al, dat klopt dus niet helemaal.

Het is vrijdagmiddag, en ik ben bij de verloskundige.
Doordat Kobus’ hoofdje erg laag ligt, kan ze me eigenlijk niet goed strippen.
En dan spreekt ze uit wat ik hoopte nooit te hoeven horen, op maandag moet ik naar het ziekenhuis.
Voor my worst nightmare. Een inleiding.

In de VS bevalt minder dan één  procent van de vrouwen niet in het ziekenhuis.
Bevallingen worden vaak ingeleid en bijna dertig procent van de bevallingen eindigt in een keizersnede.
Thuisbevallen is hoogst ongebruikelijk, soms zelfs verboden, en, onder andere in mijn geval, vaak niet verzekerd.
Maar, wij wonen relatief dichtbij een geboortecentrum.
En vanaf het eerste moment dat ik het centrum binnenliep, wist ik dat ik daar wilde bevallen.
De drie mooiste slaapkamers die ik ooit zag, zijn namelijk de birthing suites van het centrum. De blauwe, gele en groene kamer. Kamers met grote twee persoonshemelbedden, mooie witte vitrages, en badkamers met een enorm jacuzzi.
En daarnaast sprak ook de hele filosofie van het centrum ons erg aan.

Maar ja.
Dat is allemaal leuk en aardig, maar dan moet het kind er dus wel uitkomen.
Want anders wordt het alsnog een kwestie van bevallen in het ziekenhuis.
En bevallen in het ziekenhuis, dat wilde ik dus niet.

En nu weet u, mijn trouwe lezers, het allang.
Ik krijg altijd alles wat ik wil.
Tenminste, van iedereen behalve de melkboer.
Die is zelden tot nooit onder de indruk van mijn intimidatie tactieken.
De verloskundige was dat denk ik wel.
Tenminste, als ik uitga van het feit, dat zij één van de raarste zinnen uitsprak die ik ooit had gehoord: ‘Eigenlijk is er nog maar één optie, u kunt morgen vier ounces  castor oil nemen.’

Ja. En toen.
En toen werd ik dus gistermiddag gebeld. Op het werk.
Het was zo’n telefoontje waar ik normaal al niet op zit te wachten, maar nu al helemaal niet.
De YMCA, also known als het kinderdagverblijf waar mijn dochter op dinsdag, woensdag en donderdag normaal gesproken verblijft, belde met de mededeling dat Kobus koorts had en dus moest worden opgehaald. En in dit soort gevallen mag het kindje de eerste 24 uur niet terug komen op de opvang, tenzij de dokter een briefje schrijft.

En dus toog ik vanochtend naar de dokter. En de dokter schreef een briefje. Voor donderdag. Maar vandaag mocht Kobus niet naar de opvang.
En nu is dat normaal niet zo’n probleem.
Maar het is niet zo handig als ik een best belangrijke presentatie heb.
Terwijl de melkboer in Canada zit. Met allerlei andere melkboeren. Om op zijn melkboers de melkboerenproblemen en melkboerenmarkt bespreken. Ofzo.
En ik heb helaas niet echt vriendinnen, familie, buurvrouwen of wat dan ook in de buurt die ik op zulke korte termijn kan vragen om een ochtendje op een hangerige Kobus te passen.

Dus ja.
Ik nam vandaag vrij.
En pinkte mijn echte eerste, en waarschijnlijk laatste, zwangerschapstraantjes weg.
Want ik was zo teleurgesteld. En voelde me zo machteloos.
Ik baalde.
Omdat het heel soms moeilijk is om een werkende moeder te zijn.

En omdat Kobus gisteravond met koorts en al wel een enorm bord met spinazie leeg at.
En ik hou niet zo van het verschonen van spinaziepoepbroeken.
Daar zijn ze namelijk op het kinderdagverblijf nu eenmaal veel beter in.

Stel, je bent een meisje. Van ruim achttien maanden.
En afgelopen week moest je een keer heel lang wachten bij de apotheek.

