Ja, beste mensen.
Moet u eens luisteren.
Ik wil eens even een hartig woordje met u wisselen vandaag.

Want kijk, ik snap echt wel dat u regelmatig logjes van mij verwacht.
Ik bedoel, daarom komt u hier tenslotte langs met zijn allen.
Voor een kijkje in mijn leven, een leuk verhaaltje, en soms laat u ook nog reacties.
Of nog leuker, u emailt, of stuurt cadeautjes op.
Coralie, ik at zojuist een tompouce!

Goed.
Op zich kan ik de logjesprestatiedruk best aan.
En inspiratie heb ik meestal ook wel.
Alleen logjes schrijven kost ook tijd.
En tijd heb ik dus niet.
En al helemaal niet de rest van deze week.

Vandaag kreeg ik namelijk post.
Zeer belangrijke post.
Post die sinds 9 januari 2010 onderweg is geweest.

En, nieuwsgierig als u bent, wilt u natuurlijk weten wat er dat pakje zat.
Nu ja.
Ik vertel u dat natuurlijk graag.
Ik schreef er al eens over.
Mijn verslaving.
En toen schreef ik ook over de magische datum van 25 mei.

Zondag zag ik trouwens ook eindelijk de film van deel 1.
Samen met vriendin L. Die heb ik namelijk ook verslaafd gemaakt.
En mede dankzij die film ben ik weer helemaal in the mood.

Dus, mocht u mij missen de rest van de week, dan weet u wat ik aan het doen ben.

Het is één van onze favoriete plekjes van the MilkMansion. De porch.

Op de porch hangt een gietertje annex vogelhuisje.
Toch wel min of meer voor de sier.

Maar kijk nou.
Er vinden allerlei bouwactiviteiten plaats in de gieter.
Dag en nacht vliegen de toekomstige papa en mama aan met stokjes en houtjes.

Zouden er in juni of juli nog meer babies in the MilkMansion geboren worden naast Keesje?

En herinnert u zich ons perzikboompje?

Het zit sinds vorige week bomvol met kleine perzikjes.

Wow. Wie weet eten we deze zomer perziken uit eigen tuin.

En dan de groentetuin.
Ook die groeit en bloeit.
Ondanks het feit dat we al drie weken lang elke avond sla of spinazie eten, komt er geen einde aan.

Ook onze aardbeien doen het goed.
Alleen.
Ondanks een gespannen net over de planten wordt er nog steeds aan gegeten.
Ik vermoed dat ergens in de tuin een chipmunk (u weet wel, Knabbel en Babbel, maar dan in het echt) dan wel muis of slak zich regelmatig met een vol buikje aardbeien neervlijt voor een dutje.
En daar word ik wel behoorlijk chagerijnig van, dat begrijpt u.
Iemand tips?
Alles is geoorloofd, behalve moord.

En ach ja.
Tot slot ik dan, hè.

Ook ik groei. En groei. En groei.
Zodat ik dan hopelijk zeer binnenkort een gezonde en mooie Keesje kan baren.

Gelukkig kan ik mijn mooie teentjes nog net zien.

Wat een weekend zeg.
En het is alweer voorbij.
Past boem weg.
Ik haalde M. op bij het vliegveld, knipperde even met mijn ogen, en stond even later weer op het vliegveld om dr uit te zwaaien.
Zomaar vier dagen van mijn leven verschwunden.
Nu heb ik dat tegenwoordig ook wel met jaren, maar toch.
Maar toch, hè. Time flies when you are having fun.

Vandaag zat ik alweer vroeg fris en fruitig achter mijn bureau.
Een rapportje te typen, en een presentatie voor te bereiden.
Een presentatie ja.
U leest het goed.
Beste mensen, ik moet morgen presenteren.
En dan niet voor twintig mensen ofzo, maar voor een stuk of honderd.

Honderd mensen, met, daar ga ik tenminste voor het gemak even vanuit, tweehonderd oren, die allemaal komen om naar mij te luisteren.
Belangrijk en een stuk minder relaxed idee is dat deze honderd mensen ook tweehonderd ogen hebben, en met die tweehonderd ogen morgen allemaal naar mij gaan zitten kijken. Of naar hun BlackBerries natuurlijk. 
En nou zeg, het is maar fijn dat ik er deze dagen zo goed uitzie. En dat ik zulke leuke professioneel uitziende outfits heb om aan te doen.
Nu moet ik alleen nog zonder te vallen elegant door de zaal schrijden, en het podium beklimmen, en niet allerlei verstrooide hormonentaal gaan uitkramen.

