Klik hier voor deel 1.

En toen was het dus zaterdag 13 september 2008.
Na een toch wel enigzins brakke nacht, waarin ik nog eens duidelijk maakte aan de melkboer dat ik toch echt geen castor oil ging slikken, deed ik iets verschrikkelijks.
Iets zo verschrikkelijks dat ik het bijna niet durf op te schrijven.

… (Wat puntjes voor het extra spanningseffect)…

Ik dwong de melkboer namelijk om mij mee te nemen naar de IHOP.
En voor iedereen die nog nooit in de VS is geweest, en slash of niet weet wat de IHOP is, klik en huiver.
Aldaar aangekomen, stopte ik een stapel pannenkoeken met banaan en nutella en maple syrup naar binnen, aangevuld met eieren, spek, en twee pakjes boter en andere vetten.
Bleg.
Maar, mijn excuus is dat ik denk ik al wist dat ik die dag mijn oerkrachten nog nodig had.
En echt, ik zeg u, die krachten van mij, die werken het beste op pannenkoeken met banaan en nutella. Sorry.

Het verhaal wordt nog erger, want na de IHOP liep ik dus naar de overkant van de straat.
Daar zat namelijk een McDonalds.
En nu kom ik werkelijk waar nooit in de McDonalds, maar toen moest het.
Ik had namelijk een kleine aardbeienmilkshake nodig.
Omdat castor oil bijna niet mengt met een andere vloeistof.
En ja dus toen, toen dronk ik op zaterdag 13 september 2008 om 10 uur ´s ochtends een milkshake met 120 milliliter olie.
Als ik terug denk aan hoe het smaakte, word ik spontaan weer misselijk.

Maar ach, op die misselijkheid na ging het wel, en dus togen de melkboer en ik naar de supermarkt. En naar de bibliotheek.
Totdat ik naar huis wilde.
En wel heel snel.
Want ik moest, zeg maar, nogal nodig naar de wc.

De verdere details zal ik u besparen, maar op zaterdagmiddag hing ik dus een beetje thuis rond. Ik las een boekje, speelde wat op de Nintendo en wandelde af en toe eens naar de wc.
En ok, ik had best wel erge krampen.

Rond zes uur ´s avonds was ik verschrikkelijk misselijk en verdwenen de laatste restjes nutella, boter en pannenkoek in het riool.
De immer attente melkboer liet het bad voor mij vollopen.
En terwijl ik lekker wat ronddobberde, zei de melkboer meerdere malen: ‘zeg euhm, volgens mij heb je best ergere weeën.’
Maar nu ja, u kent mij, ik luister zelden en weet alles beter, dus ik zei: ‘zeg euhm, dat valt *stilte vanwege kramp* echt wel mee.’

Een uurtje later nam de melkboer het heft in toch maar in eigen handen, heerlijk zo’n man, en belde de verloskundige.
Nadat die kort met mij sprak, zei ze dat we toch maar even langs moesten komen.
Er was echter een klein probleempje.
Ik wilde niet.
Ik wilde thuis blijven. In mijn eigen badkuip, op mijn eigen wc en in mijn eigen bed.
Ik zou echt niet weten waarom.
Maar ik wilde echt niet.
Ik denk dat ik kan zeggen dat de melkboer echt al zijn melkboerentrucjes uit de kast heeft moeten halen om mij in de auto te krijgen.
En dat duurde toch zeker wel een uur.
Want ik laat me echt niet zomaar ompraten tot iets dat ik eigenlijk niet wil.

En toen, kuch, nou ja toen, toen viel Kobus er dus al bijna uit.
Kuch.

Enfin.
Zo kwam het dus dat wij op zaterdagavond rond een uurtje of tien Eastern Time papa en mama werden van Kobus, het mooiste en liefste meisje van Nederland en de VS.

Gister gebeurde er iets.
Het was iets dat ik niet op mijn log mocht vermelden van de melkboer, maar omdat ik eigenlijk zelden naar hem luister, doe ik het toch.
Ik kreeg namelijk gisteren van de melkboer een cadeautje. Een gift card voor een zwangerschapsmassage om precies te zijn. Gewoon, zomaar.
Nu ja, zomaar, ik vind zelf eigenlijk dat ik elke avond wel een massage verdien. En dan graag van de melkboer himself. Maar dat zei ik niet. Want je kunt ook te ver gaan natuurlijk.

En omdat ik zomaar een cadeautje kreeg, en ik u een liefdevol logje over de melkboer had beloofd, volgt hier het log der loggen. Of te wel, het log over waarom de melkboer de ideale man is.

Ok.
Here we go.
Tien redenen waarom ik van de melkboer hou.

