Ja.
En nu zit ik dus thuis.
Eindelijk.
Mijn lang verwachte zwangerschapsverlof is begonnen.
Sterker nog, als ik niet oplet en geniet, is het alweer voorbij voordat ik er erg in heb.

Zwanger zijn, bevallen en vooral verlof hebben in het buitenland is vreemd.
Want al onze familie en de meeste van onze vrienden wonen ver weg.
In Nederland.
Of in Spanje.
En sommigen zitten op dit moment ergens op de camping in Zuid-Frankrijk.
Of op de Canarische eilanden.

En daarom krijgen we helaas niet elke dag allerlei mensen op kraamvisite.
En daarom heeft ook nog niemand van onze familie Keesje vastgehouden.
Of geknuffeld.
En dat terwijl hij zo mooi is.
En zo lief.
En zo knuffelbaar.

Gelukkig hebben we veel leuke vrienden in de VS, en wonen we in een super neighborhood.
Let u trouwens even op de spelling? Hier in de VS schrijven we neighbor. En color. En forty. De eerste keer dat ik forty las, moest ik twee seconden nadenken wat het betekende…
Tot nu toe heb ik nog geen één keer hoeven koken. Want iedere dag krijgen we een heerlijk zelfgemaakt maal voor onze neus. Gekookt door iemand uit the hood. Of door een collega. Of door vrienden.
En ok, we halen ook weleens iets af.

En gelukkig is er de post.
Elke dag zit onze brievenbus vol kaarten en cadeautjes.
Aan al de cadeautjes die ik van logvriendinnetjes krijg, ga ik een speciaal logje wijden, of misschien wel tien, we worden echt schandalig ongelooflijk verwend!

En gelukkig hebben we ook nog telefoon, internet en Skype.
Skype is de beste uitvinding sinds het wiel.
Of misschien eigenlijk wel een betere uitvinding.
Volgens mij zou ik prima kunnen functioneren.
Zonder wielen maar met Skype.

Ja echt.
De moraal van dit logje is dat ik soms best heimwee heb de uitvinding van het wiel overrated is.

Normaal gesproken zou ik mezelf niet willen omschrijven als een typische Margriet of Libelle lezeres. Ik bedoel, ik zag ze vroeger weleens liggen bij mijn schoonmoeder of de kapper, en misschien heb ik er toen weleens door heen gebladerd, maar ik ben natuurlijk meer een meisje van niveau. En dus lees ik Psychologie Magazine, de Groene Amsterdammer, de Knippie, de Glamour, de Linda of Opzij.

Maar, het is op dit moment niet normaal gesproken.
Want a) ik ben zwanger, b) de melkboer is op reis, c) ik woon in Amerika en heb weleens heimwee naar Nederland, d) er worden hier geen Libelles, Margriets dan wel Psychologie Magazines verkocht, en e) ik ben zwanger.

En nu wil het geval dat wij afgelopen zondag, u weet wel, toen wij Koninginnedag vierden, terwijl dat eigenlijk pas morgen is, maar omdat wij 30 april allemaal moeten werken, vierden we het al zondag, ook een rommelmarkt hadden.

En aan het eind van de dag zag ik ze.

Afgeprijsd van 1 dollar voor 10 cent.
10 cent!
Zo’n aanbieding kon ik natuurlijk niet laten liggen.

Ik kocht trouwens ook nog een hele stapels Nederlandse boekjes en cd’s voor Kobus. Voor de broodnodige Nederlandse training. Ik hoor namelijk op dit moment de hele dag duck, bunny, dog, bye bye, en shoes. Alhoewel het gelukkig wel gecombineerd wordt met auto, bal, beer, huis, beker en meer van dat soort dingen. Maar toch. Nederlandse training heeft ze nodig.

En terwijl Kobus studeert op de Nederlandse taal slaapt en de melkboer zich volgooit met bier zijn zakencontacten onderhoudt, lees ik tegenwoordig ´s avonds de Libelle. Of de Margriet. Met een kopje thee erbij.
Al wegzwijmelend bij de lekkere recepten, de mooie foto’s van het Nederlandse landschap en steden, en, niet te vergeten, de aangrijpende waargebeurde verhalen.

