En toen was het weer eens hoognodig tijd voor een feestje in de MilkMansion.
Morgen is de jaarlijkse new memberborrel voor de Nederlandse club.

En op zich is het natuurlijk een beetje een vreemd fenomeen. Het fenomeen van naar het buitenland verhuizen, en daar dan samen te scholen met andere mensen uit het moederland.
Maar toch vind ik dat af en toe fijn. Fijner dan ik van te voren had verwacht.
En daarom, en omdat ik nooit nee kan zeggen, terwijl dat soms wel eens slim is, ben ik secretaris van de Nederlandse club, en is hier morgen de new memberborrel.
En ok, ik hou ook wel van een feestje. Dus daarom ook.

Vandaag maakte we een grote huzaren- en zalmsalade. Met uit Nederland meegesmokkelde augurkjes.
En omdat ik weet, dat u hier ontzettend in geïnteresseerd bent, zal ik voor u de rolverdeling hier in huis nogmaals uiteen zetten. En dit mede omdat zij mij hieraan herinnerde, terwijl ik vanmiddag enthousiast tweette, dat ik 4 kilo aardappels aan het schillen was.
Beste mensen, die vier kilo en het woord ik was literaire vrijheid, ik geef het eerlijk toe.

In totaal schilden we bijna drie kilo aardappels, en daarvan heb ik er drie geschild. En dan bedoel ik niet drie kilo, maar drie aardappels.
Ik zou wel graag tot mijn verdediging willen aanvoeren dat ik augurkjes, worteltjes, zilveruitjes en zalm heb gesneden. En ik heb de doperwtjes gekookt.  En de dressing gemaakt. En ik heb vleeswaren rolletjes gerold. En een gedeelte van de boodschappen gedaan.
Maar de melkboer heeft alle aardappels geschild.
Precies zoals het moet. Van mij.

En toen zaten we onverwacht een heel weekend opgesloten in the MilkMansion.
Geen feestje op zaterdagavond, niet naar de dierentuin met vrienden op zondag, maar ingesneeuwd in huis.
Tijdens de op een na zwaarste sneeuwstorm ooit in de Philadelphia area.

Vrijdagnacht begon het te sneeuwen. Zaterdagochtend gingen we in de sneeuw even snel naar de supermarkt, die overigens in verband met de storm en Kerst volledig geplunderd was, en zaterdagavond lag er al een flink pak.

We namen het er lekker van. Zomaar een vrij weekend!
We sliepen uit, dit werd overigens mede mogelijk gemaakt door Kobus, versierden de kerstboom met witte lichtjes!, keken twee films, speelden ons favoriete bordspel Puerto Rico, aten lekkere hapjes, schreven kerstkaarten, stookten de kachel nog eens extra op, namen Kobus mee op de slee, ik bakte een appeltaart en had eindelijk eens tijd om zonder schuldgevoel Dragon Quest IV op de DS te spelen.

En al deze dingen waren extra leuk. Omdat we toch niets anders konden doen.

Speciaal voor Annelyse: de kerstboom.

Er viel zo’n zestig centimeter sneeuw.

De melkboer verschoof een boel sneeuw. Hij liep zo te klagen dat ik vermoed dat hij morgen behoorlijke spierpijn heeft. Gelukkig is hij zo gespierd en goed getraind dat al dat schuiven hem makkelijk afging.

Maar mag ik nog even klagen?
Want ik snap dus niet waarom die storm niet op maandag langskwam.
Dat had ik nog zo gehoopt.
Een sneeuwstorm op maandag is namelijk veel toffer dan een sneeuwstorm op zaterdag.
Dat begrijpt u.
Maar helaas. Morgenochtend doe ik weer gewoon wat ik bijna elke maandagochtend doe.
Zeiken over dat ik moet werken en dat het maandagochtend is, en ik zin heb in een bagel.

Herinnert u zich nog het sprookje van het meisje en de prins?
Nu weet ik wel dat sprookjes eigenlijk normaal geen vervolg hebben.
Maar omdat dit een niet bestaand verzonnen sprookje is, dacht ik dat het wel kon.
Een vervolg dus.

De prins was namelijk laatst ook jarig.
En daarom gingen de prins en het meisje afgelopen weekend samen op stap.
Op zaterdagmiddag waanden ze zich even in Duitsland, terwijl ze, onder het genot van een Warsteiner, en met mooie schlagers op de achtergrond, allerlei broodjes worst, kaas en schnitzel wegwerkten. Joehoe, er is een nieuw Duits restaurant in town!
Vervolgens reden zij naar de Atlantische Stad, een magische stad aan de oceaan, vol wolkenkrabbers, lampjes, shows, casino’s, hotels en outlet shops.
In deze magische stad was zomaar ineens de Indian Summer aangebroken, en in het herfstzonnetje wandelen de prins en het meisje over het strand. Ze kochten boxershorts en grijze laarzen, gingen naar een show van een comedian, en wonnen uiteindelijk een tientje in het casino. Ergens midden in de zaterdagnacht hadden ze wel tweehonderd dollar kunnen winnen, maar, zoals vaker in sprookjes, kreeg de menselijke emotie overmoed uiteindelijk de overhand.
Op zondagochtend stond er als afsluiting nog een heerlijke brunch op het programma. Het meisje at een muffin, een pancake, een chocolade broodje, een cookie, eieren met bacon, zalm, meloen, een kopje kippensoep en een stuk pizza.
Op dit moment ondergaat ze in het ziekenhuis een liposuctie.

