It is wintertime
 
Jan
29
2010
21:48
27

1 gedeeld door 2.54 is 0.39

En toen wilde ik een topje naaien voor Kobus.
Dit topje.
Een leuk zomertopje. Om mee te nemen naar Curacao.
Want ik heb eigenlijk maar weinig zomerkleertjes die haar nog passen. En ze kan natuurlijk de hele vakantie haar mooie winterjas aan, maar dat is wel een beetje sneu als het overdag 30 graden is.

En dus wilde ik een topje naaien.
Dit topje.
De maten in de tutorial zijn voor een vier/vijfjarige, en die moesten aangepast worden voor een 16 maanden oude peuter.
Maar. Daar draai ik mijn hand niet voor om.
Want ik ben slim. En handig. En ik was verschrikkelijk goed in wiskunde vroeger.

Ik mat Kobus’ borstomtrek, en rekende en rekende.
En vervolgens knipte, naaide en fabriceerde ik het begin van wat een best leuk tuniekje leek te worden.
Totdat Kobus ontwaakte uit haar schoonheidsslaapje en ik dacht: ’shit nu alweer, het was net zo lekker rustig’ haar even als pasmodel gebruikte, voordat ik de mouwen erin ging zetten.
Het topje bleek klein te zijn.
Erg klein.

En u begrijpt wat dit betekent.
Ik ben niet altijd slim. En ik ben ook niet zo handig. En ik was vroeger ook helemaal niet zo goed in wiskunde.
Ik heb een rekenfout gemaakt, maar veel erger, ik heb ook nogeens in het borstomtrekgeval gebruik gemaakt van centimeters terwijl ik de rest van het patroon in inches maakte.
En dat werkt dus niet. Inches met centimeters vergelijken is als appels en peren. Of als de melkboer en Viggo Mortensen.

Gelukkig kan de melkboer alleen maar meisjes maken. Denk ik.
En kan ik het topje dus afmaken voor mijn zomermeisjesbeeb.

Dit weekend ga ik mijn handigheid opnieuw ten toon spreiden.
Tijdens het schilderen van onze slaapkamer, en het opnieuw naaien van het topje.
En ik weet nu al dat zowel de slaapkamer als het topje heel mooi gaan worden.
Want u begrijpt, ik ben natuurlijk wel heel slim. En handig. En goed in wiskunde.
Alleen vandaag werkte het allemaal even niet.
Dat heb ik soms.

Jan
10
2010
21:20
32

Cisca’s appelbosvruchtentaartverhaaltje

Ja, en toen was het weekend al weer voorbij.
En ik kan u allen vertellen, ik deed echt helemaal niets boeiends.
Dus ja, dat belooft wat voor dit logje.

Want ik wil u eigenlijk niet lastig vallen met alle huishoudelijke en administratieve klusjes die ik deed. Of het moet zijn, dat we eindelijk gezwicht zijn voor digitale televisie. Want we hadden ondertussen nog maar vijftien televisiezenders. En ook al kijken we maar weinig televisie, ik miste Project Runway toch te erg. Dus, vanaf morgen zijn we hip. En hebben we iets van honderd televisiezenders.

Maar ja verder.
Verder kookte en bakte ik eigenlijk vooral.
En dus komt hier weer zo’n Martha Stewart logje.
En het zou wel eens kunnen dat die de komende maanden nog vaker langs komen. Martha Stewart logjes. Just so you know.
Want ik bak, kook, naai, knutsel, en brei wat af.
Als ik niet slaap. Want dat doe ik ook graag.

Maar dit weekend hè?
Dit weekend bakte ik dus een echte appelbosvruchtentaart.
Met amandelspijs. En appelbosvruchten.

Het ging ongeveer zo.

