Vanochtend werd ik wakker.
Dat is overigens niet bijzonder.
Want dat doe ik namelijk elke ochtend.
Gelukkig maar zeg.

Toch was deze ochtend extra bijzonder.
Ik voelde het namelijk.
Het.
En u kent het. 
Het is het vervelende februari en maart gevoel.
Het eindeloze winterhetwordtmaargeenlente gevoel.
En echt, ik kan weten hoe het voelt, want ik leef al weer een hele dag maanden in de sneeuw.
En ik moest vandaag ook nog eens werken. Net als gisteren. En zei ik al dat het sneeuwt?

Daarom presenteer ik u vandaag een aantal blije zonnige foto’s.
Omdat het tenslotte pas enkele dagen geleden is, dat ik aan het strand lag.
En in mijn jurkje met slippertjes op een terrasje aan de Handelskade in Willemstad bitterballen at.

Ik wil gewoon nog even benadrukken dat ik echt een zwaar leven heb.
Just so you know.

In Aruba maakte Kobus kennis met het beste dat de Nederlandse keuken te bieden heeft.
Poffertjes. Met suiker. En boter.
Gelukkig is het nog schattig om dikke dijtjes te hebben als je zeventien maanden bent.

Van Aruba naar Curaçao vlogen we in een vijftien zitter.
Ik kan u nu uit ervaring aanraden om dit nooit te doen.
Gewoon nooit. Het is niet gezond.

En toen klom ze zelf de glijbaan op.
Over een tijdje heeft ze me gewoon echt niet meer nodig.
En wat moet ik dan?

Elke keer als Kobus met de melkboer de zee in ging, was ik vreselijk bang dat ze niet voorzichtig waren, en verslonden zouden worden door een golf.
Eigenlijk las ik steeds stiekem een boek, genietend van de rust, en hopend dat ze gewoon een uur weg zouden blijven. Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen.

Kobus liep wel in de oceaan een oorlogswond op dr wangetje op. Toen een paar kleine jongetjes met een surfboard tegen dr aan botste.
En ja, ze heeft Crocs.
Ik geef het toe, ik ben diep van binnen een slechte moeder.

Maar, ik provide Kobus wel met goede fashion accessoires.
En die bril leidt dan meteen de aandacht af van haar Crocs.

De skyline van Willemstad ziet er overigens echt net zo uit als op alle plaatjes die u ooit zag.
Dus daarvoor hoeft u niet te gaan.

En ook alle zonsondergangen vanuit de restaurantjes zien er hetzelfde uit. Gewoon, als een zonsondergang.

En vooruit, een steelse blik op de liefste baby in de maak van de VS en Nederland. Tezamen de liefste al gemaakte peuter van de VS en Nederland.

En ja, dit zagen we dus. Vanuit de kamer van één van de hotels waar we verbleven in Aruba.
En ik snap u.
Ik zie ook liever het uitzicht hier vanuit de huiskamer.

Bleg, die vieze blauwe lucht. En die palmbomen overal.

Tijdens elke vlucht sloegen we Kobus van te voren knock out. Echt een aanrader, het was steeds heerlijk rustig.

Net als onze gehele vakantie eigenlijk. Die was heerlijk rustig.
En lekker warm.
Dat ook.
Februarigevoel doorbrekend warm.

Kobus weet niet zeker of ze wel zin heeft om naar Aruba en Curaçao te gaan.
Want zeg nu zelf, wat moet je daar nu als 16 maanden oude peuter?

Bij twijfels is het altijd verstandig om je in de materie te verdiepen.

En bijvoorbeeld de lokale taal te leren. Zodat je bent voorbereid op iedere situatie.
Want stel je voor dat je verdwaalt.
Of zin hebt in een bekertje melk. Of een ijsje.
En bovendien is het handig om zelfredzaam te zijn, zodat je niet volledig afhankelijk bent van je ouders.
En dan hoeft je moeder zich ook niet druk te maken als ze eens een dagje iets voor zichzelf wil doen.

De situatie wordt vanuit allerlei verschillende invalshoeken bekeken.

En uiteindelijk, na lang nadenken en inlezen, neemt ze een beslissing.

Ja, ze heeft er echt zin in.
Net als dr papa en mama.

Gelukkig, mijn fototoestel deed het nog!

Terwijl ik nog steeds wacht op mijn nieuwe host, wat fotootjes.

Het sneeuwde hier zaterdag de hele middag en avond.

En dus konden we vanochtend sleeën.

In de voortuin van de MilkMansion.

Ben ik toch nog blij dat ik niet van de week met die winterslaap ben begonnen.

Ik schreef er al vaker over.
En misschien denkt u nu wel ‘o nee, niet weer’.
Maar ja, beste mensen, zoals oma altijd al zei, ‘het kan niet elke dag feest zijn’.

