Nou ja zeg.
Toen was het stil.
Ik kon zomaar ineens niet meer loggen.
Iets met een updeetje, geen verstand van WordPress en een missing taakbalk enzo.
Maar, mijn rots in de computerbranding Lucas aka @Delicious_Agony heeft het allemaal weer gefixt.
Pff. Gelukkig zeg.
Want stel je voor, dat ik nooit meer zou kunnen loggen.

Ik hoop trouwens ook dat u nu allemaal weer gewoon kunt reageren.
Want das wel zo leuk natuurlijk.
Voor u, en voor mij.

Enniewee.
Nog even over die Sehnsucht nach der Heimat.
Als alles goed gaat, reizen meneer en mevrouw Cisca en hun twee bloedjes van kinderen in oktober namelijk gezamenlijk af naar hun geboortegrond.
Tenminste, de geboortegrond van meneer en mevrouw Cisca. De bloedjes van kinderen zijn kleine Amerikaanse nep Nederlandertjes.
Nu zijn deze tripjes naar Nederland altijd erg interessant. En druk, hektisch, gezellig, tof en druk.
En druk. Drukdrukdruk.
Normaal scheuren meneer en mevrouw Cisca half Nederland door in een huurauto, slapen ze op tien verschillende adressen en gaan bij iedereen op bezoek. Alleen met een peutertje, een baby, de bijbehorende vervelende jetlag, en eenopzakenreisenfamiliebezoekinéénzijnde meneer Cisca zie ik, mevrouw Cisca, dat eigenlijk niet zo zitten deze keer.

En nu kunnen we natuurlijk in een Centerparcs huisje gaan zitten. Alleen, Centerparcs is afgelegen, duur, en niet echt ons ding.
En dus. Dus zoeken we eigenlijk een huis dan wel appartement.
In oktober.
Voor ruim twee weken.
Ergens in het midden van Nederland, en dan het liefst ook nog redelijk bereikbaar met openbaar vervoer.
Eigenlijk zoeken we een appartement in de binnenstad van Utrecht, maar ja, ik wil niet te veeleisend over komen, dat werkt ook niet natuurlijk.
Ik kan the MilkMansion aanbieden in ruil. U weet wel, the MilkMansion, dat super paleis in de Amerikaanse suburbs.

Dus kom maar op.
Ik weet heus wel dat u eigenlijk stiekem al jaren naar de VS op vakantie wil.

Mocht u nu echt iets serieus te melden hebben, dan mag u mij altijd mailen: goudzilverbrons at live punt nl

Afgelopen maandagochtend stapte ik in de auto.
Het was een doodgewone maandagmorgen.

U kent ze wel.
Ik sliep nog half, was eigenlijk alweer iets te laat, keek uit naar een heerlijke deadline op het werk, en het zeek van de regen.
En on top of that had ik ook nog eens last van mijn gebruikelijke hoekanhetnu dathetweekendalweervoorbijismaandagochtendhumeur.

En toen hoorde ik ineens een stemmetje.
Het was het stemmetje van het mannetje in de radio, en het stemmetje zei: “Komend weekend kunnen de temperaturen oplopen tot rond de 25 graden.”

Toen was ik wakker.
En het begon te kriebelen. Ergens diep van binnen.
Het was tijd voor een goed gesprek met mezelf.

“Zouden we misschien komend weekend al kunnen gaan kamperen?”
“Wat? Kamperen? Ben je nu helemaal gek geworden? Je bent zes maanden zwanger, hebt een peuter van 18 maanden, en weet je wel hoe koud het is ‘s nachts?”
“Ja maar… ja maar, nu kan het nog. De rest van de zomer zit het er niet meer in. En ik voel me prima, Kobus vermaakt zich wel, en we hebben tenminste nog geen twee, drie, vier dan wel tien kinderen.”
U ziet hier trouwens dat de melkboer en ik nog niet volledig in overeenstemming zijn over de toekomstige samenstelling van ons gezin. Maar dat is een ander verhaal.
“Zou het ’s nachts niet veel te koud zijn?”
“Hmm, het wordt een graad of tien. Joh, dat kan best.”
“Maar heeft de melkboer ook zin, denk je?”
“Pfoe, de melkboer heeft altijd zin. Dat weet je toch.”