Ja lieve mensen. Zo gaat dat dus. Als je naar het buitenland verhuist en moeder wordt.

En als u mij dan nu wilt excuseren, dan ga ik de laatste Libelle uitlezen. Hoe ik daarna verder moet gaan met het gewone leven weet ik nog niet.

Als u wilt weten wat ik zaterdag deed, dan kunt u het beste dit lezen.
En gister, nou gister deed ik dus dit. Alleen dan minus de sleutel. En minus het bier. En, minus het mooie weer. Want het regende de hele dag. Net als vandaag trouwens. Bleg.

Wat wel hetzelfde was, is dat de melkboer alweer in Chicago zit.
Voor het vierde achtereenvolgende jaar. En toevallig ook nu weer precies met Koninginnedag.

Zou hij dan echt niet van bier houden?
Dat heb ik eerlijk gezegd namelijk nog nooit gemerkt.
Misschien houdt hij niet van verkleden in oranje kleren. Of schaamt ie zich voor mij.
Maar ik zie er altijd heel leuk uit.
En dan vooral met Koninginnedag. In mijn oranje boa. En in het openbaar draag ik dan ook nog een bijpassend broek en truitje.
En zeg nu zelf, wie houdt er nu niet van spijkerpoepen? Goed kunnen spijkerpoepen zie ik dus echt als een verrijking van het leven. Echt, u moet het ook eens proberen. En die squats zijn ook nog goed voor de dijspieren.

Ach ja, Kobus en ik vermaken ons ook wel zonder de melkboer.

Kobus rende vooral de hele dag.

Alleen tijdens het eten van de verplichte oranje dingen, zat ze stil.

Mandarijntjes. Zou de Koningin die ook op Koninginnedag eten? Tezamen met een wortelsoepje, een pompoenstamppot en een gestoofd goudvisje?
En dan natuurlijk een oranje tompouce toe.

En ik wil heus niet altijd loggen over eten enzo.
Maar ik heb dus zin in een tompouce. Oranje of roze bekleding geen bezwaar.

Wanneer ik zwanger ben, heb ik iets meer last van heimwee dan normaal.
Ik wil mijn ouders zien, mijn zusje en haar dochtertjes, en mijn vriendinnen.
Ik wil babykleertjes kopen bij de HEMA, wandelen door de polder, en gefrituurde mosselen eten op de markt.
Ik wil aangesloten worden op een infuus van tum tummetjes, roze koeken en dropkrijtjes.
En dat allemaal minstens één keer in de week.

Nu het einde van de zwangerschap dichterbij komt, voel ik me ook meer vast en gebonden hier in de VS.
Want wat als er in deze laatste twee maanden iets met één van mijn ouders of schoonouders gebeurd? Dan kan ik dus niet naar Nederland. En nu weet ik ook wel dat die kansen nihil zijn, en bovendien, voor hetzelfde geld hangt er een aswolk boven heel Europa, maar toch.
Maar toch, hè.

Maar toen.
Toen liep ik afgelopen vrijdag door de supermarkt.
En ik kreeg een sms’je.
Ik zou toch wel willen zeggen dat het één van de betere sms’jes was die ik ooit kreeg. Op al die liefdesbetuigingen en ge.ile sms’jes van de melkboer na dan.
Vriendin M. sms’te. Met de boodschap dat ze ineens bedacht had dat ze met Hemelvaart wel op bezoek kon komen. Bij mij.

Pfoe.
Ik moest even opzoeken wanneer het Hemelvaart is, want daar doen we niet aan hier in de vreemde, maar daarna voelde ik me alsof ik de staatsloterij had gewonnen, eindelijk een iPhone had, gepromoveerd was tot directeur van mijn afdeling, een pakje uit Nederland kreeg met liters vanillevla en een echte Limburgse kersenvlaai, alle oorlog en honger in de wereld voorbij was, Kobus en co een miljoen lezers had per dag, en ik gewoon strak in mijn vel zat en al mijn leuke kleren weer aan kon.
Helaas was dat allemaal niet het geval.
Maar ik ben nog steeds wel blij.

Lieve lezers, ik ga u vandaag weer eens een heel boeiend logje voorschotelen.

