Vanochtend werd ik wakker.
Dat is overigens niet bijzonder.
Want dat doe ik namelijk elke ochtend.
Gelukkig maar zeg.

Toch was deze ochtend extra bijzonder.
Ik voelde het namelijk.
Het.
En u kent het. 
Het is het vervelende februari en maart gevoel.
Het eindeloze winterhetwordtmaargeenlente gevoel.
En echt, ik kan weten hoe het voelt, want ik leef al weer een hele dag maanden in de sneeuw.
En ik moest vandaag ook nog eens werken. Net als gisteren. En zei ik al dat het sneeuwt?

Daarom presenteer ik u vandaag een aantal blije zonnige foto’s.
Omdat het tenslotte pas enkele dagen geleden is, dat ik aan het strand lag.
En in mijn jurkje met slippertjes op een terrasje aan de Handelskade in Willemstad bitterballen at.

Ik wil gewoon nog even benadrukken dat ik echt een zwaar leven heb.
Just so you know.

In Aruba maakte Kobus kennis met het beste dat de Nederlandse keuken te bieden heeft.
Poffertjes. Met suiker. En boter.
Gelukkig is het nog schattig om dikke dijtjes te hebben als je zeventien maanden bent.

Van Aruba naar Curaçao vlogen we in een vijftien zitter.
Ik kan u nu uit ervaring aanraden om dit nooit te doen.
Gewoon nooit. Het is niet gezond.

En toen klom ze zelf de glijbaan op.
Over een tijdje heeft ze me gewoon echt niet meer nodig.
En wat moet ik dan?

Elke keer als Kobus met de melkboer de zee in ging, was ik vreselijk bang dat ze niet voorzichtig waren, en verslonden zouden worden door een golf.
Eigenlijk las ik steeds stiekem een boek, genietend van de rust, en hopend dat ze gewoon een uur weg zouden blijven. Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen.

Kobus liep wel in de oceaan een oorlogswond op dr wangetje op. Toen een paar kleine jongetjes met een surfboard tegen dr aan botste.
En ja, ze heeft Crocs.
Ik geef het toe, ik ben diep van binnen een slechte moeder.

Maar, ik provide Kobus wel met goede fashion accessoires.
En die bril leidt dan meteen de aandacht af van haar Crocs.

De skyline van Willemstad ziet er overigens echt net zo uit als op alle plaatjes die u ooit zag.
Dus daarvoor hoeft u niet te gaan.

En ook alle zonsondergangen vanuit de restaurantjes zien er hetzelfde uit. Gewoon, als een zonsondergang.

En vooruit, een steelse blik op de liefste baby in de maak van de VS en Nederland. Tezamen de liefste al gemaakte peuter van de VS en Nederland.

En ja, dit zagen we dus. Vanuit de kamer van één van de hotels waar we verbleven in Aruba.
En ik snap u.
Ik zie ook liever het uitzicht hier vanuit de huiskamer.

Bleg, die vieze blauwe lucht. En die palmbomen overal.

Tijdens elke vlucht sloegen we Kobus van te voren knock out. Echt een aanrader, het was steeds heerlijk rustig.

Net als onze gehele vakantie eigenlijk. Die was heerlijk rustig.
En lekker warm.
Dat ook.
Februarigevoel doorbrekend warm.

Kobus weet niet zeker of ze wel zin heeft om naar Aruba en Curaçao te gaan.
Want zeg nu zelf, wat moet je daar nu als 16 maanden oude peuter?

Bij twijfels is het altijd verstandig om je in de materie te verdiepen.

En bijvoorbeeld de lokale taal te leren. Zodat je bent voorbereid op iedere situatie.
Want stel je voor dat je verdwaalt.
Of zin hebt in een bekertje melk. Of een ijsje.
En bovendien is het handig om zelfredzaam te zijn, zodat je niet volledig afhankelijk bent van je ouders.
En dan hoeft je moeder zich ook niet druk te maken als ze eens een dagje iets voor zichzelf wil doen.

De situatie wordt vanuit allerlei verschillende invalshoeken bekeken.

En uiteindelijk, na lang nadenken en inlezen, neemt ze een beslissing.

Ja, ze heeft er echt zin in.
Net als dr papa en mama.

Gelukkig, mijn fototoestel deed het nog!

Terwijl ik nog steeds wacht op mijn nieuwe host, wat fotootjes.

Het sneeuwde hier zaterdag de hele middag en avond.

