Nou lieve lezers, ik kan maar 1 ding zeggen.
Pfff, gelukkig.
Gelukkig bent u allemaal massaal op vakantie, en zijn mijn bezoekersaantallen gehalveerd op dit moment.
Want ik weet niet wat er is, maar dit hele kobusenco.com gebeuren doet gewoon niet wat ik wil.
U kunt nog steeds niet allemaal reageren, en ik wil het al helemaal niet hebben over hoe de site er op dit moment uitziet in Internet Explorer.
Ik heb maar één advies.
Gaat heen en download allen Firefox. Of Safari.
Of wat dies meer zij.
Want met Explorer is het gewoon huilen met de pet op.

Nu ja.
U komt hier natuurlijk voor een update over al dat fruit uit het vorige logje.

Afgelopen zondag werden de perziken, bramen en bosbessen verwerkt tot verscheidene eindproducten.
Sommig fruit werd trouwens dwars door de melkboer, Kobus en mij heen rechtstreeks verwerkt tot menselijke fecaliën, maar op verhalen daarover zit u natuurlijk al helemaal niet te wachten. Nu ik dit trouwens zo typ bedenk ik me dat ik verdacht weinig over poep en allerhande vieze zaakjes heb gelogd de afgelopen maanden. Ik zal weer eens op een vies verhaaltje gaan broeden. Das altijd leuk.

Maar het fruit dus.
Zo was daar een bramenvlaai naar recept van OctavieW.
Een Octavlaai dus, zoals ‘ie vandaag in Twitterland werd gedoopt.

Ook bakte ik een perzikentaart met behulp van de altijd creatieve A. Heijn.
Ik vond hem zelf erg lekker.
De melkboer niet. ‘Teweinigboter, geendeeg, eenbodemlozetaart’, luidde het vonnis.

We kookten tig potjes jam.
Bramen-aardbeien jam, en bosbessen jam.

En, we maakten siroop. En op de siroop ben ik nog het meest trots.
U moet weten, ik mis naast al die Nederlandse lekkernijen en culinaire hoogstandjes waar ik regelmatig over log, ook Nederlandse limonade siroop. Bijvoorbeeld die siropen gemaakt door de bij u alom bekende mevrouw Roos Vicee en meneer Kar van Cévitam.
Maar haha, nu niet meer!
Want mevrouw Cisca van Kobusenco kan nu zelf hele lekkere siropen maken.

Voor wie het wil weten, voor ruim een liter siroop gebruikte ik 900 gram fruit, 450 gram suiker en 6 deciliter water. Ruim vijf minuten laten inkoken, even zeven et voilá. Life is good.

Vandaag was het voor het eerst sinds de geboorte van Keesje onder de dertig graden.
En dus gingen we op stap.

We gingen op bezoek bij de boer.

En bij deze boer geen melk, maar fruit in overvloed.
En dat fruit kon zomaar door het plebs van de boom dan wel struik geplukt worden.

Zo ware daar bosbessen.

En bramen.

Het duurde ongeveer vijf minuten voordat Kobus door had dat het veel efficiënter is om bosbessen zo van de struik te eten. Want waarom zou je a) betalen, als je ook gratis van te voren kunt eten, en b) het fruit verwerken in taart, jam, sap, saus of whatever, als het eigenlijk vers van de struik veel lekkerder is.

Keesje was ook mee, hoor.
Mocht u zich dat afvragen.
Alleen die sliep de hele tijd. In de draagdoek.
En was dus niet bijzonder fotografeerwaardig.

Dit is het eindresultaat.
2,5 kilo bosbessen, 2,5 kilo bramen, en 6 kilo perzikken.
En ja, deze 11 kilo fruit verwerk(t)en wij natuurlijk tot allerlei lekkernijen.
Maar dat, mijn lieve lezers, is voor een volgend logje.

En de schattige outfit van Kobus is mede mogelijk gemaakt door de HEMA en Coralie. Leuk truitje hè?

