Beste mensen, ik ben natuurlijk helemaal geen slechte moeder. Ik ben moeder van het jaar (o nee, dat is zij), moeder van het decennium en moeder van de eeuw in één.

En maakt u zich geen zorgen, voor deze zeer arrogante uitspraak heb ik bewijs.

Dit is namelijk een winterjas. Een winterjasje voor Kobus.

En lezers, dit is niet zomaar een winterjas.
Dit is echte haute couture.

Met een bontkraag.

Voor het eerst maakte ik iets met een voering.

En ik zie u denken, wat een leuk lintje loopt er onderlangs die voering.
Lieve lezers, ik moet u zeggen, dat lintje bedekt iets.
Ik ben misschien wel moeder van het jaar, moeder van het decennium en moeder van de eeuw, maar ik ben zeker geen naaister dan wel ontwerpster van het jaar, het decennium of de eeuw.
En dan laat ik nu nog even buiten beschouwing dat ik de mouwen er achterstevoren in zette.

Kobus draagt nu de hele dag deze jas.
Zelfs binnen.
En dat blijft ze doen voor de komende tien jaar.
Want ik kan natuurlijk niet elk jaar een winterjas voor dr gaan maken.

Vorige week, tijdens de lunchpauze, kwam zomaar ineens mijn inner Martha Stewart bovendrijven.
Soms ben ik haar weleens kwijt. En soms is ze daar ineens. En deze keer verscheen ze precies op het juiste moment.

Al maandenlang brainstormden we op het werk namelijk over een cadeau voor collega K. Afgelopen weekend werd K. 60 jaar, en vorige week dinsdag, drie dagen voor het feest, hadden we nog steeds geen cadeau.
Maar, onder druk gebeuren soms de mooiste dingen.

Zo ontstaan de mooiste diamanten, u weet wel, van die diamanten die gebruikt worden voor het maken van verlovingsringen, onder druk. En olie en gas ontstaat ook onder druk. Zoals ik u regelmatig vertel, was ik ooit aardrijkskunde juf, en soms mis ik het ontzettend om dingen aan onwetenden te vertellen. En daarom wil ik vandaag graag mijn kennis over het onstaan van olie met u delen.

Er waren ooit eens een heleboel dode zeediertjes. En die zakten naar de bodem van de zee. En boven op de dode zeediertjes werd zand en klei afgezet. En door de druk van het zand en de klei werden de dode zeediertjes zomaar omgezet in olie of gas.
U begrijpt dat dit een zeer korte versie van het proces is. Maar dat doet er niet toe. Want nu kunt u zich tenminste goed voelen over de vijf minuten die u besteedt aan het lezen van het logje.

Dinsdag produceerde ik onder druk een palmboom.

En die palmboom verdeelden we in vijftien individuele stukjes.
En echt iedereen liet zijn of haar inner Mart of Martha Stewart naar boven komen. Allerlei materialen werden gebruikt, waaronder stof, vilt, wol, zand, bladeren, papier en mandarijnverpakkingen.
Ik maakte uiteindelijk het linkerstukje zee, nadat ik nog twee extra collega’s bereid had gevonden tot het knutselen van de stukjes lucht.

Het eindresultaat was echt heel bijzonder!

November is niet mijn favoriet.
Ik bedoel, stel dat ik met een maand moest trouwen, dan koos ik toch echt eerder mei. Of september. Of juni. Of, als het echt moet, december.
Maar niet november. November is een beetje het overgebleven kneusje van de maanden.
Samen met februari, daar vind ik ook nooit zoveel aan.

Sinds ik in de VS woon, is november echter een iets gewildere huwelijkskandidaat. Want, november is een soort walhalla voor ambtenaren. November is het koekje met de meeste chocolate chips, het stuk taart met de kers, de grootstgeschapen man, de boter op de ontbijtkoek.

In november zijn er namelijk vier public holidays.
Vier.
Vier betaalde vrije dagen. Van de elf per jaar die ik heb.
VIER!!!!!

Vandaag is daar eentje van. Het is Election Day en dus hoefde ik niet te werken. En guess what, volgende woensdag hoef ik ook niet werken. En dat terwijl Kobus wel beide dagen op de opvang doorbrengt.