En dus konden we vanochtend sleeën.

In de voortuin van de MilkMansion.

Ben ik toch nog blij dat ik niet van de week met die winterslaap ben begonnen.

Ik schreef er al vaker over.
En misschien denkt u nu wel ‘o nee, niet weer’.
Maar ja, beste mensen, zoals oma altijd al zei, ‘het kan niet elke dag feest zijn’.

Dus.
Schrijf ik er maar weer eens over.
En leest u het maar weer eens.

Kobus bracht gisteren namelijk dit mee. Van de dagopvang.

Voor de duidelijkheid, dit is een zelfgemaakt knutselwerk. Zelf geplakt, beglitterd en ik geloof dat ze ook nog zelf haar naam erop heeft geschreven.
En ik snap gewoon echt niet hoe het kan.
Want ik weet echt nog hoe ze vorig jaar was toen ze werd geboren. En hoe ze eruit zag toen ze op mijn buik werd neergelegd.
Hulpeloos, vies, glibberig, klein, afhankelijk.

Ze zag eruit als een klein Chineesje.
En dat is op zich vreemd, want zo zien de melkboer en ik er niet uit.

Kleine meisjes worden snel groot.

Ik vraag me af of ze nog wel in Sinterklaas gelooft.
Ik wilde de beste man namelijk vragen om hier langs te komen, maar ja, om hem nou helemaal naar Amerika te laten komen, als ze toch al niet meer in hem gelooft, dat is ook zo’n duur grapje.
De vliegtickets voor Sint en de Pieten. En de overnachtingskosten.
Maar ja, als de Sint nu ook cadeautjes voor mij meeneemt, zijn die investeringen natuurlijk wel de moeite waard.

Ach ja, ik stop maar weer.
En dan ben ik er morgen of overmorgen weer, ok?
Met een verhaaltje over hoe snel Kobus groot wordt.
Of iets soortgelijks.

Beste mensen, ik ben natuurlijk helemaal geen slechte moeder. Ik ben moeder van het jaar (o nee, dat is zij), moeder van het decennium en moeder van de eeuw in één.

En maakt u zich geen zorgen, voor deze zeer arrogante uitspraak heb ik bewijs.

Dit is namelijk een winterjas. Een winterjasje voor Kobus.

En lezers, dit is niet zomaar een winterjas.
Dit is echte haute couture.

Met een bontkraag.

Voor het eerst maakte ik iets met een voering.

En ik zie u denken, wat een leuk lintje loopt er onderlangs die voering.
Lieve lezers, ik moet u zeggen, dat lintje bedekt iets.
Ik ben misschien wel moeder van het jaar, moeder van het decennium en moeder van de eeuw, maar ik ben zeker geen naaister dan wel ontwerpster van het jaar, het decennium of de eeuw.
En dan laat ik nu nog even buiten beschouwing dat ik de mouwen er achterstevoren in zette.

Kobus draagt nu de hele dag deze jas.
Zelfs binnen.
En dat blijft ze doen voor de komende tien jaar.
Want ik kan natuurlijk niet elk jaar een winterjas voor dr gaan maken.

Om nog even door te gaan over die lopende Kobus, hè.
Kobus heeft nog geen schoenen.
Tenminste, tot gister had ze nog geen schoenen.

Opvoeding heet dat.
Ik vind het namelijk belangrijk als kinderen aan den lijve ondervinden hoe het leven vroeger was.
En ikzelf liep altijd op mijn blote voetjes naar school. Kilometers. Door weer en wind.
En aangekomen op school luisterde ik heel goed naar de juf. Want dat deed je toen.
En tussen de middag bakten we ons eigen brood. En als we geluk hadden, kregen we wat water erbij te drinken.
Vroeger.
Vroeger hadden we tenminste nog de gulden. En geen misdaad. En de mensen waren ook niet zo individualistisch en onbeschoft.
Vroeger was geluk nog heel gewoon.

Ja.
Gister kochten we dus Kobus’ eerste schoentjes.
En ineens lijkt ze nu nog groter. Terwijl ze parvrouwmantig door het huis stapt, en overal aanzit waar ze juist niet aan mag komen.
En morgen gaat ze ook nog eens voor het eerst naar de grote kindjes klas van de kinderopvang.
Weg infant room met cute little babies, hallo one and two year old room met terroriserende toddlers!

Als u mij nu even wilt excuseren, dan ga ik even huilen op zoek naar die lieve schattige baby die ik vorig jaar baarde.