Gelukkig hadden ze een heleboel autootjes om mee te spelen, dus je verveelde je niet.
En omdat je de autootjes zo leuk vond en zo goed had gewacht, zei mama dat je wel een autootje mocht uitkiezen.
Voor jezelf.

Dus, welk autootje kies je dan?

Precies.
De roze kever.
Het autootje dat elke fatsoenlijke vrouw zou uitkiezen.

O, en nu vergeet ik nog bijna te zeggen dat u een interview met mij kunt lezen op love2bemama.com. Een interview over al die niet zo smeuïge details van mijn leven die u altijd al wilde weten.

Disclaimer 1: Voordat u begint met lezen, wil ik graag dat u een foto van Kobus voor de geest haalt.

Zoals deze.

Of deze.

Onze camera is namelijk nog steeds kwijt.
En ik baal. Niet zozeer over de verloren camera, maar vooral ook over het geheugenkaartje dat erin zit. Want ondertussen weet ik wel zeker dat het ding niet hier in huis ligt. En dus is ie ergens anders. Maar waar?

Disclaimer 2: Eens in de zoveel tijd moet ik een zoetsappig logje schrijven. Over hoe leuk, lief, schattig en geweldig Kobus is. En hoe snel de tijd gaat.
Sorry. Ik kan er niets aan doen. Maar zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.

Want.
Lieve lezers.
Kobus is vandaag achttien maanden.
Precies. Exact. Op de dag af.
Een heel jaar. En een half.

En ik wil niet weer gaan blaten over hoe snel de tijd gaat, maar het gaat dus echt snel.
Ik kan niet geloven dat het anderhalf jaar geleden is, dat ze werd geboren.
En ik kan niet geloven dat ze kan rennen.
En zelf de trap op kan klimmen. En ook weer eraf. En dat ook nog op commando.

Ze kan ook woordjes. Papa, mama, hi, beker, dog, woef, bye bye, beebiiieee, bal, visss en viesss. En heel belangrijk, sinds twee weken, eindelijk, kan Kobus ook het woordje nee. Of, in haar taal, nei dan wel no. Volgens de melkboer is nei Veluws dialect. Dus Kobus is niet tweetalig, maar drietalig. Dit is waarschijnlijk de reden dat ik de meeste dingen die ze zegt niet versta.

Bijna twaalf kilo weegt ze ondertussen. En ze is 86 centimeter.
Mevrouw houdt van eten. Bijna alles dat we haar voorschotelen, eet ze op. Vis, linzen, rijst, lasagne, en erwtjes behoren tot de populaire maaltijden. Bloemkool, avocado en kaas zijn niet echt favoriet. Dat laatste is natuurlijk vreemd. Voor een Nederlandse. En een kind van de melkboer. Gouda en cream cheese lust ze trouwens wel, alleen Amerikaanse kaas, daar houdt ze niet zo van. Terecht, al dat processed food, bleg.

Sinds vorige week gaat ze zonder speen door het leven. Na twee heel boze minuten schikte ze zich min of meer gewillig in haar lot. Zoals ze vrijwel alles genoegzaam over zich heen laat komen.
Ik schreef het al eens, Kobus is mellow. Ik schreef toen trouwens ook dat Kobus daarom nooit een broertje of zusje zou krijgen. Hieruit blijkt dat ik soms  onwaarheden verkondig. Maar eigenlijk wil ik liever niet dat u dit weet. Ze is rustig, aandachtig, en geïnteresseerd in van alles en nog wat. En, ze is bijna altijd vrolijk. Ze zegt gedag tegen iedereen in de supermarkt, en ik geloof niet dat ze ooit in haar leven langer dan vijf minuten achter elkaar gehuild heeft.

Kobus, mijn lieve meisje, ik ben zo benieuwd naar de komende achttien maanden.