Keesje

8 pounds, 1 ounce aka 3657 gram

en met pie.meltje

Kijk, die weergoden hè, die doen dus echt nooit wat ik wil.
Ik stel me zo voor dat ze met zijn allen in het vroege ochtendlicht op een wolk zitten, en onder het genot van een kopje koffie een brainstorm sessie voeren, getiteld hoe kunnen we Cisca vandaag weer eens lastig vallen.

En ik word er dus echt een beetje zat van hè.
En dan bedoel ik niet  op de goede manier zat, zoals ik dat ooit in een prezwangerschaps- en borstvoedingsleven nog wel eens mee maakte,  maar ik bedoel echt zat.
Zatterdanzatterderzat.

Want nu, nu, eerst was daar al die sneeuw.
Nou, daar had ik dus echt niet om gevraagd.
En nu is het dus al weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zo rond de 35 graden.
En ik ben dus al 39 weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zwanger.

Elke avond klaag ik tegen de melkboer.
‘Ik ben het zooo zat’, zeg ik dan.
‘Echt, ik trek het niet meer.’
‘Echt niet hoor.’
‘Ik trek het echt niet meer.’
‘Je trekt het nog best wel’, zegt de melkboer dan na een minuut of tien half geluisterd te hebben.
‘Het gaat allemaal nog prima en het is hooguit nog een paar weekjes.’

En echt waar mensen, hij heeft gewoon gelijk.
En dat terwijl dat nearly impossible is. Want ik heb altijd gelijk. En daarom kan de melkboer dus eigenlijk nooit gelijk hebben.

Maar ach. Ik trek het nog steeds.
Wel.
Een beetje.
En u weet natuurlijk ook wel dat weergoden niet echt bestaan.
Want het weer, het weer wordt natuurlijk gewoon bepaald door the Adjustment Bureau*.

*Ja nu. U moet weten, ik zag dus zaterdag een voorstukje in de bios. Heerlijk. Want ik love conspiracy theories. Zeg nu zelf, u gelooft toch ook niet echt dat we op de maan geweest zijn?  Of dat u ook maar iets over uw eigen leven te zeggen hebt?
Neehee. Alles wordt geregeld door het bureau. En anders, nou anders, dan wordt het geregeld door het koningshuis. Of Obama. Of we leven in the Truman Show. Dat kan ook.

Vanmiddag komen mijn schoonouders aan.
Ze blijven een weekje.
Om mij te helpen, maar natuurlijk vooral ook om Kobus te zien.
De laatste keer dat ze Kobus, toen nog een behoorlijk rustig één jarig meisje, zagen, was in oktober.
Pfoe, are they in for a suprise!

Bezoek van de schoonouders betekent dat ik een week lang oppas aan huis heb.
En ik hoop maar dat ze the job description en kleine lettertjes van de reisvoorwaarden goed gelezen hebben.
Want deze oppas moet ook goed kunnen poetsen.
En koken.
En wassen.
Boodschappen doen.
Tuinieren.
Masseren.
Een mailing versturen voor de Nederlandse club.
Een kinderbedje in elkaar zetten.
Ramen lappen.
Geboortekaartjes schrijven. Als de enveloppen tenminste deze week eindelijk eens arriveren.
En misschien kunnen ze Kobus dan ook meteen even zindelijk maken deze week.
En daarnaast verwacht ik trouwens ook een koffer vol Nederlandse lekkernijen. U weet wel, een koffer met roze koeken, drop, tum tummetjes, stroopwafels, kaas, limonadesiroop, yokidrink, bitterballen van Dobbe, een paar Hollandse nieuwe, ontbijtkoek, chocomel, roggebrood, en meer van dat soort dingen.

Maar weet u wat nu echt tof zou zijn? 
Als één van hen een weekje bij de lokale provincie gaat werken. Zo moeilijk is mijn baan namelijk echt niet.
Of dat Keesje er spontaan uitvalt bij hun komst. Dat mag ook.