1. Ik krijg dus weleens zomaar cadeautjes. Helaas alleen geen verlovingsring. Of andere sieraden met diamanten erin.
2. De melkboer ruimt bijna altijd de afwasmachine in. En ook weer uit.
3. Volvo is het favoriete automerk van de melkboer. En daarnaast gaat hij ook altijd heel zorgvuldig met Honda’s om. Mijn Honda in het bijzonder.
4. De melkboer heeft overal verstand van. Net als ik.
5. De melkboer smeert elke dag mijn boterhammen voor de lunch. En ook die voor Kobus. En die voor hemzelf.
6. De bestgevormde billen die ik ooit zag, zitten aan de melkboer.
7. De melkboer heeft smaak. Ik zie het niet altijd in zijn kleding, meubelkeuzes en meer van dat soort dingen, maar hij draagt altijd goede sokken en schoenen, zeer cruciaal in een man, vind ik, en hij heeft natuurlijk mij als vrouw uitgekozen. Dus ja, ik neem maar aan dat hij smaak heeft.
8. Eén van mijn hobbies is vuile sokken in de wasmand gooien, en kranten bij het oud papier. En laat de melkboer daar nu heel graag aan meewerken.
9. De melkboer maakt de mooiste en liefste babies ooit.
10. En, misschien wel het belangrijkste, de melkboer is de liefste en beste papa ooit. Kobus is net zo graag bij hem als bij mij. Sterker nog, Kobus is misschien zelfs wel eens liever bij hem dan bij mij. Maar ik doe meestal alsof ik dat niet merk. En omdat de melkboer zo’n lieve papa is, ga ik elke dag met veel plezier naar mijn werk, slaap ik regelmatig uit, kan ik tot het eind van zwangerschappen doorwerken, en ga ik ook nog weleens op reis zonder de melkboer en Kobus. Voor het werk, of zomaar naar Nederland.

Zeg nu zelf, zo’n man wilt u toch ook?

Een foto zou trouwens wel gepast zijn nu hè? Zo eentje waarbij de melkboer met zijn mooie grijsgroene ogen in de camera kijkt, en u dan allemaal wegsmelt.
Maar dat mag dus niet.
Van de melkboer.
En, in tegenstelling tot wat ik zojuist zei, ik luister vrijwel altijd naar wat hij zegt.
Anders krijg ik natuurlijk nooit die ring.
Dus sorry.

U vraagt zich natuurlijk af hoe het komt dat ik u dit weekend niet met een logje verblijdde.
Nou, dat zit zo.
De melkboer en ik gingen dit weekend voor meubels shoppen.
Einde.

O, u wilt nog meer horen?
Echt?
Echt, weet u het zeker?

Nu. Alhier.
De MilkMansion heeft eigenlijk al zo’n tien maanden een vrijwel volledig lege huiskamer. Er staat een bank. En een fauteuil. Maar dat is het dan ook.

En laatst was ik het zat.
Ik was het zo zat, dat ik de melkboer vorige week vroeg op de zaterdagochtend aan zijn laatste haren naar de auto sleepte, en hem dwong om naar de meubelwinkels te rijden. En in die winkels moest hij dus kijken. Naar meubels.
Vorige week zondag deed ik dat weer. En afgelopen zaterdagochtend weer. En gister ook weer.
En gister, nou joh gister, dwong ik hem ook tot het nemen van een beslissing.
En mensen, ik kan u vertellen, beslissingen neemt de melkboer niet zomaar.
Ik beloofde van alles en nog wat, werkte op zijn schuldgevoel, keek hem heel lief aan, smeekte, huilde, en gebruikte zelfs, in een uiterste wanhoopspoging, mijn zwangerschap als excuus.
Uiteindelijk werkte het. At last, victory is mine!

Maar wat een uitputtingsslag zeg. Ontzettend.
Dit gehele proces zou zoveel makkelijker zijn als de melkboer gewoon eens accepteerde dat mijn smaak superieur is aan die van hem.
En daarnaast, ik heb sowieso altijd gelijk. En ik weet alles. En ik krijg altijd wat ik wil.
Dus.
Zo.

Post Scriptum: Ik, Cisca, beloof plechtig, dat ik de komende week een aardig en liefdevol logje over de melkboer zal schrijven. Want behalve dat hij dus geen smaak heeft, niet kan accepteren dat ik altijd gelijk heb, geen staartjes kan maken, en ook nog steeds geen verlovingsring voor me heeft gekocht, is hij soms ook weleens lief. 

Ik bedoel, ik wil natuurlijk niet dat u verkeerde ideeën krijgt. Of dat ik een slecht voorbeeld geef aan alle jeugdige vrijgezelle dames die hier meelezen. Nee zeg.

Op de dagelijkse situaties van het leven zijn meestal drie reacties mogelijk.

1. Je doet het zelf.
2. Je laat het door iemand anders doen.
3. Je doet niets.

Als u mij een beetje kent, dan weet u dat ik natuurlijk bijna altijd kies voor optie 1.  Ik doe dingen namelijk graag zelf. En ik kan alles ook gewoon beter dan andere mensen. En als ik het niet beter kan, dan weet ik altijd nog hoe het beter zou moeten. En dat kunt u navragen bij de melkboer, mocht u die behoefte hebben.

De bovenstaande redenering gaat trouwens niet op bij het buitenzetten van de vuilnis. En bij grasmaaien dan wel het kneden van deeg. In die situaties maak ik namelijk graag gebruik van het feit dat ik getrouwd ben. En dus kies ik dan voor optie 2.