Oh.
U wilt ook nog wat hoogtepuntjes van het weekend?
Nu. Ik zeg een Aziatische fushion diner met cocktails, praten, te weinig slapen, een dag in de zon bij de paardenraces met een boel bier, praten, te weinig slapen, een zondagochtendbrunch met mimosa’s, Cubaans eten met cocktails, praten, nog minder slapen, en ondertussen gingen we ook nog naar de film, een Chinees acrobatenenenormlenigemensen circus en won ik, wie immer, bakken met geld in het casino.
En wees gerust, ik dronk alleen maar virgin cocktails. En water.  En één blikje cola light. En perzik yokidrink. Veel perzik yokidrink.
Want vriendin M. weet natuurlijk wel wat ik echt wil uit het leven.

Deze week ben ik druk.
Het is een drukke volle week met een paar flinke werk deadlines, een bezoekende schoonzus en zwager, een almaar dikker wordende buik, en een peutertje dat wel erg enthousiast is onder al de aandacht van de bezoekende familie.

Maar, druk is ook fijn. Want na een drukke dag is niets zo lekker als heerlijk ontspannen.

Gister ging ik na een lange werkdag eerst naar de dikkebuikenyoga, en werd ik vervolgens ook nog door de melkboer mee uit eten genomen. Al mijn gedachtes over werkprojecten, deadlines, roze koeken en Colin Firth werden vervangen door kaarslicht, virgin blueberry martini’s, de heerlijkste sushi en lobster sliders, en de melkboer.

En vanavond was en is bijna nog beter. Want ik kwam thuis uit het werk, en er stond zomaar ineens al een heerlijke pan macaroni met groente op het fornuis te pruttelen. Ik kon zo aanschuiven en mee-eten, en heb zelfs niet eens iets opgeruimd of in de afwasmachine gezet.

Nu is het stil.
Kobus slaapt.
De melkboer stapte zojuist met zijn zus en zwager in de auto om naar New York te gaan.
En ik doe niets.
Ik zit niet achter de naaimachine, doe geen administratie voor de Nederlandse club, en ga niet naar de sportschool.

Ik ga zo naar bed.
Gewoon zomaar een keer om negen uur.
Vroeg naar bed met een goed boek.
Er zijn maar weinig dingen lekkerder dan dat.

Nou, dat logje van gister, dat bracht me dus op een idee. Een idee dat ik eigenlijk gepikt heb van Francine, want volgens mij schreef zij ooit ook al zoiets. Tsja, wat kan ik zeggen, beter goed gejat dan slecht bedacht?

Dames en heren, ik wil u vandaag graag verblijden met de lijst der lijsten, of te wel een lijstje met dingen waar ik van hou.

Ik hou van:

De melkboer en Kobus
Yokidrink
De MilkMansion
Uitwaaien op het strand
Molens
Pride and Prejudice
Warme geitenkaas
Spinazie uit eigen tuin
Heel hard van een heuvel naar beneden fietsen
Polders
Limonadesiroop
Dikke handdoeken
Gespartel in mijn buik
Baileys
De Middellandse Zee
Watermeloen
Zonsondergangen
Skeeleren op de dijk
De geur van pas gemaaid gras
Onze hangmat
Autorijden met de ramen open
Toetjes
Kermis
De Veluwe
Sushi
Lachen
Bier
Aardbeienplantjes
Vriendinnen
New York
Lente
De geur van babies
Warme sokken
Een glas Cola Light met ijsblokjes
Jurkjes
Dansen
De Efteling
Italië
Alle producten van Clinique
De billen van de melkboer
Thee
Viggo Mortensen
Naaien
Zon
The Antropologie
Lasagne
Bruiloften
Kamperen
Tijdschriften
Sneeuw
Colin Firth
Bioscopen
Meren
Zelfgemaakte tomatensoep
Laarzen
Nijmegen
Bibliotheken
Pubers
Varen
Chocoladepasta
Wandelen
Heet douchen
Amélie
Brieven krijgen
Emails krijgen
Sms’jes krijgen
Cadeautjes krijgen
Aandacht krijgen
NPR
De Griekse eilanden
Een schoon dekbed
Vliegen
De stem van Alan Rickman
State Parks
Mijn lieve nichtjes
Marokko
Yoga
Lepeltje-lepeltje liggen
The Food Network
Dropkrijtjes
Delftsblauw
Achtbanen
Lezen in bed
Zeiken

En ik moet u zeggen, dit is pas het begin van de lijst. Ik kan namelijk nog uren zo doorgaan. Maar daar zit u vast niet op te wachten. Het is natuurlijk überhaupt al de vraag hoeveel u nu gelezen hebt van dit logje.