Ik keek dit weekend eens op zolder.
En ik weet dus niet hoe het bij u zit, maar ik vind zolders dus spannend.
Ten eerste het beklimmen van de trap. Dat is meestal al een hele onderneming.
En dan het kijken.
Spannund dat ik dat altijd vind!
Vooral vroeger op de zolder van mijn oma.
Want ik wist nooit wat ik er nu weer zou aantreffen.
Meestal was het iets dat ik mocht houden.
Dus dat was altijd goed.

Zaterdag op de zolder van the MilkMansion trof ik vooral hitte.
Tezamen met een heleboel babyspulletjes.

U begrijpt, eigenlijk lag ik liever op de bank. Een beetje zwanger te wezen.
Onder een plafondventilator en met een koel glaasje limonade on the side.
Maar nadat ik op zolder had gekeken, was er geen plek meer op de bank.

Mensen mensen, hoe is het mogelijk dat een klein schattig meisje zoveel kleding verzamelen in anderhalf jaar?
Mijn eigen walk in closet is er niets bij.

Ik zag dit lieve vestje. Kunt u geloven dat de melkboer dit ooit heeft aangehad?

Ik zag ook het vestje dat ik zelf voor Kobus gebreid had.
Klik hier voor een vijf maanden oude Kobus in de sneeuw inclusief zonnenbril en vest.

En dit rompertje.

En zo ging het maar door en door. Het ene rompertje was nog kleiner en schattiger dan het andere.
Alle unisex kleertjes gingen in de kast.

Alle meisjeskleren gingen in een grote doos, al dan niet tijdelijk terug naar zolder.

Eindelijk iets dat ik van mijn lijstje kan schrappen.
En als u mij nu dan wilt excuseren, dan ga ik even op mijn lege bank liggen.

Hallo. Hallo. Hallo.
Ik ben het.
U weet wel, Cisca.
Cisca van Kobus en co.
Ik ben een roze koeken Stieg Larsson junkie, die houdt van yokidrink, nooit haar bed opmaakt, woont in haar yogabroek, en in een kasteel also known as the MilkMansion, en op dit moment een warm lang weekend viert.
O, en ik heb trouwens overal jeuk. Vooral op mijn buik.
En ik wil graag een massage. Mijn kuiten en voeten snakken echt naar een goede behandeling. En misschien kan die masseur dan ook meteen mijn teennageltjes lakken en mijn bikinilijn scheren.

Enniewee, u weet wel wie ik ben, hè.
Gelukkig maar.

Want verder heb ik echt helemaal niets boeiend te vertellen. Hé, what’s new?
Of het moet zijn dat we morgen een feestje geven.
Een bbq feestje.
Als een ware Amerikaan bbq ik tegenwoordig namelijk ieder jaar met Memorial Day.
En omdat de melkboer en ik altijd wel in zijn voor een feestje nodigden we wat mensen uit.
En omdat de meeste mensen naar de kust of naar familie gaan met Memorial Day dachten we dat er niet zoveel mensen zouden komen.

Nu ja. Fout gedacht.
Het wordt druk morgen.  Op onze bbq.

En daarom haalde ik veel boodschappen, zowel gister als vandaag. En poetste ik, met behulp van de melkboer overigens en op mijn gemakje, het huis, en versierde de patio.
Maar nu wil ik dus wel een voetmassage.
Iemand?

Ja, beste mensen.
Moet u eens luisteren.
Ik wil eens even een hartig woordje met u wisselen vandaag.

Want kijk, ik snap echt wel dat u regelmatig logjes van mij verwacht.
Ik bedoel, daarom komt u hier tenslotte langs met zijn allen.
Voor een kijkje in mijn leven, een leuk verhaaltje, en soms laat u ook nog reacties.
Of nog leuker, u emailt, of stuurt cadeautjes op.
Coralie, ik at zojuist een tompouce!

Goed.
Op zich kan ik de logjesprestatiedruk best aan.
En inspiratie heb ik meestal ook wel.
Alleen logjes schrijven kost ook tijd.
En tijd heb ik dus niet.
En al helemaal niet de rest van deze week.

