Tadaaaa!

Ik kan het wel, hoor.
Rekenen.
En stofjes aan elkaar naaien.

Dit weekend maakte ik opnieuw alsnog het topje. In de goede maat.
Ik gebruikte de log van Candace en Dana als inspiratie. En natuurlijk een stofje van IKEA.
Voor deze zomer is het een jurkje, en volgende zomer kan Kobus het hopelijk aan als tuniekje.
Het fotomodel ligt helaas al te slapen, na een opnieuw zeer inspannende dag met onder andere rennen, klauteren, spelen, ontdekken, uit de planten eten, de trap opklimmen en weer afdalen, alle keukenkastjes opentrekken, en de badkamer onderspetteren, op het programma.
Foto’s van Kobus in het jurkje volgen dus nog.

En dat is hoognodig, zag ik, want ik heb sinds 5 december geen foto’s meer gemaakt van haar.
Hoe kan het nu, dat je twee maanden geen foto’s van je kind maakt? *schaam*
Er zit straks een heel gat in haar fotoalbum. Wat ik nog steeds moet maken. *schaam*
Maar, voor het geval u mij een slechte moeder vindt, ik wil wel even gezegd hebben, ik maak dan wel geen foto’s van mijn kind, maar ik naai wel leuke jurkjes voor dr.

Ondertussen schilderden de melkboer en ik dit weekend ook nog onze slaapkamer.
In de zeer romantische tint tranquil pond.
En dat terwijl onze huiskamer al geschilderd is in de tint shaded path.
Ja, het is me hier een sjieke boel. In de MilkMansion.

Want voor de duidelijkheid, zometeen ga ik naar bed.
En loop ik dus over het shaded path, en ik vlei mijn moeie lijfje dan neer aan een tranquil pondje.
Onderweg kom ik door de gang en ik ga ook even langs de badkamer.
Die zijn gewoon beigeachtig.
Maar dat zeg ik verder tegen niemand.
Want hier in the MilkMansion heet beige namelijk honey sand.

En toen wilde ik een topje naaien voor Kobus.
Dit topje.
Een leuk zomertopje. Om mee te nemen naar Curacao.
Want ik heb eigenlijk maar weinig zomerkleertjes die haar nog passen. En ze kan natuurlijk de hele vakantie haar mooie winterjas aan, maar dat is wel een beetje sneu als het overdag 30 graden is.

En dus wilde ik een topje naaien.
Dit topje.
De maten in de tutorial zijn voor een vier/vijfjarige, en die moesten aangepast worden voor een 16 maanden oude peuter.
Maar. Daar draai ik mijn hand niet voor om.
Want ik ben slim. En handig. En ik was verschrikkelijk goed in wiskunde vroeger.

Ik mat Kobus’ borstomtrek, en rekende en rekende.
En vervolgens knipte, naaide en fabriceerde ik het begin van wat een best leuk tuniekje leek te worden.
Totdat Kobus ontwaakte uit haar schoonheidsslaapje en ik dacht: ’shit nu alweer, het was net zo lekker rustig’ haar even als pasmodel gebruikte, voordat ik de mouwen erin ging zetten.
Het topje bleek klein te zijn.
Erg klein.

En u begrijpt wat dit betekent.
Ik ben niet altijd slim. En ik ben ook niet zo handig. En ik was vroeger ook helemaal niet zo goed in wiskunde.
Ik heb een rekenfout gemaakt, maar veel erger, ik heb ook nogeens in het borstomtrekgeval gebruik gemaakt van centimeters terwijl ik de rest van het patroon in inches maakte.
En dat werkt dus niet. Inches met centimeters vergelijken is als appels en peren. Of als de melkboer en Viggo Mortensen.

Gelukkig kan de melkboer alleen maar meisjes maken. Denk ik.
En kan ik het topje dus afmaken voor mijn zomermeisjesbeeb.

