Klik hier voor deel 1.

En toen was het dus zaterdag 13 september 2008.
Na een toch wel enigzins brakke nacht, waarin ik nog eens duidelijk maakte aan de melkboer dat ik toch echt geen castor oil ging slikken, deed ik iets verschrikkelijks.
Iets zo verschrikkelijks dat ik het bijna niet durf op te schrijven.

… (Wat puntjes voor het extra spanningseffect)…

Ik dwong de melkboer namelijk om mij mee te nemen naar de IHOP.
En voor iedereen die nog nooit in de VS is geweest, en slash of niet weet wat de IHOP is, klik en huiver.
Aldaar aangekomen, stopte ik een stapel pannenkoeken met banaan en nutella en maple syrup naar binnen, aangevuld met eieren, spek, en twee pakjes boter en andere vetten.
Bleg.
Maar, mijn excuus is dat ik denk ik al wist dat ik die dag mijn oerkrachten nog nodig had.
En echt, ik zeg u, die krachten van mij, die werken het beste op pannenkoeken met banaan en nutella. Sorry.

Het verhaal wordt nog erger, want na de IHOP liep ik dus naar de overkant van de straat.
Daar zat namelijk een McDonalds.
En nu kom ik werkelijk waar nooit in de McDonalds, maar toen moest het.
Ik had namelijk een kleine aardbeienmilkshake nodig.
Omdat castor oil bijna niet mengt met een andere vloeistof.
En ja dus toen, toen dronk ik op zaterdag 13 september 2008 om 10 uur ´s ochtends een milkshake met 120 milliliter olie.
Als ik terug denk aan hoe het smaakte, word ik spontaan weer misselijk.

Maar ach, op die misselijkheid na ging het wel, en dus togen de melkboer en ik naar de supermarkt. En naar de bibliotheek.
Totdat ik naar huis wilde.
En wel heel snel.
Want ik moest, zeg maar, nogal nodig naar de wc.

De verdere details zal ik u besparen, maar op zaterdagmiddag hing ik dus een beetje thuis rond. Ik las een boekje, speelde wat op de Nintendo en wandelde af en toe eens naar de wc.
En ok, ik had best wel erge krampen.

Rond zes uur ´s avonds was ik verschrikkelijk misselijk en verdwenen de laatste restjes nutella, boter en pannenkoek in het riool.
De immer attente melkboer liet het bad voor mij vollopen.
En terwijl ik lekker wat ronddobberde, zei de melkboer meerdere malen: ‘zeg euhm, volgens mij heb je best ergere weeën.’
Maar nu ja, u kent mij, ik luister zelden en weet alles beter, dus ik zei: ‘zeg euhm, dat valt *stilte vanwege kramp* echt wel mee.’

Een uurtje later nam de melkboer het heft in toch maar in eigen handen, heerlijk zo’n man, en belde de verloskundige.
Nadat die kort met mij sprak, zei ze dat we toch maar even langs moesten komen.
Er was echter een klein probleempje.
Ik wilde niet.
Ik wilde thuis blijven. In mijn eigen badkuip, op mijn eigen wc en in mijn eigen bed.
Ik zou echt niet weten waarom.
Maar ik wilde echt niet.
Ik denk dat ik kan zeggen dat de melkboer echt al zijn melkboerentrucjes uit de kast heeft moeten halen om mij in de auto te krijgen.
En dat duurde toch zeker wel een uur.
Want ik laat me echt niet zomaar ompraten tot iets dat ik eigenlijk niet wil.

En toen, kuch, nou ja toen, toen viel Kobus er dus al bijna uit.
Kuch.

Enfin.
Zo kwam het dus dat wij op zaterdagavond rond een uurtje of tien Eastern Time papa en mama werden van Kobus, het mooiste en liefste meisje van Nederland en de VS.

Afgelopen weekend togen de melkboer en ik naar de dierentuin.
Met Kobus, haar beste vriendin L., en de papa en mama van L.

En nou nou nou, tot voorheen was naar de dierentuin gaan een door mij zeer onderschatte bezigheid.
Geloof mij, die fout zal ik niet snel nog eens maken.
Want, lieve lezers, mocht u het niet weten, naar de dierentuin gaan is de leukste bezigheid ooit voor kleine meisjes.
Iets leukers dan de dierentuin bestaat niet.
Voor mijn ogen veranderde mijn meestal zeer rustige dochter  in de meest hyperactieve en enthousiaste peuter die ik ooit zag.

Bij elk muurtje, glazen raam of dier in beeld riep ze eerst heel hard ‘hi’, maakte ze vervolgens nog harder het meestal correcte bijbehorende dierengeluid, en riep nog veel harder ‘bye bye’ wanneer we weer wegliepen.
En ja, op het glas bij de apen en tijgers werd zeer vrolijk, zeer hard gebonsd.
En ja, Kobus kent ook bijna alle dierennamen. Meestal in het Nederlands en soms in het Engels.
En dat feit is nu bekend bij heel Philadelphia en omgeving.