*Start reclameblok*

Ik wil u namelijk vertellen dat ik van de IKEA hou.
Ik, Cisca van Kobus en co, hou van de IKEA.
En ik begrijp dat ik misschien nu van een voetstuk afval.
Maar ik kan het niet helpen.
Ik hou echt van de IKEA.

De belangrijkste reden is natuurlijk dat ze bij de IKEA stofjes verkopen.
En ik hou automatisch van elke stofjesverkopendewinkel. No matter what.
Maar de IKEA heeft meer.
Veel meer.
Mooie meubels, en allerlei hebbedingetjes, waarvan je niet wist dat je ze nodig had, maar die je echt moet hebben. Nu.
En natuurlijk het restaurant en het supermarktje aan het eind. Waar ze gravad lax verkopen. En van die lekkere speculaasachtige koekjes. En lekkere crackers. En garnaaltjes. En hotdogs voor een dollar.

Gister was ik weer eens in de IKEA, en echt ik moet u zeggen, het voelt alsof ik thuiskom.
Het voelt Europees in de IKEA. Whatever that may be.
En Europees is soms fijn.
Als Europeaan in een niet-Europees land.

Er is eigenlijk maar één probleem.
De melkboer houdt niet van de IKEA.
En ik maar denken dat houden van de IKEA een eigenschap was, die inherent is aan mens zijn.
Nee dus.
Of de melkboer is geen mens, maar dat lijkt me vreemd.
De melkboer haat de IKEA. Echt.
Het is één van de grootste problemen van ons huwelijk. Na de verlovingsring.
Maar ik sla me er gewoon doorheen.
En dus ga ik alleen.
Naar de IKEA.
Allerlei leuke IKEA spulletjes kopen. En lekker gravad lax eten.

Ik doe alles voor de liefde.
En ik hou nu eenmaal van de IKEA.

*Einde reclameblok*

De afgelopen vijftien jaar verhuisde ik maar liefst acht keer.
Alleen al in Nijmegen versleet ik vijf verschillende kamers dan wel appartementen.
Elke keer was mijn nieuwe woonruimte nog mooier en nog ruimer.
En trouwens ook steeds duurder, maar, ik verdiende ook steeds meer geld.

Alhoewel het niet altijd leuk is om steeds maar te verhuizen, heb ik aan elke kamer, elk appartement en elk huis waar ik heb gewoond bijzondere herinneringen.
Die ene verjaardag, die mindblowing kus bij de voordeur, die leuke huisgenoten, of die bijzondere Sinterklaasavond.
Ook dit jaar verhuisde ik weer.
Van een klein mooi wit huisje, het huisje waar ik zwanger werd en de eerste maanden met mijn dochter doorbracht, naar de MilkMansion.
Een nieuw huis, waar ik weer een boel nieuwe herinneringen ga maken.
Ik blijf alleen ook in de MilkMansion waarschijnlijk niet mijn hele leven wonen.
Er zijn namelijk twee problemen:

1. De MilkMansion heeft geen zwembad, geen sauna, geen grond waar we geitjes kunnen houden, en, most importantly, geen garage. En zoals ik u gister al vertelde, ik hou niet van krabben.
2. En, de MilkMansion kan niet teleporteren. En staat ergens in Pennsylvania, ver van Nederland, en mijn familie en vriendinnen. En er is dus ook geen supermarkt in de buurt, die bijvoorbeeld, let’s say, yokidrink verkoopt. Of tompoucen.

Waarom ik u dit allemaal vertel?
Omdat ik ga verhuizen.
Niet naar Nederland, en niet naar een ander huis, maar naar een nieuwe provider.
Ik heb zomaar iemand bereid gevonden om gratis en voor niets, tenminste dat denk ik, een nieuwe site voor mij te ontwerpen.
Dank je wel Lucas!
Lucas ken ik trouwens al van voor die acht verhuizingen. En op mijn achttiende verjaardagsfeestje leerde hij mijn beste vriendin van de middelbare school kennen, en toen trouwden ze, kregen kindjes en leefden nog lang en gelukkig. En nu ontwerpt hij ook nog mijn site.
Jaja lieve lezers, zo gaan die dingen in het leven.