En dat betekent dat ik tijd heb. Tijd om te loggen, thee te drinken, een boek te lezen, Oprah te kijken, en een rokje voor mezelf te naaien.

Ik stel me de hemel een beetje voor als public holidays in november. En dan nog mooier.

Een puzzeltje.

Voor als u zich vandaag verveelt. Ofzo.

Klik.

Soms heb ik hele leuke creatieve ideeën.
Echt hele leuke. En hele creatieve.
En soms is het echt een drama om het idee ook daadwerkelijk uitgevoerd te krijgen.

Lang, lang geleden vertelde ik u van mijn nieuwe labels. CisCouture labels. En ik liet u foto’s zien. Van een label in een blauw geruit stofje.

Vandaag maakte ik dat $%^%#*^)*)(_$#@@! project af.
Na een lange draagtijd en een nog langere bevalling is het eindelijk daar. Een tuniekje voor Kobus.
En dit tuniekje is heel bijzonder.
Niet alleen omdat het zo langverwacht was, maar vooral omdat het gemaakt is van een overhemd van de melkboer.

Van overhemden kun je namelijk heel makkelijk leuke meisjesjurkjes dan wel tuniekjes maken.
Echt heel gemakkelijk.

Tenminste, dat las ik overal.
En dus ging ik aan de slag. Ik knipte en naaide.
En arme Kobus, het tuniekje to be moest wel tien keer gepast worden. Want elke keer was er weer iets mis.
Te wijd, te lang, afzakkende bandjes, nog steeds te wijd.

Uiteindelijk smokte ik de achterkant. Omdat het anders echt helemaal niets werd.

Het overhemd dat maar geen tuniekje wilde worden.
Maar ha, geen overhemd dat mij eronder krijgt. Uiteindelijk win ik altijd.
En dus klopt de titel van dit logje niet. Want het overhemd werd wel een tuniekje.
Ha.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=ec4nMM9KSKA&hl=en&fs=1&]

Ondertussen zit ik soms ook nog achter de naaimachine.
Soms. Want ik heb eigenlijk geen tijd. Ik plan namelijk een feestje. En ik werk. En ik klets met de schoonouders, zorg voor mijn dochter, en heb ook nog tijd voor sex met de melkboer.

Ik naaide laatst een vlaggetjeslijn.
Voor het feestje.
En voor mijn eigen verjaardag.
Ik denk dat ik in juni 2010 bij de melkboer een schriftelijk verzoek in drievoud indien.
Een verzoek tot het ophangen van een vlaggetjeslijn. Gedaan door de melkboer himself. In de vroege ochtend van 29 juni 2010. 

Enthousiast dook ik in mijn oude stofjesrestjesvoorraad. En ik geef eerlijk toe, deze foto is maar een fractie van de voorraad. Mocht er ooit een oorlog of zware depressie uitbreken, dan heb ik in ieder geval genoeg stof om jaren te overleven.

Ik tekende een driehoek.

En knipte vervolgens 54 driehoekjes van meer dan 30 verschillende stofjes.
Leuk was het. Niet het knippen, maar wel om door al die oude stofjes heen te kijken, en te bedenken wat ik er ooit mee had gemaakt. Of erger, wat ik er ooit mee wilde maken.
Van de 54 driehoekjes spelde ik 27 vlaggetjes aan elkaar.

En ik naaide 27 vlaggetjes. En vervolgens naaide ik de 27 vlaggetjes aan meer dan vijf meter biaislint. Zelfgemaakt biaislint. Gemaakt met mijn hippe biaislintmaakmasjien.
Herkent u trouwens het perenstofje?

Hoera, hoera, Kobus is bijna jarig.
En de melkboer is ook bijna jarig.
En ik ben jarig in juni.
Maar dit wist u allemaal al.

O, en u moet de vlaggetjeslijn trouwens ook nog opgehangen zien. Want alle voor- en achterkanten van de vlaggetjes zijn dus anders. Maar die foto volgt. Binnenkort.