Wat was het leuk zeg. Om twee kleine meisjes zoveel plezier te zien hebben.

Er was ook een soort grote kinderboerderij. En geitjes borstelen is natuurlijk wel heel leuk. Aldus Kobus. Ik vond het vooral nogal stinken.

Voor wie het wil weten, dit is niet het lijf van de melkboer, maar van een wildvreemde man. Van de melkboer ziet u enkel een mini stukje voet, t-shirt en arm.

En wat worden die kids goed gedrild op de opvang zeg. Overal liepen ze netjes hand in hand.

Kijk ze gaan. L. en L. Kobus en L.

Als u wilt weten wat ik zaterdag deed, dan kunt u het beste dit lezen.
En gister, nou gister deed ik dus dit. Alleen dan minus de sleutel. En minus het bier. En, minus het mooie weer. Want het regende de hele dag. Net als vandaag trouwens. Bleg.

Wat wel hetzelfde was, is dat de melkboer alweer in Chicago zit.
Voor het vierde achtereenvolgende jaar. En toevallig ook nu weer precies met Koninginnedag.

Zou hij dan echt niet van bier houden?
Dat heb ik eerlijk gezegd namelijk nog nooit gemerkt.
Misschien houdt hij niet van verkleden in oranje kleren. Of schaamt ie zich voor mij.
Maar ik zie er altijd heel leuk uit.
En dan vooral met Koninginnedag. In mijn oranje boa. En in het openbaar draag ik dan ook nog een bijpassend broek en truitje.
En zeg nu zelf, wie houdt er nu niet van spijkerpoepen? Goed kunnen spijkerpoepen zie ik dus echt als een verrijking van het leven. Echt, u moet het ook eens proberen. En die squats zijn ook nog goed voor de dijspieren.

Ach ja, Kobus en ik vermaken ons ook wel zonder de melkboer.

Kobus rende vooral de hele dag.

Alleen tijdens het eten van de verplichte oranje dingen, zat ze stil.

Mandarijntjes. Zou de Koningin die ook op Koninginnedag eten? Tezamen met een wortelsoepje, een pompoenstamppot en een gestoofd goudvisje?
En dan natuurlijk een oranje tompouce toe.

En ik wil heus niet altijd loggen over eten enzo.
Maar ik heb dus zin in een tompouce. Oranje of roze bekleding geen bezwaar.

Kobus heeft dus tegenwoordig staartjes. Meestal zijn het er twee, soms één, soms een speldje.
Deze elastiekjes dan wel speldjes zijn nodig, omdat haar haar (of is het heur haar in correct ABN?) zo lang begint te worden dat het bij het ontbreken van enige vorm van intoming tezamen met allerlei jam, yoghurt, appelmoes, snot, lijm, en sap restjes aan haar neus, wangetjes dan wel mond vastplakt.

En nu vertelde ik al eens dat ik niet echt een ochtendmens ben. Zeker sinds ik zwanger ben, neem ik het er na het afgaan van de wekker meestal nog eens lekker van. Ik draai me om, rek me uit, dommel nog wat weg, en spring meestal pas rond half acht mijn bed uit, als ik om acht uur moet weg rijden.

Dit uitgebreide ochtendritueel betekent dat de melkboer op de drie ochtenden dat Kobus naar de dagopvang moet ’s ochtends voor haar zorgt.
Ik hoef u waarschijnlijk niet te vertellen dat het cruciaal is dat ik de avond van te voren kleertjes klaar leg, dan wel ‘s ochtends vroeg naar de andere kamer schreeuw wat ze aan moet, want het uitzoeken van kledingcombinaties voor kleine meisjes is niet één van de kerncompetenties van de melkboer.
Daarnaast, en dit is een veel belangrijker punt, kan de melkboer dus ook geen staartjes maken. Eerst dacht ik dat hij het gewoon zei om er vanaf te komen. Maar na een uitgebreide staartjesmaakdemonstratie van mijn kant, en de toch wel zwaar mislukte pogingen van de melkboer om deze demonstratie in de praktijk te brengen, weet ik wel beter. Hij kan het echt niet.

En dat is toch wel een groot probleem. Want ik moet weleens op reis voor mijn werk. En binnenkort hoop ik ook een keer te bevallen. En dat betekent dus dat ik niet altijd beschikbaar ben als Kobus’ persoonlijke styliste.

We zouden natuurlijk een externe persoonlijke styliste voor het meisje kunnen inhuren, maar ik heb denk ik een andere, meer haalbare, oplossing bedacht.
Ik ga namelijk een Barbie dan wel andere pop kopen voor de melkboer. Met twintig bijbehorende kledingsetjes. Zodat de melkboer kan oefenen. En totdat deze Barbie eruit ziet alsof ze gestyled is door een gerenommeerde kapper en styliste, moet Kobus tijdelijk een ander kapsel. Ik dacht zelf aan een volledig kaal koppie of dreads.

Het was dit weekend echt heerlijk lenteweer.
En met heerlijk bedoel ik dus echt heerlijk hè.
Boven de twintig graden heerlijk.

