Nou nog één keertje dan.
Een laatste logje over de sneeuw.
Hierna hou ik erovermee op.
En ga ik lekker op het strand liggen.

Gister sneeuwde en sneeuwde het. De hele dag.
En het stormde en stormde. Heviger dan afgelopen weekend.
Het onweerde zelfs. En dat schijnt vrij zeldzaam te zijn tijdens een sneeuwstorm.

Twee van de bomen in onze voortuin hadden het zwaar. Ik denk dat er zeker tien takken onder de sneeuw liggen, waaronder een paar flinke.

Uiteindelijk viel er ongeveer net zoveel sneeuw als zaterdag.
En ligt er dus nu bijna anderhalve meter sneeuw.
En dat is veel, kan ik u vertellen.
Indrukwekkend veel.
We zijn vandaag weer vrij. Alle scholen en bedrijven zijn dicht, en de binnenwegen zijn nog niet goed schoongemaakt.

Ik De melkboer is net begonnen om voor de zoveelste keer sneeuw te ruimen.
Het grootste probleem is dat de bergen sneeuw zo hoog zijn, dat het heel zwaar is om de rest weg te schuiven.
Want sneeuw gooien op een berg van al bijna twee meter lukt maar met moeite.

Maar ja, de oprit moet schoon. En de auto’s uitgegraven.
Dat begrijpt u.
Want we hopen dat we morgenochtend gewoon kunnen vliegen.
Naar de zon.
Naar dertig graden.
Naar carnaval op Curaçao.

Een groter contrast bestaat bijna niet.

Ik wilde dit weekend eigenlijk loggen over waarom ik denk dat de melkboer alleen maar meisjes kan maken.
Maar u bent natuurlijk helemaal niet in geïnteresseerd in dat soort blablabla verhalen.

U wilt actuele berichten.
Over het weer.
Rechtstreeks vanuit de oostkust van de VS.
En dat snap ik.
Want het weer is hier behoorlijk spectaculair.
En zelfs in Nederland is het overal op het nieuws.
Ik kreeg zomaar een email van iemand van Radio 1, mensen mensen, ik word nog eens beroemd.
Van vrijdagavond tot zaterdagmiddag sneeuwde het.
En er kwam een boel naar beneden.
Uiteindelijk viel er 28.6 inch. En dat is ruim zeventig centimeter.

En mensen, ik kan u zeggen, zeventig centimeter is echt veel.
Dat is dijhoogte. Of om de melkboer te citeren na het leegschuiven van de oprit: ‘Ik kreeg er bijna een koud kopje van’.

Deze foto’s zijn van ’s ochtends vroeg.
Toen de melkboer nog dacht wij nog dachten dat we elk uur sneeuw gingen schuiven zodat we aan het eind van de dag niet alles in één keer hoefden te doen.

Aan het eind van de dag kwamen de sneeuwschuivers al een keertje langs. En konden wij dus even naar buiten. Eerder werd er trouwens gelanglauft bij ons in de straat.

Er zijn erg veel takken van de bomen gebroken door het gewicht van de sneeuw. Er was ook veel stroomuitval, maar gelukkig viel het bij ons in de buurt mee.

En kijk nou, het zijn de melkboer en Kobus. Even een frisse neus voor Kobus aan het eind van bijna twee hele dagen in huis.

Vandaag en morgen ligt het openbare leven hier grotendeels stil. De luchthaven is dicht. En ook de meeste winkels, bedrijven, sportscholen en bijvoorbeeld kerken zijn niet open. Wat er maandag gaat gebeuren, is nog even afwachten.
Ik wacht vooral even af wat er woensdag gaat gebeuren. Want er wordt nog meer sneeuw voorspeld. En helaas doen mijn vrienden van het weerbericht nog geen uitspraken over de hoeveelheden. Maar het zou wel weer eens een flinke storm kunnen worden. En dat vind ik niet leuk. Want wij vliegen vrijdagochtend heel vroeg naar Aruba.
En ik neem mijn spaarzame onbetaalde vrije dagen natuurlijk niet op om in een sneeuwstorm thuis te zitten.
Neehee, die dagen wil ik graag doorbrengen in de zon.
Echt heel graag.