En so it was.

We pakten onze supergrote Volvo in, en straks scheuren we tijdens Kobus’ middagdutje naar een state park ongeveer twee uur rijden hiervandaan. Dit state park, mocht u ons zoeken.

Helaas moeten we maandag allebei alweer werken. Tweede Paasdag is namelijk nog niet uitgevonden in de VS.

Vanochtend werd ik wakker.
Dat is overigens niet bijzonder.
Want dat doe ik namelijk elke ochtend.
Gelukkig maar zeg.

Toch was deze ochtend extra bijzonder.
Ik voelde het namelijk.
Het.
En u kent het. 
Het is het vervelende februari en maart gevoel.
Het eindeloze winterhetwordtmaargeenlente gevoel.
En echt, ik kan weten hoe het voelt, want ik leef al weer een hele dag maanden in de sneeuw.
En ik moest vandaag ook nog eens werken. Net als gisteren. En zei ik al dat het sneeuwt?

Daarom presenteer ik u vandaag een aantal blije zonnige foto’s.
Omdat het tenslotte pas enkele dagen geleden is, dat ik aan het strand lag.
En in mijn jurkje met slippertjes op een terrasje aan de Handelskade in Willemstad bitterballen at.

Ik wil gewoon nog even benadrukken dat ik echt een zwaar leven heb.
Just so you know.

In Aruba maakte Kobus kennis met het beste dat de Nederlandse keuken te bieden heeft.
Poffertjes. Met suiker. En boter.
Gelukkig is het nog schattig om dikke dijtjes te hebben als je zeventien maanden bent.

Van Aruba naar Curaçao vlogen we in een vijftien zitter.
Ik kan u nu uit ervaring aanraden om dit nooit te doen.
Gewoon nooit. Het is niet gezond.

En toen klom ze zelf de glijbaan op.
Over een tijdje heeft ze me gewoon echt niet meer nodig.
En wat moet ik dan?

Elke keer als Kobus met de melkboer de zee in ging, was ik vreselijk bang dat ze niet voorzichtig waren, en verslonden zouden worden door een golf.
Eigenlijk las ik steeds stiekem een boek, genietend van de rust, en hopend dat ze gewoon een uur weg zouden blijven. Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen.

Kobus liep wel in de oceaan een oorlogswond op dr wangetje op. Toen een paar kleine jongetjes met een surfboard tegen dr aan botste.
En ja, ze heeft Crocs.
Ik geef het toe, ik ben diep van binnen een slechte moeder.

Maar, ik provide Kobus wel met goede fashion accessoires.
En die bril leidt dan meteen de aandacht af van haar Crocs.

De skyline van Willemstad ziet er overigens echt net zo uit als op alle plaatjes die u ooit zag.
Dus daarvoor hoeft u niet te gaan.

En ook alle zonsondergangen vanuit de restaurantjes zien er hetzelfde uit. Gewoon, als een zonsondergang.

En vooruit, een steelse blik op de liefste baby in de maak van de VS en Nederland. Tezamen de liefste al gemaakte peuter van de VS en Nederland.

En ja, dit zagen we dus. Vanuit de kamer van één van de hotels waar we verbleven in Aruba.
En ik snap u.
Ik zie ook liever het uitzicht hier vanuit de huiskamer.

Bleg, die vieze blauwe lucht. En die palmbomen overal.

Tijdens elke vlucht sloegen we Kobus van te voren knock out. Echt een aanrader, het was steeds heerlijk rustig.