En dus deden we al die dingen die gedaan moeten worden als het heerlijk weer is.

Zoals daar zijn:

Fietsen.
IJs eten.
Wandelen.
Buiten spelen.
Sla, spinazie en andijvie planten.
In de zon op de porch zitten.
Barbecueën.
Schommelen.
Boodschappen doen.
Rijbewijzen verlengen.
250 dues brieven printen, vouwen en versturen.
Slapen.
Veel slapen. In de zon. In de hangmat.

En ja, we speelden ook in de zandbak.

Elke dag.

Dat moet.

Als het boven de twintig graden is.

En ziet u die koelbox, daar links in de achtergrond?
Dat vulde ik maar weer eens dit weekend. Omdat onze koelkast alweer kapot is. En we moeten ook weer een week op een nieuw onderdeel wachten. En dat in het land waar meubels binnen 24 uur bezorgd kunnen worden.

Ach ja, het is te warm om me er druk om te maken.

U wilt het weten hè?
Hoe het nu precies zit met de actie.

Nou.
Laat ik beginnen met mijn cadeautjes.
Ik werd namelijk verschrikkelijk verwend door Ettepet.
Zij schreef al een leuk logje over haar cadeaus, en ik vermeldde al heel kort dat de buit binnen was, maar ik wil u toch nog even vertellen hoe leuk al de cadeautjes waren. En hoe mooi alles eruit ziet.

Voor zover dat kan.
Want die borrelnootjes, die zijn er dus al niet meer. De verteerde restjes liggen ergens in een waste water treatment plant in Pennsylvania. En dan komen ze ooit weer als drinkwater uit de kraan. Tenminste, zo gaat dat toch?
In de begeleidende kaart stond overigens nog wel dat de borrelnootjes voor de melkboer waren.
Maar dat weet niemand. Behalve Ettepet en ik.
And so, the borrelnootjes were mine. All mine!

Behalve borrelnootjes voor de melkboer, werden ook alle andere gezinsleden in het zonnetje gezet.

Kobus kreeg de mooiste zelfgemaakte schort ooit.

Nu moet ze alleen nog leren poetsen en opruimen…

Als u trouwens goed kijkt, kunt u zien wat we vanavond aten.
Want dat toetje van Kobus, dat had ik dus niet speciaal voor de foto geboend .

En och, wat is het kind toch intelligent.

Ze kan al helemaal uit zichzelf een doosje open pulleken en vervolgens een zes dimensionale puzzel maken.
Vreemd woord trouwens, pulleken. Is dat überhaupt wel ABN?

Keesje kreeg supercute schoentjes.
En dan gaat het dus ineens kriebelen. En wil ik NU een baby.
Gelukkig hoef ik nog maar een paar maandjes te wachten.

En ik kreeg een zelfgemaakte ketting. Met bijpassende oorbellen.
Wat een verwennerij!

Mijn cadeautjes zijn bij Joeltje. Omdat zij als allersnelste reageerde, nadat ik het logje plaatste.
En gelukkig kwamen ze aan. Want ergens in de oceaan, dan wel ergens in Limburg, ligt namelijk nog een CisCouture vlaggetjeslijn. Gemaakt door mij voor Joeltje. Alleen Joeltje heeft die lijn nooit gekregen. En dus moest ze in de herkansing.

En dan zaterdag. Afgelopen zaterdag kreeg ik nog een pakje. Van Galahad, een voor mij onbekende lurker, die ook meedeed aan de cadeautjesactie. Ze stuurde mij een paar zakken borrelnootjes. Zomaar, omdat ze de actie zo leuk vond. Nou, zoals u wel weet, gaan borrelnootjes er altijd wel in. Bij mij.

En dan hebben we alleen nog u. U aka de andere deelnemers aan de actie. Ik heb al veel leuke logjes gelezen, en zie dat de cadeautjes nog steeds overal binnendruppelen. Ook heb ik een paar emails gekregen, maar helaas niet zoveel.
Dus, stuur 1 foto van je gekregen cadeautje naar goudzilverbrons at live dot nl, en zet in de subjectline even van wie aan wie het cadeautje is. Dan kan ik binnenkort een logje maken. Met 90 foto’s. *Zucht* Alsof ik niets beters te doen heb dan 90 foto’s uploaden…
O, en mocht u trouwens uw cadeautje nog niet verstuurd hebben, ga u dan eens heel snel heel diep schamen doe het nu! Want er zijn nog een paar mensen hoopvol aan het wachten…

En tot slot, voor al mijn niet-Twitter vrienden: open een Twitter-account, want dan blijft u pas echt op de hoogte van al de belangrijke belevenissen in het leven van Kobus en co mocht u het zich afvragen, ik, of beter gezegd de melkboer, heeft het fototoestel weer gevonden. Hoera!
Het ding zat in de fietshelm van Kobus. In de schuur. En dat is natuurlijk een heel logische plek. Dat begrijpt u. En voor duidelijkheid, ik heb het daar niet in gedaan. Mocht u denken dat ik verstrooid was door de zwangerschapshormonen ofzo.