Ik beval vroeg de melkboer vriendelijk een deegje te kneden. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, en het gras maaien, deeg kneden doe ik niet.
En omdat de melkboer zeer volgzaam is, mixte hij 250 gram bloem, 75 gram basterdsuiker, 125 gram boter, een eidooier en een scheutje melk tot een deegje.
En terwijl dit deegje een uur rustte, schilde hij vijf appels. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, het gras maaien, en deeg kneden, appels schillen doe ik ook niet.
En, begrijp me niet verkeerd, dit is niet alleen uit principe, het is ook omdat de melkboer al deze dingen gewoon beter kan. En ik heb er geen problemen mee om dat toe te geven. Zo ben ik.

Ik sneed de appels wel in blokjes. En mengde ze met 100 gram amandelspijs, 25 gram geraspte amandelen, 50 gram suiker, en 150 gram bevroren bosvruchten.
Ik knutselde van het geheel een leuk taartje, zette het in de oven, en at meteen de helft op. Met slagroom.

The end.

Oct
04
2009
20:58
31

Het overhemd dat maar geen tuniekje wilde worden

Soms heb ik hele leuke creatieve ideeën.
Echt hele leuke. En hele creatieve.
En soms is het echt een drama om het idee ook daadwerkelijk uitgevoerd te krijgen.

Lang, lang geleden vertelde ik u van mijn nieuwe labels. CisCouture labels. En ik liet u foto’s zien. Van een label in een blauw geruit stofje.

Vandaag maakte ik dat $%^%#*^)*)(_$#@@! project af.
Na een lange draagtijd en een nog langere bevalling is het eindelijk daar. Een tuniekje voor Kobus.
En dit tuniekje is heel bijzonder.
Niet alleen omdat het zo langverwacht was, maar vooral omdat het gemaakt is van een overhemd van de melkboer.

DSCF2450

Van overhemden kun je namelijk heel makkelijk leuke meisjesjurkjes dan wel tuniekjes maken.
Echt heel gemakkelijk.

DSCF2451

Tenminste, dat las ik overal.
En dus ging ik aan de slag. Ik knipte en naaide.
En arme Kobus, het tuniekje to be moest wel tien keer gepast worden. Want elke keer was er weer iets mis.
Te wijd, te lang, afzakkende bandjes, nog steeds te wijd.

DSCF2704DSCF2709

Uiteindelijk smokte ik de achterkant. Omdat het anders echt helemaal niets werd.

DSCF2711DSCF2712

Het overhemd dat maar geen tuniekje wilde worden.
Maar ha, geen overhemd dat mij eronder krijgt. Uiteindelijk win ik altijd.
En dus klopt de titel van dit logje niet. Want het overhemd werd wel een tuniekje.
Ha.

Aug
28
2009
16:08
30

Onderuitgezakt in een stoel twist ik mijn brain

Eindelijk.
Eindelijk.
Beste lezers, ik heb groots nieuws. Zoals bijna elke dag.
Gister werd eindelijk ons eerste meubilair bezorgd.
Na het betalen van een enorm geldbedrag Zomaar ineens zijn we drie fauteils rijker.

Kijkt u even mee?

 

stoel 001

Stoel 1. In onze huiskamer. Helaas is de bank nog steeds niet klaar. Dus voorlopig moeten we het doen op met twee fauteuils. En dat is best oncomfortabel.

 

stoel 003

Stoel 2. Mijn persoonlijke favoriet. Daarom heb ik hem maar half op de foto gezet. Zodat u zelf verder kunt bedenken hoe hij eruit ziet. En omdat ik natuurlijk ook nog wat geheimen voor u wil hebben.
Want ik vraag me eigenlijk wel af, wat u ondertussen nu nog niet van mij weet.
Eventuele vragen over mijn leven kunt u in de reactiebox achterlaten. Die beantwoord ik dan morgen.

 

stoel

Stoel 3. Zwart. Leer. Mannelijk. Melkboer. En onmogelijk om te fotograferen.

Temeer omdat ik dat eigenlijk niet kan. Fotograferen.
Maar dat kan ik u niet zeggen. Omdat u denkt dat ik alles kan. En overal verstand van heb. En ik laat u natuurlijk graag in die waan.