Met optie 3 heb ik eigenlijk niet zoveel. Want de meeste situaties vragen om een reactie. En niets doen is meestal gewoon lui, en daarom niet een echte reactie.

Ja nu. Waar ik naar toe wil met dit hele verhaal is het volgende.

Ik hou ervan om mijn eigen benen te scheren. En bijvoorbeeld mijn eigen teennagels te knippen en te lakken. En nu stond ik dus gister een beetje ondersteboven gevouwen onder de douche mijn benen te scheren, en toen vroeg ik me toch af hoe ik dit de vorige keer de hele zwangerschap zelf heb gedaan. Want het begint toch ietwat onhandig te worden.

Maar ja, niets doen in dit geval geen optie. En ik kan natuurlijk de melkboer of mijn buurvrouw vragen, alleen ik doe het echt liever gewoon zelf. Echt.

Ik boekte vandaag maar wel een afspraak bij de nagelverf en puimsteen scrub boer. Dan hoef ik in ieder geval niet meer zelf te knippen en te plakken.

6 mei 1998, om precies te zijn.
Ik weet het nog goed. Hoe spannend ik het vond. En wat een eer.
Na die dag liet ik nooit meer verstek gaan. En dus mocht ik ook in 2002, 2003, 2004 en 2006 aan de bak.

En toen was het voorbij. Zomaar. Ineens.
Ik verhuisde naar de VS, en besloot om geen gebruik meer te maken van mijn democratisch recht dan wel gehoor te geven aan mijn democratische plicht.  Om één of andere reden voelde het niet goed om te stemmen voor het bestuur van een land waar ik niet meer woonde.

Dus ja. Daar heeft u de feiten. Ik ben Cisca en ik heb al vier jaar niet meer gestemd.
Sinds kort heb ik last van afkickverschijnselen. Misschien heeft het met die periode van vier jaar te maken. Of het zou ook zomaar kunnen komen door het feit dat ik in 2010 al meer over de Nederlandse politiek in de New York Times heb gelezen dan in voorgaande vier jaar bij elkaar.
Stiekem ben ik natuurlijk ook gewoon gefrustreerd over het feit dat ik in de VS niet mag stemmen. Ik betaal mijn belastingen, gedraag mij als een brave burger, en werk ook nog eens dagelijks onder de brute dictatuur van drie County Commissioners. En wat krijg ik er voor terug? Vrijwel niets.
Gelukkig wordt wel mijn vuilnis opgehaald. En de wc spoelt ook nog altijd door. Maar toch.
Ik zal ook nooit mogen stemmen in de VS. Tenzij ik bereid ben tot het opgeven van het Nederlanderschap in ruil voor het US citizenship. En dat zie ik nog niet zo snel gebeuren.
Nee, dan mijn dochter. Zij mag later zowel in de VS als in Nederland stemmen. Sowieso elk jaar dus. De bofkont.

Ik stuurde vandaag een brief naar de gemeente Den Haag. Met een kopie van mijn paspoort. Zodat ik dit jaar in mei per brief mijn stem mag uitbrengen voor de Nederlandse Tweede Kamer verkiezingen.
Alleen is nu natuurlijk de vraag, op wie zal ik eens gaan stemmen? Want wie o wie is in deze turbulente tijden mijn kostbare stem waardig?

Sinds afgelopen maandag log ik mee op een gloedjenieuw groepslog genaamd Jeuk. En dit logje schreef ik daar zojuist.

En omdat ik soms best een beetje lui ben, en ook weleens hou van slapen, zou het in de toekomst zeer sporadisch kunnen gebeuren dat ik logjes die ik geschreven heb voor Jeuk ook op Kobus en co plaats.
Ik zal het niet te vaak doen, hoor. Want ik weet natuurlijk wel dat u vooral geïnteresseerd bent in de koekjesbakkende, kleertjesnaaiende, babybarende en metdemelkboersexende kanten van Cisca. En u wilt foto’s van Kobus zien. In plaats van al dat politieke gelul.

Ik beloof u, mijn volgende logje gaat over roze koeken. Want dat wil u.
Maar, ik nog niet.
Ik wil namelijk nog iets meer vertellen over de Health Care Bill. Omdat een aantal van u daar interesse in heeft. Een aantal van u trouwens ook niet. Want mijn Health Care logje werd toch net iets minder gelezen dan een logje met, laten we zeggen, foto’s van Kobus.
Maar ja, het kan niet elke dag feest zijn.
En dus schrijf ik verder. Over de inhoud van de wet.

De gehele wet is meer dan 2300 pagina´s, en dus het is niet zo verbazingwekkend dat de meeste Amerikanen eigenlijk niet eens precies weten wat er in staat. En ik zal het maar eerlijk zeggen, ik weet het ook niet.
Maar toch, ik ga een poging doen. Om de Bill in een notendop te beschrijven.