Wat ik u nu eigenlijk alleen maar wilde vertellen, en ja sorry, ik ben wat lang van stof, maar ik denk eigenlijk dat u daar van houdt, ik ben dus even een paar daagjes off-line.
Of nog beter gezegd, het zou kunnen dat ik even off-line ben. Want hoe of wat en wanneer, dat weten we dus nog niet precies.
We are living on the edge, volledig afhankelijk van twee providers.
Maar ergens na, of tijdens, het weekend ben ik terug.
Met een ietwat nieuwe layout.
Een speciaal Sinterklaascadeautje.
Van Lucas aan mij, en van mij aan u.

Daaaaaag.

Soms voel ik me gerevitaliseerd.
Een mooi woord vind ik dat.
Gerevitaliseerd.
Revitaliseren.

In het dagelijks leven doe ik dat met woonwijken.
En soms doe ik het met mezelf. Revitaliseren.

Er zijn allerlei dingen die me een gerevitaliseerd gevoel geven.
Een dagje sauna.
Kamperen.
Een warm bad.
Slapen.
Het eten van friet met echte mayo, omdat ik dat maar af en toe doe.
Die lekkere massage, die ik helaas maar af en toe krijg van de melkboer.

Dit weekend deed ik allerlei revitaliserende dingen.
Zoals u weet, was ik in Nederland.
En ik zag vriendin M.
En we kletsten wat af.
Dat op zich, was al revitaliserend genoeg.

Maar ik zag ook nog mijn papa en mama.
En mijn zusje en nichtjes.
En potverdorie mensen, ik heb de liefste nichtjes van Nederland. En dan vooral die ene. Die alleen maar zo lief lacht. Ze is bijna nog liever dan Kobus!
Ook ging ik naar de kapper. Voor de eerste keer sinds mijn traumatische ervaring.
En ik at bitterballen. Van Van Dobbe. Met mosterd.
En ik dronk chocomel.
En thee. Veel thee.
En ik deed ook nog datgene, dat voor vrijwel elke vrouw het toppunt van revitalisatie is.
Ik shopte. En kocht een jurkje, een vest, een truitje en twee paar laarzen.
Ik had een extra tas nodig voor op de terugweg.
Want ik nam ook vanillevla mee. In mijn koffer. En kaas. En ontbijtkoek. En sultana’s. En dit alles ga ik de komende week rustig verorberen. Ook dat werkt weer revitaliserend, dat begrijpt u.

En dan was er natuurlijk ook nog die twee keer acht uur in het vliegtuig.
En de maandagochtend, en nog ergere maandagmiddag, met mini jetlag op kantoor.

En toch, toch voel ik me gerevitaliseerd.

Voordat u begint met lezen vandaag, wil ik u graag nog een staaltje van mijn fotografiekunst laten zien.

Dit is Kobus. Op haar zijn kop.
En met een enorme blauwe plek op haar kin.
Ik ben een slechte slechte moeder. En als u hier na vandaag nooit meer wil lezen, dan begrijp ik dat.
Want ik ben een slechte slechte moeder.

Maar, for the time being, trakteer ik u op nog een paar foto’s.
Want weet u nog,  een paar maanden weken geleden ging ik naar Nederland en Sicilië. En u kreeg een zeer beperkt verslag van deze reis, en zag geen enkele foto.
Vandaag krijgt u dan eindelijk die eerste foto’s te zien. Van Kobus en de dochtertjes van mijn zusje.

Over deze foto’s kan ik u een aantal dingen vertellen:

1. Het lijkt me echt prettig als iemand nu eindelijk die teleporteermachine uitvindt. Want ik wil ze heel graag weer even zien. Britt en Fenna. En mijn
   zusje.
2. Het is echt verschrikkelijk moeilijk om drie kleine meisjes samen op de foto te krijgen. Met de neuzen dezelfde kant op. En een enigzins normale uitdrukking op het gezicht.
3. De meiden dragen alledrie een CisCouture rokje. En een Philadelphia Eagles t-shirt.
4. Mijn zusje is donkerblond, en is moeder van twee heel blonde meisjes.
5. Ik ben blond, en ben moeder van een donkerblond meisje. En ik snap dus niet hoe dat nu kan.