Disclaimer 1: Voordat u begint met lezen, wil ik graag dat u een foto van Kobus voor de geest haalt.

Zoals deze.

Of deze.

Onze camera is namelijk nog steeds kwijt.
En ik baal. Niet zozeer over de verloren camera, maar vooral ook over het geheugenkaartje dat erin zit. Want ondertussen weet ik wel zeker dat het ding niet hier in huis ligt. En dus is ie ergens anders. Maar waar?

Disclaimer 2: Eens in de zoveel tijd moet ik een zoetsappig logje schrijven. Over hoe leuk, lief, schattig en geweldig Kobus is. En hoe snel de tijd gaat.
Sorry. Ik kan er niets aan doen. Maar zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.

Want.
Lieve lezers.
Kobus is vandaag achttien maanden.
Precies. Exact. Op de dag af.
Een heel jaar. En een half.

En ik wil niet weer gaan blaten over hoe snel de tijd gaat, maar het gaat dus echt snel.
Ik kan niet geloven dat het anderhalf jaar geleden is, dat ze werd geboren.
En ik kan niet geloven dat ze kan rennen.
En zelf de trap op kan klimmen. En ook weer eraf. En dat ook nog op commando.

Ze kan ook woordjes. Papa, mama, hi, beker, dog, woef, bye bye, beebiiieee, bal, visss en viesss. En heel belangrijk, sinds twee weken, eindelijk, kan Kobus ook het woordje nee. Of, in haar taal, nei dan wel no. Volgens de melkboer is nei Veluws dialect. Dus Kobus is niet tweetalig, maar drietalig. Dit is waarschijnlijk de reden dat ik de meeste dingen die ze zegt niet versta.

Bijna twaalf kilo weegt ze ondertussen. En ze is 86 centimeter.
Mevrouw houdt van eten. Bijna alles dat we haar voorschotelen, eet ze op. Vis, linzen, rijst, lasagne, en erwtjes behoren tot de populaire maaltijden. Bloemkool, avocado en kaas zijn niet echt favoriet. Dat laatste is natuurlijk vreemd. Voor een Nederlandse. En een kind van de melkboer. Gouda en cream cheese lust ze trouwens wel, alleen Amerikaanse kaas, daar houdt ze niet zo van. Terecht, al dat processed food, bleg.

Sinds vorige week gaat ze zonder speen door het leven. Na twee heel boze minuten schikte ze zich min of meer gewillig in haar lot. Zoals ze vrijwel alles genoegzaam over zich heen laat komen.
Ik schreef het al eens, Kobus is mellow. Ik schreef toen trouwens ook dat Kobus daarom nooit een broertje of zusje zou krijgen. Hieruit blijkt dat ik soms  onwaarheden verkondig. Maar eigenlijk wil ik liever niet dat u dit weet. Ze is rustig, aandachtig, en geïnteresseerd in van alles en nog wat. En, ze is bijna altijd vrolijk. Ze zegt gedag tegen iedereen in de supermarkt, en ik geloof niet dat ze ooit in haar leven langer dan vijf minuten achter elkaar gehuild heeft.

Kobus, mijn lieve meisje, ik ben zo benieuwd naar de komende achttien maanden.

En stiekem ben ik ook benieuwd naar de komende achttien jaar.
Al verkeer ik nog enigzins in de ontkenningsfase. Want ik vraag me natuurlijk wel af, hoe ik straks nog 25 kan zijn, en ook een achttienjarige dochter kan hebben.

Vanochtend werd ik wakker.
Dat is overigens niet bijzonder.
Want dat doe ik namelijk elke ochtend.
Gelukkig maar zeg.

Toch was deze ochtend extra bijzonder.
Ik voelde het namelijk.
Het.
En u kent het. 
Het is het vervelende februari en maart gevoel.
Het eindeloze winterhetwordtmaargeenlente gevoel.
En echt, ik kan weten hoe het voelt, want ik leef al weer een hele dag maanden in de sneeuw.
En ik moest vandaag ook nog eens werken. Net als gisteren. En zei ik al dat het sneeuwt?

Daarom presenteer ik u vandaag een aantal blije zonnige foto’s.
Omdat het tenslotte pas enkele dagen geleden is, dat ik aan het strand lag.
En in mijn jurkje met slippertjes op een terrasje aan de Handelskade in Willemstad bitterballen at.

Ik wil gewoon nog even benadrukken dat ik echt een zwaar leven heb.
Just so you know.

In Aruba maakte Kobus kennis met het beste dat de Nederlandse keuken te bieden heeft.
Poffertjes. Met suiker. En boter.
Gelukkig is het nog schattig om dikke dijtjes te hebben als je zeventien maanden bent.

Van Aruba naar Curaçao vlogen we in een vijftien zitter.
Ik kan u nu uit ervaring aanraden om dit nooit te doen.
Gewoon nooit. Het is niet gezond.

En toen klom ze zelf de glijbaan op.
Over een tijdje heeft ze me gewoon echt niet meer nodig.
En wat moet ik dan?