Dit weekend ga ik mijn handigheid opnieuw ten toon spreiden.
Tijdens het schilderen van onze slaapkamer, en het opnieuw naaien van het topje.
En ik weet nu al dat zowel de slaapkamer als het topje heel mooi gaan worden.
Want u begrijpt, ik ben natuurlijk wel heel slim. En handig. En goed in wiskunde.
Alleen vandaag werkte het allemaal even niet.
Dat heb ik soms.

Ik schreef er al vaker over.
En misschien denkt u nu wel ‘o nee, niet weer’.
Maar ja, beste mensen, zoals oma altijd al zei, ‘het kan niet elke dag feest zijn’.

Dus.
Schrijf ik er maar weer eens over.
En leest u het maar weer eens.

Kobus bracht gisteren namelijk dit mee. Van de dagopvang.

Voor de duidelijkheid, dit is een zelfgemaakt knutselwerk. Zelf geplakt, beglitterd en ik geloof dat ze ook nog zelf haar naam erop heeft geschreven.
En ik snap gewoon echt niet hoe het kan.
Want ik weet echt nog hoe ze vorig jaar was toen ze werd geboren. En hoe ze eruit zag toen ze op mijn buik werd neergelegd.
Hulpeloos, vies, glibberig, klein, afhankelijk.

Ze zag eruit als een klein Chineesje.
En dat is op zich vreemd, want zo zien de melkboer en ik er niet uit.

Kleine meisjes worden snel groot.

Ik vraag me af of ze nog wel in Sinterklaas gelooft.
Ik wilde de beste man namelijk vragen om hier langs te komen, maar ja, om hem nou helemaal naar Amerika te laten komen, als ze toch al niet meer in hem gelooft, dat is ook zo’n duur grapje.
De vliegtickets voor Sint en de Pieten. En de overnachtingskosten.
Maar ja, als de Sint nu ook cadeautjes voor mij meeneemt, zijn die investeringen natuurlijk wel de moeite waard.

Ach ja, ik stop maar weer.
En dan ben ik er morgen of overmorgen weer, ok?
Met een verhaaltje over hoe snel Kobus groot wordt.
Of iets soortgelijks.

Beste mensen, ik ben natuurlijk helemaal geen slechte moeder. Ik ben moeder van het jaar (o nee, dat is zij), moeder van het decennium en moeder van de eeuw in één.

En maakt u zich geen zorgen, voor deze zeer arrogante uitspraak heb ik bewijs.

Dit is namelijk een winterjas. Een winterjasje voor Kobus.

En lezers, dit is niet zomaar een winterjas.
Dit is echte haute couture.

Met een bontkraag.

Voor het eerst maakte ik iets met een voering.

En ik zie u denken, wat een leuk lintje loopt er onderlangs die voering.
Lieve lezers, ik moet u zeggen, dat lintje bedekt iets.
Ik ben misschien wel moeder van het jaar, moeder van het decennium en moeder van de eeuw, maar ik ben zeker geen naaister dan wel ontwerpster van het jaar, het decennium of de eeuw.
En dan laat ik nu nog even buiten beschouwing dat ik de mouwen er achterstevoren in zette.

Kobus draagt nu de hele dag deze jas.
Zelfs binnen.
En dat blijft ze doen voor de komende tien jaar.
Want ik kan natuurlijk niet elk jaar een winterjas voor dr gaan maken.

Vorige week, tijdens de lunchpauze, kwam zomaar ineens mijn inner Martha Stewart bovendrijven.
Soms ben ik haar weleens kwijt. En soms is ze daar ineens. En deze keer verscheen ze precies op het juiste moment.

Al maandenlang brainstormden we op het werk namelijk over een cadeau voor collega K. Afgelopen weekend werd K. 60 jaar, en vorige week dinsdag, drie dagen voor het feest, hadden we nog steeds geen cadeau.
Maar, onder druk gebeuren soms de mooiste dingen.