Het is wel een echte aanrader, zo’n lijstje opstellen.
Voor het geval u het even niet meer ziet zitten of een enorme zeikbehoefte hebt.
Gelukkig heb ik dat nooit.
Alhoewel ik morgen natuurlijk ook best zo’n lijst kan maken met dingen waar ik niet van hou.

Hallo allemaal!
Vanuit de oostkust van de Verenigde Staten zwaai ik heel enthousiast naar u.
Ziet u het?
Of misschien voelt u het.
Want als ik heel hard zwaai, dan strooi ik lukraak pepernoten zweetdruppeltjes in het rond.

Lieve mensen en kinderen, het is hier een beetje warm.
En dan overdrijf ik niet.
Het is hier namelijk ongelooflijk ontzettend verschrikkelijk een beetje warm.
Zomaar ineens.
Ja nee echt.
Het is echt warm.
Zomaar ineens.
En dan overdrijf ik niet. Dat doe ik namelijk nooit.
En dus is het hier ongelooflijk onzettend verschrikkelijk warm.

Vandaag en gisteren was het boven de negentig graden. En ik heb het nu over Fahrenheit hè, dat begrijpt u.
Negentig graden Fahrenheit, dat is een soort magische grens.
Ergens heeft iemand ooit bedacht dat bij negentig graden het kookpunt ligt. Het kookpunt van mensen bedoel ik dan.
Het kookpunt van water ligt namelijk bij tweehonderdtwaalf. Of bij honderd.
Enniewee, boven de negentig is het dus niet meer leuk.
Dan worden mensen chagerijnig. En prikkelbaar. En mensen gaan zweten.
Later in het seizoen verschuift deze magische grens naar honderd graden.
Maar op dit moment is nog niemand gewend aan negentig.
En ik al helemaal nog niet.
Want van de week was het nog gewoon vijfenzestig. Of zoiets.
En mijn zwangere lijf heeft aanpassingstijd nodig.
Echt, ik ben nog niet klaar voor die zwetende kleffe nachten in bed.
Ik ben op dit moment al warmbloedig genoeg van mezelf.

En nu weet ik heus wel dat het op dit moment redelijk naar weer is in Nederland.
Koud. En winderig. En regenachtig.
Maar dat kan mij helemaal niets schelen.
Want ik heb het warm. En ik hou van zeiken. En soms overdrijf ik weleens.

Normaal gesproken zou ik mezelf niet willen omschrijven als een typische Margriet of Libelle lezeres. Ik bedoel, ik zag ze vroeger weleens liggen bij mijn schoonmoeder of de kapper, en misschien heb ik er toen weleens door heen gebladerd, maar ik ben natuurlijk meer een meisje van niveau. En dus lees ik Psychologie Magazine, de Groene Amsterdammer, de Knippie, de Glamour, de Linda of Opzij.

Maar, het is op dit moment niet normaal gesproken.
Want a) ik ben zwanger, b) de melkboer is op reis, c) ik woon in Amerika en heb weleens heimwee naar Nederland, d) er worden hier geen Libelles, Margriets dan wel Psychologie Magazines verkocht, en e) ik ben zwanger.

En nu wil het geval dat wij afgelopen zondag, u weet wel, toen wij Koninginnedag vierden, terwijl dat eigenlijk pas morgen is, maar omdat wij 30 april allemaal moeten werken, vierden we het al zondag, ook een rommelmarkt hadden.

En aan het eind van de dag zag ik ze.

Afgeprijsd van 1 dollar voor 10 cent.
10 cent!
Zo’n aanbieding kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Ik kocht trouwens ook nog een hele stapels Nederlandse boekjes en cd’s voor Kobus. Voor de broodnodige Nederlandse training. Ik hoor namelijk op dit moment de hele dag duck, bunny, dog, bye bye, en shoes. Alhoewel het gelukkig wel gecombineerd wordt met auto, bal, beer, huis, beker en meer van dat soort dingen. Maar toch. Nederlandse training heeft ze nodig.

En terwijl Kobus studeert op de Nederlandse taal slaapt en de melkboer zich volgooit met bier zijn zakencontacten onderhoudt, lees ik tegenwoordig ´s avonds de Libelle. Of de Margriet. Met een kopje thee erbij.
Al wegzwijmelend bij de lekkere recepten, de mooie foto’s van het Nederlandse landschap en steden, en, niet te vergeten, de aangrijpende waargebeurde verhalen.

Ja lieve mensen. Zo gaat dat dus. Als je naar het buitenland verhuist en moeder wordt.

En als u mij dan nu wilt excuseren, dan ga ik de laatste Libelle uitlezen. Hoe ik daarna verder moet gaan met het gewone leven weet ik nog niet.