Elke keer als Kobus met de melkboer de zee in ging, was ik vreselijk bang dat ze niet voorzichtig waren, en verslonden zouden worden door een golf.
Eigenlijk las ik steeds stiekem een boek, genietend van de rust, en hopend dat ze gewoon een uur weg zouden blijven. Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen.

Kobus liep wel in de oceaan een oorlogswond op dr wangetje op. Toen een paar kleine jongetjes met een surfboard tegen dr aan botste.
En ja, ze heeft Crocs.
Ik geef het toe, ik ben diep van binnen een slechte moeder.

Maar, ik provide Kobus wel met goede fashion accessoires.
En die bril leidt dan meteen de aandacht af van haar Crocs.

De skyline van Willemstad ziet er overigens echt net zo uit als op alle plaatjes die u ooit zag.
Dus daarvoor hoeft u niet te gaan.

En ook alle zonsondergangen vanuit de restaurantjes zien er hetzelfde uit. Gewoon, als een zonsondergang.

En vooruit, een steelse blik op de liefste baby in de maak van de VS en Nederland. Tezamen de liefste al gemaakte peuter van de VS en Nederland.

En ja, dit zagen we dus. Vanuit de kamer van één van de hotels waar we verbleven in Aruba.
En ik snap u.
Ik zie ook liever het uitzicht hier vanuit de huiskamer.

Bleg, die vieze blauwe lucht. En die palmbomen overal.

Tijdens elke vlucht sloegen we Kobus van te voren knock out. Echt een aanrader, het was steeds heerlijk rustig.

Net als onze gehele vakantie eigenlijk. Die was heerlijk rustig.
En lekker warm.
Dat ook.
Februarigevoel doorbrekend warm.

Kobus weet niet zeker of ze wel zin heeft om naar Aruba en Curaçao te gaan.
Want zeg nu zelf, wat moet je daar nu als 16 maanden oude peuter?

Bij twijfels is het altijd verstandig om je in de materie te verdiepen.

En bijvoorbeeld de lokale taal te leren. Zodat je bent voorbereid op iedere situatie.
Want stel je voor dat je verdwaalt.
Of zin hebt in een bekertje melk. Of een ijsje.
En bovendien is het handig om zelfredzaam te zijn, zodat je niet volledig afhankelijk bent van je ouders.
En dan hoeft je moeder zich ook niet druk te maken als ze eens een dagje iets voor zichzelf wil doen.

De situatie wordt vanuit allerlei verschillende invalshoeken bekeken.

En uiteindelijk, na lang nadenken en inlezen, neemt ze een beslissing.

Ja, ze heeft er echt zin in.
Net als dr papa en mama.

Gelukkig, mijn fototoestel deed het nog!

Terwijl ik nog steeds wacht op mijn nieuwe host, wat fotootjes.

Het sneeuwde hier zaterdag de hele middag en avond.

En dus konden we vanochtend sleeën.

In de voortuin van de MilkMansion.

Ben ik toch nog blij dat ik niet van de week met die winterslaap ben begonnen.

Ik schreef er al vaker over.
En misschien denkt u nu wel ‘o nee, niet weer’.
Maar ja, beste mensen, zoals oma altijd al zei, ‘het kan niet elke dag feest zijn’.

Dus.
Schrijf ik er maar weer eens over.
En leest u het maar weer eens.

Kobus bracht gisteren namelijk dit mee. Van de dagopvang.

Voor de duidelijkheid, dit is een zelfgemaakt knutselwerk. Zelf geplakt, beglitterd en ik geloof dat ze ook nog zelf haar naam erop heeft geschreven.
En ik snap gewoon echt niet hoe het kan.
Want ik weet echt nog hoe ze vorig jaar was toen ze werd geboren. En hoe ze eruit zag toen ze op mijn buik werd neergelegd.
Hulpeloos, vies, glibberig, klein, afhankelijk.

Ze zag eruit als een klein Chineesje.
En dat is op zich vreemd, want zo zien de melkboer en ik er niet uit.

Kleine meisjes worden snel groot.

Ik vraag me af of ze nog wel in Sinterklaas gelooft.
Ik wilde de beste man namelijk vragen om hier langs te komen, maar ja, om hem nou helemaal naar Amerika te laten komen, als ze toch al niet meer in hem gelooft, dat is ook zo’n duur grapje.
De vliegtickets voor Sint en de Pieten. En de overnachtingskosten.
Maar ja, als de Sint nu ook cadeautjes voor mij meeneemt, zijn die investeringen natuurlijk wel de moeite waard.

Ach ja, ik stop maar weer.
En dan ben ik er morgen of overmorgen weer, ok?
Met een verhaaltje over hoe snel Kobus groot wordt.
Of iets soortgelijks.

Beste mensen, ik ben natuurlijk helemaal geen slechte moeder. Ik ben moeder van het jaar (o nee, dat is zij), moeder van het decennium en moeder van de eeuw in één.

En maakt u zich geen zorgen, voor deze zeer arrogante uitspraak heb ik bewijs.

