Keesje

8 pounds, 1 ounce aka 3657 gram

en met pie.meltje

En ik word er dus echt een beetje zat van hè.
En dan bedoel ik niet  op de goede manier zat, zoals ik dat ooit in een prezwangerschaps- en borstvoedingsleven nog wel eens mee maakte,  maar ik bedoel echt zat.
Zatterdanzatterderzat.

Want nu, nu, eerst was daar al die sneeuw.
Nou, daar had ik dus echt niet om gevraagd.
En nu is het dus al weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zo rond de 35 graden.
En ik ben dus al 39 weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zwanger.

Elke avond klaag ik tegen de melkboer.
‘Ik ben het zooo zat’, zeg ik dan.
‘Echt, ik trek het niet meer.’
‘Echt niet hoor.’
‘Ik trek het echt niet meer.’
‘Je trekt het nog best wel’, zegt de melkboer dan na een minuut of tien half geluisterd te hebben.
‘Het gaat allemaal nog prima en het is hooguit nog een paar weekjes.’

En echt waar mensen, hij heeft gewoon gelijk.
En dat terwijl dat nearly impossible is. Want ik heb altijd gelijk. En daarom kan de melkboer dus eigenlijk nooit gelijk hebben.

Maar ach. Ik trek het nog steeds.
Wel.
Een beetje.
En u weet natuurlijk ook wel dat weergoden niet echt bestaan.
Want het weer, het weer wordt natuurlijk gewoon bepaald door the Adjustment Bureau*.

*Ja nu. U moet weten, ik zag dus zaterdag een voorstukje in de bios. Heerlijk. Want ik love conspiracy theories. Zeg nu zelf, u gelooft toch ook niet echt dat we op de maan geweest zijn?  Of dat u ook maar iets over uw eigen leven te zeggen hebt?
Neehee. Alles wordt geregeld door het bureau. En anders, nou anders, dan wordt het geregeld door het koningshuis. Of Obama. Of we leven in the Truman Show. Dat kan ook.

Bezoek van de schoonouders betekent dat ik een week lang oppas aan huis heb.
En ik hoop maar dat ze the job description en kleine lettertjes van de reisvoorwaarden goed gelezen hebben.
Want deze oppas moet ook goed kunnen poetsen.
En koken.
En wassen.
Boodschappen doen.
Tuinieren.
Masseren.
Een mailing versturen voor de Nederlandse club.
Een kinderbedje in elkaar zetten.
Ramen lappen.
Geboortekaartjes schrijven. Als de enveloppen tenminste deze week eindelijk eens arriveren.
En misschien kunnen ze Kobus dan ook meteen even zindelijk maken deze week.
En daarnaast verwacht ik trouwens ook een koffer vol Nederlandse lekkernijen. U weet wel, een koffer met roze koeken, drop, tum tummetjes, stroopwafels, kaas, limonadesiroop, yokidrink, bitterballen van Dobbe, een paar Hollandse nieuwe, ontbijtkoek, chocomel, roggebrood, en meer van dat soort dingen.

Maar weet u wat nu echt tof zou zijn? 
Als één van hen een weekje bij de lokale provincie gaat werken. Zo moeilijk is mijn baan namelijk echt niet.
Of dat Keesje er spontaan uitvalt bij hun komst. Dat mag ook.

Zaterdag op de zolder van the MilkMansion trof ik vooral hitte.
Tezamen met een heleboel babyspulletjes.

U begrijpt, eigenlijk lag ik liever op de bank. Een beetje zwanger te wezen.
Onder een plafondventilator en met een koel glaasje limonade on the side.
Maar nadat ik op zolder had gekeken, was er geen plek meer op de bank.

Mensen mensen, hoe is het mogelijk dat een klein schattig meisje zoveel kleding verzamelen in anderhalf jaar?
Mijn eigen walk in closet is er niets bij.

Ik zag dit lieve vestje. Kunt u geloven dat de melkboer dit ooit heeft aangehad?

Ik zag ook het vestje dat ik zelf voor Kobus gebreid had.
Klik hier voor een vijf maanden oude Kobus in de sneeuw inclusief zonnenbril en vest.

En dit rompertje.

En zo ging het maar door en door. Het ene rompertje was nog kleiner en schattiger dan het andere.
Alle unisex kleertjes gingen in de kast.

Alle meisjeskleren gingen in een grote doos, al dan niet tijdelijk terug naar zolder.

Eindelijk iets dat ik van mijn lijstje kan schrappen.
En als u mij nu dan wilt excuseren, dan ga ik even op mijn lege bank liggen.

Enniewee, u weet wel wie ik ben, hè.
Gelukkig maar.