Vanaf 2014 gaan onverzekerde mensen verplicht een boete betalen. Of te wel, het wordt verplicht om verzekerd te zijn. En dat is hier in de VS een groots iets. Op dit moment zijn namelijk zo’n 72 miljoen Amerikanen onverzekerd. Onderzoek wijst verrassend genoeg uit dat deze onverzekerde groep vooral bestaat uit jongeren, senioren met een so called pre-existing condition, en arme mensen.

Deze drie groepen krijgen in de nieuwe wet extra aandacht. Zo is vastgelegd dat jongeren tot 26 jaar verzekerd mogen blijven bij hun ouders. En verzekeringsmaatschappijen mogen in de toekomst geen nieuwe clienten meer weigeren op basis van hun huidige gezondsheidssituatie. Bedrijven met meer dan 50 werknemers moeten op zijn minst een gedeeltelijke verzekering aanbieden aan hun werknemers. En, tot slot, als klap op de vuurpijl, komt er een subsidie. Zo komt bijvoorbeeld een familie van 4 met een inkomen lager dan 88000 dollar per jaar straks in aanmerking voor een gedeeltelijke subsidie voor de verplichte verzekering.

Voor de gemiddelde Nederlander zijn dit weinig schokkende maatregelen, maar voor de gemiddelde Amerikaan is deze wet één van de grootste binnenlandse politieke veranderingen sinds de jaren vijftig. Het is het gesprek van de dag, iedereen heeft een mening, en verkondigt deze zeer gepassioneerd tijdens bijvoorbeeld de lunchpauze op het werk.

En de gemoederen lopen hoog op. Afgelopen week vlogen stenen door de ruiten van zowel Democratische als Republikeinse representatives, en spanden dertien Republiekse District Attorneys een rechtszaak aan tegen de Amerikaanse federale overheid.

De discussie gaat, zoals ook al terugkwam in de reacties op het vorige logje, voornamelijk over socialisme en inmenging van de overheid versus de vrijheid en de soevereiniteit van het volk en de staten. En het gaat natuurlijk ook over geld. Maar dat laatste wist u allang.

Terwijl het hier op Kobus en co over het algemeen meestal gezellig lezen is over de belevenissen van Kobus, Keesje, de aankomende lente en de MilkMansion, draait het in de rest van de wereld natuurlijk ook nog wel eens om andere dingen.

Zoals u ongetwijfeld weet, heeft de VS sinds afgelopen weekend een nieuwe health care bill. En nu bedacht ik me, dat u vast wel eens wilt weten hoe het allemaal precies zit. Met die bill.
En wie kan dat nu beter vertellen dan ik?

Dus voilà, bij deze mijn versie.
In simpele taal. Niet dat ik denk dat ik u simpel bent, maar ik hou zelf wel van simpel. En trouwens, eigenlijk was het allemaal heel simpel wat er het laatste jaar hier is gebeurd. Ik snap echt niet wat voor heisa iedereen erover maakt.

Het zit zo.

Er was eens een president van een land. En die president wilde heel graag een hervorming van de gezondheidszorg. De gezondsheidszorg slokte namelijk een groot gedeelte van het budget van het land op, miljoenen mensen waren onverzekerd, zieke mensen konden maar moeilijk een verzekering krijgen, en mensen met pijntjes renden nogal snel naar de emergency room.
De voorgangers van de baas wilden de gezondheidszorg ook al eens hervormen, maar dat lukte nooit. De bewoners van het land hielden namelijk van vrijheid. En dus wilden zij weinig inmenging van de overheid in hun dagelijks leven.
Op de eerste dag van zijn presidentschap besloot de president om samen met zijn kornuiten een begin te maken met het schrijven van een nieuwe wet om de problemen in de gezondheidszorg aan te pakken. Maanden gingen voorbij, en ondertussen werd de bevolking door de media doodgegooid met informatie over de gezondsheidszorg.
Eerst schreef the House of Representatives (zeg maar de Tweede Kamer) een wet. De Senaat (zeg maar de Eerste Kamer) ontwikkelde daarna een soort tegenwet, en keurde deze eind 2009 goed. Ondertussen verloor de president een cruciale kornuit in de Senaat, en moest er dus een trucje bedacht worden om de veranderde wet alsnog weer te kunnen veranderen, en uiteindelijk goedgekeurd te krijgen.
Het trucje heette reconciliation. Niemand weet precies wat dat is.
Het is een soort groots duister geheim.
Reconciliation.
Maar wat het geheim is doet er niet meer toe.
Want de wet is goedgekeurd. Afgelopen zondagavond om elf uur ‘s avonds. Er werd nog wat gebakkeleid over abortus terminologie, maar uiteindelijk kwam het tot een stemming. Alle tegenstanders van de president stemden tegen, maar uiteindelijk stemde een krappe meerderheid van het Huis voor.
Dinsdag ondertekende de president de wet, en langzaam gaat nu de praktische invoering beginnen.

Hallo.
Bent u er nog?

Echt?

Nu ja.
Zo ging het dus ongeveer.
Denk ik.
En over wat er verder allemaal in de wet staat, doe ik maar geen uitspraken.