Zo ontstaan de mooiste diamanten, u weet wel, van die diamanten die gebruikt worden voor het maken van verlovingsringen, onder druk. En olie en gas ontstaat ook onder druk. Zoals ik u regelmatig vertel, was ik ooit aardrijkskunde juf, en soms mis ik het ontzettend om dingen aan onwetenden te vertellen. En daarom wil ik vandaag graag mijn kennis over het onstaan van olie met u delen.

Er waren ooit eens een heleboel dode zeediertjes. En die zakten naar de bodem van de zee. En boven op de dode zeediertjes werd zand en klei afgezet. En door de druk van het zand en de klei werden de dode zeediertjes zomaar omgezet in olie of gas.
U begrijpt dat dit een zeer korte versie van het proces is. Maar dat doet er niet toe. Want nu kunt u zich tenminste goed voelen over de vijf minuten die u besteedt aan het lezen van het logje.

Dinsdag produceerde ik onder druk een palmboom.

En die palmboom verdeelden we in vijftien individuele stukjes.
En echt iedereen liet zijn of haar inner Mart of Martha Stewart naar boven komen. Allerlei materialen werden gebruikt, waaronder stof, vilt, wol, zand, bladeren, papier en mandarijnverpakkingen.
Ik maakte uiteindelijk het linkerstukje zee, nadat ik nog twee extra collega’s bereid had gevonden tot het knutselen van de stukjes lucht.

Het eindresultaat was echt heel bijzonder!

November is niet mijn favoriet.
Ik bedoel, stel dat ik met een maand moest trouwen, dan koos ik toch echt eerder mei. Of september. Of juni. Of, als het echt moet, december.
Maar niet november. November is een beetje het overgebleven kneusje van de maanden.
Samen met februari, daar vind ik ook nooit zoveel aan.

Sinds ik in de VS woon, is november echter een iets gewildere huwelijkskandidaat. Want, november is een soort walhalla voor ambtenaren. November is het koekje met de meeste chocolate chips, het stuk taart met de kers, de grootstgeschapen man, de boter op de ontbijtkoek.

In november zijn er namelijk vier public holidays.
Vier.
Vier betaalde vrije dagen. Van de elf per jaar die ik heb.
VIER!!!!!

Vandaag is daar eentje van. Het is Election Day en dus hoefde ik niet te werken. En guess what, volgende woensdag hoef ik ook niet werken. En dat terwijl Kobus wel beide dagen op de opvang doorbrengt.

En dat betekent dat ik tijd heb. Tijd om te loggen, thee te drinken, een boek te lezen, Oprah te kijken, en een rokje voor mezelf te naaien.

Ik stel me de hemel een beetje voor als public holidays in november. En dan nog mooier.

Een puzzeltje.

Voor als u zich vandaag verveelt. Ofzo.

Klik.

Soms heb ik hele leuke creatieve ideeën.
Echt hele leuke. En hele creatieve.
En soms is het echt een drama om het idee ook daadwerkelijk uitgevoerd te krijgen.

Lang, lang geleden vertelde ik u van mijn nieuwe labels. CisCouture labels. En ik liet u foto’s zien. Van een label in een blauw geruit stofje.

Vandaag maakte ik dat $%^%#*^)*)(_$#@@! project af.
Na een lange draagtijd en een nog langere bevalling is het eindelijk daar. Een tuniekje voor Kobus.
En dit tuniekje is heel bijzonder.
Niet alleen omdat het zo langverwacht was, maar vooral omdat het gemaakt is van een overhemd van de melkboer.

Van overhemden kun je namelijk heel makkelijk leuke meisjesjurkjes dan wel tuniekjes maken.
Echt heel gemakkelijk.

Tenminste, dat las ik overal.
En dus ging ik aan de slag. Ik knipte en naaide.
En arme Kobus, het tuniekje to be moest wel tien keer gepast worden. Want elke keer was er weer iets mis.
Te wijd, te lang, afzakkende bandjes, nog steeds te wijd.

Uiteindelijk smokte ik de achterkant. Omdat het anders echt helemaal niets werd.