Want verder heb ik echt helemaal niets boeiend te vertellen. Hé, what’s new?
Of het moet zijn dat we morgen een feestje geven.
Een bbq feestje.
Als een ware Amerikaan bbq ik tegenwoordig namelijk ieder jaar met Memorial Day.
En omdat de melkboer en ik altijd wel in zijn voor een feestje nodigden we wat mensen uit.
En omdat de meeste mensen naar de kust of naar familie gaan met Memorial Day dachten we dat er niet zoveel mensen zouden komen.

Nu ja. Fout gedacht.
Het wordt druk morgen.  Op onze bbq.

En daarom haalde ik veel boodschappen, zowel gister als vandaag. En poetste ik, met behulp van de melkboer overigens en op mijn gemakje, het huis, en versierde de patio.
Maar nu wil ik dus wel een voetmassage.
Iemand?

Want kijk, ik snap echt wel dat u regelmatig logjes van mij verwacht.
Ik bedoel, daarom komt u hier tenslotte langs met zijn allen.
Voor een kijkje in mijn leven, een leuk verhaaltje, en soms laat u ook nog reacties.
Of nog leuker, u emailt, of stuurt cadeautjes op.
Coralie, ik at zojuist een tompouce!

Goed.
Op zich kan ik de logjesprestatiedruk best aan.
En inspiratie heb ik meestal ook wel.
Alleen logjes schrijven kost ook tijd.
En tijd heb ik dus niet.
En al helemaal niet de rest van deze week.

Vandaag kreeg ik namelijk post.
Zeer belangrijke post.
Post die sinds 9 januari 2010 onderweg is geweest.

En, nieuwsgierig als u bent, wilt u natuurlijk weten wat er dat pakje zat.
Nu ja.
Ik vertel u dat natuurlijk graag.
Ik schreef er al eens over.
Mijn verslaving.
En toen schreef ik ook over de magische datum van 25 mei.

Zondag zag ik trouwens ook eindelijk de film van deel 1.
Samen met vriendin L. Die heb ik namelijk ook verslaafd gemaakt.
En mede dankzij die film ben ik weer helemaal in the mood.

Dus, mocht u mij missen de rest van de week, dan weet u wat ik aan het doen ben.

Op de porch hangt een gietertje annex vogelhuisje.
Toch wel min of meer voor de sier.

Maar kijk nou.
Er vinden allerlei bouwactiviteiten plaats in de gieter.
Dag en nacht vliegen de toekomstige papa en mama aan met stokjes en houtjes.

Zouden er in juni of juli nog meer babies in the MilkMansion geboren worden naast Keesje?

En herinnert u zich ons perzikboompje?

Het zit sinds vorige week bomvol met kleine perzikjes.

Wow. Wie weet eten we deze zomer perzikken uit eigen tuin.

En dan de groentetuin.
Ook die groeit en bloeit.
Ondanks het feit dat we al drie weken lang elke avond sla of spinazie eten, komt er geen einde aan.

Ook onze aardbeien doen het goed.
Alleen.
Ondanks een gespannen net over de planten wordt er nog steeds aan gegeten.
Ik vermoed dat ergens in de tuin een chipmunk (u weet wel, Knabbel en Babbel, maar dan in het echt) dan wel muis of slak zich regelmatig met een vol buikje aardbeien neervlijt voor een dutje.
En daar word ik wel behoorlijk chagerijnig van, dat begrijpt u.
Iemand tips?
Alles is geoorloofd, behalve moord.

En ach ja.
Tot slot ik dan, hè.

Ook ik groei. En groei. En groei.
Zodat ik dan hopelijk zeer binnenkort een gezonde en mooie Keesje kan baren.

Gelukkig kan ik mijn mooie teentjes nog net zien.

Vandaag zat ik alweer vroeg fris en fruitig achter mijn bureau.
Een rapportje te typen, en een presentatie voor te bereiden.
Een presentatie ja.
U leest het goed.
Beste mensen, ik moet morgen presenteren.
En dan niet voor twintig mensen ofzo, maar voor een stuk of honderd.

Honderd mensen, met, daar ga ik tenminste voor het gemak even vanuit, tweehonderd oren, die allemaal komen om naar mij te luisteren.
Belangrijk en een stuk minder relaxed idee is dat deze honderd mensen ook tweehonderd ogen hebben, en met die tweehonderd ogen morgen allemaal naar mij gaan zitten kijken. Of naar hun BlackBerries natuurlijk. 
En nou zeg, het is maar fijn dat ik er deze dagen zo goed uitzie. En dat ik zulke leuke professioneel uitziende outfits heb om aan te doen.
Nu moet ik alleen nog zonder te vallen elegant door de zaal schrijden, en het podium beklimmen, en niet allerlei verstrooide hormonentaal gaan uitkramen.