Dit is namelijk een winterjas. Een winterjasje voor Kobus.

En lezers, dit is niet zomaar een winterjas.
Dit is echte haute couture.

Met een bontkraag.

Voor het eerst maakte ik iets met een voering.

En ik zie u denken, wat een leuk lintje loopt er onderlangs die voering.
Lieve lezers, ik moet u zeggen, dat lintje bedekt iets.
Ik ben misschien wel moeder van het jaar, moeder van het decennium en moeder van de eeuw, maar ik ben zeker geen naaister dan wel ontwerpster van het jaar, het decennium of de eeuw.
En dan laat ik nu nog even buiten beschouwing dat ik de mouwen er achterstevoren in zette.

Kobus draagt nu de hele dag deze jas.
Zelfs binnen.
En dat blijft ze doen voor de komende tien jaar.
Want ik kan natuurlijk niet elk jaar een winterjas voor dr gaan maken.

Om nog even door te gaan over die lopende Kobus, hè.
Kobus heeft nog geen schoenen.
Tenminste, tot gister had ze nog geen schoenen.

Opvoeding heet dat.
Ik vind het namelijk belangrijk als kinderen aan den lijve ondervinden hoe het leven vroeger was.
En ikzelf liep altijd op mijn blote voetjes naar school. Kilometers. Door weer en wind.
En aangekomen op school luisterde ik heel goed naar de juf. Want dat deed je toen.
En tussen de middag bakten we ons eigen brood. En als we geluk hadden, kregen we wat water erbij te drinken.
Vroeger.
Vroeger hadden we tenminste nog de gulden. En geen misdaad. En de mensen waren ook niet zo individualistisch en onbeschoft.
Vroeger was geluk nog heel gewoon.

Ja.
Gister kochten we dus Kobus’ eerste schoentjes.
En ineens lijkt ze nu nog groter. Terwijl ze parvrouwmantig door het huis stapt, en overal aanzit waar ze juist niet aan mag komen.
En morgen gaat ze ook nog eens voor het eerst naar de grote kindjes klas van de kinderopvang.
Weg infant room met cute little babies, hallo one and two year old room met terroriserende toddlers!

Als u mij nu even wilt excuseren, dan ga ik even huilen op zoek naar die lieve schattige baby die ik vorig jaar baarde.

Wist u al dat ik de allercuteste baby mini-peuter ooit heb?

Ik stop haar dagelijks vol met allerlei soorten candy.

Omdat ze so sweet is.

En vol met suiker huppelt ze vrolijk door het huis.

Ik heb er nog niet zoveel aandacht aan geschonken hier op het log, maar Kobus kan lopen. Echt lopen. Zonder mijn hulp.

Wat moet ik nu? Ik begin me langzaam al een beetje overbodig te voelen.

Gelukkig heeft ze me nog nodig voor het verschonen van luiers. En dat doe ik graag, dat weet u.

Alles voor mijn lieve oranje pompoenvlinderelfje.

Soms heb ik hele leuke creatieve ideeën.
Echt hele leuke. En hele creatieve.
En soms is het echt een drama om het idee ook daadwerkelijk uitgevoerd te krijgen.

Lang, lang geleden vertelde ik u van mijn nieuwe labels. CisCouture labels. En ik liet u foto’s zien. Van een label in een blauw geruit stofje.

Vandaag maakte ik dat $%^%#*^)*)(_$#@@! project af.
Na een lange draagtijd en een nog langere bevalling is het eindelijk daar. Een tuniekje voor Kobus.
En dit tuniekje is heel bijzonder.
Niet alleen omdat het zo langverwacht was, maar vooral omdat het gemaakt is van een overhemd van de melkboer.

Van overhemden kun je namelijk heel makkelijk leuke meisjesjurkjes dan wel tuniekjes maken.
Echt heel gemakkelijk.

Tenminste, dat las ik overal.
En dus ging ik aan de slag. Ik knipte en naaide.
En arme Kobus, het tuniekje to be moest wel tien keer gepast worden. Want elke keer was er weer iets mis.
Te wijd, te lang, afzakkende bandjes, nog steeds te wijd.

Uiteindelijk smokte ik de achterkant. Omdat het anders echt helemaal niets werd.

Het overhemd dat maar geen tuniekje wilde worden.
Maar ha, geen overhemd dat mij eronder krijgt. Uiteindelijk win ik altijd.
En dus klopt de titel van dit logje niet. Want het overhemd werd wel een tuniekje.
Ha.

Er zijn van die dagen die gewoon niet goed zijn.
Zo zijn daar bijvoorbeeld maandag en dinsdag. Also known as gister en vandaag. Ongetwijfeld bij u welbekend.
En bij mij ook.
De kwajongens.