Wist u al dat ik de allercuteste baby mini-peuter ooit heb?

Ik stop haar dagelijks vol met allerlei soorten candy.

Omdat ze so sweet is.

En vol met suiker huppelt ze vrolijk door het huis.

Ik heb er nog niet zoveel aandacht aan geschonken hier op het log, maar Kobus kan lopen. Echt lopen. Zonder mijn hulp.

Wat moet ik nu? Ik begin me langzaam al een beetje overbodig te voelen.

Gelukkig heeft ze me nog nodig voor het verschonen van luiers. En dat doe ik graag, dat weet u.

Alles voor mijn lieve oranje pompoenvlinderelfje.

Soms heb ik hele leuke creatieve ideeën.
Echt hele leuke. En hele creatieve.
En soms is het echt een drama om het idee ook daadwerkelijk uitgevoerd te krijgen.

Lang, lang geleden vertelde ik u van mijn nieuwe labels. CisCouture labels. En ik liet u foto’s zien. Van een label in een blauw geruit stofje.

Vandaag maakte ik dat $%^%#*^)*)(_$#@@! project af.
Na een lange draagtijd en een nog langere bevalling is het eindelijk daar. Een tuniekje voor Kobus.
En dit tuniekje is heel bijzonder.
Niet alleen omdat het zo langverwacht was, maar vooral omdat het gemaakt is van een overhemd van de melkboer.

Van overhemden kun je namelijk heel makkelijk leuke meisjesjurkjes dan wel tuniekjes maken.
Echt heel gemakkelijk.

Tenminste, dat las ik overal.
En dus ging ik aan de slag. Ik knipte en naaide.
En arme Kobus, het tuniekje to be moest wel tien keer gepast worden. Want elke keer was er weer iets mis.
Te wijd, te lang, afzakkende bandjes, nog steeds te wijd.

Uiteindelijk smokte ik de achterkant. Omdat het anders echt helemaal niets werd.

Het overhemd dat maar geen tuniekje wilde worden.
Maar ha, geen overhemd dat mij eronder krijgt. Uiteindelijk win ik altijd.
En dus klopt de titel van dit logje niet. Want het overhemd werd wel een tuniekje.
Ha.

Er zijn van die dagen die gewoon niet goed zijn.
Zo zijn daar bijvoorbeeld maandag en dinsdag. Also known as gister en vandaag. Ongetwijfeld bij u welbekend.
En bij mij ook.
De kwajongens.

Zowel maandag als dinsdag produceerde ik nog steeds een enorme hoeveelheid snot en hoest.
Maar veel erger, maandag was het officiële eind van de zomer.
Ik verblijf nog even in het zomerhuis, if you don’t mind. Het zomerhuis der ontkenning.
Vandaag, dinsdag dus, bracht iets veel verschrikkelijkerererers. Voor de tweede keer in twee weken liep mijn computer op het werk vast, terwijl ik midden in het maken van een belangrijk rapport zat.
‘Quark file corrupted’, zei de kabouter in de computer.
En toen spuugde hij nog een boel andere informatie uit, waar ik uiteindelijk niets aan had.
Ik wil mijn document terug. Maar ik geloof dat hij het heeft opgegeten.

En toen.
Toen was het gelukkig dinsdagavond.
En ik kwam thuis.
En aldaar vond ik alweer een pakje bij de voordeur. Deze keer van haar.
Allerlei leuke knopen, stofjes en andere naaispulletjes zaten erin.
En extra’s. Stroopwafels, dropjes, tumtummetjes…
Gelukkig maar dat ik nog steeds naar mijn wekelijkse TA (TumTummers Anonymous) meeting ga. Want ik voel een terugval opkomen.

Dit cadeautje werd gevolgd door sushi.

En nu is het officieel. Ik kan nooit meer terug naar Nederland verhuizen. Of ik moet de Japanse sushimaakmeneer van ons favoriete sushi-restaurant opkopen en meenemen.

En tijdens het sushi eten keek ik naar Kobus. Die tegenwoordig de trotse moeder is van niet één, maar drie konijnen. En ze knuffelt ze allemaal even graag.

Ach ja, dat snot zal deze week toch wel een keer mijn lijf verlaten.
En de herfst is eigenlijk ook heel mooi. En over drie weken ga ik op vakantie.