En 6.  Ik wil graag drie kleine lieve meisjes. Hier thuis. Dat lijkt me namelijk best gezellig.

Iemand enig idee waar ik die kan bestellen?

O ja, bij de melkboer natuurlijk!

Hoe langer ik in de VS woon, hoe vreemder het wordt.
Thuis komen.
Wanneer ik tegenwoordig naar Nederland reis, ga ik twee keer thuis weg en kom ik ook twee keer thuis aan.

Voor het geval u het niet meer snapt, zal ik het even uitleggen.

Het zit zo.
Zodra ik vanuit de lucht Nederland zie liggen, voel ik het al. Daar beneden ligt mijn thuis.
Deze keer zag ik de zee, de Deltawerken, weilanden, en boerderijen. Ze lagen er mooi bij in het vroege ochtendzonnetje.
Even later reed ik over de snelweg. En ik zag Nederlandse nummerborden en bewegwijzering. En koeien. En weilanden met dorpjes met kerktorens in de verte.
Nog wat later liep ik door Rotterdam. En ik zag honderden, of misschien wel duizenden, fietsende mensen. En vrouwen op laarzen. En ik at gebakken mosseltjes van de visboer, en liep door de Albert Heijn.
En diep van binnen stond de Nederlandse Cisca op. En ze fluisterde in mijn oor, “in dit land wil ik weer wonen, het is hier zo mooi, en gezellig. En hier hoor je thuis”.

Maar nu komt het vreemde.
Na twee weken Nederland en Italië wilde de Amerikaanse Cisca wel weer naar huis.
Naar de MilkMansion. En haar eigen bed. En de mooie tuin. En haar werk. Ook al slaap ik natuurlijk liever elke dag uit. En dat ik dan werk van 11 tot 2. Met een twee uur durende lunch. En Halloween, het lekkere eten, de ruimte, de bossen, en niet te vergeten de Indian Summer.
En na de terugvlucht reden we naar huis, en bij het binnenrijden van ons dorp dacht ik, “gelukkig, ik ben weer thuis.”

Raar hè?
Ik weet het.
Ik vind het zelf ook een beetje vreemd.

Ja, lieve lezers, ik ben er weer. En ik heb u zo gemist!
Van gekheid al de emotie weet ik gewoon niet waar ik moet beginnen.

Ik beleefde zoveel. Ik zag zoveel mensen. En ik zag zoveel mooie dingen.
Ik liep in de zon, en in de sneeuw. En niet te vergeten, hoe kan het ook anders in ons kikkerlandje Sicilië, ik liep ook in de regen.

Deze volledig willekeurige dingen vielen mij onder andere op tijdens de vakantie.

1. Het is donker in Nederland. Vooral ’s ochtends vroeg. Een beetje te donker naar mijn smaak.
2. Nederlandse en Italiaanse vrouwen gaan echt veel beter gekleed dan Amerikaanse vrouwen. En ze dragen veel vaker laarzen. En een bril.
3. Bridget Maasland is een verschrikkelijk irritant mens, vooral als ze op de Nederlandse televisie een dildosexmachine demonstreert om zo een echte New Yorkse vrouw te worden.
4. Kobus schijt ook veel in het buitenland. Zelfs extra veel, omdat er op Sicilië zomaar een tand en een kiesje werden geboren.
5. De ongemakken van dit schijtfestijn werden gecompenseerd door het feit dat Kobus de makkelijkste, best slapende, baby ooit is. Ooit. Dus hé, ik moet dan wel morgenochtend Kobus uit de schijt vissen, maar ik heb tenminste geen wallen.
6. Ik heb hele lieve vriendinnen. Zowel in real life als in logland.
7. Als ik in Italië zou wonen, woog ik minstens 70 kilo. Of 100. Maar ik zou wel een hele knappe lover van 1 meter 60 on the side hebben. Of twee. Knappe lovers.
8. Boven op de Etna is het heel erg koud. En heel erg mooi. Heel erg.
9. Ik kan prima leven zonder internet.
10. But I missed you and I am back!

Alleen niet de komende week.