Vandaag kreeg ik namelijk post.
Zeer belangrijke post.
Post die sinds 9 januari 2010 onderweg is geweest.

En, nieuwsgierig als u bent, wilt u natuurlijk weten wat er dat pakje zat.
Nu ja.
Ik vertel u dat natuurlijk graag.
Ik schreef er al eens over.
Mijn verslaving.
En toen schreef ik ook over de magische datum van 25 mei.

Zondag zag ik trouwens ook eindelijk de film van deel 1.
Samen met vriendin L. Die heb ik namelijk ook verslaafd gemaakt.
En mede dankzij die film ben ik weer helemaal in the mood.

Dus, mocht u mij missen de rest van de week, dan weet u wat ik aan het doen ben.

Het is één van onze favoriete plekjes van the MilkMansion. De porch.

Op de porch hangt een gietertje annex vogelhuisje.
Toch wel min of meer voor de sier.

Maar kijk nou.
Er vinden allerlei bouwactiviteiten plaats in de gieter.
Dag en nacht vliegen de toekomstige papa en mama aan met stokjes en houtjes.

Zouden er in juni of juli nog meer babies in the MilkMansion geboren worden naast Keesje?

En herinnert u zich ons perzikboompje?

Het zit sinds vorige week bomvol met kleine perzikjes.

Wow. Wie weet eten we deze zomer perzikken uit eigen tuin.

En dan de groentetuin.
Ook die groeit en bloeit.
Ondanks het feit dat we al drie weken lang elke avond sla of spinazie eten, komt er geen einde aan.

Ook onze aardbeien doen het goed.
Alleen.
Ondanks een gespannen net over de planten wordt er nog steeds aan gegeten.
Ik vermoed dat ergens in de tuin een chipmunk (u weet wel, Knabbel en Babbel, maar dan in het echt) dan wel muis of slak zich regelmatig met een vol buikje aardbeien neervlijt voor een dutje.
En daar word ik wel behoorlijk chagerijnig van, dat begrijpt u.
Iemand tips?
Alles is geoorloofd, behalve moord.

En ach ja.
Tot slot ik dan, hè.

Ook ik groei. En groei. En groei.
Zodat ik dan hopelijk zeer binnenkort een gezonde en mooie Keesje kan baren.

Gelukkig kan ik mijn mooie teentjes nog net zien.

Wat een weekend zeg.
En het is alweer voorbij.
Past boem weg.
Ik haalde M. op bij het vliegveld, knipperde even met mijn ogen, en stond even later weer op het vliegveld om dr uit te zwaaien.
Zomaar vier dagen van mijn leven verschwunden.
Nu heb ik dat tegenwoordig ook wel met jaren, maar toch.
Maar toch, hè. Time flies when you are having fun.

Vandaag zat ik alweer vroeg fris en fruitig achter mijn bureau.
Een rapportje te typen, en een presentatie voor te bereiden.
Een presentatie ja.
U leest het goed.
Beste mensen, ik moet morgen presenteren.
En dan niet voor twintig mensen ofzo, maar voor een stuk of honderd.

Honderd mensen, met, daar ga ik tenminste voor het gemak even vanuit, tweehonderd oren, die allemaal komen om naar mij te luisteren.
Belangrijk en een stuk minder relaxed idee is dat deze honderd mensen ook tweehonderd ogen hebben, en met die tweehonderd ogen morgen allemaal naar mij gaan zitten kijken. Of naar hun BlackBerries natuurlijk. 
En nou zeg, het is maar fijn dat ik er deze dagen zo goed uitzie. En dat ik zulke leuke professioneel uitziende outfits heb om aan te doen.
Nu moet ik alleen nog zonder te vallen elegant door de zaal schrijden, en het podium beklimmen, en niet allerlei verstrooide hormonentaal gaan uitkramen.