Het overhemd dat maar geen tuniekje wilde worden.
Maar ha, geen overhemd dat mij eronder krijgt. Uiteindelijk win ik altijd.
En dus klopt de titel van dit logje niet. Want het overhemd werd wel een tuniekje.
Ha.

Ondertussen zit ik soms ook nog achter de naaimachine.
Soms. Want ik heb eigenlijk geen tijd. Ik plan namelijk een feestje. En ik werk. En ik klets met de schoonouders, zorg voor mijn dochter, en heb ook nog tijd voor sex met de melkboer.

Ik naaide laatst een vlaggetjeslijn.
Voor het feestje.
En voor mijn eigen verjaardag.
Ik denk dat ik in juni 2010 bij de melkboer een schriftelijk verzoek in drievoud indien.
Een verzoek tot het ophangen van een vlaggetjeslijn. Gedaan door de melkboer himself. In de vroege ochtend van 29 juni 2010. 

Enthousiast dook ik in mijn oude stofjesrestjesvoorraad. En ik geef eerlijk toe, deze foto is maar een fractie van de voorraad. Mocht er ooit een oorlog of zware depressie uitbreken, dan heb ik in ieder geval genoeg stof om jaren te overleven.

Ik tekende een driehoek.

En knipte vervolgens 54 driehoekjes van meer dan 30 verschillende stofjes.
Leuk was het. Niet het knippen, maar wel om door al die oude stofjes heen te kijken, en te bedenken wat ik er ooit mee had gemaakt. Of erger, wat ik er ooit mee wilde maken.
Van de 54 driehoekjes spelde ik 27 vlaggetjes aan elkaar.

En ik naaide 27 vlaggetjes. En vervolgens naaide ik de 27 vlaggetjes aan meer dan vijf meter biaislint. Zelfgemaakt biaislint. Gemaakt met mijn hippe biaislintmaakmasjien.
Herkent u trouwens het perenstofje?

Hoera, hoera, Kobus is bijna jarig.
En de melkboer is ook bijna jarig.
En ik ben jarig in juni.
Maar dit wist u allemaal al.

O, en u moet de vlaggetjeslijn trouwens ook nog opgehangen zien. Want alle voor- en achterkanten van de vlaggetjes zijn dus anders. Maar die foto volgt. Binnenkort.

U zit vast niet te wachten op verhalen over het feit dat ik vandaag naar de rechtbank ben geweest om een claim in te dienen tegen onze huurbaas. En als u erop zit te wachten, ik heb geen zin om erover te schrijven.
Want mensen, wat voel ik me lullig. Lullig behandeld door hem, maar ook lullig omdat ik nooit had gedacht dat het zover zou komen. Maar ik wil mijn geld terug. En dus komt het nu zover.

Maar.
Daar wil ik het dus niet over hebben. 
Vandaag wil ik het namelijk hebben over cadeautjes.
In september staat het hier in de MilkMansion namelijk volledig in het teken van cadeautjes. Kobus en de melkboer zijn allebei jarig binnenkort. En dus shop ik voor cadeautjes voor Kobus, bereid ik een enorme verjaardagshousewarming party voor, en breek ik mijn hoofd over wat ik dit jaar nu weer voor de melkboer moet kopen. Iemand nog ideeën?
Alleen, ik wil zelf ook wel een cadeautje. Ik hou namelijk van cadeautjes.
En nu is het zo, dat ik regelmatig ontzettend verwend word door medeloggers. Voorbeelden hiervan vind u hier, hier en hier. U begrijpt nu ook meteen wie mijn lievelingslezers zijn natuurlijk.
En dat maakt loggen zo leuk en bijzonder.
Enniewee, het lijkt mij dus een goed idee als iedereen die hier vandaag leest een cadeautje voor mij koopt. En voor Kobus natuurlijk. Want die is bijna jarig.
En toen kreeg ik ineens een idee voor cadeautjes en loggers. Nou ja, eigenlijk keek ik het idee ergens af, namelijk bij haar, maar dat vertel ik u liever niet, want ik wil graag dat u denkt dat ik al deze geweldige logjes en ideeën zelf bedenk.Voor het gemak neem ik trouwens even aan, dat u allemaal van cadeautjes krijgen houdt. Anders kunt u nu beter stoppen met lezen.