En stiekem ben ik ook benieuwd naar de komende achttien jaar.
Al verkeer ik nog enigzins in de ontkenningsfase. Want ik vraag me natuurlijk wel af, hoe ik straks nog 25 kan zijn, en ook een achttienjarige dochter kan hebben.

Kobus weet niet zeker of ze wel zin heeft om naar Aruba en Curaçao te gaan.
Want zeg nu zelf, wat moet je daar nu als 16 maanden oude peuter?

Bij twijfels is het altijd verstandig om je in de materie te verdiepen.

En bijvoorbeeld de lokale taal te leren. Zodat je bent voorbereid op iedere situatie.
Want stel je voor dat je verdwaalt.
Of zin hebt in een bekertje melk. Of een ijsje.
En bovendien is het handig om zelfredzaam te zijn, zodat je niet volledig afhankelijk bent van je ouders.
En dan hoeft je moeder zich ook niet druk te maken als ze eens een dagje iets voor zichzelf wil doen.

De situatie wordt vanuit allerlei verschillende invalshoeken bekeken.

En uiteindelijk, na lang nadenken en inlezen, neemt ze een beslissing.

Ja, ze heeft er echt zin in.
Net als dr papa en mama.

Gelukkig, mijn fototoestel deed het nog!

Ja, en toen was het stil hier.
En niet alleen omdat ik op mijn werk niet meer kan loggen/twitteren, maar vooral omdat ik voor het eerst in vijftien maanden een kindje had met koorts.
Hoge koorts.
Zweetdruppeltjes-langs-het-voorhoofd hoog.
Halfdood-vogeltje-in-een-ledikantje,-dat-niets-wil hoog.
En het halfdode vogeltje verloor ook nog eens liters snot per uur en wilde niets eten, alleen maar drinken.

En pfff mensen, ik moet zeggen dat ik normaal een redelijk nuchtere moeder ben.
Maar dit vond ik dus echt verschrikkelijk. Een ziek kind. Het sneed echt door mijn hart. Ik voelde me zo machteloos. Want wat moet je doen? En je wilt niet overdrijven, maar ook niet te nonchalant doen. Wel de dokter bellen, nog een dagje aankijken?
En tsja, Kobus kan ook niet echt zeggen wat ze voelt en wat er is.
Gelukkig kon de dokter dat wel.
Een streptokokken infectie. O, dus daarom kwam er zo’n beerputtenlucht uit dr mondje…
En dus begint Kobus met een beetje antibiotica in haar lijfje al weer langzaam haar usual self te worden.

Zo usual, dat ze net tijdens de kerstnachtdienst alweer iedereen voor zich inpalmde, en uitgebreid door het gangpad van de kerk paradeerde. Tezamen met de dertien maanden oude J. Ik had dr zo kunnen uithuwelijken. En dan kan J. mooi voor haar zorgen de volgende keer dat ze ziek is.

Merry Christmas iedereen!

The facts.

Verdachte: Kobus.
Leeftijd: 15 maanden en 5 dagen.
Gewicht: 24 pounds, 9 ounces aka 11,14 kilo.
Lengte: 32 inches aka 81,28 centimeter.
Uiterlijke bijzonderheden: Acht tanden en vijf kiezen. Weigert clipjes en elastiekjes in bruine lokken.
Vocubulair: Mama, papa, dog, boe, hi en baby.
Voedselbehoefte per dag: Vier boterhammen met appelstroop, jam of kaas. Drie bekers melk. Twee bekers water. Diner met yoghurt toe.
Lievelingsspeelgoed: Houten puzzels. Nijntje blokken. Twee baby’s. Een xylofoon.
Hobbies: Spelen. Sabbelen. Haren kammen. Slapen. Kussen. Neus danwel mond afvegen aan papa of mama’s mouw.
Overige bijzonderheden: Twee poepluiers per dag. Zeer gehecht aan een specifiek konijn.