Oh.
U wilt ook nog wat hoogtepuntjes van het weekend?
Nu. Ik zeg een Aziatische fushion diner met cocktails, praten, te weinig slapen, een dag in de zon bij de paardenraces met een boel bier, praten, te weinig slapen, een zondagochtendbrunch met mimosa’s, Cubaans eten met cocktails, praten, nog minder slapen, en ondertussen gingen we ook nog naar de film, een Chinees acrobatenenenormlenigemensen circus en won ik, wie immer, bakken met geld in het casino.
En wees gerust, ik dronk alleen maar virgin cocktails. En water.  En één blikje cola light. En perzik yokidrink. Veel perzik yokidrink.
Want vriendin M. weet natuurlijk wel wat ik echt wil uit het leven.

Maar, druk is ook fijn. Want na een drukke dag is niets zo lekker als heerlijk ontspannen.

Gister ging ik na een lange werkdag eerst naar de dikkebuikenyoga, en werd ik vervolgens ook nog door de melkboer mee uit eten genomen. Al mijn gedachtes over werkprojecten, deadlines, roze koeken en Colin Firth werden vervangen door kaarslicht, virgin blueberry martini’s, de heerlijkste sushi en lobster sliders, en de melkboer.

En vanavond was en is bijna nog beter. Want ik kwam thuis uit het werk, en er stond zomaar ineens al een heerlijke pan macaroni met groente op het fornuis te pruttelen. Ik kon zo aanschuiven en mee-eten, en heb zelfs niet eens iets opgeruimd of in de afwasmachine gezet.

Nu is het stil.
Kobus slaapt.
De melkboer stapte zojuist met zijn zus en zwager in de auto om naar New York te gaan.
En ik doe niets.
Ik zit niet achter de naaimachine, doe geen administratie voor de Nederlandse club, en ga niet naar de sportschool.

Ik ga zo naar bed.
Gewoon zomaar een keer om negen uur.
Vroeg naar bed met een goed boek.
Er zijn maar weinig dingen lekkerder dan dat.

Dames en heren, ik wil u vandaag graag verblijden met de lijst der lijsten, of te wel een lijstje met dingen waar ik van hou.

Ik hou van:

De melkboer en Kobus
Yokidrink
De MilkMansion
Uitwaaien op het strand
Molens
Pride and Prejudice
Warme geitenkaas
Spinazie uit eigen tuin
Heel hard van een heuvel naar beneden fietsen
Polders
Limonadesiroop
Dikke handdoeken
Gespartel in mijn buik
Baileys
De Middellandse Zee
Watermeloen
Zonsondergangen
Skeeleren op de dijk
De geur van pas gemaaid gras
Onze hangmat
Autorijden met de ramen open
Toetjes
Kermis
De Veluwe
Sushi
Lachen
Bier
Aardbeienplantjes
Vriendinnen
New York
Lente
De geur van babies
Warme sokken
Een glas Cola Light met ijsblokjes
Jurkjes
Dansen
De Efteling
Italië
Alle producten van Clinique
De billen van de melkboer
Thee
Viggo Mortensen
Naaien
Zon
The Antropologie
Lasagne
Bruiloften
Kamperen
Tijdschriften
Sneeuw
Colin Firth
Bioscopen
Meren
Zelfgemaakte tomatensoep
Laarzen
Nijmegen
Bibliotheken
Pubers
Varen
Chocoladepasta
Wandelen
Heet douchen
Amélie
Brieven krijgen
Emails krijgen
Sms’jes krijgen
Cadeautjes krijgen
Aandacht krijgen
NPR
De Griekse eilanden
Een schoon dekbed
Vliegen
De stem van Alan Rickman
State Parks
Mijn lieve nichtjes
Marokko
Yoga
Lepeltje-lepeltje liggen
The Food Network
Dropkrijtjes
Delftsblauw
Achtbanen
Lezen in bed
Zeiken

En ik moet u zeggen, dit is pas het begin van de lijst. Ik kan namelijk nog uren zo doorgaan. Maar daar zit u vast niet op te wachten. Het is natuurlijk überhaupt al de vraag hoeveel u nu gelezen hebt van dit logje.
 
Het is wel een echte aanrader, zo’n lijstje opstellen.
Voor het geval u het even niet meer ziet zitten of een enorme zeikbehoefte hebt.
Gelukkig heb ik dat nooit.
Alhoewel ik morgen natuurlijk ook best zo’n lijst kan maken met dingen waar ik niet van hou.