Mijn idee is dat iedereen die op dit logje reageert voor de persoon die na haar of hem reageert een cadeautje maakt dan wel koopt. Het hoeft helemaal niet iets groots te zijn. Ik zit te denken aan een tijdschrift, wat lekkers, een kaartje, iets zelfgemaakts, iets leuks voor de kinderen of wat dan ook waar je al tijden van af wilt. Hoe leuk zou het zijn om zo een medelogger dan wel medelurker wat beter te leren kennen!

Huishoudelijke medelingen:

• Natuurlijk kun je ook meedoen als je geen log hebt. Ik zou dat zelfs heel leuk vinden.  Laat dan je email achter in de reactiebox. Schrijf je email helemaal uit, dus goudzilverbrons at live dot nl. Zo krijg je geen spam in je inbox.
• Ik wil natuurlijk zelf ook meedoen, dat is het hele idee, dus degene die als eerste reageert, krijgt een cadeautje van mij, en degene die als laatste reageert, stuurt iets naar mij.
• Je bent zelf verantwoordelijk voor het contact opnemen met de persoon die na jou reageert. 
• Er lezen hier veel Nederlanders in het buitenland mee, dus het zou kunnen dat je iets moet opsturen naar de VS, dan wel een ander land buiten Nederland.
• Je kunt reageren tot dinsdagavond 8 september.
• Ik vind het plaatsen van dit logje best eng, want wat nou als iedereen dit een stom idee vindt, en niemand reageert… Dus reageer en kom maar op met die duizenden honderden tientallen reacties. En zeg het voort.  Ik heb er zin in! En aangezien u mij zou obeyen deze hele maand…

Edit zondagmiddag in de VS, zondagavond in Nederland:
Voor de duidelijkheid, je koopt iets voor degene die na jou reageert. NA. Dat is dus NA jou. En na is niet voor.
Willen jullie allemaal alsjeblieft maar 1 reactie achterlaten, want anders wordt het nogal onduidelijk.
Ik zal dinsdag een logje plaatsen met een lijstje van wie aan wie moet geven. Dan zal ik ook de reacties op dit logje sluiten. Tot die tijd kun je reageren.
Dus, zeg het nog even voort!

Een logje over een rokje dus.
Na al die verhitte discussies over de nieuwe Volvo.
Bedankt voor alle reactie trouwens, ik heb er weer hartelijk om gelachen.
En ja, de melkboer wees mij ook al op het feit dat een Volvo heel veilig is. Toen ik zei dat ik er nog niet dood in gevonden wilde worden en hij zei dat het vrijwel onmogelijk is om dood te gaan in een Volvo.

Tussen alle bedrijven door, naaide ik dus weer eens een rokje.
Naar aanleiding van een logje van haar, waarbij zij weer gebruik maakte van een patroon van haar.

Ik gebruikte een oud hoeslaken voor de witte rand, een klein stukje geruite stof dat ik nog had liggen en een applicatie van Noeks.
Daar bestelde ik laatst een envelop vol met mooie spulletjes. Lintjes, applicaties, mooie lapjes stof. En ze deed er ook nog wat extra’s bij. Wat is post krijgen toch leuk.
Behalve van de belasting. Of van de US Department of Citizenship and Immigration Services. Of rekeningen van het electriciteitsbedrijf.
Ik hou eigenlijk helemaal niet van post.
Behalve van logvriendinnetjes. En familie. Alle andere post zou eigenlijk gewoon verboden moeten worden.

Kijk, daar is ze. Altijd bereid tot het spelen van fotomodel.