Dus.
Schrijf ik er maar weer eens over.
En leest u het maar weer eens.

Kobus bracht gisteren namelijk dit mee. Van de dagopvang.

Voor de duidelijkheid, dit is een zelfgemaakt knutselwerk. Zelf geplakt, beglitterd en ik geloof dat ze ook nog zelf haar naam erop heeft geschreven.
En ik snap gewoon echt niet hoe het kan.
Want ik weet echt nog hoe ze vorig jaar was toen ze werd geboren. En hoe ze eruit zag toen ze op mijn buik werd neergelegd.
Hulpeloos, vies, glibberig, klein, afhankelijk.

Ze zag eruit als een klein Chineesje.
En dat is op zich vreemd, want zo zien de melkboer en ik er niet uit.

Kleine meisjes worden snel groot.

Ik vraag me af of ze nog wel in Sinterklaas gelooft.
Ik wilde de beste man namelijk vragen om hier langs te komen, maar ja, om hem nou helemaal naar Amerika te laten komen, als ze toch al niet meer in hem gelooft, dat is ook zo’n duur grapje.
De vliegtickets voor Sint en de Pieten. En de overnachtingskosten.
Maar ja, als de Sint nu ook cadeautjes voor mij meeneemt, zijn die investeringen natuurlijk wel de moeite waard.

Ach ja, ik stop maar weer.
En dan ben ik er morgen of overmorgen weer, ok?
Met een verhaaltje over hoe snel Kobus groot wordt.
Of iets soortgelijks.

Beste mensen, ik ben natuurlijk helemaal geen slechte moeder. Ik ben moeder van het jaar (o nee, dat is zij), moeder van het decennium en moeder van de eeuw in één.

En maakt u zich geen zorgen, voor deze zeer arrogante uitspraak heb ik bewijs.

Dit is namelijk een winterjas. Een winterjasje voor Kobus.

En lezers, dit is niet zomaar een winterjas.
Dit is echte haute couture.

Met een bontkraag.

Voor het eerst maakte ik iets met een voering.

En ik zie u denken, wat een leuk lintje loopt er onderlangs die voering.
Lieve lezers, ik moet u zeggen, dat lintje bedekt iets.
Ik ben misschien wel moeder van het jaar, moeder van het decennium en moeder van de eeuw, maar ik ben zeker geen naaister dan wel ontwerpster van het jaar, het decennium of de eeuw.
En dan laat ik nu nog even buiten beschouwing dat ik de mouwen er achterstevoren in zette.

Kobus draagt nu de hele dag deze jas.
Zelfs binnen.
En dat blijft ze doen voor de komende tien jaar.
Want ik kan natuurlijk niet elk jaar een winterjas voor dr gaan maken.

Om nog even door te gaan over die lopende Kobus, hè.
Kobus heeft nog geen schoenen.
Tenminste, tot gister had ze nog geen schoenen.

Opvoeding heet dat.
Ik vind het namelijk belangrijk als kinderen aan den lijve ondervinden hoe het leven vroeger was.
En ikzelf liep altijd op mijn blote voetjes naar school. Kilometers. Door weer en wind.
En aangekomen op school luisterde ik heel goed naar de juf. Want dat deed je toen.
En tussen de middag bakten we ons eigen brood. En als we geluk hadden, kregen we wat water erbij te drinken.
Vroeger.
Vroeger hadden we tenminste nog de gulden. En geen misdaad. En de mensen waren ook niet zo individualistisch en onbeschoft.
Vroeger was geluk nog heel gewoon.

Ja.
Gister kochten we dus Kobus’ eerste schoentjes.
En ineens lijkt ze nu nog groter. Terwijl ze parvrouwmantig door het huis stapt, en overal aanzit waar ze juist niet aan mag komen.
En morgen gaat ze ook nog eens voor het eerst naar de grote kindjes klas van de kinderopvang.
Weg infant room met cute little babies, hallo one and two year old room met terroriserende toddlers!

Als u mij nu even wilt excuseren, dan ga ik even huilen op zoek naar die lieve schattige baby die ik vorig jaar baarde.

Wist u al dat ik de allercuteste baby mini-peuter ooit heb?

Ik stop haar dagelijks vol met allerlei soorten candy.

Omdat ze so sweet is.

En vol met suiker huppelt ze vrolijk door het huis.

Ik heb er nog niet zoveel aandacht aan geschonken hier op het log, maar Kobus kan lopen. Echt lopen. Zonder mijn hulp.

Wat moet ik nu? Ik begin me langzaam al een beetje overbodig te voelen.

Gelukkig heeft ze me nog nodig voor het verschonen van luiers. En dat doe ik graag, dat weet u.

Alles voor mijn lieve oranje pompoenvlinderelfje.