Terwijl ik met mijn gezin een lang weekend ga doorbrengen aan the Jersey Shore, mag u verschillen zoeken.
Verschillen en overkomsten tussen een vier weken oude Kobus en een vier weken oude Keesje.

Tot snel!

Ons Keesje hè, dat is dus net zijn vader een echte jongen.
Hij is lief, heeft gevoel voor humor, houdt erg van slapen, en ziet er goed uit.
En het is een charmeur. Dat ziet mijn moederoog nu al.

Helaas vertoont ons Keesje ook weleens wat minder gewenst gedrag. Typisch mannengedrag, so to speak.
Zo doet hij graag aan wedstrijdjes projectielplassen en spugen. En dan het liefst over ons bed of over de bank. En ook is hij een ster in het produceren van een zeer divers scala aan lichaamsgeluiden uit velerlei openingen in het lijf. En nee, dan bedoel ik dus niet alleen die schattige babykreuntjes en steuntjes.

Euhm.
Ja.
Jeej.
Sorry voor al deze info.
Sorry Keesje, dat mama dit allemaal over je opschrijft.

Maar het is echt waar.
Keesje, mijn zoon, maakt vieze geluiden.
En ook nog eens vaak.

Ook heeft ons Keesje een voorliefde voor slapen al dan niet in combinatie met tie.ten.
En dan die van mij in het bijzonder.
Afgelopen maandag en dinsdag wilde meneer om de twee uur wel even graag tegen ze aanliggen.
En lui, dat ‘ie is.
Even drinken, even liggen, even dutten, nog een slokje, weer wat dutten.
Een echte kerel, dat zeg ik.
En laten we wel zijn, u kunt aan die heerlijke dikke wangetjes en bijbehorende onderkin zien, dat meneer op voedingsgebied in ieder geval niets tekort komt.

En daarom ging ik gister aan de slag. Want haha, laat ik nu precies weten dat de meeste kerels heel gemakkelijk te manipuleren zijn.
Ik sprak Keesje dus eens vermanend toe, stopte er voor het eerst af en toe een speentje in, et voilá, ineens drinkt meneer elke drie dan wel vier uur.

Tss. Alle kerels zijn ook hetzelfde.

Nu Keesje alweer twee weken is, is het hoog tijd voor een verhaal.
Of beter gezegd, het verhaal.
Het verhaal van 6 juli 2010.

Het eerste gedeelte  kent u al.
Ik logde namelijk op 6 juli.
Op mijn werk.
Ik logde over de hitte, airconditioning, Nederland-Uruguay, en stiekem was ik kei chagerijnig.
Want ik had die beeb allang willen hebben.
En in recordbreaking heat zwanger rondlopen is echt geen pretje.

Enniewee.
Ik ging dus op 6 juli gewoon werken.
Met een baby in mijn buik.
Ik zat achter mijn bureau en werkte nog wat aan een rapportje.
Minstens tien keer hoorde ik, ‘are you still here?’
Maar minstens net zo irritant en schokkender was dat voor het eerst iemand vroeg of ik zwanger was van een tweeling. Ik kan u zeggen, daar word je pas echt chagerijnig van als hoogzwangere.

Om twee uur ‘s middags ging ik naar huis.
Ik reed langs het postkantoor, stuurde een aantal kraamcadeautjes pakjes naar Nederland en België, en reed door naar huis, zodat ik om half drie Nederland-Uruguay kon kijken.
Tijdens het tweede doelpunt van Uruguay tweette ik enthousiast dat dit vast de bevalling op gang zou brengen.
Maar ik ging daarna gewoon koken.

De melkboer en Kobus kwamen thuis, we aten, en rond zeven uur bracht ik Kobus naar bed.
Terwijl ik haar optilde en in bed legde, voelde ik iets dat op een wee leek.
Dacht ik.
En toen bedacht ik me ook, dat ik de hele middag al wel wat krampen had.
En dus liep ik naar buiten, waar de melkboer met de buren stond te kletsen, en kletste ik ook wat met de buren.
En zo ging er een heel kwartier voorbij.
Vervolgens vroeg ik rond kwart over zeven aan de melkboer of hij onze oppasvrienden even wilde sms’en voorhetgevaldat, kreeg ik heel snel meer weeën, belden we de vroedvrouw, kreeg ik heel snel veel meer hele  heftige weeën, reden we om acht uur met grote snelheid naar het geboortecentrum, waren we om half negen daar, en was Keesje er vlak voor negen uur.