Want de Phillies staan in de World Series. Dus ik kijk baseball.
Terwijl ik 500 logjes lees.
En minstens 25 vlaggetjeslijnen naai.

Want wat een leuke reacties liet u achter. Ik werd zelfs gemaild met verzoeken tot directe uitkering van een vlaggetjeslijn. Maar daar kan ik natuurlijk niet aan beginnen. Tenzij u mij een fikse smak geld betaald.
Maar aan wie o wie moet ik nu die ene lijn geven?
Ik ga nog even in beraad. Met mijzelf en de random generator.
Terwijl ik mee de VS ingesmokkelde borrelnootjes eet.
I’ll be back!

• In Nederland woont mijn familie. Zusje, nichtjes, papa en mama, en schoonbroers zwagers, schoonzussen, neefjes en nichtjes, en schoonpapa en schoonmama.
• In Nederland wonen ook de meeste van mijn vriendinnen. Die ik soms zo verschrikkelijk mis.
• In Nederland ligt Nijmegen. En Utrecht. En Amsterdam. En daar is het allemaal zo mooi.
• In Nederland is de HEMA. En de Bijenkorf. En le Ballon. En Fifth Avenue.
• In Nederland zijn uitgestrekte weilanden met koeien. En kerkjes en dorpjes in de verte.
• In Nederland fietsen mensen.
• In Nederland zijn dijken. En rivieren. En grachten. En weilanden met koeien. En kerkjes en dorpjes in de verte. En er fietsen mensen.
• In Nederland spreekt bijna iedereen Nederlands. Net als ik.
• In Nederland liggen herinnneringen. Mooie. En minder mooie.
• In Nederland is het staatshoofd een koningin.
• In Nederland is iedereen ruimdenkend. En diepzinnig.
• In Nederland kun je mensen tenminste ongestoord aanstoten  zonder dat er een verontschuldinging hoeft te worden geuit.
• In Nederland kun je overal plassen. Voor vijftig cent.
• En vooruit, in Nederland is van alles te koop dat ik graag lust. U kent de lijst ondertussen wel. Tum tummetjes, bitterballen, saté saus, haring,  tompoucen, roze koeken, roosvicee, yokidrink, goudse kaas en meer van dat soort dingen.
• En,  in Nederland smaakt het bier zoveel beterderder dan in de VS. Vooral in Nijmegen.

• Nederland, het land van zeehelden en geuzen, van de vrijen en van de dapperen.
• In Nederland is alles beter. Gelukkig maar, dat ik mijn geliefde vader- en moederland binnenkort weer kan bezoeken.

I did something horrible.
It is so horrible that I would like to crawl under a rock and die.
Just let me be, I am too ashamed.

…

I placed a translation tool on my blog.
And it is aweful!
It is the worst invention ever.
Well ok. Maybe after this. No offense to anyone reading this, who is currently wearing one of these, of course. But they should be forbidden. Just like the translation tool.

But you can use it. If you want too. No, not the baby wig, the tool.

And please do not pay any attention to the grammar. And to most of the words. And sentences.
It is not me.

PS: I am not sure if you know, but I love to go inline skating on the beach…

Tell me, did you ever see someone inline skating on a beach?
How is it possible that this thing translates the word dijk with beach?
Een dijk.
That would be a dyke.
In English.

People, just buy a Rosetta Stone and study Dutch for one week. You will do better than this tool, I tell you.

I love gladiolen.
En laten we die nu net in de tuin hebben.
Weliswaar in de tuin van de oude MilkMansion.
Maar tot 31 juli is dat nog steeds onze tuin.
En dus hebben wij gladiolen in de tuin. En in ons huis.
En van de herfst geef ik de melkboer de opdracht om ze weer te planten plant ik ze weer. Zodat we volgend jaar weer gladiolen hebben.
Want I love gladiolen.
Ze zijn zo rank. En ze zien er zo mooi uit.