Zojuist ging ik even naar de supermarkt. En voor de duidelijkheid, zojuist was rond een uur of half tien ’s avonds.
En bij aankomst zag ik het al.
Het was druk.
Super druk.
De parkeerplaats was afgeladen vol.
Echt, het leek wel alsof er voetbalplaatjes gratis televisies werden uitgedeeld.
En de supermarkt itself was geplunderd.
Geen brood meer. Geen yoghurt, bijna geen chips, en bijna geen melk en jus d’orange.
En nu is zondag Super Bowl zondag. Dus ik begrijp dat de chips op was.
Maar de rest?

De rest was op, omdat er morgenavond sneeuw komt. Veel sneeuw.
En bij berichten van sneew gaan alle Amerikanen los, en wordt er massaal gehamsterd.
Al staande in de rij dacht ik even dat het einde van de wereld nabij was, en ik de aankondiging had gemist.

Op zich komt zo’n ingesneeuwd weekend best goed uit, want dan hebben we lekker de tijd voor eindeloze sex om te klussen en knutselen in de MilkMansion.
En ik heb de boodschappen in huis, dus ik hoef me nergens zorgen over te maken.
Alleen vraag ik me wel af waarom de sneeuw nu alweer in het weekend komt.
Want ik wil heel graag een snowday van het werk.
U weet wel, zo’n vrije dag waarvoor je dan ook betaald krijgt.
Want betaalde vrije dagen heb ik zelden. En ik wil er dus één.

Ik wil trouwens ook graag op vakantie.
Naar de zon.
En ik wil een iPhone.
En die nog altijd zeer gewilde teleporteermachine.
En wereldvrede natuurlijk.
Dat wil ik ook.

O, ik wil trouwens het allerliefst borrelnootjes. Van Duy.vis.
Want ik ben zwanger.
En ik wil borrelnootjes.
En dat is de moraal.
Van dit verhaal.

Kobus weet niet zeker of ze wel zin heeft om naar Aruba en Curaçao te gaan.
Want zeg nu zelf, wat moet je daar nu als 16 maanden oude peuter?

Bij twijfels is het altijd verstandig om je in de materie te verdiepen.

En bijvoorbeeld de lokale taal te leren. Zodat je bent voorbereid op iedere situatie.
Want stel je voor dat je verdwaalt.
Of zin hebt in een bekertje melk. Of een ijsje.
En bovendien is het handig om zelfredzaam te zijn, zodat je niet volledig afhankelijk bent van je ouders.
En dan hoeft je moeder zich ook niet druk te maken als ze eens een dagje iets voor zichzelf wil doen.

De situatie wordt vanuit allerlei verschillende invalshoeken bekeken.

En uiteindelijk, na lang nadenken en inlezen, neemt ze een beslissing.

Ja, ze heeft er echt zin in.
Net als dr papa en mama.

Gelukkig, mijn fototoestel deed het nog!

Tadaaaa!

Ik kan het wel, hoor.
Rekenen.
En stofjes aan elkaar naaien.

Dit weekend maakte ik opnieuw alsnog het topje. In de goede maat.
Ik gebruikte de log van Candace en Dana als inspiratie. En natuurlijk een stofje van IKEA.
Voor deze zomer is het een jurkje, en volgende zomer kan Kobus het hopelijk aan als tuniekje.
Het fotomodel ligt helaas al te slapen, na een opnieuw zeer inspannende dag met onder andere rennen, klauteren, spelen, ontdekken, uit de planten eten, de trap opklimmen en weer afdalen, alle keukenkastjes opentrekken, en de badkamer onderspetteren, op het programma.
Foto’s van Kobus in het jurkje volgen dus nog.

