Ja, beste mensen.
Moet u eens luisteren.
Ik wil eens even een hartig woordje met u wisselen vandaag.

Want kijk, ik snap echt wel dat u regelmatig logjes van mij verwacht.
Ik bedoel, daarom komt u hier tenslotte langs met zijn allen.
Voor een kijkje in mijn leven, een leuk verhaaltje, en soms laat u ook nog reacties.
Of nog leuker, u emailt, of stuurt cadeautjes op.
Coralie, ik at zojuist een tompouce!

Goed.
Op zich kan ik de logjesprestatiedruk best aan.
En inspiratie heb ik meestal ook wel.
Alleen logjes schrijven kost ook tijd.
En tijd heb ik dus niet.
En al helemaal niet de rest van deze week.

Vandaag kreeg ik namelijk post.
Zeer belangrijke post.
Post die sinds 9 januari 2010 onderweg is geweest.

En, nieuwsgierig als u bent, wilt u natuurlijk weten wat er dat pakje zat.
Nu ja.
Ik vertel u dat natuurlijk graag.
Ik schreef er al eens over.
Mijn verslaving.
En toen schreef ik ook over de magische datum van 25 mei.

Zondag zag ik trouwens ook eindelijk de film van deel 1.
Samen met vriendin L. Die heb ik namelijk ook verslaafd gemaakt.
En mede dankzij die film ben ik weer helemaal in the mood.

Dus, mocht u mij missen de rest van de week, dan weet u wat ik aan het doen ben.

Deze week ben ik druk.
Het is een drukke volle week met een paar flinke werk deadlines, een bezoekende schoonzus en zwager, een almaar dikker wordende buik, en een peutertje dat wel erg enthousiast is onder al de aandacht van de bezoekende familie.

Maar, druk is ook fijn. Want na een drukke dag is niets zo lekker als heerlijk ontspannen.

Gister ging ik na een lange werkdag eerst naar de dikkebuikenyoga, en werd ik vervolgens ook nog door de melkboer mee uit eten genomen. Al mijn gedachtes over werkprojecten, deadlines, roze koeken en Colin Firth werden vervangen door kaarslicht, virgin blueberry martini’s, de heerlijkste sushi en lobster sliders, en de melkboer.

En vanavond was en is bijna nog beter. Want ik kwam thuis uit het werk, en er stond zomaar ineens al een heerlijke pan macaroni met groente op het fornuis te pruttelen. Ik kon zo aanschuiven en mee-eten, en heb zelfs niet eens iets opgeruimd of in de afwasmachine gezet.

Nu is het stil.
Kobus slaapt.
De melkboer stapte zojuist met zijn zus en zwager in de auto om naar New York te gaan.
En ik doe niets.
Ik zit niet achter de naaimachine, doe geen administratie voor de Nederlandse club, en ga niet naar de sportschool.

Ik ga zo naar bed.
Gewoon zomaar een keer om negen uur.
Vroeg naar bed met een goed boek.
Er zijn maar weinig dingen lekkerder dan dat.

Vrijdagochtend begon voor de verandering weer eens met sneeuwschuiven.
Door de melkboer natuurlijk, ik doe dat niet.
Kom op zeg, ik ben zwanger.
En anders deed ik het nog niet.
Sneeuwschuiven is voor mannen. Net als de vuilnis buiten zetten. En het gras maaien.
Ik lees dan wel regelmatig de Opzij, maar ik ben alleen geëmancipeerd, als het mij uitkomt.
En ‘s ochtends vroeg na een flinke sneeuwbui komt het dus niet uit.

Vervolgens reed ik door de sneeuw naar mijn werk, draaide de parkeerplaats op, en dacht: ‘wat is het hier rustig’.
Bleek dat alle overheidsgebouwen en scholen een uur later opengingen, en dat ik daar dus niet van op de hoogte was, omdat ik de website niet had gecheckt.
Stom! Ik had me nog zo voorgenomen, dat dat me niet meer zou gebeuren.