Zowel maandag als dinsdag produceerde ik nog steeds een enorme hoeveelheid snot en hoest.
Maar veel erger, maandag was het officiële eind van de zomer.
Ik verblijf nog even in het zomerhuis, if you don’t mind. Het zomerhuis der ontkenning.
Vandaag, dinsdag dus, bracht iets veel verschrikkelijkerererers. Voor de tweede keer in twee weken liep mijn computer op het werk vast, terwijl ik midden in het maken van een belangrijk rapport zat.
‘Quark file corrupted’, zei de kabouter in de computer.
En toen spuugde hij nog een boel andere informatie uit, waar ik uiteindelijk niets aan had.
Ik wil mijn document terug. Maar ik geloof dat hij het heeft opgegeten.

En toen.
Toen was het gelukkig dinsdagavond.
En ik kwam thuis.
En aldaar vond ik alweer een pakje bij de voordeur. Deze keer van haar.
Allerlei leuke knopen, stofjes en andere naaispulletjes zaten erin.
En extra’s. Stroopwafels, dropjes, tumtummetjes…
Gelukkig maar dat ik nog steeds naar mijn wekelijkse TA (TumTummers Anonymous) meeting ga. Want ik voel een terugval opkomen.

Dit cadeautje werd gevolgd door sushi.

En nu is het officieel. Ik kan nooit meer terug naar Nederland verhuizen. Of ik moet de Japanse sushimaakmeneer van ons favoriete sushi-restaurant opkopen en meenemen.

En tijdens het sushi eten keek ik naar Kobus. Die tegenwoordig de trotse moeder is van niet één, maar drie konijnen. En ze knuffelt ze allemaal even graag.

Ach ja, dat snot zal deze week toch wel een keer mijn lijf verlaten.
En de herfst is eigenlijk ook heel mooi. En over drie weken ga ik op vakantie.

Ik vraag me alleen nog wel af hoe ik mijn kwijtgeraakte rapport weer terugkrijg. Van de kabouter in de computer. Of van iemand anders. Als u het vindt, laat u het even weten?

Hé, kijk nou!

Het was 14 september 2008. Vandaag precies een jaar geleden.
En daar was ik. Net bevallen. Met een ongeveer twaalf uur oude Kobus tegen me aan.
Thuis, op de bank.
En ik voelde me fijn.

Eindelijk na 42 weken zwangerschap was ze er toch uit gekomen. Uit mij.
En dan nog niet eens uit zichzelf hè.
Ik dronk twaalf uur van te voren 200 milliliter castor oil. Gemixt in een aardbeienmilkshake.
Maar dat is nog eens een verhaal voor een volgend logje.

U begrijpt vast wel dat dit niet Cisca op haar charmantst is.
Maar wel op haar gelukkigst. En dat is belangrijker.
Dus.
Kijk nou.

Ik vraag me trouwens wel af waar dit schattige allermooiste babietje is gebleven. Ik lette even niet op, en toen had ik ineens een rondlopende iets blondere 1 jarige peuter aan mijn rokken hangen.
En daar is ze. Mijn taart etende schatje.
1 jaar alweer.
Wauw.

Een logje over een rokje dus.
Na al die verhitte discussies over de nieuwe Volvo.
Bedankt voor alle reactie trouwens, ik heb er weer hartelijk om gelachen.
En ja, de melkboer wees mij ook al op het feit dat een Volvo heel veilig is. Toen ik zei dat ik er nog niet dood in gevonden wilde worden en hij zei dat het vrijwel onmogelijk is om dood te gaan in een Volvo.

Tussen alle bedrijven door, naaide ik dus weer eens een rokje.
Naar aanleiding van een logje van haar, waarbij zij weer gebruik maakte van een patroon van haar.

Ik gebruikte een oud hoeslaken voor de witte rand, een klein stukje geruite stof dat ik nog had liggen en een applicatie van Noeks.
Daar bestelde ik laatst een envelop vol met mooie spulletjes. Lintjes, applicaties, mooie lapjes stof. En ze deed er ook nog wat extra’s bij. Wat is post krijgen toch leuk.
Behalve van de belasting. Of van de US Department of Citizenship and Immigration Services. Of rekeningen van het electriciteitsbedrijf.
Ik hou eigenlijk helemaal niet van post.
Behalve van logvriendinnetjes. En familie. Alle andere post zou eigenlijk gewoon verboden moeten worden.

Kijk, daar is ze. Altijd bereid tot het spelen van fotomodel.

Tenzij ze besluit dat ze liever naar buiten loopt. Op handen en voeten. Zo hebben we haar getraind. Dan blijft die witte onderste rand van dat rokje tenminste een beetje schoon.

En voor de echte naaisters en naaiers onder u.
Ik paste het patroon enigszins aan. Zodat het geschikt is voor een tien kilo zware prinses. Maatje 80-86-92.
Ik gebruikte 47 centimeter elastiek.
En 6 stroken stof.
Voor de taille: 2 stroken wit van 33 bij 9 centimeter
Voor het middenstuk: 2 stroken rood van 58 bij 16 centimeter
Voor de onderkant: 2 stroken wit van 70 bij 7 centimeter
De tutorial is echt geweldig. Makkelijk te volgen en super mooie foto’s.

Boston dus.