Oh.
U wilt ook nog wat hoogtepuntjes van het weekend?
Nu. Ik zeg een Aziatische fushion diner met cocktails, praten, te weinig slapen, een dag in de zon bij de paardenraces met een boel bier, praten, te weinig slapen, een zondagochtendbrunch met mimosa’s, Cubaans eten met cocktails, praten, nog minder slapen, en ondertussen gingen we ook nog naar de film, een Chinees acrobatenenenormlenigemensen circus en won ik, wie immer, bakken met geld in het casino.
En wees gerust, ik dronk alleen maar virgin cocktails. En water.  En één blikje cola light. En perzik yokidrink. Veel perzik yokidrink.
Want vriendin M. weet natuurlijk wel wat ik echt wil uit het leven.

Deze week ben ik druk.
Het is een drukke volle week met een paar flinke werk deadlines, een bezoekende schoonzus en zwager, een almaar dikker wordende buik, en een peutertje dat wel erg enthousiast is onder al de aandacht van de bezoekende familie.

Maar, druk is ook fijn. Want na een drukke dag is niets zo lekker als heerlijk ontspannen.

Gister ging ik na een lange werkdag eerst naar de dikkebuikenyoga, en werd ik vervolgens ook nog door de melkboer mee uit eten genomen. Al mijn gedachtes over werkprojecten, deadlines, roze koeken en Colin Firth werden vervangen door kaarslicht, virgin blueberry martini’s, de heerlijkste sushi en lobster sliders, en de melkboer.

En vanavond was en is bijna nog beter. Want ik kwam thuis uit het werk, en er stond zomaar ineens al een heerlijke pan macaroni met groente op het fornuis te pruttelen. Ik kon zo aanschuiven en mee-eten, en heb zelfs niet eens iets opgeruimd of in de afwasmachine gezet.

Nu is het stil.
Kobus slaapt.
De melkboer stapte zojuist met zijn zus en zwager in de auto om naar New York te gaan.
En ik doe niets.
Ik zit niet achter de naaimachine, doe geen administratie voor de Nederlandse club, en ga niet naar de sportschool.

Ik ga zo naar bed.
Gewoon zomaar een keer om negen uur.
Vroeg naar bed met een goed boek.
Er zijn maar weinig dingen lekkerder dan dat.

Nou, dat logje van gister, dat bracht me dus op een idee. Een idee dat ik eigenlijk gepikt heb van Francine, want volgens mij schreef zij ooit ook al zoiets. Tsja, wat kan ik zeggen, beter goed gejat dan slecht bedacht?

Dames en heren, ik wil u vandaag graag verblijden met de lijst der lijsten, of te wel een lijstje met dingen waar ik van hou.

Ik hou van:

De melkboer en Kobus
Yokidrink
De MilkMansion
Uitwaaien op het strand
Molens
Pride and Prejudice
Warme geitenkaas
Spinazie uit eigen tuin
Heel hard van een heuvel naar beneden fietsen
Polders
Limonadesiroop
Dikke handdoeken
Gespartel in mijn buik
Baileys
De Middellandse Zee
Watermeloen
Zonsondergangen
Skeeleren op de dijk
De geur van pas gemaaid gras
Onze hangmat
Autorijden met de ramen open
Toetjes
Kermis
De Veluwe
Sushi
Lachen
Bier
Aardbeienplantjes
Vriendinnen
New York
Lente
De geur van babies
Warme sokken
Een glas Cola Light met ijsblokjes
Jurkjes
Dansen
De Efteling
Italië
Alle producten van Clinique
De billen van de melkboer
Thee
Viggo Mortensen
Naaien
Zon
The Antropologie
Lasagne
Bruiloften
Kamperen
Tijdschriften
Sneeuw
Colin Firth
Bioscopen
Meren
Zelfgemaakte tomatensoep
Laarzen
Nijmegen
Bibliotheken
Pubers
Varen
Chocoladepasta
Wandelen
Heet douchen
Amélie
Brieven krijgen
Emails krijgen
Sms’jes krijgen
Cadeautjes krijgen
Aandacht krijgen
NPR
De Griekse eilanden
Een schoon dekbed
Vliegen
De stem van Alan Rickman
State Parks
Mijn lieve nichtjes
Marokko
Yoga
Lepeltje-lepeltje liggen
The Food Network
Dropkrijtjes
Delftsblauw
Achtbanen
Lezen in bed
Zeiken