Nadat ik al glibberend en glijdend ons gebouw was binnen gegaan, wilde ik een lekker ontbijtje voor mezelf kopen, om de pijn wat te verzachten. Alleen ik had geen cash, en de pinautomaat in het gebouw was temporary out of order.
En toen had ik dus geen ontbijtje.
En toen vergaderde ik meer dan drie uur achter elkaar.
En toen ging ik iets eerder naar huis, omdat ik al zoveel gewerkt had deze week.
En toen ging ik even lekker op mijn gemakje naar de winkel.
En toen stond ik daar zonder portomonnee.
Omdat die nog op mijn werk lag.
Omdat ik ‘s ochtends een ontbijtje voor mijzelf wilde halen, en omdat ik mijn portomonnee daarna niet terug in mijn tas gedaan gehad.

En toen dacht ik:

En toen was het weekend.

En betaalde ik een uurtje later alsnog de boodschappen met geld uit de portomonnee van de melkboer, keek ‘s avonds een mooie film (Matchpoint van Woody Allen, echt een aanrader!) en sliep acht heerlijke uren.

Het zou nu alleen nog prettig zijn als het hier minstens veertig graden warmer was, en als the Eagles vanmiddag de eerste playoff wedstrijd winnen.
Maar verder heb ik geen eisen, en is vandaag just one of those other days.
Fijn weekend, allemaal!

De afgelopen vijftien jaar verhuisde ik maar liefst acht keer.
Alleen al in Nijmegen versleet ik vijf verschillende kamers dan wel appartementen.
Elke keer was mijn nieuwe woonruimte nog mooier en nog ruimer.
En trouwens ook steeds duurder, maar, ik verdiende ook steeds meer geld.

Alhoewel het niet altijd leuk is om steeds maar te verhuizen, heb ik aan elke kamer, elk appartement en elk huis waar ik heb gewoond bijzondere herinneringen.
Die ene verjaardag, die mindblowing kus bij de voordeur, die leuke huisgenoten, of die bijzondere Sinterklaasavond.
Ook dit jaar verhuisde ik weer.
Van een klein mooi wit huisje, het huisje waar ik zwanger werd en de eerste maanden met mijn dochter doorbracht, naar de MilkMansion.
Een nieuw huis, waar ik weer een boel nieuwe herinneringen ga maken.
Ik blijf alleen ook in de MilkMansion waarschijnlijk niet mijn hele leven wonen.
Er zijn namelijk twee problemen:

1. De MilkMansion heeft geen zwembad, geen sauna, geen grond waar we geitjes kunnen houden, en, most importantly, geen garage. En zoals ik u gister al vertelde, ik hou niet van krabben.
2. En, de MilkMansion kan niet teleporteren. En staat ergens in Pennsylvania, ver van Nederland, en mijn familie en vriendinnen. En er is dus ook geen supermarkt in de buurt, die bijvoorbeeld, let’s say, yokidrink verkoopt. Of tompoucen.

Waarom ik u dit allemaal vertel?
Omdat ik ga verhuizen.
Niet naar Nederland, en niet naar een ander huis, maar naar een nieuwe provider.
Ik heb zomaar iemand bereid gevonden om gratis en voor niets, tenminste dat denk ik, een nieuwe site voor mij te ontwerpen.
Dank je wel Lucas!
Lucas ken ik trouwens al van voor die acht verhuizingen. En op mijn achttiende verjaardagsfeestje leerde hij mijn beste vriendin van de middelbare school kennen, en toen trouwden ze, kregen kindjes en leefden nog lang en gelukkig. En nu ontwerpt hij ook nog mijn site.
Jaja lieve lezers, zo gaan die dingen in het leven.

Wat ik u nu eigenlijk alleen maar wilde vertellen, en ja sorry, ik ben wat lang van stof, maar ik denk eigenlijk dat u daar van houdt, ik ben dus even een paar daagjes off-line.
Of nog beter gezegd, het zou kunnen dat ik even off-line ben. Want hoe of wat en wanneer, dat weten we dus nog niet precies.
We are living on the edge, volledig afhankelijk van twee providers.
Maar ergens na, of tijdens, het weekend ben ik terug.
Met een ietwat nieuwe layout.
Een speciaal Sinterklaascadeautje.
Van Lucas aan mij, en van mij aan u.