Ja mensen.
Het was heftig.
En intens.
En snel.
En pijnlijk.

Met als resultaat, u weet het al, het mooiste en liefste jongetje van Nederland en de VS.
Keesje.
Vandaag alweer twee weken uit de buik.

Hallo allemaal!
Het was even stil hier, maar mocht u het niet gemerkt hebben, ik heb net een baby gekregen.
En ik heb geen kraamzorg.
Behalve de melkboer dan.
En die voldoet trouwens prima.
Maar dat wilde ik u niet vertellen vandaag.

Ik merkte namelijk van de week dat ik een beetje verslaafd ben.
Aan de geur van Keesje u.
En daarom ben ik weer.
En lieve lezers, ga er maar voor zitten de komende weken.
Want ik heb echt van alles te vertellen.

Zeer boeiende dingen.
Over Kobus.
En Keesje.
Over wat er nu precies is gebeurd op die zesde juli.
En over draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, de overburen, geboortekaartjes, mijn lockmachine, de oil spill in the Gulf of Mexico, draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, en de beste uitvinding sinds het wiel, Skype. En ik moet nog random generaten wie de CisCouture tas heeft gewonnen!

Voor nu laat ik het maar even bij de mededeling dat Keesje sinds gister alweer boven zijn geboortegewicht zit.
En alles gaat dus goed.

En alhier, een paar fotootjes.
Want daarvoor komt u natuurlijk echt.

En ja, die slanke elegante witte benen, die zijn dus van mij ja.

Sorry hoor.
We hebben even geen tijd.

We slapen.

Als baby´s.
En met baby´s.

Ontzettend bedankt voor al de felicitaties. Hier, via Twitter, Hyves, email en Facebook. Echt ongelooflijk!

Keesje

8 pounds, 1 ounce aka 3657 gram

en met pie.meltje

Jaja, ik snap het.
U wilt updates.
Maar lieve mensen, ik heb helemaal niets up te daten.
Er gebeurt hier namelijk echt niets boeiends.
(Balen hè, dat u weer voor niets hierheen bent gesurfd?)

Maar vooruit. Ik zal een poging doen. Omdat u het waard bent.

Ik doe het wel in puntjes, hoor.
Want mijn zelfspot cynische ondertoon schrijfstijl werkt namelijk tijdelijk even niet meer zo.
Ik denk namelijk alleen maar aan blauwroze koeken. En babies. En konijntjes. En groen gras. En wiegjes. En kleine rompertjes. En ik voel een briesje. Terwijl ik aan het strand lig. En langs de zee loop. Met een Keesje in de draagdoek. Dan zit ik in een cabriolet. Naast Viggo Mortensen. Ik kijk Pride and Prejudice. Terwijl de melkboer mijn rug masseert. En ik knuffel Keesje. En we gaan kamperen in Frankrijk.
Pfff, ik droom wat af de laatste nachten.

Enfin. Feitjes dus.

Feit 1: Ik zit nu op mijn werk. In de heerlijke koelte van de airconditioning. Morgen ga ik ook werken. Maar daarna is het echt afgelopen.

Feit 2: Het is dus nu officieel verschrikkelijk ongelooflijk heet hier.

Feit 3: Nederland gaat natuurlijk winnen vanmiddag. En ik ga vroeg naar huis. En dan zet ik de tv aan met op de achtergrond via de laptop het commentaar van good old Jack van Gelder.

Feit 4: Daarmeesamenhangend, Keesje moet dus wel geboren zijn voor zondagmiddag. Want de finale tegen Duitsland wil ik niet missen.

Feit 5: Who needs a kraamhulp, wanneer je superlieve collega’s hebt die de eerste tien dagen na de geboorte voor je komen koken? I can’t wait!