En dat is hoognodig, zag ik, want ik heb sinds 5 december geen foto’s meer gemaakt van haar.
Hoe kan het nu, dat je twee maanden geen foto’s van je kind maakt? *schaam*
Er zit straks een heel gat in haar fotoalbum. Wat ik nog steeds moet maken. *schaam*
Maar, voor het geval u mij een slechte moeder vindt, ik wil wel even gezegd hebben, ik maak dan wel geen foto’s van mijn kind, maar ik naai wel leuke jurkjes voor dr.

Ondertussen schilderden de melkboer en ik dit weekend ook nog onze slaapkamer.
In de zeer romantische tint tranquil pond.
En dat terwijl onze huiskamer al geschilderd is in de tint shaded path.
Ja, het is me hier een sjieke boel. In de MilkMansion.

Want voor de duidelijkheid, zometeen ga ik naar bed.
En loop ik dus over het shaded path, en ik vlei mijn moeie lijfje dan neer aan een tranquil pondje.
Onderweg kom ik door de gang en ik ga ook even langs de badkamer.
Die zijn gewoon beigeachtig.
Maar dat zeg ik verder tegen niemand.
Want hier in the MilkMansion heet beige namelijk honey sand.

En toen was het weer eens hoognodig tijd voor een feestje in de MilkMansion.
Morgen is de jaarlijkse new memberborrel voor de Nederlandse club.

En op zich is het natuurlijk een beetje een vreemd fenomeen. Het fenomeen van naar het buitenland verhuizen, en daar dan samen te scholen met andere mensen uit het moederland.
Maar toch vind ik dat af en toe fijn. Fijner dan ik van te voren had verwacht.
En daarom, en omdat ik nooit nee kan zeggen, terwijl dat soms wel eens slim is, ben ik secretaris van de Nederlandse club, en is hier morgen de new memberborrel.
En ok, ik hou ook wel van een feestje. Dus daarom ook.

Vandaag maakte we een grote huzaren- en zalmsalade. Met uit Nederland meegesmokkelde augurkjes.
En omdat ik weet, dat u hier ontzettend in geïnteresseerd bent, zal ik voor u de rolverdeling hier in huis nogmaals uiteen zetten. En dit mede omdat zij mij hieraan herinnerde, terwijl ik vanmiddag enthousiast tweette, dat ik 4 kilo aardappels aan het schillen was.
Beste mensen, die vier kilo en het woord ik was literaire vrijheid, ik geef het eerlijk toe.

In totaal schilden we bijna drie kilo aardappels, en daarvan heb ik er drie geschild. En dan bedoel ik niet drie kilo, maar drie aardappels.
Ik zou wel graag tot mijn verdediging willen aanvoeren dat ik augurkjes, worteltjes, zilveruitjes en zalm heb gesneden. En ik heb de doperwtjes gekookt.  En de dressing gemaakt. En ik heb vleeswaren rolletjes gerold. En een gedeelte van de boodschappen gedaan.
Maar de melkboer heeft alle aardappels geschild.
Precies zoals het moet. Van mij.

Ja, en toen was het weekend al weer voorbij.
En ik kan u allen vertellen, ik deed echt helemaal niets boeiends.
Dus ja, dat belooft wat voor dit logje.

Want ik wil u eigenlijk niet lastig vallen met alle huishoudelijke en administratieve klusjes die ik deed. Of het moet zijn, dat we eindelijk gezwicht zijn voor digitale televisie. Want we hadden ondertussen nog maar vijftien televisiezenders. En ook al kijken we maar weinig televisie, ik miste Project Runway toch te erg. Dus, vanaf morgen zijn we hip. En hebben we iets van honderd televisiezenders.

Maar ja verder.
Verder kookte en bakte ik eigenlijk vooral.
En dus komt hier weer zo’n Martha Stewart logje.
En het zou wel eens kunnen dat die de komende maanden nog vaker langs komen. Martha Stewart logjes. Just so you know.
Want ik bak, kook, naai, knutsel, en brei wat af.
Als ik niet slaap. Want dat doe ik ook graag.

Maar dit weekend hè?
Dit weekend bakte ik dus een echte appelbosvruchtentaart.
Met amandelspijs. En appelbosvruchten.