Ik vraag me alleen nog wel af hoe ik mijn kwijtgeraakte rapport weer terugkrijg. Van de kabouter in de computer. Of van iemand anders. Als u het vindt, laat u het even weten?

Hé, kijk nou!

Het was 14 september 2008. Vandaag precies een jaar geleden.
En daar was ik. Net bevallen. Met een ongeveer twaalf uur oude Kobus tegen me aan.
Thuis, op de bank.
En ik voelde me fijn.

Eindelijk na 42 weken zwangerschap was ze er toch uit gekomen. Uit mij.
En dan nog niet eens uit zichzelf hè.
Ik dronk twaalf uur van te voren 200 milliliter castor oil. Gemixt in een aardbeienmilkshake.
Maar dat is nog eens een verhaal voor een volgend logje.

U begrijpt vast wel dat dit niet Cisca op haar charmantst is.
Maar wel op haar gelukkigst. En dat is belangrijker.
Dus.
Kijk nou.

Ik vraag me trouwens wel af waar dit schattige allermooiste babietje is gebleven. Ik lette even niet op, en toen had ik ineens een rondlopende iets blondere 1 jarige peuter aan mijn rokken hangen.
En daar is ze. Mijn taart etende schatje.
1 jaar alweer.
Wauw.

Een logje over een rokje dus.
Na al die verhitte discussies over de nieuwe Volvo.
Bedankt voor alle reactie trouwens, ik heb er weer hartelijk om gelachen.
En ja, de melkboer wees mij ook al op het feit dat een Volvo heel veilig is. Toen ik zei dat ik er nog niet dood in gevonden wilde worden en hij zei dat het vrijwel onmogelijk is om dood te gaan in een Volvo.

Tussen alle bedrijven door, naaide ik dus weer eens een rokje.
Naar aanleiding van een logje van haar, waarbij zij weer gebruik maakte van een patroon van haar.

Ik gebruikte een oud hoeslaken voor de witte rand, een klein stukje geruite stof dat ik nog had liggen en een applicatie van Noeks.
Daar bestelde ik laatst een envelop vol met mooie spulletjes. Lintjes, applicaties, mooie lapjes stof. En ze deed er ook nog wat extra’s bij. Wat is post krijgen toch leuk.
Behalve van de belasting. Of van de US Department of Citizenship and Immigration Services. Of rekeningen van het electriciteitsbedrijf.
Ik hou eigenlijk helemaal niet van post.
Behalve van logvriendinnetjes. En familie. Alle andere post zou eigenlijk gewoon verboden moeten worden.

Kijk, daar is ze. Altijd bereid tot het spelen van fotomodel.

Tenzij ze besluit dat ze liever naar buiten loopt. Op handen en voeten. Zo hebben we haar getraind. Dan blijft die witte onderste rand van dat rokje tenminste een beetje schoon.

En voor de echte naaisters en naaiers onder u.
Ik paste het patroon enigszins aan. Zodat het geschikt is voor een tien kilo zware prinses. Maatje 80-86-92.
Ik gebruikte 47 centimeter elastiek.
En 6 stroken stof.
Voor de taille: 2 stroken wit van 33 bij 9 centimeter
Voor het middenstuk: 2 stroken rood van 58 bij 16 centimeter
Voor de onderkant: 2 stroken wit van 70 bij 7 centimeter
De tutorial is echt geweldig. Makkelijk te volgen en super mooie foto’s.

Boston dus.

Hoe het was?
In a few words: we came, we saw and we conquered.
Of, we kwamen, we zagen en we aten.

Om op de plaatsen van bestemming te komen, maakten we gebruik van allerlei vervoermiddelen, waaronder vliegtuig, metro, boot en (huur)auto. En alles verliep prima.
Of het moet zijn dat we op de heenweg zo laat incheckten, dat bij aankomst bleek dat onze bagage in het volgende vliegtuig zat. Maar verder verliep alles echt prima.

En we kwamen dus aan.
En we zagen.
We zagen Faneuil Hall, Harvard University, de haven van Boston en de mooie natuur van Massachussetts, New Hampshire en Maine.
We zagen de stad vanaf de negende verdieping van onze hotelkamer, en de zee vanaf de porch van het huisje van vrienden in Maine.

En zeer belangrijk, we aten.
We aten, aten en aten.
En niet ik alleen. Neehee, Kobus en de melkboer deden net zo hard mee.
We aten ons helemaal ongans aan allerlei seafood.
Ik at achtereenvolgens calamari, een lobster roll, crabcakes, een shrimp salad, clams, lobster en haddock.
Eigenmondighandig heb ik de oceaan weer wat leger gemaakt. En dat terwijl ik normaal altijd een zeer bescheiden hoeveelheid vlees en vis eet. Maar ja, die vis in New England is gewoon niet te versmaden.