Feit 6: Enne, doet u nog mee aan de Kobus en co give away? Lurkers, familieleden en andere niet zelf loggende schepsels zijn ook van harte welkom om te participeren. En ik wil eigenlijk sowieso dat iedereen die mij ooit een cadeautje heeft gestuurd meedoet. Dus.
Hier ziet u hem nog eens. Mijn mooie zelfgemaakte tas. Gratis te winnen.

En ja, euhmjaja, dat was het dus wel.
Belangrijke updates (4) will follow shortly.
Of niet.

Ja, en toen was het ineens stil hier.
Heel stil.
Maar ik heb een excuus, hoor.
Een heel goed excuus.
Ik zou zeggen, lees en huiver.

Het excuus kwam voor het eerst aan het licht op afgelopen donderdag 24 juni.
Op deze heugelijke dag ging ik namelijk aan het eind van een lange werkdag, die eindigde in een superonweersstorm met bijbehorende stroomuitval in zo´n beetje de gehele provincie, naar de verloskundige.
En ineens zomaar beviel ik daar van een gezonde Keesje. Hiep hiep hoera.
En nu had de verloskundige eigenlijk niets bijzonders te melden.
Alles ziet er goed uit.
En rustig.
Ooit komt Keesje er vast uit.
Maar de komende dagen dan wel weken, I doubt it.

Nu doet het probleem zich voor dat ze daar bij de verloskundige ook een weegschaal hebben.
En die weegschaal hè, die weegschaap gaf dus donderdag mijn hoogste gewicht ooit aan.
Ik ben sinds donderdag 24 juni officieel één hele Amerikaanse pond zwaarder dan aan het eind van mijn zwangerschap van Kobus.

En ja. Nu ja. Ik zit dus nu in een hoekje te huilen.
Ja joh. Echt.
Tranen met tuiten huil ik.
Terwijl ik me ook nog eens een ongeluk zweet, omdat het hier nog steeds echt ontiegelijk verschrikkelijk ongelooflijk warm is.

Deze combinatie van huilen en zweten resulteert in vochttekort, dat begrijpt u.
En daarom, daarom was het hier dus zo stil.
Just so you know.

Ik weet dat ik een enorme hoeveelheid Vlaamse lezers heb, dus vandaar dat ik dit logje moet starten met een disclaimer.
De kleedjes uit de titel zijn namelijk Nederlandse kleedjes. En Nederlandse kleedjes zijn dus geen jurkjes. Het zou ook vreemd zijn om het hier over Keesje en de jurkjes te gaan hebben, want ik weet niet eens zeker of Keesje wel een meisje is.

En dus gaat dit logje over Nederlandse kleedjes.

Kleedjes zijn over het algemeen noodzakelijk voor elke beeb, mannelijk dan wel vrouwelijk. En dus knutselde en frutselde ik weer wat af de afgelopen maanden.
Met als eindresultaat: twee kleedjes!

1) Het boxkleed

Ons oude boxkleed gaf vorig jaar na een tweetal wasbeurten al de geest. Het scheurde en al de voering kwam vast te zitten in de, na wat later bleek, ongezoomde binnennaden.

Gelukkig kan ik reanimeren, en zo krijgen gedeeltes van het kleed en de voering binnenkort een tweede leven onder Keesje’s lekkere lijfje.

2) Het dekentje

Ook bedacht ik dat ik een dekentje wilde breien.
En dus breide en breide ik.
En na twee jaar, want dit dekentje had al voor Kobus moeten zijn ineens had ik zomaar een dekentje in mijn handen!

Ik gebruikte overigens dit patroon. Garnstudio is een echte aanrader, de patronen zijn gratis, en dat spreekt mij als Nederlander natuurlijk aan, en daarnaast hebben ze leuke modellen.

Het is overigens wel jammer dat Keesje aan het begin van de zomer wordt geboren. De eerste maanden zal hij of zij dit dekentje namelijk wel niet echt nodig hebben.
Net zoals kleertjes trouwens. Want het weer is hier op dit moment warm genoeg om de hele dag wat rond te hangen in een Pampertje.
Kunt u nagaan hoe iedereen mij vandaag aankeek op het werk.