En ik moet u zeggen, dit is pas het begin van de lijst. Ik kan namelijk nog uren zo doorgaan. Maar daar zit u vast niet op te wachten. Het is natuurlijk überhaupt al de vraag hoeveel u nu gelezen hebt van dit logje.

Het is wel een echte aanrader, zo’n lijstje opstellen.
Voor het geval u het even niet meer ziet zitten of een enorme zeikbehoefte hebt.
Gelukkig heb ik dat nooit.
Alhoewel ik morgen natuurlijk ook best zo’n lijst kan maken met dingen waar ik niet van hou.

Hallo allemaal!
Vanuit de oostkust van de Verenigde Staten zwaai ik heel enthousiast naar u.
Ziet u het?
Of misschien voelt u het.
Want als ik heel hard zwaai, dan strooi ik lukraak pepernoten zweetdruppeltjes in het rond.

Lieve mensen en kinderen, het is hier een beetje warm.
En dan overdrijf ik niet.
Het is hier namelijk ongelooflijk ontzettend verschrikkelijk een beetje warm.
Zomaar ineens.
Ja nee echt.
Het is echt warm.
Zomaar ineens.
En dan overdrijf ik niet. Dat doe ik namelijk nooit.
En dus is het hier ongelooflijk onzettend verschrikkelijk warm.

Vandaag en gisteren was het boven de negentig graden. En ik heb het nu over Fahrenheit hè, dat begrijpt u.
Negentig graden Fahrenheit, dat is een soort magische grens.
Ergens heeft iemand ooit bedacht dat bij negentig graden het kookpunt ligt. Het kookpunt van mensen bedoel ik dan.
Het kookpunt van water ligt namelijk bij tweehonderdtwaalf. Of bij honderd.
Enniewee, boven de negentig is het dus niet meer leuk.
Dan worden mensen chagerijnig. En prikkelbaar. En mensen gaan zweten.
Later in het seizoen verschuift deze magische grens naar honderd graden.
Maar op dit moment is nog niemand gewend aan negentig.
En ik al helemaal nog niet.
Want van de week was het nog gewoon vijfenzestig. Of zoiets.
En mijn zwangere lijf heeft aanpassingstijd nodig.
Echt, ik ben nog niet klaar voor die zwetende kleffe nachten in bed.
Ik ben op dit moment al warmbloedig genoeg van mezelf.

En nu weet ik heus wel dat het op dit moment redelijk naar weer is in Nederland.
Koud. En winderig. En regenachtig.
Maar dat kan mij helemaal niets schelen.
Want ik heb het warm. En ik hou van zeiken. En soms overdrijf ik weleens.

Normaal gesproken zou ik mezelf niet willen omschrijven als een typische Margriet of Libelle lezeres. Ik bedoel, ik zag ze vroeger weleens liggen bij mijn schoonmoeder of de kapper, en misschien heb ik er toen weleens door heen gebladerd, maar ik ben natuurlijk meer een meisje van niveau. En dus lees ik Psychologie Magazine, de Groene Amsterdammer, de Knippie, de Glamour, de Linda of Opzij.

Maar, het is op dit moment niet normaal gesproken.
Want a) ik ben zwanger, b) de melkboer is op reis, c) ik woon in Amerika en heb weleens heimwee naar Nederland, d) er worden hier geen Libelles, Margriets dan wel Psychologie Magazines verkocht, en e) ik ben zwanger.

En nu wil het geval dat wij afgelopen zondag, u weet wel, toen wij Koninginnedag vierden, terwijl dat eigenlijk pas morgen is, maar omdat wij 30 april allemaal moeten werken, vierden we het al zondag, ook een rommelmarkt hadden.