Net als onze gehele vakantie eigenlijk. Die was heerlijk rustig.
En lekker warm.
Dat ook.
Februarigevoel doorbrekend warm.

U heeft het vast al wel gemerkt.
Het is een beetje stil hier.
Produceerde ik zes maanden geleden een logje per dag, nu mag u blij zijn met een logje om de dag.
En dat komt eigenlijk omdat ik een beetje druk ben.
Druk met man, kind, zwanger zijn, naaien, en het huishouden, maar vooral ook, druk met werken.

Op maandag vijftien februari moet het driejarig strategisch plan van de afdeling waar ik werk, bij de federale overheid op de stoep liggen.
En dat strategisch plan, dat is dus na Kobus mijn tweede kind. En ik moet u zeggen, eerlijk gezegd vond ik bevallen van Kobus prettiger dan bevallen van dit plan.
Op dit moment is de dertig dagen inspraakprocedure in volle gang, en worden de laatste puntjes op de i gezet. Lees: meer dan de helft van de tabellen en twintig appendices moet nog geschreven worden.

Maar dan, dan komt eindelijk die magische datum vrijdag twaalf februari. Al bijna een jaar lang leef ik naar die datum toe.
Twaalf februari. Tweeduizendtien.
Het wordt vast een mooie dag.

Afgelopen Nieuwjaarsdag dacht ik eens met de melkboer na over het komende jaar, en reizen en op vakantie gaan.
En over de komst van bezoek uit Nederland, drukke maanden op het werk, de nieuwe beeb, en een mogelijk bezoek naar Nederland in september.
Na een heftig potje induceren en deduceren, kwamen we tot de conclusie dat er, naast een trip naar Nederland, dit jaar geen vakantie in zat. Tenzij we ergens in februari nog weg konden.

Ik schreeuwde zei direct dat ik vanaf twaalf februari overal mee naar toe zou gaan.
En dus, zo geschiedde.
Op vrijdag twaalf februari gaan wij lekker een weekje op vakantie.
Ik wist wel dat er een reden was waarom ik zo’n zin had in die dag.
Want, op vrijdag twaalf februari, vliegen we naar Aruba. En twee dagen later gaan we door naar Curaçao.
Ik mailde wat af met ex-Curaçao bewoner Door en ervaren Curaçao reiziger Klein Kikkertje, ga nog een mailtje versturen naar ex-Saba bewoner Anita, en boekte afgelopen vrijdag de vliegtickets.
Nu nog een paar appartementjes uitzoeken, en wij zijn er klaar voor.

En ik wil het er natuurlijk niet inwrijven, maar twaalf februari hè, dat is dus al over vier weken.
Ineens lijkt het wel alsof ik het een stuk minder druk heb.

Voordat u begint met lezen vandaag, wil ik u graag nog een staaltje van mijn fotografiekunst laten zien.

Dit is Kobus. Op haar zijn kop.
En met een enorme blauwe plek op haar kin.
Ik ben een slechte slechte moeder. En als u hier na vandaag nooit meer wil lezen, dan begrijp ik dat.
Want ik ben een slechte slechte moeder.

Maar, for the time being, trakteer ik u op nog een paar foto’s.
Want weet u nog,  een paar maanden weken geleden ging ik naar Nederland en Sicilië. En u kreeg een zeer beperkt verslag van deze reis, en zag geen enkele foto.
Vandaag krijgt u dan eindelijk die eerste foto’s te zien. Van Kobus en de dochtertjes van mijn zusje.

Over deze foto’s kan ik u een aantal dingen vertellen:

1. Het lijkt me echt prettig als iemand nu eindelijk die teleporteermachine uitvindt. Want ik wil ze heel graag weer even zien. Britt en Fenna. En mijn
   zusje.
2. Het is echt verschrikkelijk moeilijk om drie kleine meisjes samen op de foto te krijgen. Met de neuzen dezelfde kant op. En een enigzins normale uitdrukking op het gezicht.
3. De meiden dragen alledrie een CisCouture rokje. En een Philadelphia Eagles t-shirt.
4. Mijn zusje is donkerblond, en is moeder van twee heel blonde meisjes.
5. Ik ben blond, en ben moeder van een donkerblond meisje. En ik snap dus niet hoe dat nu kan.

