Vanochtend werd ik wakker.
Dat is overigens niet bijzonder.
Want dat doe ik namelijk elke ochtend.
Gelukkig maar zeg.

Toch was deze ochtend extra bijzonder.
Ik voelde het namelijk.
Het.
En u kent het. 
Het is het vervelende februari en maart gevoel.
Het eindeloze winterhetwordtmaargeenlente gevoel.
En echt, ik kan weten hoe het voelt, want ik leef al weer een hele dag maanden in de sneeuw.
En ik moest vandaag ook nog eens werken. Net als gisteren. En zei ik al dat het sneeuwt?

Daarom presenteer ik u vandaag een aantal blije zonnige foto’s.
Omdat het tenslotte pas enkele dagen geleden is, dat ik aan het strand lag.
En in mijn jurkje met slippertjes op een terrasje aan de Handelskade in Willemstad bitterballen at.

Ik wil gewoon nog even benadrukken dat ik echt een zwaar leven heb.
Just so you know.

In Aruba maakte Kobus kennis met het beste dat de Nederlandse keuken te bieden heeft.
Poffertjes. Met suiker. En boter.
Gelukkig is het nog schattig om dikke dijtjes te hebben als je zeventien maanden bent.

Van Aruba naar Curaçao vlogen we in een vijftien zitter.
Ik kan u nu uit ervaring aanraden om dit nooit te doen.
Gewoon nooit. Het is niet gezond.

En toen klom ze zelf de glijbaan op.
Over een tijdje heeft ze me gewoon echt niet meer nodig.
En wat moet ik dan?

Elke keer als Kobus met de melkboer de zee in ging, was ik vreselijk bang dat ze niet voorzichtig waren, en verslonden zouden worden door een golf.
Eigenlijk las ik steeds stiekem een boek, genietend van de rust, en hopend dat ze gewoon een uur weg zouden blijven. Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen.

Kobus liep wel in de oceaan een oorlogswond op dr wangetje op. Toen een paar kleine jongetjes met een surfboard tegen dr aan botste.
En ja, ze heeft Crocs.
Ik geef het toe, ik ben diep van binnen een slechte moeder.

Maar, ik provide Kobus wel met goede fashion accessoires.
En die bril leidt dan meteen de aandacht af van haar Crocs.

De skyline van Willemstad ziet er overigens echt net zo uit als op alle plaatjes die u ooit zag.
Dus daarvoor hoeft u niet te gaan.

En ook alle zonsondergangen vanuit de restaurantjes zien er hetzelfde uit. Gewoon, als een zonsondergang.

En vooruit, een steelse blik op de liefste baby in de maak van de VS en Nederland. Tezamen de liefste al gemaakte peuter van de VS en Nederland.

En ja, dit zagen we dus. Vanuit de kamer van één van de hotels waar we verbleven in Aruba.
En ik snap u.
Ik zie ook liever het uitzicht hier vanuit de huiskamer.

Bleg, die vieze blauwe lucht. En die palmbomen overal.

Tijdens elke vlucht sloegen we Kobus van te voren knock out. Echt een aanrader, het was steeds heerlijk rustig.

Net als onze gehele vakantie eigenlijk. Die was heerlijk rustig.
En lekker warm.
Dat ook.
Februarigevoel doorbrekend warm.

Ok, ik geef nu vast toe dat dit geen orgineel logje wordt, maar toch, ik moet het vragen.
Want u begrijpt natuurlijk nu wat er de afgelopen maanden vooral door mijn hoofd ging.
O, wat zien de wc potten van de MilkMansion er mooi uit van de binnenkant, en o, wat slaapt mijn bed toch lekker.
Ik vraag me namelijk de hele tijd af hoe het nu verder moet met kobusenco.com.
Want ja, Kobus is Kobus, die geen Kobus heet, maar hoe moet dat dan met de ongeboren beeb? Noemen we die Co, zoals zij al met tegenzin voorstelde?
Persoonlijk vind ik dat dus niet echt iets. …Excuses voor alle Co’s die hier meelezen…
En helaas, ik ben volkomen ongeïnspireerd, en de melkboer heeft ook nog geen brainwave gehad, zoals de vorige keer. Hij komt niet verder dan Nummer Twee.
Na lang beraad, ik overlegde zelfs met mijn moeder, heb ik besloten om maar gewoon uw hulp en advies in te winnen.
Dus, wat denkt u? Heeft u suggesties voor the working title, en dus de lognaam, van de nieuwe melkboerbeeb?

Nogmaals bedankt trouwens voor al uw felicitaties, via log, mail en twitter. Wat is dat bijzonder!

Wij gaan dus op vakantie.
De melkboer zit al lang en breed im Deutschland, en ik vlieg vanavond samen met Kobus naar Nederland. We gaan familie bezoeken, en, niet minder belangrijk, een weekje op vakantie in/op/naar Sicilië.
And just so you know, op vakantie wordt niet gelogd. En dus moet u mij meer dan twee weken missen.
En echt, ik begrijp dat u nu een traantje wegpinkt. Het gevoel is geheel wederzijds.

Maar treurt niet, ik heb een entertainment programma bedacht.
Voor de tijd dat ik er niet ben.
Weet u nog dat ik laatst vertelde van een aankomende give away?
Nou, here it is.

De afgelopen week naaide ik drie een vlaggetjeslijnen.
Meer dan 5 meter schoon aan de haak, handgeknipte vlaggetjes, een roodgeruit zelfgemaakt lint, en, als klap op de vuurpijl, een CisCouture labeltje.
Alleen, ik geef natuurlijk niet zomaar dingen weg. Daar moet u wel iets voor doen.

U kunt de lijn dus winnen.
En daarvoor moet u het goede antwoord geven op de volgende vraag: Waar hebben de melkboer en ik elkaar ontmoet?
Om het iets makkelijker te maken, kunt u kiezen uit de volgende vijf mogelijkheden:

A) In de kroeg
B) Op de boerderij natuurlijk
C) Op een boekenclub
D) Op een feestje van gezamenlijke vrienden
E) Op een stijldanscursus

En ik wil graag wat smeuïge details. Over hoe u denkt dat die ontmoeting ging.
Ter vermaak van uw mede-lezers.
Uit de goede antwoorden zal ik willekeurig een winnaar trekken. Tenzij iemand zo’n hilarisch verhaal schrijft dat ik in mijn broek plas. Die wint dan namelijk automatisch.

En vooruit, voordat iemand op het briljante idee komt om vijf reacties achter te laten, u mag maar een paar één keer meedoen. Maar, om uw kansen te vergroten, kunt u natuurlijk ook uw man, vrouw, kinderen, buren, en vrienden en vriendinnen mee laten doen. Of u belt mijn ouders, want die weten het antwoord.

O, en een voetnoot namens de altijd zichzelf indekkende melkboer: over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.
En voetnoot 2, speciaal voor mijn mams en andere loved ones, tuurlijk mogen jullie ook meedoen. Het zou alleen wel handig zijn als jullie niet het antwoord verklappen…

Happy guessing y’all!