Crimescene: Slaapkamer van verdachte op eerste verdieping van de MilkMansion.
Datum: Vrijdagmiddag 18 december.
Tijd: Rond half vier ‘s middags.
Getuigen: Zes knuffels.
Misdrijf: Klimmen uit ledikant.
Schade: Aan het hart van de mama.
Letsel: Geen.
Bewijslast: Luid gebons. De mama zag verdachte handdoeken, luierzalf en babyolie uit mandje onder commode te trekken.
Vonnis: Nader te bepalen.

Om nog even door te gaan over die lopende Kobus, hè.
Kobus heeft nog geen schoenen.
Tenminste, tot gister had ze nog geen schoenen.

Opvoeding heet dat.
Ik vind het namelijk belangrijk als kinderen aan den lijve ondervinden hoe het leven vroeger was.
En ikzelf liep altijd op mijn blote voetjes naar school. Kilometers. Door weer en wind.
En aangekomen op school luisterde ik heel goed naar de juf. Want dat deed je toen.
En tussen de middag bakten we ons eigen brood. En als we geluk hadden, kregen we wat water erbij te drinken.
Vroeger.
Vroeger hadden we tenminste nog de gulden. En geen misdaad. En de mensen waren ook niet zo individualistisch en onbeschoft.
Vroeger was geluk nog heel gewoon.

Ja.
Gister kochten we dus Kobus’ eerste schoentjes.
En ineens lijkt ze nu nog groter. Terwijl ze parvrouwmantig door het huis stapt, en overal aanzit waar ze juist niet aan mag komen.
En morgen gaat ze ook nog eens voor het eerst naar de grote kindjes klas van de kinderopvang.
Weg infant room met cute little babies, hallo one and two year old room met terroriserende toddlers!

Als u mij nu even wilt excuseren, dan ga ik even huilen op zoek naar die lieve schattige baby die ik vorig jaar baarde.

Hé, kijk nou!

Het was 14 september 2008. Vandaag precies een jaar geleden.
En daar was ik. Net bevallen. Met een ongeveer twaalf uur oude Kobus tegen me aan.
Thuis, op de bank.
En ik voelde me fijn.

Eindelijk na 42 weken zwangerschap was ze er toch uit gekomen. Uit mij.
En dan nog niet eens uit zichzelf hè.
Ik dronk twaalf uur van te voren 200 milliliter castor oil. Gemixt in een aardbeienmilkshake.
Maar dat is nog eens een verhaal voor een volgend logje.

U begrijpt vast wel dat dit niet Cisca op haar charmantst is.
Maar wel op haar gelukkigst. En dat is belangrijker.
Dus.
Kijk nou.

Ik vraag me trouwens wel af waar dit schattige allermooiste babietje is gebleven. Ik lette even niet op, en toen had ik ineens een rondlopende iets blondere 1 jarige peuter aan mijn rokken hangen.
En daar is ze. Mijn taart etende schatje.
1 jaar alweer.
Wauw.

I kissed a girl and I liked it
The taste of her kersen fruit hap
I kissed a girl just to try it
I hope the milkman don’t mind it
It felt so right
It felt so right
Does mean I write this blog tonight
I kissed a girl and I liked it
I liked it

Ik knuffelde en kuste Kobus. Vanmiddag. Terwijl we samen in het gras lagen.
En weet u wat er gebeurde?
Ze kuste me zomaar terug!
Tenminste, ze wreef met haar mondje over mijn wang.
En dat vind ik een kus.
Dus, hiep hiep hoera, Kobus kan kussen!

O ja.
Even voor de duidelijkheid.
De komende, let’s say twintig, jaren kust ze dus alleen mij.
En ok, misschien de melkboer. Of opa en oma.
Maar verder niemand.

 We bezochten San Juan, een tropisch regenwoud, gingen met de boot naar een afgelegen eiland, zwommen in zee en deden allerlei andere dingen waar ik u niet mee wil vervelen. Daarnaast wil ik u, en mezelf, ook niet jaloers maken.Of wanhopig.