En dan nu nog even wat foto’s van ons Julius Ceasaresque avontuur. 

Kijk nou, het is Kobus in haar nieuwe tuinbroekje  in een vliegtuig.
En nee, het is geen jongetje. Ook al is het pakje blauw. Er zitten notabene gele bloemknopen op.
 

Zomaar midden in downtown Boston. Een straat vol MilkMansions.
 

Boston vanaf het water.
 

Wow, het zijn de benen van de melkboer!
En Kobus met haar nieuwste vriendin, Luna.
 

Mooie eindeloze lange wegen in Maine.
 

En we aten dus.
Van links naar rechts.
Calamari. Vooral lekker met een potje pasta met groente.
Mijn nieuwste lievelingseten, een lobster roll.
Kreeft en kokkels. Tenminste ik denk dat clams kokkels zijn. Ik vraag me af wat de vertaaltool ervan zegt…
En Kobus eet haar eerste kindermenu. Rijst, squash en kabeljauw met een korstje. En een goed glas bier. Natuurlijk. 
 

En de uitsmijter. Mijn décolleté. Op de terugweg.  Tezamen met de kont van een konijn.

Dat décolleté zag er trouwens drie maanden geleden heel wat indrukwekkender uit.
Maar dat, lieve mensen, is een verhaal voor een andere keer.

U zit natuurlijk met smart te wachten op Bostonse Berichten.
En dat begrijp ik.
Maar vandaag komen die berichten nog even niet.
Ik heb namelijk iets anders te melden. Iets veel belangrijkers.
Toen ik gisteravond laat thuiskwam uit Boston, stond dit op mijn stoepje.
 

Een doosje.
Met cadeautjes.
Van haar. 
Ze wilde me een pakketje sturen, mailde ze laatst.

Een pakketje?
Met cadeautjes?
Opsturen?

Dames en heren.
Of beter gezegd, dames en de enkele heer die hier ook weleens meeleest.
Ik kan u zeggen, dit was geen doosje met cadeautjes.
Dit was een geweldige doos.
Een super pakket.
De doos der dozen.
De ‘I thought I died and gone to heaven’ doos.

Weet u trouwens welke artiest dit zong?
Recent zag ik hem nog. Accoustisch.
I love him.
Behalve dit nummer. Bleg. Dit is te zwijmel voor mij.

Ja. Dus.
Ik vraag me serieus af of ik weleens zo verwend ben in mijn leven.

Kijkt u even mee?

De inhoud van de doos.

Ziet u die heerlijke pot tum-tummetjes? Ilse had het boodschappenlijstje hiernaast goed gelezen.
U begrijpt, ik eet as I type, honderden tum-tummetjes tegelijk. Als ik morgen niet meer log, dan ben ik op een bijeenkomst van de TTA.  The TumTummers Anonymous. 
Of ik lig in het ziekenhuis. Vanwege een enorme sugar overdose.

Maar wat een mooie spulletjes hè? Een hoogtepuntje is natuurlijk wel de mand met melkflessen.
Zoals Ilse al schreef, elke MilkMansion (zijn er nog meer dan?) moet dit natuurlijk hebben.

En laat ik nu net in onze bijna volledige lege eetkamer de mooiste inbouwkast ever hebben.

Tot nu toe stond er in deze kast een koeienbeeldje. Heel alleen. Maar nu hebben deze koe en haar kalf tenminste wat gezelschap.

Kobus vond alle cadeautjes naturellement ook helemaal geweldig.

Life is full of suprises.
Aldus Ilse.
I say: it sure is!
Dank je wel, lieve Ilse.

O, en wilt u een bezoekje brengen aan Ilse’s geweldige nieuwe winkeltje? Kijk dan hier.

Hiep hiep hoera!
Hoera, hoera, hoera!
Het is zover.
Beste mensen, het is zover.
Kobus spreekt haar eerste woordjes.

Nou ja, woordjes.
Ze uit steeds vaker geluiden die op daadwerkelijke woordjes lijken.
En wat zijn we trots op haar.
Het is natuurlijk ook een hele vooruitgang.
De overgang van het uitstoten van onverstaanbare klanken en gebrabbel naar het uitspreken van welgearticuleerde woorden. Sommige mensen bereiken deze fase gewoon nooit. En Kobus kan het al!