Hoe het was?
In a few words: we came, we saw and we conquered.
Of, we kwamen, we zagen en we aten.

Om op de plaatsen van bestemming te komen, maakten we gebruik van allerlei vervoermiddelen, waaronder vliegtuig, metro, boot en (huur)auto. En alles verliep prima.
Of het moet zijn dat we op de heenweg zo laat incheckten, dat bij aankomst bleek dat onze bagage in het volgende vliegtuig zat. Maar verder verliep alles echt prima.

En we kwamen dus aan.
En we zagen.
We zagen Faneuil Hall, Harvard University, de haven van Boston en de mooie natuur van Massachussetts, New Hampshire en Maine.
We zagen de stad vanaf de negende verdieping van onze hotelkamer, en de zee vanaf de porch van het huisje van vrienden in Maine.

En zeer belangrijk, we aten.
We aten, aten en aten.
En niet ik alleen. Neehee, Kobus en de melkboer deden net zo hard mee.
We aten ons helemaal ongans aan allerlei seafood.
Ik at achtereenvolgens calamari, een lobster roll, crabcakes, een shrimp salad, clams, lobster en haddock.
Eigenmondighandig heb ik de oceaan weer wat leger gemaakt. En dat terwijl ik normaal altijd een zeer bescheiden hoeveelheid vlees en vis eet. Maar ja, die vis in New England is gewoon niet te versmaden.

En dan nu nog even wat foto’s van ons Julius Ceasaresque avontuur. 

Kijk nou, het is Kobus in haar nieuwe tuinbroekje  in een vliegtuig.
En nee, het is geen jongetje. Ook al is het pakje blauw. Er zitten notabene gele bloemknopen op.
 

Zomaar midden in downtown Boston. Een straat vol MilkMansions.
 

Boston vanaf het water.
 

Wow, het zijn de benen van de melkboer!
En Kobus met haar nieuwste vriendin, Luna.
 

Mooie eindeloze lange wegen in Maine.
 

En we aten dus.
Van links naar rechts.
Calamari. Vooral lekker met een potje pasta met groente.
Mijn nieuwste lievelingseten, een lobster roll.
Kreeft en kokkels. Tenminste ik denk dat clams kokkels zijn. Ik vraag me af wat de vertaaltool ervan zegt…
En Kobus eet haar eerste kindermenu. Rijst, squash en kabeljauw met een korstje. En een goed glas bier. Natuurlijk. 
 

En de uitsmijter. Mijn décolleté. Op de terugweg.  Tezamen met de kont van een konijn.

Dat décolleté zag er trouwens drie maanden geleden heel wat indrukwekkender uit.
Maar dat, lieve mensen, is een verhaal voor een andere keer.

U zit natuurlijk met smart te wachten op Bostonse Berichten.
En dat begrijp ik.
Maar vandaag komen die berichten nog even niet.
Ik heb namelijk iets anders te melden. Iets veel belangrijkers.
Toen ik gisteravond laat thuiskwam uit Boston, stond dit op mijn stoepje.
 

Een doosje.
Met cadeautjes.
Van haar. 
Ze wilde me een pakketje sturen, mailde ze laatst.

Een pakketje?
Met cadeautjes?
Opsturen?

Dames en heren.
Of beter gezegd, dames en de enkele heer die hier ook weleens meeleest.
Ik kan u zeggen, dit was geen doosje met cadeautjes.
Dit was een geweldige doos.
Een super pakket.
De doos der dozen.
De ‘I thought I died and gone to heaven’ doos.

Weet u trouwens welke artiest dit zong?
Recent zag ik hem nog. Accoustisch.
I love him.
Behalve dit nummer. Bleg. Dit is te zwijmel voor mij.

Ja. Dus.
Ik vraag me serieus af of ik weleens zo verwend ben in mijn leven.

Kijkt u even mee?

De inhoud van de doos.

Ziet u die heerlijke pot tum-tummetjes? Ilse had het boodschappenlijstje hiernaast goed gelezen.
U begrijpt, ik eet as I type, honderden tum-tummetjes tegelijk. Als ik morgen niet meer log, dan ben ik op een bijeenkomst van de TTA.  The TumTummers Anonymous. 
Of ik lig in het ziekenhuis. Vanwege een enorme sugar overdose.

Maar wat een mooie spulletjes hè? Een hoogtepuntje is natuurlijk wel de mand met melkflessen.
Zoals Ilse al schreef, elke MilkMansion (zijn er nog meer dan?) moet dit natuurlijk hebben.

En laat ik nu net in onze bijna volledige lege eetkamer de mooiste inbouwkast ever hebben.

Tot nu toe stond er in deze kast een koeienbeeldje. Heel alleen. Maar nu hebben deze koe en haar kalf tenminste wat gezelschap.

Kobus vond alle cadeautjes naturellement ook helemaal geweldig.

Life is full of suprises.
Aldus Ilse.
I say: it sure is!
Dank je wel, lieve Ilse.

O, en wilt u een bezoekje brengen aan Ilse’s geweldige nieuwe winkeltje? Kijk dan hier.