En 6.  Ik wil graag drie kleine lieve meisjes. Hier thuis. Dat lijkt me namelijk best gezellig.

Iemand enig idee waar ik die kan bestellen?

O ja, bij de melkboer natuurlijk!

Boston dus.

Hoe het was?
In a few words: we came, we saw and we conquered.
Of, we kwamen, we zagen en we aten.

Om op de plaatsen van bestemming te komen, maakten we gebruik van allerlei vervoermiddelen, waaronder vliegtuig, metro, boot en (huur)auto. En alles verliep prima.
Of het moet zijn dat we op de heenweg zo laat incheckten, dat bij aankomst bleek dat onze bagage in het volgende vliegtuig zat. Maar verder verliep alles echt prima.

En we kwamen dus aan.
En we zagen.
We zagen Faneuil Hall, Harvard University, de haven van Boston en de mooie natuur van Massachussetts, New Hampshire en Maine.
We zagen de stad vanaf de negende verdieping van onze hotelkamer, en de zee vanaf de porch van het huisje van vrienden in Maine.

En zeer belangrijk, we aten.
We aten, aten en aten.
En niet ik alleen. Neehee, Kobus en de melkboer deden net zo hard mee.
We aten ons helemaal ongans aan allerlei seafood.
Ik at achtereenvolgens calamari, een lobster roll, crabcakes, een shrimp salad, clams, lobster en haddock.
Eigenmondighandig heb ik de oceaan weer wat leger gemaakt. En dat terwijl ik normaal altijd een zeer bescheiden hoeveelheid vlees en vis eet. Maar ja, die vis in New England is gewoon niet te versmaden.

En dan nu nog even wat foto’s van ons Julius Ceasaresque avontuur. 

Kijk nou, het is Kobus in haar nieuwe tuinbroekje  in een vliegtuig.
En nee, het is geen jongetje. Ook al is het pakje blauw. Er zitten notabene gele bloemknopen op.
 

Zomaar midden in downtown Boston. Een straat vol MilkMansions.
 

Boston vanaf het water.
 

Wow, het zijn de benen van de melkboer!
En Kobus met haar nieuwste vriendin, Luna.
 

Mooie eindeloze lange wegen in Maine.
 

En we aten dus.
Van links naar rechts.
Calamari. Vooral lekker met een potje pasta met groente.
Mijn nieuwste lievelingseten, een lobster roll.
Kreeft en kokkels. Tenminste ik denk dat clams kokkels zijn. Ik vraag me af wat de vertaaltool ervan zegt…
En Kobus eet haar eerste kindermenu. Rijst, squash en kabeljauw met een korstje. En een goed glas bier. Natuurlijk. 
 

En de uitsmijter. Mijn décolleté. Op de terugweg.  Tezamen met de kont van een konijn.

Dat décolleté zag er trouwens drie maanden geleden heel wat indrukwekkender uit.
Maar dat, lieve mensen, is een verhaal voor een andere keer.

Weet u nog?
Van dat weekendje weg?
HET weekendje?

Waarvoor vriendin M. speciaal naar de VS kwam?
En waarvoor ik speciaal stopte met borstvoeden?
Dat weekendje weg naar Boston?

Weet u nog?
Dat het weekendje helemaal niet doorging?
Omdat de melkboer precies vlak voor dit weekend besloot om zijn rug verschrikkelijk te blesseren?

Ja. Precies.
Dat weekend bedoel ik dus.

En nu ga ik morgen eindelijk naar Boston.
Want ik had natuurlijk nog steeds dat vliegticket. Omgeboekt. Voor een nieuw weekend.
Helaas ga ik niet met vriendin M.