Het ging ongeveer zo.

Ik beval vroeg de melkboer vriendelijk een deegje te kneden. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, en het gras maaien, deeg kneden doe ik niet.
En omdat de melkboer zeer volgzaam is, mixte hij 250 gram bloem, 75 gram basterdsuiker, 125 gram boter, een eidooier en een scheutje melk tot een deegje.
En terwijl dit deegje een uur rustte, schilde hij vijf appels. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, het gras maaien, en deeg kneden, appels schillen doe ik ook niet.
En, begrijp me niet verkeerd, dit is niet alleen uit principe, het is ook omdat de melkboer al deze dingen gewoon beter kan. En ik heb er geen problemen mee om dat toe te geven. Zo ben ik.

Ik sneed de appels wel in blokjes. En mengde ze met 100 gram amandelspijs, 25 gram geraspte amandelen, 50 gram suiker, en 150 gram bevroren bosvruchten.
Ik knutselde van het geheel een leuk taartje, zette het in de oven, en at meteen de helft op. Met slagroom.

The end.

Ok, ik geef nu vast toe dat dit geen orgineel logje wordt, maar toch, ik moet het vragen.
Want u begrijpt natuurlijk nu wat er de afgelopen maanden vooral door mijn hoofd ging.
O, wat zien de wc potten van de MilkMansion er mooi uit van de binnenkant, en o, wat slaapt mijn bed toch lekker.
Ik vraag me namelijk de hele tijd af hoe het nu verder moet met kobusenco.com.
Want ja, Kobus is Kobus, die geen Kobus heet, maar hoe moet dat dan met de ongeboren beeb? Noemen we die Co, zoals zij al met tegenzin voorstelde?
Persoonlijk vind ik dat dus niet echt iets. …Excuses voor alle Co’s die hier meelezen…
En helaas, ik ben volkomen ongeïnspireerd, en de melkboer heeft ook nog geen brainwave gehad, zoals de vorige keer. Hij komt niet verder dan Nummer Twee.
Na lang beraad, ik overlegde zelfs met mijn moeder, heb ik besloten om maar gewoon uw hulp en advies in te winnen.
Dus, wat denkt u? Heeft u suggesties voor the working title, en dus de lognaam, van de nieuwe melkboerbeeb?

Nogmaals bedankt trouwens voor al uw felicitaties, via log, mail en twitter. Wat is dat bijzonder!

Ja luister lief lezersvolk, ik wil best loggen. Echt wel.
En ik heb inspiratie genoeg.
Ik kan loggen over hoe leuk het is om al die reacties te lezen op het vorige logje. Bedankt, jullie zijn allemaal zo lief!
En ik kan loggen over hoe gezellig het feest met Oud en Nieuw was. En het feestje waar we gisteren waren. En dat we echt hele lieve vrienden hier in de VS hebben.
Ik zou ook kunnen loggen over hoe ik denk dat Oud en Nieuw zonder vuurwerk verboden zou moeten worden. Of over hoe geweldig lekker onze zelfgemaakte oliebollen en appelflappen waren.
En over hoe ook wij, net als zij, sinds kort de baby Jezus van onze kerststal kwijt zijn. En dat is natuurlijk een ramp. Liever een herder, een koning of een Jozef kwijt dan de baby Jezus.
Ook altijd interessant is het feit dat Kobus opnieuw een kies krijgt, en dat gaat natuurlijk gepaard met een boel poep en wat niet meer zij, en ik zeg u, poepbroeken verschonen als je zwanger bent is echt niet tof.
Of weet u, onze Bugaboo heeft twee lekke banden, en de melkboer twee linkerhanden. Dus moet ik zometeen zelf aan de slag vermoed ik. En ik heb vorige week ook al de nieuwe lamp in de eetkamer opgehangen.