Daaaaaag.

Mensen, mensen, ik beleef van alles.
Ik beleef zoveel, dat ik gewoon geen tijd heb om het allemaal op te schrijven.

Maar alhier is het.
Of beter gezegd, alhier zijn ze.
De belevenissen, overpeinzingen en gedachten van Cisca van het afgelopen weekend.

• Een mens moet minstens één keer per jaar een Indonesische Rijsttafel eten.
• Alle badkuipen in de VS zijn ontiegelijk klein. Ook die in de MilkMansion.
• Hoe politiek incorrect is het concept Zwarte Piet? Wat moeten we als lokale Nederlandse club met de klachten die we elk jaar krijgen?
• Absinthe smaakt naar drop. En anijs. En het heeft meer dan 60 procent alcohol.
• Slapen is heerlijk. Vooral na een avond stad met glaasjes Absinthe.
• Komende week hoef ik maar drie dagen te werken.
• Kobus wordt te snel groot. Ondertussen is echt al het baby-achtige weg. Foetsie. Verdwenen.
• En moet ze nu wel of niet ingeënt worden tegen de Mexicaanse griep?
• En wanneer wordt ze nu eindelijk eens zindelijk?
• Colin Firth is echt een lekker ding.
• Het turkey, pumpkin and mashed potatoes dieet dat deze week bij iedere Amerikaan op tafel staat, spreekt mij niet enorm aan.
• Vliegen is ontzettend slecht voor het milieu. En toch doe ik het. Vaak. En veel.
• En als ik dit allemaal zo opschrijf, valt me toch op dat ik een rijke belevingswereld in mijn hoofd heb.
• Zo.

Er zijn van die dagen die gewoon niet goed zijn.
Zo zijn daar bijvoorbeeld maandag en dinsdag. Also known as gister en vandaag. Ongetwijfeld bij u welbekend.
En bij mij ook.
De kwajongens.

Zowel maandag als dinsdag produceerde ik nog steeds een enorme hoeveelheid snot en hoest.
Maar veel erger, maandag was het officiële eind van de zomer.
Ik verblijf nog even in het zomerhuis, if you don’t mind. Het zomerhuis der ontkenning.
Vandaag, dinsdag dus, bracht iets veel verschrikkelijkerererers. Voor de tweede keer in twee weken liep mijn computer op het werk vast, terwijl ik midden in het maken van een belangrijk rapport zat.
‘Quark file corrupted’, zei de kabouter in de computer.
En toen spuugde hij nog een boel andere informatie uit, waar ik uiteindelijk niets aan had.
Ik wil mijn document terug. Maar ik geloof dat hij het heeft opgegeten.

En toen.
Toen was het gelukkig dinsdagavond.
En ik kwam thuis.
En aldaar vond ik alweer een pakje bij de voordeur. Deze keer van haar.
Allerlei leuke knopen, stofjes en andere naaispulletjes zaten erin.
En extra’s. Stroopwafels, dropjes, tumtummetjes…
Gelukkig maar dat ik nog steeds naar mijn wekelijkse TA (TumTummers Anonymous) meeting ga. Want ik voel een terugval opkomen.

Dit cadeautje werd gevolgd door sushi.

En nu is het officieel. Ik kan nooit meer terug naar Nederland verhuizen. Of ik moet de Japanse sushimaakmeneer van ons favoriete sushi-restaurant opkopen en meenemen.

En tijdens het sushi eten keek ik naar Kobus. Die tegenwoordig de trotse moeder is van niet één, maar drie konijnen. En ze knuffelt ze allemaal even graag.

Ach ja, dat snot zal deze week toch wel een keer mijn lijf verlaten.
En de herfst is eigenlijk ook heel mooi. En over drie weken ga ik op vakantie.

Ik vraag me alleen nog wel af hoe ik mijn kwijtgeraakte rapport weer terugkrijg. Van de kabouter in de computer. Of van iemand anders. Als u het vindt, laat u het even weten?