Over hoe het nu eigenlijk op vakantie was
Vanochtend werd ik wakker.
Dat is overigens niet bijzonder.
Want dat doe ik namelijk elke ochtend.
Gelukkig maar zeg.
Toch was deze ochtend extra bijzonder.
Ik voelde het namelijk.
Het.
En u kent het.
Het is het vervelende februari en maart gevoel.
Het eindeloze winterhetwordtmaargeenlente gevoel.
En echt, ik kan weten hoe het voelt, want ik leef al weer een hele dag maanden in de sneeuw.
En ik moest vandaag ook nog eens werken. Net als gisteren. En zei ik al dat het sneeuwt?
Daarom presenteer ik u vandaag een aantal blije zonnige foto’s.
Omdat het tenslotte pas enkele dagen geleden is, dat ik aan het strand lag.
En in mijn jurkje met slippertjes op een terrasje aan de Handelskade in Willemstad bitterballen at.
Ik wil gewoon nog even benadrukken dat ik echt een zwaar leven heb.
Just so you know.
In Aruba maakte Kobus kennis met het beste dat de Nederlandse keuken te bieden heeft.
Poffertjes. Met suiker. En boter.
Gelukkig is het nog schattig om dikke dijtjes te hebben als je zeventien maanden bent.
Van Aruba naar Curaçao vlogen we in een vijftien zitter.
Ik kan u nu uit ervaring aanraden om dit nooit te doen.
Gewoon nooit. Het is niet gezond.
En toen klom ze zelf de glijbaan op.
Over een tijdje heeft ze me gewoon echt niet meer nodig.
En wat moet ik dan?
Elke keer als Kobus met de melkboer de zee in ging, was ik vreselijk bang dat ze niet voorzichtig waren, en verslonden zouden worden door een golf.
Eigenlijk las ik steeds stiekem een boek, genietend van de rust, en hopend dat ze gewoon een uur weg zouden blijven. Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen.
Kobus liep wel in de oceaan een oorlogswond op dr wangetje op. Toen een paar kleine jongetjes met een surfboard tegen dr aan botste.
En ja, ze heeft Crocs.
Ik geef het toe, ik ben diep van binnen een slechte moeder.
Maar, ik provide Kobus wel met goede fashion accessoires.
En die bril leidt dan meteen de aandacht af van haar Crocs.
De skyline van Willemstad ziet er overigens echt net zo uit als op alle plaatjes die u ooit zag.
Dus daarvoor hoeft u niet te gaan.
En ook alle zonsondergangen vanuit de restaurantjes zien er hetzelfde uit. Gewoon, als een zonsondergang.
En vooruit, een steelse blik op de liefste baby in de maak van de VS en Nederland. Tezamen de liefste al gemaakte peuter van de VS en Nederland.
En ja, dit zagen we dus. Vanuit de kamer van één van de hotels waar we verbleven in Aruba.
En ik snap u.
Ik zie ook liever het uitzicht hier vanuit de huiskamer.
Bleg, die vieze blauwe lucht. En die palmbomen overal.
Tijdens elke vlucht sloegen we Kobus van te voren knock out. Echt een aanrader, het was steeds heerlijk rustig.
Net als onze gehele vakantie eigenlijk. Die was heerlijk rustig.
En lekker warm.
Dat ook.
Februarigevoel doorbrekend warm.























































