Maar, waar het allemaal op neer komt, is dat ik echt geen tijd heb.
Want van de kerstbonus van de melkboer, en dit is een belangrijk detail, dus ik herhaal het nog eens, van de kerstbonus van de melkboer kocht ik gister een Wii.
Zelf krijg ik namelijk geen kerstbonus. Dus wat moet je dan. Dan gebruik je de kerstbonus van je man. Want die wist toch geen goede bestemming.
Dus, ik speel vandaag de hele dag spelletjes. En ik bowl. En ik maak mezelf nog fitter dan ik al ben. En, ik probeer de melkboer te overtuigen van het feit dat dit een zeer nuttige investering is. De melkboer is alleen zeer lastig te overtuigen van de nut en noodzaak van een Wii. Gelukkig maar, dat ik zelden rekening hou met zijn mening.

U zit er op te wachten, hè?
Op de lijst met al mijn goede voornemens voor 2010.

Dus.
Hier komt ‘ie.

In 2010 ga ik:

• Vaker mijn vriendinnen bellen en mailen.
• Minder zeiken tegen de melkboer.
• Elke dag het huis stofzuigen.
• Minder loggen, twitteren en televisie kijken.
• Of juist meer.
• Vroeger naar bed.
• Iedere ochtend mijn haar föhnen.
• In Washington DC of in Brussel werken.
• Vaker sporten, gezonder eten, kilo’s afvallen, aardiger doen, en meer genieten van het leven.
• En, ik ga stoppen met het eten van Ben & Jerry’s ice cream. Ik ga 100% afkicken. Echt. Geloof me. Ben & Jerry’s is bad for you.

Don’t worry.
Ik doe niet aan goede voornemens.
Mensen, dat heb ik helemaal niet nodig. Ik ben één en al goedheid.

Maar vooruit.
Speciaal voor u, en mezelf, heb ik voor 2010 een goed voornemen.
Ik ga namelijk een kindje uitbroeden.
En baren, gezond en wel, binnen een uur, ergens halverwege het jaar.

2010 wordt, net zoals elk jaar, weer super bijzonder.
Alleen dat feest morgenavond, dat wordt dus minder. Terwijl ik proost op het nieuwe jaar met de dronken meute. Ik had de geenborstvoeding nietzwanger maanden dus echt beter moeten benutten.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Ik heb vandaag niet zoveel te vertellen.

Alleen dit.
Zoals u wellicht weet, woonde ik ooit in Marokko.
En daarnaast bracht ik ook velerlei vakanties daar door.
Eén van mijn favoriete recepten uit Marokko is harira, Marokkaanse soep.
De lekkerste harira van Nederland at ik trouwens ooit bij het Turkse restaurant Ankara in Nijmegen. Maar dat terzijde.
Harira wordt meestal gegeten tijdens de Ramadam, maar harira is lekker op elke dag van het jaar. En dan vooral in de winter.
Het is net als erwtensoep, maar dan nog beter.
Echt, u heeft harira nodig in uw leven.
Om de dipjes te boven te komen.
Wij aten het eerste Kerstdag en vandaag.

En dus, geef ik u Het Recept.
Voor de beste harira.
Snijd een uitje en een teentje knoflook. Veel goede recepten beginnen met deze zin, is u dat al eens opgevallen?
Ontvel vervolgens twee tomaten in kokend water, en snijd ook die in stukjes.
Fruit het uitje, de knoflook, en voeg de tomaten toe. Kruid dit met cayenne peper of voeg een pepertje toe. En ga een beetje los, wat pit het leven hebben we allemaal weleens nodig.
Voeg een liter water toe met twee bouillonblokjes, ik vind rundvlees lekker, maar groente kan ook.
Tot slot 75 tot 175 gram linzen erbij, afhankelijk van hoe vol u wilt zitten na het consumeren van een kopje soep, en laat dit ongeveer 60 minuten koken.
Afmaken met peper en flink veel verse munt en peterselie.
En die overgebleven munt, die kan dan in de thee. Of in een mojito. Whichever you like best.
Soms worden trouwens ook kikkererwten, vlees, eieren, rijst of couscous toegevoegd aan harira.
Dus, u kunt de soep nog helemaal pimpen naar eigen smaak!
En dat zijn vaak de beste recepten.