Ik ga me namelijk maar weer gewoon bezig houden met zaken waar ik echt verstand van heb.
Zoals poepluiers verschonen.
En roze koeken bakken.
En dan schrijf ik morgen weer gewoon een logje over Kobus. Met een leuke foto erbij.

De afgelopen drie dagen had ik een training in de stad.

In alle vroegte, nu ja alle vroegte moet u bij mij met een korrel zout nemen, dus beter gezegd, rond kwart over zeven, wandelde ik in het ochtendzonnetje naar het station.
Maar kwart over zeven is echt vroeg voor mij. Normaal draai ik me dan nog een laatste keertje om. En nu liep ik buiten.
Buiten. Op het verschrikkelijk tijdstip van kwart over zeven.
Toch zou ik dat vaker moeten doen.
Wandelen in de ochtendzon.
Want het was heerlijk. De rust, de koelte, het opkomende zonnetje, de fluitende vogeltjes.

Tien minuten lopen van de MilkMansion staat het schattigste stationnetje van Pennsylvania.

En toen, na een half uurtje in de trein, stond ik ineens midden in de stad.
Midden in het geluid, de ontbijtgeuren van alle eetkarretjes, de uitlaatgassen, en de mensenmassa.

Ik hou van de stad.
Ik hou van de drukte, de diversiteit, het kosmopolitische, het anonieme. 

Rechts achter ziet u nog net William Penn. Die kijkt vanaf City Hall uit over zijn stad.

In dit mooie gebouw verbleef ik de hele dag. Het is overigens van binnen een stuk minder mooi. Zeker als je drie dagen lang training krijgt over een specifieke subsidie stroom. Dan zie je soms het mooie even niet meer. Behalve dan van één van de trainers. Een erg mooie African American. Zo eentje waar ik weleens een beschuitje mee zou willen eten.

Aan het eind van de laatste dag waren we iets eerder klaar. En dus had ik tijd om even langs de Macy’s te gaan.
En de Macy’s, die zit dus echt in het mooiste gebouw van de stad.
Ze hebben zelfs een orgel. Waar ze dat orgel voor nodig hebben, weet ik trouwens niet. Maar ze verkopen wel gave schoenen.

En mensen, mensen, ik moet u nog even vertellen over het weer. Want het wordt lente. Echt.

Er ligt bijna geen sneeuw meer.

De krokusjes komen op.

En zo wandelde ik weer terug naar huis. Met een lentezonnetje op, en een boel nieuwe kennis in, mijn hoofd.
Niet dat dat kan, want ik weet natuurlijk alles al, maar toch.
Ik leerde wel één zeer nuttig ding.
Te weten, the golden rule.
Kent u die?
De golden rule zegt: Trouw niet voor je veertig bent He who has the gold, makes the rules.
En toen dacht ik meteen, “o, daarom ben ik thuis dus niet de baas.”

En sorry, maar er is wat construction work aan de gang hier. Voor een lenteachtige layout. Want die sneeuw, die past dus echt niet meer. Net als mijn nieuwe kop en achtergrond. Maar binnenkort passen ze wel. Mark my words.

En toen wilde ik een topje naaien voor Kobus.
Dit topje.
Een leuk zomertopje. Om mee te nemen naar Curacao.
Want ik heb eigenlijk maar weinig zomerkleertjes die haar nog passen. En ze kan natuurlijk de hele vakantie haar mooie winterjas aan, maar dat is wel een beetje sneu als het overdag 30 graden is.

En dus wilde ik een topje naaien.
Dit topje.
De maten in de tutorial zijn voor een vier/vijfjarige, en die moesten aangepast worden voor een 16 maanden oude peuter.
Maar. Daar draai ik mijn hand niet voor om.
Want ik ben slim. En handig. En ik was verschrikkelijk goed in wiskunde vroeger.

Ik mat Kobus’ borstomtrek, en rekende en rekende.
En vervolgens knipte, naaide en fabriceerde ik het begin van wat een best leuk tuniekje leek te worden.
Totdat Kobus ontwaakte uit haar schoonheidsslaapje en ik dacht: ‘shit nu alweer, het was net zo lekker rustig’ haar even als pasmodel gebruikte, voordat ik de mouwen erin ging zetten.
Het topje bleek klein te zijn.
Erg klein.

En u begrijpt wat dit betekent.
Ik ben niet altijd slim. En ik ben ook niet zo handig. En ik was vroeger ook helemaal niet zo goed in wiskunde.
Ik heb een rekenfout gemaakt, maar veel erger, ik heb ook nogeens in het borstomtrekgeval gebruik gemaakt van centimeters terwijl ik de rest van het patroon in inches maakte.
En dat werkt dus niet. Inches met centimeters vergelijken is als appels en peren. Of als de melkboer en Viggo Mortensen.

Gelukkig kan de melkboer alleen maar meisjes maken. Denk ik.
En kan ik het topje dus afmaken voor mijn zomermeisjesbeeb.