Haar vocabulaire bestaat op dit moment uit twee woorden.
En wat voor woorden.
Niet papa. Of mama. Of nee. Of eten. Of bal. Of brood. Of wat voor ding dan ook maar waar je iets mee kunt.
Nee, Kobus is een slimme meid.
En ze bouwt dus zeer zorgvuldig haar woordenschat op.

Welke twee woorden ze kan?

Het eerste woord is  ’haaaaaiiiii.’
Meestal zwaait ze er ook nog bij.
En ze zegt het tegen iedereen, die ze maar ziet.
‘Haaaaaiiiii.’
Ik geloof niet dat ze weet dat een haai een vis is.
En ik doe nog wel zo mijn best om haar Nederlandse woorden en gebruiken bij te brengen.
Ze is gewoon een echte mini United States citizen.
En haar eerste woord is dus Amerikaans.
Tsss.

Gelukkig is het tweede woord dat ze kent wel een echt goed oudhollands woord.
Te weten ‘boehhh’.
Kobus weet welk geluid een koe maakt. Bij elke koeienplaatje roept ze het. En ze kan het ook op commando.
Geweldig hè, ze is getraind. Met dank aan de melkboer.
Ik heb de beste man nog nooit zo zien glimmen van trots.
En zijn eerste reactie?
‘Dat is duidelijk. Ze wordt later melkboer.’

Euhmmm.
Ja. Tuurlijk.

Ok.
Daar gaat ‘ie dan.
Het eerste echte logje op kobusenco.com.
Ik voel toch wel wat druk.
Prestatiedruk.
Zo’n eerste keer is toch altijd weer spannend.
Wat als ik iets verkeerd zeg?
Of iets raars doe?
Gelukkig doe ik zelden tot nooit iets raars. Dus daar hoef ik in ieder geval niet bang voor te zijn.

De eerste keer dus.
Vanaf nu sla ik een heel nieuwe weg in.
Geen onzin meer, maar logjes op niveau.
En ik begin vandaag met een echt knutsel frutsel logje.
Vol adviezen over recycling en andere ecologisch verantwoorde activiteiten.
Ik zeg het maar weer eens, ik ben een Martha Stewart in de dop.

Het zit zo.
Tussen alle verhuisperikelen door had ik vandeweek een avondje vrij voor een naaiprojectje.
Sommige mensen ontspannen tijdens het kijken van televisie, het lezen van een boek, of gewoon lekker zitten dan wel hangen.
Niet ik.
Ik heb één of andere afwijking. Waardoor ik ontspan tijdens het naaien.  Ik vind naaien gewoon heerlijk rustgevend. Het vereist precisie en aandacht. En hoe meer concentratie, hoe lekkerder het is. En aan het eind voel ik me altijd zo voldaan! Jaja, ik hou van naaien.

Zei ik trouwens al dat ik een nieuwe weg wilde inslaan op kobusenco.com?
Terug naar het onderwerp dus.
Een logje op niveau. En ecologisch verantwoord. Over naaien.
Ik maakte vandeweek een broekje. Voor Kobus.
En, nu komt het ecologisch verantwoorde stuk, ik gebruikte een shirtje van mezelf.
Lang geleden had ik al eens een goede beschrijving gelezen, en laatst gaf zij ook een goede tutorial.

Wat ik deed?
Het voorpand en het achterpand werden beide een pijp. En van de te lange onderkant van het voor- en achterpand maakte ik een brede tailleband waardoor ik een breed elastiek haalde.
Het lijkt wel een hippe yogabroek.
En let op het saillante detail: de print van de voorkant zit in het broekje op de zijkant van de dij.
Ik moet zeggen, ik had echt een heel voldaan gevoel aan het eind van de avond.

Nou, foto’s dan maar hè?

Het shirtje.
Van O’Bleu. Dat was tien jaar geleden een heel hip merk. Van de Sting.

Ziet u dat?
XS.
As in, extra small.
Mensen, ik kan u zeggen, het was hoog tijd voor de recycling.

Het eindresultaat.

En het fotomodel in het broekje. Het is echt een geweldig fotomodel, ware het niet dat ze tegenwoordig nooit meer tijd heeft om te poseren. 1 seconde, en dan heeft ze alweer iets anders gezien dat interessanter is dan mama’s camera.