En aan het eind van de dag zag ik ze.

Afgeprijsd van 1 dollar voor 10 cent.
10 cent!
Zo’n aanbieding kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Ik kocht trouwens ook nog een hele stapels Nederlandse boekjes en cd’s voor Kobus. Voor de broodnodige Nederlandse training. Ik hoor namelijk op dit moment de hele dag duck, bunny, dog, bye bye, en shoes. Alhoewel het gelukkig wel gecombineerd wordt met auto, bal, beer, huis, beker en meer van dat soort dingen. Maar toch. Nederlandse training heeft ze nodig.

En terwijl Kobus studeert op de Nederlandse taal slaapt en de melkboer zich volgooit met bier zijn zakencontacten onderhoudt, lees ik tegenwoordig ´s avonds de Libelle. Of de Margriet. Met een kopje thee erbij.
Al wegzwijmelend bij de lekkere recepten, de mooie foto’s van het Nederlandse landschap en steden, en, niet te vergeten, de aangrijpende waargebeurde verhalen.

Ja lieve mensen. Zo gaat dat dus. Als je naar het buitenland verhuist en moeder wordt.

En als u mij dan nu wilt excuseren, dan ga ik de laatste Libelle uitlezen. Hoe ik daarna verder moet gaan met het gewone leven weet ik nog niet.

Een mooi uitzicht ´s ochtends vroeg uit het slaapkamerraam

Eigenlijk komt het door Vita.
En door Astrid.
Zij loggen en tweeten namelijk continue over roze koeken. En daarmee wakkeren ze mijn al bestaande heimwee naar roze koeken alleen nog maar meer aan.

En toen kocht ik twee weekenden geleden ook nog een keukenmachine. Een hele sjieke.
Zoals een ware Nederlander betaamt, wachtte ik maanden op een kortingsbon, en op het moment dat ik die felbegeerde twintig procent korting kon krijgen, greep ik mijn kans en runde naar de winkel.

Nou ja, toen had ik dus Vita en Astrid, en de keukenmachine, en toen tweette de mama ook nog een roze koeken recept.

En ja, nou ja, ja, toen kon ik dus niet anders. Toen moest ik ze bakken. Ik kon aan niet anders meer denken dan aan roze koeken. Obsessief zou u het kunnen noemen.

En zeg nu zelf, ze zien er toch redelijk goed uit, of niet?

Alleen, daarna ging het mis.
Het was een beetje zoals bij sommige mannen. Het ziet er goed uit, maar als je een hapje neemt…

Ik geef het maar gewoon toe. Ik, Cisca, Martha Stewart in de dop en taartenbakster van het jaar, vond mijn zelfgemaakte roze koeken niet geweldig lekker.
Teveel boter en te weinig eieren luidde het vonnis van de melkboer. En ik was het voor de verandering met hem eens.

En nu ben ik dus gedoemd tot een leven waarin ik elk weekend roze koeken moet bakken.
Net zolang totdat ik het recept helemaal geperfectioneerd heb, en in staat ben tot de creatie van de ultieme roze koek.
Of ik moet terugverhuizen naar Nederland. Want daar liggen ze natuurlijk gewoon in de winkel.

Stel, je bent een meisje. Van ruim achttien maanden.
En afgelopen week moest je een keer heel lang wachten bij de apotheek.

Gelukkig hadden ze een heleboel autootjes om mee te spelen, dus je verveelde je niet.
En omdat je de autootjes zo leuk vond en zo goed had gewacht, zei mama dat je wel een autootje mocht uitkiezen.
Voor jezelf.

Dus, welk autootje kies je dan?

Precies.
De roze kever.
Het autootje dat elke fatsoenlijke vrouw zou uitkiezen.

O, en nu vergeet ik nog bijna te zeggen dat u een interview met mij kunt lezen op love2bemama.com. Een interview over al die niet zo smeuïge details van mijn leven die u altijd al wilde weten.