Tenzij ze besluit dat ze liever naar buiten loopt. Op handen en voeten. Zo hebben we haar getraind. Dan blijft die witte onderste rand van dat rokje tenminste een beetje schoon.

En voor de echte naaisters en naaiers onder u.
Ik paste het patroon enigszins aan. Zodat het geschikt is voor een tien kilo zware prinses. Maatje 80-86-92.
Ik gebruikte 47 centimeter elastiek.
En 6 stroken stof.
Voor de taille: 2 stroken wit van 33 bij 9 centimeter
Voor het middenstuk: 2 stroken rood van 58 bij 16 centimeter
Voor de onderkant: 2 stroken wit van 70 bij 7 centimeter
De tutorial is echt geweldig. Makkelijk te volgen en super mooie foto’s.

Ok.
Daar gaat ‘ie dan.
Het eerste echte logje op kobusenco.com.
Ik voel toch wel wat druk.
Prestatiedruk.
Zo’n eerste keer is toch altijd weer spannend.
Wat als ik iets verkeerd zeg?
Of iets raars doe?
Gelukkig doe ik zelden tot nooit iets raars. Dus daar hoef ik in ieder geval niet bang voor te zijn.

De eerste keer dus.
Vanaf nu sla ik een heel nieuwe weg in.
Geen onzin meer, maar logjes op niveau.
En ik begin vandaag met een echt knutsel frutsel logje.
Vol adviezen over recycling en andere ecologisch verantwoorde activiteiten.
Ik zeg het maar weer eens, ik ben een Martha Stewart in de dop.

Het zit zo.
Tussen alle verhuisperikelen door had ik vandeweek een avondje vrij voor een naaiprojectje.
Sommige mensen ontspannen tijdens het kijken van televisie, het lezen van een boek, of gewoon lekker zitten dan wel hangen.
Niet ik.
Ik heb één of andere afwijking. Waardoor ik ontspan tijdens het naaien.  Ik vind naaien gewoon heerlijk rustgevend. Het vereist precisie en aandacht. En hoe meer concentratie, hoe lekkerder het is. En aan het eind voel ik me altijd zo voldaan! Jaja, ik hou van naaien.

Zei ik trouwens al dat ik een nieuwe weg wilde inslaan op kobusenco.com?
Terug naar het onderwerp dus.
Een logje op niveau. En ecologisch verantwoord. Over naaien.
Ik maakte vandeweek een broekje. Voor Kobus.
En, nu komt het ecologisch verantwoorde stuk, ik gebruikte een shirtje van mezelf.
Lang geleden had ik al eens een goede beschrijving gelezen, en laatst gaf zij ook een goede tutorial.

Wat ik deed?
Het voorpand en het achterpand werden beide een pijp. En van de te lange onderkant van het voor- en achterpand maakte ik een brede tailleband waardoor ik een breed elastiek haalde.
Het lijkt wel een hippe yogabroek.
En let op het saillante detail: de print van de voorkant zit in het broekje op de zijkant van de dij.
Ik moet zeggen, ik had echt een heel voldaan gevoel aan het eind van de avond.

Nou, foto’s dan maar hè?

Het shirtje.
Van O’Bleu. Dat was tien jaar geleden een heel hip merk. Van de Sting.

Ziet u dat?
XS.
As in, extra small.
Mensen, ik kan u zeggen, het was hoog tijd voor de recycling.

Het eindresultaat.

En het fotomodel in het broekje. Het is echt een geweldig fotomodel, ware het niet dat ze tegenwoordig nooit meer tijd heeft om te poseren. 1 seconde, en dan heeft ze alweer iets anders gezien dat interessanter is dan mama’s camera.

 We bezochten San Juan, een tropisch regenwoud, gingen met de boot naar een afgelegen eiland, zwommen in zee en deden allerlei andere dingen waar ik u niet mee wil vervelen. Daarnaast wil ik u, en mezelf, ook niet jaloers maken.Of wanhopig.