Bij ons in the hood en de uitvinding van het wiel
Ja.
En nu zit ik dus thuis.
Eindelijk.
Mijn lang verwachte zwangerschapsverlof is begonnen.
Sterker nog, als ik niet oplet en geniet, is het alweer voorbij voordat ik er erg in heb.
Zwanger zijn, bevallen en vooral verlof hebben in het buitenland is vreemd.
Want al onze familie en de meeste van onze vrienden wonen ver weg.
In Nederland.
Of in Spanje.
En sommigen zitten op dit moment ergens op de camping in Zuid-Frankrijk.
Of op de Canarische eilanden.
En daarom krijgen we helaas niet elke dag allerlei mensen op kraamvisite.
En daarom heeft ook nog niemand van onze familie Keesje vastgehouden.
Of geknuffeld.
En dat terwijl hij zo mooi is.
En zo lief.
En zo knuffelbaar.
Gelukkig hebben we veel leuke vrienden in de VS, en wonen we in een super neighborhood.
Let u trouwens even op de spelling? Hier in de VS schrijven we neighbor. En color. En forty. De eerste keer dat ik forty las, moest ik twee seconden nadenken wat het betekende…
Tot nu toe heb ik nog geen één keer hoeven koken. Want iedere dag krijgen we een heerlijk zelfgemaakt maal voor onze neus. Gekookt door iemand uit the hood. Of door een collega. Of door vrienden.
En ok, we halen ook weleens iets af.
En gelukkig is er de post.
Elke dag zit onze brievenbus vol kaarten en cadeautjes.
Aan al de cadeautjes die ik van logvriendinnetjes krijg, ga ik een speciaal logje wijden, of misschien wel tien, we worden echt schandalig ongelooflijk verwend!
En gelukkig hebben we ook nog telefoon, internet en Skype.
Skype is de beste uitvinding sinds het wiel.
Of misschien eigenlijk wel een betere uitvinding.
Volgens mij zou ik prima kunnen functioneren.
Zonder wielen maar met Skype.
Ja echt.
De moraal van dit logje is dat ik soms best heimwee heb de uitvinding van het wiel overrated is.
