Dit weekend ga ik mijn handigheid opnieuw ten toon spreiden.
Tijdens het schilderen van onze slaapkamer, en het opnieuw naaien van het topje.
En ik weet nu al dat zowel de slaapkamer als het topje heel mooi gaan worden.
Want u begrijpt, ik ben natuurlijk wel heel slim. En handig. En goed in wiskunde.
Alleen vandaag werkte het allemaal even niet.
Dat heb ik soms.

Ja, en toen was het weekend al weer voorbij.
En ik kan u allen vertellen, ik deed echt helemaal niets boeiends.
Dus ja, dat belooft wat voor dit logje.

Want ik wil u eigenlijk niet lastig vallen met alle huishoudelijke en administratieve klusjes die ik deed. Of het moet zijn, dat we eindelijk gezwicht zijn voor digitale televisie. Want we hadden ondertussen nog maar vijftien televisiezenders. En ook al kijken we maar weinig televisie, ik miste Project Runway toch te erg. Dus, vanaf morgen zijn we hip. En hebben we iets van honderd televisiezenders.

Maar ja verder.
Verder kookte en bakte ik eigenlijk vooral.
En dus komt hier weer zo’n Martha Stewart logje.
En het zou wel eens kunnen dat die de komende maanden nog vaker langs komen. Martha Stewart logjes. Just so you know.
Want ik bak, kook, naai, knutsel, en brei wat af.
Als ik niet slaap. Want dat doe ik ook graag.

Maar dit weekend hè?
Dit weekend bakte ik dus een echte appelbosvruchtentaart.
Met amandelspijs. En appelbosvruchten.

Het ging ongeveer zo.

Ik beval vroeg de melkboer vriendelijk een deegje te kneden. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, en het gras maaien, deeg kneden doe ik niet.
En omdat de melkboer zeer volgzaam is, mixte hij 250 gram bloem, 75 gram basterdsuiker, 125 gram boter, een eidooier en een scheutje melk tot een deegje.
En terwijl dit deegje een uur rustte, schilde hij vijf appels. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, het gras maaien, en deeg kneden, appels schillen doe ik ook niet.
En, begrijp me niet verkeerd, dit is niet alleen uit principe, het is ook omdat de melkboer al deze dingen gewoon beter kan. En ik heb er geen problemen mee om dat toe te geven. Zo ben ik.

Ik sneed de appels wel in blokjes. En mengde ze met 100 gram amandelspijs, 25 gram geraspte amandelen, 50 gram suiker, en 150 gram bevroren bosvruchten.
Ik knutselde van het geheel een leuk taartje, zette het in de oven, en at meteen de helft op. Met slagroom.

The end.

Soms heb ik hele leuke creatieve ideeën.
Echt hele leuke. En hele creatieve.
En soms is het echt een drama om het idee ook daadwerkelijk uitgevoerd te krijgen.

Lang, lang geleden vertelde ik u van mijn nieuwe labels. CisCouture labels. En ik liet u foto’s zien. Van een label in een blauw geruit stofje.

Vandaag maakte ik dat $%^%#*^)*)(_$#@@! project af.
Na een lange draagtijd en een nog langere bevalling is het eindelijk daar. Een tuniekje voor Kobus.
En dit tuniekje is heel bijzonder.
Niet alleen omdat het zo langverwacht was, maar vooral omdat het gemaakt is van een overhemd van de melkboer.

Van overhemden kun je namelijk heel makkelijk leuke meisjesjurkjes dan wel tuniekjes maken.
Echt heel gemakkelijk.

Tenminste, dat las ik overal.
En dus ging ik aan de slag. Ik knipte en naaide.
En arme Kobus, het tuniekje to be moest wel tien keer gepast worden. Want elke keer was er weer iets mis.
Te wijd, te lang, afzakkende bandjes, nog steeds te wijd.

Uiteindelijk smokte ik de achterkant. Omdat het anders echt helemaal niets werd.

Het overhemd dat maar geen tuniekje wilde worden.
Maar ha, geen overhemd dat mij eronder krijgt. Uiteindelijk win ik altijd.
En dus klopt de titel van dit logje niet. Want het overhemd werd wel een tuniekje.
Ha.

Eindelijk.
Eindelijk.
Beste lezers, ik heb groots nieuws. Zoals bijna elke dag.
Gister werd eindelijk ons eerste meubilair bezorgd.
Na het betalen van een enorm geldbedrag Zomaar ineens zijn we drie fauteils rijker.

Kijkt u even mee?

Stoel 1. In onze huiskamer. Helaas is de bank nog steeds niet klaar. Dus voorlopig moeten we het doen op met twee fauteuils. En dat is best oncomfortabel.

Stoel 2. Mijn persoonlijke favoriet. Daarom heb ik hem maar half op de foto gezet. Zodat u zelf verder kunt bedenken hoe hij eruit ziet. En omdat ik natuurlijk ook nog wat geheimen voor u wil hebben.
Want ik vraag me eigenlijk wel af, wat u ondertussen nu nog niet van mij weet.
Eventuele vragen over mijn leven kunt u in de reactiebox achterlaten. Die beantwoord ik dan morgen.

Stoel 3. Zwart. Leer. Mannelijk. Melkboer. En onmogelijk om te fotograferen.