Bismillah!

En toen zaten we onverwacht een heel weekend opgesloten in the MilkMansion.
Geen feestje op zaterdagavond, niet naar de dierentuin met vrienden op zondag, maar ingesneeuwd in huis.
Tijdens de op een na zwaarste sneeuwstorm ooit in de Philadelphia area.

Vrijdagnacht begon het te sneeuwen. Zaterdagochtend gingen we in de sneeuw even snel naar de supermarkt, die overigens in verband met de storm en Kerst volledig geplunderd was, en zaterdagavond lag er al een flink pak.

We namen het er lekker van. Zomaar een vrij weekend!
We sliepen uit, dit werd overigens mede mogelijk gemaakt door Kobus, versierden de kerstboom met witte lichtjes!, keken twee films, speelden ons favoriete bordspel Puerto Rico, aten lekkere hapjes, schreven kerstkaarten, stookten de kachel nog eens extra op, namen Kobus mee op de slee, ik bakte een appeltaart en had eindelijk eens tijd om zonder schuldgevoel Dragon Quest IV op de DS te spelen.

En al deze dingen waren extra leuk. Omdat we toch niets anders konden doen.

Speciaal voor Annelyse: de kerstboom.

Er viel zo’n zestig centimeter sneeuw.

De melkboer verschoof een boel sneeuw. Hij liep zo te klagen dat ik vermoed dat hij morgen behoorlijke spierpijn heeft. Gelukkig is hij zo gespierd en goed getraind dat al dat schuiven hem makkelijk afging.

Maar mag ik nog even klagen?
Want ik snap dus niet waarom die storm niet op maandag langskwam.
Dat had ik nog zo gehoopt.
Een sneeuwstorm op maandag is namelijk veel toffer dan een sneeuwstorm op zaterdag.
Dat begrijpt u.
Maar helaas. Morgenochtend doe ik weer gewoon wat ik bijna elke maandagochtend doe.
Zeiken over dat ik moet werken en dat het maandagochtend is, en ik zin heb in een bagel.

In onze kamer staat een kerstboom.
Een echte!
Hij of zij is nog helemaal leeg, kaal en onversierd.
En daar moet natuurlijk verandering in komen.
Alleen dat wil niet zo lukken.

Het zit zo.
Toen we naar de MilkMansion verhuisde, vond ik het een leuk idee om onze porch te versieren met kerstlampjes.
En dat was ook een leuk idee. Tijdens feestjes en op zwoele zomeravonden brandden onze lampjes dat het een lieve lust was.

Ik maakte de lampjes op de porch nogal goed vast. Want stel je voor dat ze wegwaaien. Of nog erger, dat iemand ze wil stelen.
Maar nu heb ik dus geen lampjes voor mijn boom.

Gisteravond toog ik daarom naar de K-Mart.
Voor lampjes. Specifieker gezegd, voor witte lampjes aan een groen koord.
En die kon ik dus niet vinden.
Ik vond wel blauwe, roze, rode, groene en multi color aan groene en witte snoeren.
Alleen die wil ik niet.
En dus volgde vanmiddag in mijn lunchpauze een bezoek aan de enorme K-Mart in de buurt van mijn werk. En vanavond na het eten bezocht ik de Superstore Walmart. En vervolgens ook nog het tuincentrum.
En gekleurde lampjes zijn blijkbaar hipper dan hip. Ze liggen namelijk overal.
Of ze zijn juist helemaal niet hip en niemand koopt ze. Dat kan ook natuurlijk.

In ieder geval zit ik nu thuis.
Met een boom zonder lichtjes.
Want ik hou dus niet van gekleurde lichtjes.
Ik wil witte lichtjes aan een groen snoer. Gewoon normale.

Ik ben radeloos, en denk dat ik ze moet gaan jatten.
Ergens uit de tuin van één van de buren. Of van mijn eigen porch.

Terwijl ik nog steeds wacht op mijn nieuwe host, wat fotootjes.