 

stoel 007stoel 009

Stoel 4. En nog meer groots nieuws. De tweede Professor Layton game is dinsdag verschenen. En dus runde ik vandaag naar de winkel. In onze nieuwe Volvo.
Want ik vond de eerste game echt heel gaaf. En hoop op nog meer. En nog beter.

Professor Layton, drie nieuwe stoelen en geen bank.
U snapt wat ik het hele weekend doe.

Juist ja.
Mijn brain twisten. Terwijl ik onderuit gezakt in mijn mooie nieuwe zwart met witte stoel zit.
En af en toe kijk ik naar de melkboer. Die het huis van boven tot onder poetst. Omdat zijn ouders komende dinsdag drie weken komen logeren.
Maar daar kan ik me dus niet mee bezighouden. Ik heb geen tijd.

Aug
27
2009
14:26
34

Over het neusje van de zalm

Dit log gaat natuurlijk in principe alleen over mij. Over hoe ik altijd gelijk heb, alles weet, en overal verstand van heb.
En daarom log ik dus ook. Omdat ik al mijn wijsheden en kwaliteiten graag met u wil delen.
En omdat ik hou van al die aandacht. Die ik elke dag van u krijg.

Maar vandaag wil ik u eens even wijzen op wat andere loggers.
Of liever gezegd, een heleboel.
Gisteravond werkte ik namelijk mijn ‘waar ik graag lees’ lijst bij.
En gaat dat zien, mensen, gaat dat zien.
Want het is me een lijst.
Een lijst vol met talentvolle, jonge, knappe, humoristische, bijna overal verstand van hebbende, schrijvers, designers, koks, mama’s, amateur Martha Stewarts, en fotografen.
Het neusje van de zalm, het summum der logs, het toptalent van Nederland, België en de VS. En dat allemaal op 1 pagina.
Ik zou zeggen, veel leesplezier vandaag!

O, en morgen heeft u weer alleen aandacht voor mij, afgesproken?

Aug
22
2009
20:22
40

Kobusenco exclusive: a sneak preview of the MilkMobiel

Ik wilde eigenlijk vandaag loggen over een rokje dat ik afgelopen week naaide. En die leuke applicatie van Noeks, die ik erop streek.
Maar dat komt morgen.
Ik moet vandaag namelijk loggen over auto’s.
Auto’s?
Ja, auto’s.
Normaal zou ik daar niets zinnigs over te melden hebben. Nu trouwens ook niet. Maar vandaag, vandaag moet ik iets kwijt.

U moet weten, vorige week stopte de auto van de melkboer er zomaar mee.
Op de parkeerplaats van de supermarkt blies hij zijn laatste adem uit. Het was een oude auto. Met heel veel mijltjes op de teller.  En na vijf jaar trouwe dienst had ie er genoeg van.

Het was dus tijd voor een nieuwe auto.
En echt, I could care less. Every car is fine with me.
Tenminste, dat dacht ik.
Totdat de melkboer vertelde dat hij een Volvo wilde. En niet zomaar een Volvo, nee, een stationwagon Volvo.
En die vind ik dus lelijk. Lelijker dan lelijk. Lomp, log, vierkant, en gewoon lelijk.

Maar beste mensen, de melkboer zou de melkboer niet zijn, als hij niet gewoon een Volvo kocht. Juist die ene. Die ene stationwagon.
Ik denk eigenlijk dat hij hem heeft gekocht om mij dwars te zitten, maar dat is een ander verhaal.
Vanmiddag was het zover. Mijn mooie zeer geliefde Honda stond vooraan onze oprit. Gevolgd door een Volvo. Een Volvo stationwagon. En mijn auto kon dus niet uit de oprit. En de melkboer lachte. En weigerde om zijn auto weg te rijden. Terwijl ik op pad moest. En zo kwam het  dat ik gedwongen werd om in een Volvo te rijden.