Temeer omdat ik dat eigenlijk niet kan. Fotograferen.
Maar dat kan ik u niet zeggen. Omdat u denkt dat ik alles kan. En overal verstand van heb. En ik laat u natuurlijk graag in die waan.

Stoel 4. En nog meer groots nieuws. De tweede Professor Layton game is dinsdag verschenen. En dus runde ik vandaag naar de winkel. In onze nieuwe Volvo.
Want ik vond de eerste game echt heel gaaf. En hoop op nog meer. En nog beter.

Professor Layton, drie nieuwe stoelen en geen bank.
U snapt wat ik het hele weekend doe.

Juist ja.
Mijn brain twisten. Terwijl ik onderuit gezakt in mijn mooie nieuwe zwart met witte stoel zit.
En af en toe kijk ik naar de melkboer. Die het huis van boven tot onder poetst. Omdat zijn ouders komende dinsdag drie weken komen logeren.
Maar daar kan ik me dus niet mee bezighouden. Ik heb geen tijd.

Dit log gaat natuurlijk in principe alleen over mij. Over hoe ik altijd gelijk heb, alles weet, en overal verstand van heb.
En daarom log ik dus ook. Omdat ik al mijn wijsheden en kwaliteiten graag met u wil delen.
En omdat ik hou van al die aandacht. Die ik elke dag van u krijg.

Maar vandaag wil ik u eens even wijzen op wat andere loggers.
Of liever gezegd, een heleboel.
Gisteravond werkte ik namelijk mijn ‘waar ik graag lees’ lijst bij.
En gaat dat zien, mensen, gaat dat zien.
Want het is me een lijst.
Een lijst vol met talentvolle, jonge, knappe, humoristische, bijna overal verstand van hebbende, schrijvers, designers, koks, mama’s, amateur Martha Stewarts, en fotografen.
Het neusje van de zalm, het summum der logs, het toptalent van Nederland, België en de VS. En dat allemaal op 1 pagina.
Ik zou zeggen, veel leesplezier vandaag!

O, en morgen heeft u weer alleen aandacht voor mij, afgesproken?

Ik wilde eigenlijk vandaag loggen over een rokje dat ik afgelopen week naaide. En die leuke applicatie van Noeks, die ik erop streek.
Maar dat komt morgen.
Ik moet vandaag namelijk loggen over auto’s.
Auto’s?
Ja, auto’s.
Normaal zou ik daar niets zinnigs over te melden hebben. Nu trouwens ook niet. Maar vandaag, vandaag moet ik iets kwijt.

U moet weten, vorige week stopte de auto van de melkboer er zomaar mee.
Op de parkeerplaats van de supermarkt blies hij zijn laatste adem uit. Het was een oude auto. Met heel veel mijltjes op de teller.  En na vijf jaar trouwe dienst had ie er genoeg van.

Het was dus tijd voor een nieuwe auto.
En echt, I could care less. Every car is fine with me.
Tenminste, dat dacht ik.
Totdat de melkboer vertelde dat hij een Volvo wilde. En niet zomaar een Volvo, nee, een stationwagon Volvo.
En die vind ik dus lelijk. Lelijker dan lelijk. Lomp, log, vierkant, en gewoon lelijk.

Maar beste mensen, de melkboer zou de melkboer niet zijn, als hij niet gewoon een Volvo kocht. Juist die ene. Die ene stationwagon.
Ik denk eigenlijk dat hij hem heeft gekocht om mij dwars te zitten, maar dat is een ander verhaal.
Vanmiddag was het zover. Mijn mooie zeer geliefde Honda stond vooraan onze oprit. Gevolgd door een Volvo. Een Volvo stationwagon. En mijn auto kon dus niet uit de oprit. En de melkboer lachte. En weigerde om zijn auto weg te rijden. Terwijl ik op pad moest. En zo kwam het  dat ik gedwongen werd om in een Volvo te rijden.

Geloof mij, ik had geen keus.
Dat dat even duidelijk is.
Ik had geen keus, en reed dus in een Volvo naar de winkel.
Hij reed overigens prima. De Volvo. Dat dan wel weer.
Alleen hij is gewoon zo ongelooflijk verschrikkelijk lelijk.

Onze nieuwe Volvo.
Ik vraag me toch af of ik door uiterlijkheden heen kan kijken, en in de toekomst van hem zal gaan houden.
Want ik vind hem nu gewoon heel lelijk. Maar dat had u waarschijnlijk wel begrepen.

 
Ik hoop trouwens dat u geen Volvo liefhebber dan wel -ster bent. In dat geval: sorry.

In het kader van de schokkende bekentenissen, heb ik er vandaag weer één.
En wat voor één.
Echt mensen, ga er maar eens even lekker voor zitten.

Stiekem wist ik dat wat ik zometeen ga bekennen al.
Het zat ergens ver achter in mijn hoofd.
Zo van, je weet het wel, maar je weet het ook weer niet. Een pré-ontkenningsfase.
Maar vandaag werd het me allemaal duidelijk.
Ik zag het licht, so to speak.