De vervanging?
Kobus en de melkboer.
En zo krijgt de melkboer zomaar ineens een weekendje weg op zijn zere rug in zijn schoot geworpen.
Met mij, of all people.
Mazzelaar.

Tot dinsdag allemaal!

Donderdagavond. Half acht.
Met een volgeladen auto en een volgestopte Kobus vertrekken we naar New York.
Op paspoortjacht. En om er even lekker uit te zijn.

We rijden over de snelweg. Het voor ons bekende stuk van de I-95. Oftewel the New Jersey Turnpike. Bij u waarschijnlijk beter bekend uit de intro van de Soprano’s.

Na het verlaten van de I-95 gaan we door de Lincoln tunnel. Dat moet, anders kom je Manhattan niet in. Twee tunnels zijn er, de Lincoln tunnel en de Holland tunnel. En het kost acht dollar om er doorheen te mogen rijden. Zonde van het geld, want ik beleef er geeneens lol aan. Doodeng vind ik het. Ik hou niet van tunnels. Stomme gevaarlijke dingen. Claustrofobisch, dat word ik ervan.

En ik wil terroristen niet op ideeën brengen, maar als ik een terrorist was, dan wist ik het wel. Dan reed ik met mijn auto met bom de Lincoln tunnel in. En ik vroeg een bevriende terrorist om tegelijkertijd de Holland tunnel in te rijden.

Maar ja, ik had geen keuze. Dus ging ik maar weer door de tunnel. 2.5 kilometer is ‘ie, en dan zie je weer licht. Aan het einde van de tunnel.

En zo reden we om kwart over negen midden op Times Square. Dat deden we nog niet eerder. Maar ach, we zijn Nederlanders. Dan mag dat. En bovendien is het best rustig op donderdagavond in New York. The city that never sleeps.

We checkten in in ons hotel. En checkten meteen de kamer uit.
Er zat een televisie in de badkamer. Een televisie!! Zodat je op de plee kunt zitten en tegelijkertijd tv kunt kijken. Ik vond het wel indrukwekkend, maar de melkboer weer eens niet. In Chicago hebben ze dat ook overal. Zei die. Patser. Dacht ik. Maar dat zei ik natuurlijk niet.

En toen deden we een weekendje New York.
We vroegen een paspoort aan op het Nederlandse Consulaat.
Beklommen de Rockefeller Center. Met de lift, niet met de trap. Dus dat noem je eigenlijk niet beklimmen. Denk ik.

We bezochten het MOMA, the Museum of Modern Art. Alwaar allerlei vreemde schilderijen en andere kunstwerken verschillende soorten indrukken op ons achterlieten.

En ‘s avonds keken we 21. Definitely geen aanrader.

Op de terugweg reden we hier langs. Dat is zeker een aanrader. Net als New York trouwens. Het is jammer dat het wat ver weg is voor de meeste van jullie.

We keken onze ogen uit. En zagen geweren en allerlei andere aanverwante jachtartikelen, opgezette herten en een miljoen verschillende hengels.
En we kochten een nieuwe tent. Zodat Kobus straks ook mee op vakantie kan. Want in dat kleine oude iglootje van ons pastte ze er niet bij. En buiten slapen is ook zowat. Als je pas een aantal maanden oud bent en er lopen allerlei enge wilde dieren buiten.

En dan rest ons nog de foto’s.

Kobus sliep vooral.

Als ze niet sliep, at ze. Of scheet haar broek vol.

Ook bovenop het Rockefeller Center sliep ze. Met op de achtergrond de Empire State Building en ergens ver weg in de zee, het Vrijheidsbeeld.
Zoek Central Park.

Interessante kunst in de MOMA.
En Picasso. Die hangt daar ook.

De televisie in de badkamer….
… gecompenseerd door dit briljante uitzicht vanuit onze kamer.