Geloof mij, ik had geen keus.
Dat dat even duidelijk is.
Ik had geen keus, en reed dus in een Volvo naar de winkel.
Hij reed overigens prima. De Volvo. Dat dan wel weer.
Alleen hij is gewoon zo ongelooflijk verschrikkelijk lelijk.

Onze nieuwe Volvo.
Ik vraag me toch af of ik door uiterlijkheden heen kan kijken, en in de toekomst van hem zal gaan houden.
Want ik vind hem nu gewoon heel lelijk. Maar dat had u waarschijnlijk wel begrepen.

 
Ik hoop trouwens dat u geen Volvo liefhebber dan wel -ster bent. In dat geval: sorry.

Aug
03
2009
01:15
23

Van de sukkel ende melkboer

In het kader van de schokkende bekentenissen, heb ik er vandaag weer één.
En wat voor één.
Echt mensen, ga er maar eens even lekker voor zitten.

Stiekem wist ik dat wat ik zometeen ga bekennen al.
Het zat ergens ver achter in mijn hoofd.
Zo van, je weet het wel, maar je weet het ook weer niet. Een pré-ontkenningsfase.
Maar vandaag werd het me allemaal duidelijk.
Ik zag het licht, so to speak.

Het gaat om het volgende.
De melkboer is, net als ik, ook niet perfect.
Echt waar.
De melkboer, die stoere heerlijke geweldige man van mij, is niet perfect.
We kunnen samen een club beginnen van niet-perfecte mensen. Alleen de melkboer is een niet-perfecte enorme sukkel. Ik niet. Ik raak alleen mijn borstel weleens kwijt.
Dus hij mag niet in mijn club.
Hij moet maar een eigen zoeken. Met soortgelijke niet-perfecte sukkels.

Het zit zo.
Het regent hier wel eens. En u weet het vast niet, maar per jaar regent het hier meer dan in Nederland.

Even een lesje tussendoor.
Dit wist u vast ook niet, maar ik was in mijn vorige leven aardrijkskunde lerares. Dus.
Ik heb verstand. Van aardrijkskunde. En van alle andere dingen in deze wereld.

In Nederland valt gemiddeld zo’n 75 centimeter regen per jaar.
In Pennsylvania valt meer dan 100 centimeter.
En 100 is meer dan 75. Dus.

Het regent hier gelukkig niet zo vaak. Maar als het regent, dan regent het goed.

En zo werd ik vanochtend wakker.
Om vijf uur ’s ochtends.
Van onweer, bliksem en ontzettend harde regen.
En echt, het kwam met bakken uit de hemel.
Bakken, liters tegelijk. Zojuist hoorde ik dat er in een paar uur tijd meer dan 15 centimeter regen is gevallen. Best spectaculair allemaal.
Na dit natuurgeweld voor een kwartiertje te hebben aangekeken, kroop ik terug in bed, naast een nog steeds slapende melkboer, en dommelde weer wat weg.
Om vervolgens verschrikt te bedenken dat er nog van alles buiten stond en lag, waaronder een kinderstoel en een Bugaboo.
We hadden bezoek gisteravond. En het was nogal laat geworden. En dus hadden we maar beperkt opgeruimd.
Balen.
Maar ok.
Ik kon ermee leven, en dommelde weer wat weg.

En toen gebeurde het.

Ik schrok weer wakker en schold de melkboer meteen zijn huid goed vol.

Het zit zo deel 2.
Gister had de melkboer even in mijn auto gereden.
En dat doet hij gelukkig zelden.
Wat de melkboer namelijk niet zelden doet, is de ramen van de auto open laten staan.
Vind ‘ie leuk. En fris. Denk ik.

En daarom mag de melkboer nooit, maar dan ook nooit meer, in mijn auto rijden.
NOOIT.
MEER.

Jul
29
2009
14:18
34

Ik heb een vraagje…

Ahum.
Kuch.
Proest.
Hoort u dat keelgeschraap?