Het gaat om het volgende.
De melkboer is, net als ik, ook niet perfect.
Echt waar.
De melkboer, die stoere heerlijke geweldige man van mij, is niet perfect.
We kunnen samen een club beginnen van niet-perfecte mensen. Alleen de melkboer is een niet-perfecte enorme sukkel. Ik niet. Ik raak alleen mijn borstel weleens kwijt.
Dus hij mag niet in mijn club. Hij moet maar een eigen zoeken. Met soortgelijke niet-perfecte sukkels.

Het zit zo.
Het regent hier wel eens. En u weet het vast niet, maar per jaar regent het hier meer dan in Nederland.

Even een lesje tussendoor.
Dit wist u vast ook niet, maar ik was in mijn vorige leven aardrijkskunde lerares. Dus.
Ik heb verstand. Van aardrijkskunde. En van alle andere dingen in deze wereld.

In Nederland valt gemiddeld zo’n 75 centimeter regen per jaar.
In Pennsylvania valt meer dan 100 centimeter.
En 100 is meer dan 75. Dus.

Het regent hier gelukkig niet zo vaak. Maar als het regent, dan regent het goed.

En zo werd ik vanochtend wakker.
Om vijf uur ‘s ochtends.
Van onweer, bliksem en ontzettend harde regen.
En echt, het kwam met bakken uit de hemel.
Bakken, liters tegelijk. Zojuist hoorde ik dat er in een paar uur tijd meer dan 15 centimeter regen is gevallen. Best spectaculair allemaal.
Na dit natuurgeweld voor een kwartiertje te hebben aangekeken, kroop ik terug in bed, naast een nog steeds slapende melkboer, en dommelde weer wat weg.
Om vervolgens verschrikt te bedenken dat er nog van alles buiten stond en lag, waaronder een kinderstoel en een Bugaboo.
We hadden bezoek gisteravond. En het was nogal laat geworden. En dus hadden we maar beperkt opgeruimd.
Balen.
Maar ok.
Ik kon ermee leven, en dommelde weer wat weg.

En toen gebeurde het.

Ik schrok weer wakker en schold de melkboer meteen zijn huid goed vol.

…

Het zit zo deel 2.
Gister had de melkboer even in mijn auto gereden.
En dat doet hij gelukkig zelden.
Wat de melkboer namelijk niet zelden doet, is de ramen van de auto open laten staan.
Vind ‘ie leuk. En fris. Denk ik.

En daarom mag de melkboer nooit, maar dan ook nooit meer, in mijn auto rijden.
NOOIT.
MEER.

Ahum.
Kuch.
Proest.
Hoort u dat keelgeschraap?

That’s me.
Ik wil graag uw aandacht.
En die heb ik natuurlijk al. Want u leest hier. Omdat u mij graag aandacht geeft. En dat vind ik fijn. Because I love aandacht…
Can I have your attention, please?
I have a very important announcement.
Verrie. Im. Por. Tent.
Tromgeroffel? Iemand?

Ok. Ik zal het maar gewoon zeggen.

Ik ben niet perfect.

Cisca. Is. Niet. Perfect. Die vier woorden gaan gewoon niet samen in één zin.
Ik weet dat u hier van schrikt.
Ik moet zelf ook nog even bijkomen van de schok van deze bekentenis.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb altijd gelijk en weet alles. Zo weet ik bijvoorbeeld waarom Yolanthe en Jan uit elkaar zijn. En wie volgend jaar de Tour de France gaat winnen. En hoe wereldvrede bereikt kan worden.
Ineens bedenk ik nu dat ik een online vraagbaak zou moeten beginnen. Een soort lieve Mona, maar dan lieve Cisca. Vragen en ideeën kunt u achterlaten in de reactiebox.

Maar ik ben dus niet perfect.
Helaas.
Ik raak namelijk nog weleens iets kwijt.
En meestal net die onmisbare dingen in het leven.
Dingen die gewoon het leven net iets verrijken.
En als ze kwijt zijn, dan gaat dus niet meer. Dat verrijken.

Ik ben nu al vier dagen mijn borstel kwijt.
Ik weet het zeker, de kabouters zijn gewoon meeverhuisd naar de MilkMansion en ze zitten nu in de kelder baarden te kammen met mijn borstel!
En dat is lastig, want nu zit ik dus al voor de derde dag deze week met ongeborstelde haren onder mijn bureau op het werk.
Ik heb ze wel gekamd hoor. Dat wel. Maar mijn haartjes zien er toch niet zo glanzend, stralend en geweldig uit als na een goede borstelpartij.

Ik raak trouwens ook vaak allerlei andere dingen kwijt.
De meestvoorkomende?
Schaar, zonnebril en paraplu.
De laatste twee laat ik ook altijd overal liggen.
In de bus, de bioscoop, op het werk, bij iemand thuis, noem maar op.
Maar ja, dit was allemaal natuurlijk niet de moraal van dit verhaal.

Ik wilde gewoon iets vragen.

Heeft iemand toevallig mijn borstel gezien?