Het was dit weekend echt heerlijk lenteweer.
En met heerlijk bedoel ik dus echt heerlijk hè.
Boven de twintig graden heerlijk.

En dus deden we al die dingen die gedaan moeten worden als het heerlijk weer is.

Zoals daar zijn:

Fietsen.
IJs eten.
Wandelen.
Buiten spelen.
Sla, spinazie en andijvie planten.
In de zon op de porch zitten.
Barbecueën.
Schommelen.
Boodschappen doen.
Rijbewijzen verlengen.
250 dues brieven printen, vouwen en versturen.
Slapen.
Veel slapen. In de zon. In de hangmat.

En ja, we speelden ook in de zandbak.

Elke dag.

Dat moet.

Als het boven de twintig graden is.

En ziet u die koelbox, daar links in de achtergrond?
Dat vulde ik maar weer eens dit weekend. Omdat onze koelkast alweer kapot is. En we moeten ook weer een week op een nieuw onderdeel wachten. En dat in het land waar meubels binnen 24 uur bezorgd kunnen worden.

Ach ja, het is te warm om me er druk om te maken.

Pfoe.
Nou.
Of nog beter gezegd, pfoenouzeg.

Ik moet even wat kwijt.
Over hoe ik weer eens iets kwijt ben.
Deze keer is mijn fototoestel de dupe. Ik heb de halve MilkMansion al steen voor steen afgebroken, maar ik weet echt niet waar het is.

En daar word ik dus chagerijnig van hè. Van dingen die kwijt zijn.
Want kwijte dingen wil ik juist altijd hebben als ze kwijt zijn.

Zoals nu.
Ik moet nú mijn fototoestel hebben.
En dat wil ik dan weer kwijt.
Aan u.

Het noodlot sloeg afgelopen zondag toe. Toen we gingen fietsen. En ik mijn fototoestel aan de melkboer gaf. Zodat hij een foto kon maken. Van Kobus op de fiets.
Dat vergat hij. Net zoals hij ook is vergeten wat hij daarna met het fototoetsel heeft gedaan.

Eigenlijk is het dus allemaal zijn schuld. Zoals meestal alles zijn schuld is.
Zo gaat dat. Als je de man van Cisca bent.

Gelukkig heeft hij net sushi gehaald.
Nu alleen nog even het huis weer opbouwen en mijn fototoestel vinden, en dan ben ik weer helemaal tevreden.

Nou nog één keertje dan.
Een laatste logje over de sneeuw.
Hierna hou ik erovermee op.
En ga ik lekker op het strand liggen.

Gister sneeuwde en sneeuwde het. De hele dag.
En het stormde en stormde. Heviger dan afgelopen weekend.
Het onweerde zelfs. En dat schijnt vrij zeldzaam te zijn tijdens een sneeuwstorm.

Twee van de bomen in onze voortuin hadden het zwaar. Ik denk dat er zeker tien takken onder de sneeuw liggen, waaronder een paar flinke.

Uiteindelijk viel er ongeveer net zoveel sneeuw als zaterdag.
En ligt er dus nu bijna anderhalve meter sneeuw.
En dat is veel, kan ik u vertellen.
Indrukwekkend veel.
We zijn vandaag weer vrij. Alle scholen en bedrijven zijn dicht, en de binnenwegen zijn nog niet goed schoongemaakt.

Ik De melkboer is net begonnen om voor de zoveelste keer sneeuw te ruimen.
Het grootste probleem is dat de bergen sneeuw zo hoog zijn, dat het heel zwaar is om de rest weg te schuiven.
Want sneeuw gooien op een berg van al bijna twee meter lukt maar met moeite.

Maar ja, de oprit moet schoon. En de auto’s uitgegraven.
Dat begrijpt u.
Want we hopen dat we morgenochtend gewoon kunnen vliegen.
Naar de zon.
Naar dertig graden.
Naar carnaval op Curaçao.

Een groter contrast bestaat bijna niet.