That’s me.
Ik wil graag uw aandacht.
En die heb ik natuurlijk al. Want u leest hier. Omdat u mij graag aandacht geeft. En dat vind ik fijn. Because I love aandacht…
Can I have your attention, please?
I have a very important announcement.
Verrie. Im. Por. Tent.
Tromgeroffel? Iemand?

Ok. Ik zal het maar gewoon zeggen.

Ik ben niet perfect.

Cisca. Is. Niet. Perfect. Die vier woorden gaan gewoon niet samen in één zin.
Ik weet dat u hier van schrikt.
Ik moet zelf ook nog even bijkomen van de schok van deze bekentenis.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb altijd gelijk en weet alles. Zo weet ik bijvoorbeeld waarom Yolanthe en Jan uit elkaar zijn. En wie volgend jaar de Tour de France gaat winnen. En hoe wereldvrede bereikt kan worden.
Ineens bedenk ik nu dat ik een online vraagbaak zou moeten beginnen. Een soort lieve Mona, maar dan lieve Cisca. Vragen en ideeën kunt u achterlaten in de reactiebox.

Maar ik ben dus niet perfect.
Helaas.
Ik raak namelijk nog weleens iets kwijt.
En meestal net die onmisbare dingen in het leven.
Dingen die gewoon het leven net iets verrijken.
En als ze kwijt zijn, dan gaat dus niet meer. Dat verrijken.

Ik ben nu al vier dagen mijn borstel kwijt.
Ik weet het zeker, de kabouters zijn gewoon meeverhuisd naar de MilkMansion en ze zitten nu in de kelder baarden te kammen met mijn borstel!
En dat is lastig, want nu zit ik dus al voor de derde dag deze week met ongeborstelde haren onder mijn bureau op het werk.
Ik heb ze wel gekamd hoor. Dat wel. Maar mijn haartjes zien er toch niet zo glanzend, stralend en geweldig uit als na een goede borstelpartij.

Ik raak trouwens ook vaak allerlei andere dingen kwijt.
De meestvoorkomende?
Schaar, zonnebril en paraplu.
De laatste twee laat ik ook altijd overal liggen.
In de bus, de bioscoop, op het werk, bij iemand thuis, noem maar op.
Maar ja, dit was allemaal natuurlijk niet de moraal van dit verhaal.

Ik wilde gewoon iets vragen.

Heeft iemand toevallig mijn borstel gezien?

Jul
17
2009
19:12
26

Een verhuisbericht

Wat een stilte, wat een stilte.
Helaas was ik niet op vakantie, zoals allerlei andere gelukkige loggers.
U begrijpt, ik had het druk.
Een beetje te druk.
Met verhuizen.
En werken.
En dozen uitpakken.
En al die andere dingen die op mijn a t/m z lijstje stonden.
 
En omdat ik nu toch in de bende zit, en druk ben, en punt.nl niet aansluit bij de grootste doelen die ik in het leven heb, is vanaf vandaag goudzilverbrons.punt.nl ook verhuisd.
Naar kobusenco.com.
Ik hoop natuurlijk dat u meeverhuist.
En dat u daarna aan al uw vrienden, familie en kennissen vertelt, dat ik ben verhuisd.
Naar kobusenco.com.
En dat u vooral ook even, indien u een eigen site hebt, overal op die site linkjes naar kobusenco.com plaatst.
Alstublieft.
Zonder log namelijk geen lezer.
En zonder lezers natuurlijk ook geen log. 
 
Ik moet u wel waarschuwen, de layout is nog niet echt perfectjes.
Hier bij kobusenco.com.
De kop past niet, mijn klokjes werken niet, en sowieso doet kobusenco.com gewoon niet wat ik wil.
Onbegrijpelijk vind ik dat.
Dat mensen en dingen niet gewoon doen wat ik wil.
Maar dat komt nog.
Later.
Eerst de verhuizing.
En daarna zal ik wel eens laten zien, wie hier de baas is.

Origineel thema door TheBuckmaker.com | Aangepast thema door Lucas | Copyright 2009-2011 (©) Cisca