En ik wrijf graag zout in open wonden.
Maakt u geen zorgen, alleen in die van mezelf, hoor.
Het zou niet in mijn hoofd opkomen om het zoutvaatje te pakken, wanneer de melkboer weer eens langs komt met een bloederig vingertje, armpje of beentje.
Neehee. In dat geval maak ik altijd liefdevol zijn wondjes schoon met een nat doekje, geef er kusjes op, plak er een Bert en Ernie pleister op, terwijl ondertussen mijn lange, naar gladiolen geurende, lokken over zijn gezicht strijken.  En dan eindigen we altijd in bed.
Zo gaat dat toch altijd in de film?

Ja.
Zout. In wonden dus. Wonden van mezelf. Waarom ik dat doe weet ik ook niet. Viniklekkerofzoblijkbaar.

Zucht.
Gladiolen.
De derde week van juli.
Wandelen. Blaren.
Regen. Zon. Wind.
Feest. Bier. Poffertjes. Bandjes. Nog meer bier. Nog meer feest.

Zucht.
Ik heb weer eens heimwee.
Naar Nijmegen.
Voor de vijfde achtereenvolgende zomer zit ik in de VS.
Tijdens de Vierdaagse.
Gelukkig heb ik de gladiolen nog.

In een nieuw huis moet gebakken worden.
Er zijn gewoon bepaalde regels, en dit is er één van.
Even wat eigen geuren verspreiden. Het nieuwe territorium afbakenen, so to speak. De melkboer doet ook aan het verspreiden van zijn eigen geuren in het nieuwe huis. Alleen hij bakt niet.
Dus ging ik van het weekend aan de bak.
En nu heb  ik, zoals u weet, verschrikkelijke heimwee naar voedsel uit Nederland. Ik zal u er niet weer opnieuw mee lastig vallen, maar ik mis dus van alles. Waaronder ontbijtkoek.
En laat ik nu net een goed recept hebben voor kruidkoek.
Nou ja, ik…
Mijn schoonmoeder. Zij heeft een goed recept.
Maar ik neem graag, mede namens haar, al uw complimenten in ontvangst.

En nu schreef zij laatst al een heerlijk logje over ontbijtkoek, linkte ik niet ook al naar haar in mijn vorige log? en zij bakte die koek van het weekend.
Dit is een iets ander recept, met het saillante detail gebruikte ik die woorden niet ook al in mijn vorige log? dat in dit recept geen eieren gaan. Dat is dan weer niet handig als je kippen hebt, en je eieren moeten op. Maar voor het gemak ga ik er maar van uit, dat de meesten van u geen kippen hebben.

Het recept dus.
Met de foto’s.

Het recept. Geschreven door schoonmama herself.

Of te wel:
375 gram zelfrijzend bakmeel
275 gram bruine suiker
snufje zout
1½ eetlepel stroop
100 gram rozijnen
15 gram koekkruiden
3½ deciliter melk

Zelfrijzend bakmeel bestaat dus niet in de VS.
Dus bakpoeder dan maar.
1 zakje voor 500 gram. Voor 375 gram heb je dan dus …euhm… de inhoud van een driekwart zakje nodig. Of zoiets.
Koekkruiden bestaan hier ook niet. En hoewel het recept kruidnagel en kaneel voorschrijft, maakte ik mijn eigen kruidenmix.

3 theelepels kaneel
½ theelepel nootmuskaat
½ theelepel kruidnagel
½ theelepel gemberpoeder

Mocht het toevallig in uw kastje staan, ½ theelepel kardamom en ½ theelepel anijspoeder zijn ook heel lekker.

Bruine suiker is gezonder dan witte. Toch?
En ja, ik shop weleens bij de IKEA ja.

Meng alle droge ingrediënten door elkaar, en maak vervolgens een kuiltje voor de stroop. Maple Syrup in mijn geval. Roer de melk er beetje bij beetje doorheen.

Dit ziet er niet smakelijk uit, I know. Maar geloof mij, het is wel smakelijk!

Tijd om de cake te pimpen.
Rozijnen en noten toevoegen naar eigen smaak.

Kijk nou, het is de oven in de MilkMansion!
Een uur en een kwartier op 150 graden Celsius. Voor de Nederlandse Amerikanen onder ons, dat is 300 graden Fahrenheit.

En daar is ‘ie dan. Een echte Nederlandse Amerikaanse kruidkoek.
Bak ze, en eet smakelijk.