Het sneeuwde hier zaterdag de hele middag en avond.

En dus konden we vanochtend sleeën.

In de voortuin van de MilkMansion.

Ben ik toch nog blij dat ik niet van de week met die winterslaap ben begonnen.

Ik weet niet hoe het bij u is, maar ik moet er altijd aan wennen.
Elk jaar weer.
Ik weet wel dat het net Halloween is geweest, en Thanksgiving, en dat het komend weekend al weer Sinterklaas is.
De tuin ligt vol met blaadjes, er staat af en toe best een guur windje, en het regent dagen achter elkaar. Voor zaterdag wordt er zelfs sneeuw voorspeld.
De dagen worden korter, het is donker als ik thuis kom uit het werk, en de schoorsteen van de MilkMansion moet geveegd worden, zodat de open haard aan kan.
En toch moet ik er elke keer weer aan wennen.
Wennen, aan het krabben van de auto.
Vanochtend was het zover.
Een dichtgevroren voorruit.
Ik ga even een winterslaap houden. Maakt u me ergens in april wakker?

Komende donderdag is het Thanksgiving.
Thanksgiving, 45 miljoen dode kalkoenen met cranberry saus, corn, sweet potatoes, pumpkin pie, American Football, familie, chaos op het vliegveld, en het enige vier dagen durende weekend van het jaar.

Ik moet u trouwens even vertellen over Black Friday, de vrijdag na Thanksgiving.
Black Friday is als Tweede Paasdag op de woonboulevard, en dan twee keer zo erg.
Of zeven keer zo erg. Dat zou ook kunnen.
Twee of zeven. Of misschien acht.
Ja. Black Friday dus. Tweede Paasdag op zijn Amerikaans.
Ik kan helaas dit jaar niet om twee uur ’s ochtends bij de Walmart in de rij gaan staan, om vervolgens een paar uur later iemand met Kobus mijn handtasje in zijn of haar gezicht te slaan.

Dit alles laat ik aan mij voorbij gaan, omdat ik naar Nederland ga.
Voor een lang weekend.
Met vriendin M.
We gaan vier dagen lang zeiken praten.
Over het leven. Over onze mannen. Over carrières, huizen, familie, babies, reizen, emigreren naar het buitenland, en wat nog meer.
Hopelijk hebben we nog tijd om te eten. En te shoppen. En vooruit, af en toe slapen is ook wel fijn.

Ja.
Wat ik dus wilde zeggen.
Ik ben er even niet.
Ik zit ergens in Noord-Holland.
Thanks te geven aan M., de liefste vriendin ooit.

De melkboer verdient trouwens ook wel wat thanks. Dat begrijpt u. Want die brengt namelijk zijn Thanksgiving door met Kobus. En vrienden. En een dode kalkoen.

Mensen, mensen, ik beleef van alles.
Ik beleef zoveel, dat ik gewoon geen tijd heb om het allemaal op te schrijven.

Maar alhier is het.
Of beter gezegd, alhier zijn ze.
De belevenissen, overpeinzingen en gedachten van Cisca van het afgelopen weekend.

• Een mens moet minstens één keer per jaar een Indonesische Rijsttafel eten.
• Alle badkuipen in de VS zijn ontiegelijk klein. Ook die in de MilkMansion.
• Hoe politiek incorrect is het concept Zwarte Piet? Wat moeten we als lokale Nederlandse club met de klachten die we elk jaar krijgen?
• Absinthe smaakt naar drop. En anijs. En het heeft meer dan 60 procent alcohol.
• Slapen is heerlijk. Vooral na een avond stad met glaasjes Absinthe.
• Komende week hoef ik maar drie dagen te werken.
• Kobus wordt te snel groot. Ondertussen is echt al het baby-achtige weg. Foetsie. Verdwenen.
• En moet ze nu wel of niet ingeënt worden tegen de Mexicaanse griep?
• En wanneer wordt ze nu eindelijk eens zindelijk?
• Colin Firth is echt een lekker ding.
• Het turkey, pumpkin and mashed potatoes dieet dat deze week bij iedere Amerikaan op tafel staat, spreekt mij niet enorm aan.
• Vliegen is ontzettend slecht voor het milieu. En toch doe ik het. Vaak. En veel.
• En als ik dit allemaal zo opschrijf, valt me toch op dat ik een rijke belevingswereld in mijn hoofd heb.
• Zo.