U zit vast niet te wachten op verhalen over het feit dat ik vandaag naar de rechtbank ben geweest om een claim in te dienen tegen onze huurbaas. En als u erop zit te wachten, ik heb geen zin om erover te schrijven.
Want mensen, wat voel ik me lullig. Lullig behandeld door hem, maar ook lullig omdat ik nooit had gedacht dat het zover zou komen. Maar ik wil mijn geld terug. En dus komt het nu zover.

Maar.
Daar wil ik het dus niet over hebben. 
Vandaag wil ik het namelijk hebben over cadeautjes.
In september staat het hier in de MilkMansion namelijk volledig in het teken van cadeautjes. Kobus en de melkboer zijn allebei jarig binnenkort. En dus shop ik voor cadeautjes voor Kobus, bereid ik een enorme verjaardagshousewarming party voor, en breek ik mijn hoofd over wat ik dit jaar nu weer voor de melkboer moet kopen. Iemand nog ideeën?
Alleen, ik wil zelf ook wel een cadeautje. Ik hou namelijk van cadeautjes.
En nu is het zo, dat ik regelmatig ontzettend verwend word door medeloggers. Voorbeelden hiervan vind u hier, hier en hier. U begrijpt nu ook meteen wie mijn lievelingslezers zijn natuurlijk.
En dat maakt loggen zo leuk en bijzonder.
Enniewee, het lijkt mij dus een goed idee als iedereen die hier vandaag leest een cadeautje voor mij koopt. En voor Kobus natuurlijk. Want die is bijna jarig.
En toen kreeg ik ineens een idee voor cadeautjes en loggers. Nou ja, eigenlijk keek ik het idee ergens af, namelijk bij haar, maar dat vertel ik u liever niet, want ik wil graag dat u denkt dat ik al deze geweldige logjes en ideeën zelf bedenk.Voor het gemak neem ik trouwens even aan, dat u allemaal van cadeautjes krijgen houdt. Anders kunt u nu beter stoppen met lezen.

Mijn idee is dat iedereen die op dit logje reageert voor de persoon die na haar of hem reageert een cadeautje maakt dan wel koopt. Het hoeft helemaal niet iets groots te zijn. Ik zit te denken aan een tijdschrift, wat lekkers, een kaartje, iets zelfgemaakts, iets leuks voor de kinderen of wat dan ook waar je al tijden van af wilt. Hoe leuk zou het zijn om zo een medelogger dan wel medelurker wat beter te leren kennen!

Huishoudelijke medelingen:

• Natuurlijk kun je ook meedoen als je geen log hebt. Ik zou dat zelfs heel leuk vinden.  Laat dan je email achter in de reactiebox. Schrijf je email helemaal uit, dus goudzilverbrons at live dot nl. Zo krijg je geen spam in je inbox.
• Ik wil natuurlijk zelf ook meedoen, dat is het hele idee, dus degene die als eerste reageert, krijgt een cadeautje van mij, en degene die als laatste reageert, stuurt iets naar mij.
• Je bent zelf verantwoordelijk voor het contact opnemen met de persoon die na jou reageert. 
• Er lezen hier veel Nederlanders in het buitenland mee, dus het zou kunnen dat je iets moet opsturen naar de VS, dan wel een ander land buiten Nederland.
• Je kunt reageren tot dinsdagavond 8 september.
• Ik vind het plaatsen van dit logje best eng, want wat nou als iedereen dit een stom idee vindt, en niemand reageert… Dus reageer en kom maar op met die duizenden honderden tientallen reacties. En zeg het voort.  Ik heb er zin in! En aangezien u mij zou obeyen deze hele maand…

Edit zondagmiddag in de VS, zondagavond in Nederland:
Voor de duidelijkheid, je koopt iets voor degene die na jou reageert. NA. Dat is dus NA jou. En na is niet voor.
Willen jullie allemaal alsjeblieft maar 1 reactie achterlaten, want anders wordt het nogal onduidelijk.
Ik zal dinsdag een logje plaatsen met een lijstje van wie aan wie moet geven. Dan zal ik ook de reacties op dit logje sluiten. Tot die tijd kun je reageren.
Dus, zeg het nog even voort!