Eigenlijk, beste nieuwe toekomstige strak-in-het-vel zittende, sexy en tussen de 18 en 21 jaar oude tuinman van de tuin van de MilkMansion, hoeft u helemaal niets te kunnen.
Behalve bladeren harken. En bladeren oprapen. En bladeren in zakken doen.
En een beetje mooi zijn. In mijn tuin.

De MilkMansion heeft namelijk zo’n tien bomen in de tuin. En de BuurMansions ook. En die bomen hebben allemaal de herfst in hun bol. En ik hou niet van bladeren opruimen.

U weet waar ik woon toch? Of mag ik jij zeggen?
Ja.
Wilde rozenstruikweg 37. Dus.
In Pennsylvania.
Vast bedankt.

Ik schreef er al vaker over.
En misschien denkt u nu wel ‘o nee, niet weer’.
Maar ja, beste mensen, zoals oma altijd al zei, ‘het kan niet elke dag feest zijn’.

Dus.
Schrijf ik er maar weer eens over.
En leest u het maar weer eens.

Kobus bracht gisteren namelijk dit mee. Van de dagopvang.

Voor de duidelijkheid, dit is een zelfgemaakt knutselwerk. Zelf geplakt, beglitterd en ik geloof dat ze ook nog zelf haar naam erop heeft geschreven.
En ik snap gewoon echt niet hoe het kan.
Want ik weet echt nog hoe ze vorig jaar was toen ze werd geboren. En hoe ze eruit zag toen ze op mijn buik werd neergelegd.
Hulpeloos, vies, glibberig, klein, afhankelijk.

Ze zag eruit als een klein Chineesje.
En dat is op zich vreemd, want zo zien de melkboer en ik er niet uit.

Kleine meisjes worden snel groot.

Ik vraag me af of ze nog wel in Sinterklaas gelooft.
Ik wilde de beste man namelijk vragen om hier langs te komen, maar ja, om hem nou helemaal naar Amerika te laten komen, als ze toch al niet meer in hem gelooft, dat is ook zo’n duur grapje.
De vliegtickets voor Sint en de Pieten. En de overnachtingskosten.
Maar ja, als de Sint nu ook cadeautjes voor mij meeneemt, zijn die investeringen natuurlijk wel de moeite waard.

Ach ja, ik stop maar weer.
En dan ben ik er morgen of overmorgen weer, ok?
Met een verhaaltje over hoe snel Kobus groot wordt.
Of iets soortgelijks.

Beste mensen, ik ben natuurlijk helemaal geen slechte moeder. Ik ben moeder van het jaar (o nee, dat is zij), moeder van het decennium en moeder van de eeuw in één.

En maakt u zich geen zorgen, voor deze zeer arrogante uitspraak heb ik bewijs.

Dit is namelijk een winterjas. Een winterjasje voor Kobus.

En lezers, dit is niet zomaar een winterjas.
Dit is echte haute couture.

Met een bontkraag.

Voor het eerst maakte ik iets met een voering.

En ik zie u denken, wat een leuk lintje loopt er onderlangs die voering.
Lieve lezers, ik moet u zeggen, dat lintje bedekt iets.
Ik ben misschien wel moeder van het jaar, moeder van het decennium en moeder van de eeuw, maar ik ben zeker geen naaister dan wel ontwerpster van het jaar, het decennium of de eeuw.
En dan laat ik nu nog even buiten beschouwing dat ik de mouwen er achterstevoren in zette.

Kobus draagt nu de hele dag deze jas.
Zelfs binnen.
En dat blijft ze doen voor de komende tien jaar.
Want ik kan natuurlijk niet elk jaar een winterjas voor dr gaan maken.