Ondertussen sliep het dochtertje van het meisje en de prins opnieuw een nachtje bij de goede fee, also known as de allerliefste ex-buurvrouw van de hele wereld.
Die goede fee woont trouwens naast het oude huis van de prins en het meisje. En dat huis is eigendom van een evil evil huurbaas. Zeg maar de schurk van het stuk.
Morgen staan de prins en het meisje samen met de evil huurbaas voor het tribunaal van de wijze mannen die het land besturen waar ze wonen.
En u weet natuurlijk al hoe dit sprookje afloopt.
Want wat gebeurde er met de boze wolf, de stiefmoeders van Assenpoester en Sneeuwwitje, en de heks van Hans & Grietje?
Precies.
En dat gebeurt dus ook met de evil huurbaas.
En het meisje en de prins leven opnieuw nog lang en gelukkig.

Ja, mensen.  Ook ik kreeg hem. De honest scrap award. Van Naja, Liv’s moeke aka Riet, Ilse en MaMarije. Dank jullie wel, meiden.
Of eigenlijk niet, want dankzij jullie moet ik nu tien bekentenissen gaan opschrijven. En echt, miljoenen tientallen logsters gingen mij al voor. Dus wat kan ik nu nog bekennen dat interessant is voor u.
Ik verwacht weinig, dus u kunt nu ook gewoon op dat rode kruisje in de rechterbovenhoek klikken.

Maar, als u hier nu nog leest, dan heeft u er zelf om gevraagd.
Dus, here we go, 10 bekentenissen!

1. Op de eerste plaats in mijn leven staat God. Samen met yokidrink. En borrelnootjes. En Kobus niet te vergeten. En ach, vooruit, nu ik toch bezig ben, de melkboer mag ook op nummer één.
2. Ik weet dat u stiekem denkt dat ik niet bijster intelligent ben. En ik doe ook mijn best om u die impressie te geven. Maar voor deze ene keer zal ik u vertellen dat ik twee masters degrees heb, en vervolgens ook nog een postdoctorale opleiding heb afgerond. Ooit. Lang geleden. Het meeste van wat ik toen geleerd heb, ben ik overigens vergeten hoor. Maakt u zich geen zorgen.
3. Ik verlang trouwens met vlagen ontzettend terug naar mijn studententijd. Het pre-Kobus tijdperk. En het pre-melkboer tijdperk.  Het ikhadeengeheimerelatiemetGeorgeClooneytoentijdperk. Maar ik droom soms stiekem ook weleens over toekomst. Een ander land, een andere nog gavere baan, en een groot gezin. Met geadopteerde en eigen kindjes.
4. Alleen dat dromen over de toekomst is in mijn bijzondere geval altijd enigzins ingewikkeld. Want, na vijf jaar vind ik de meeste dingen niet meer zo interessant. Zo had ik nog nooit een baan langer dan vijf jaar. Of een partner. En ik woonde ook nog nooit langer dan vijf jaar in hetzelfde huis, behalve met mijn ouders. Binnen vijf jaar begint het altijd weer te kriebelen. Ergens diep van binnen. En dus moet ik dan iets anders. Iets nieuws, verandering. U begrijpt dat ik in therapie ben om dit probleem aan te pakken. Want wat moet ik over vier jaar met Kobus?
5. Soms zou ik willen dat ik anoniem was gaan loggen. Zodat ik meer dingen met u kon delen. Zoals bijvoorbeeld die sessies met mijn therapeut. Of mensen aan wie ik stiekem een hekel heb. Maar dat gaat dus niet. Want bijna iedereen die ik ken, leest hier mee… Hi mam!
6. En ja. Nu heb ik dus vijf dingen bekend. En ik moet er nog vijf. U begrijpt nu dat ik u dus niet teveel persoonlijke dingen kan vertellen. Maar daarvoor komt u hier toch niet. Dus. Ik ga nu verder met de onpersoonlijke en oppervlakkige bekentenissen. Zoals daar zijn, mijn favoriete muziek. Mijn favoriete band is namelijk Bon Jovi. En I love Bryan Adams. Ik heb beiden vier keer in concert gezien. Ik ben een beetje blijven hangen in de jaren tachtig en negentig, sorry. En Abba vind ik trouwens ook leuk. Dus ik hang ook in de jaren zeventig. En dat is natuurlijk heel vreemd voor iemand die in de jaren negentig is geboren.
7. Om het geheel nog erger te maken, mijn lievelingsfilm is Jerry Maguire. Ik heb hem zelfs op DVD. En u begrijpt nu meteen waarom ik dagelijks ‘show me the money’ tegen de melkboer schreeuw.
8. En hier volledig niet bij aansluitend, ik kan vrijwel iedereen die ik ken onder de tafel drinken. Man, vrouw, groot, klein, oud, jong, het haalt niet uit. Ik denk zelf dat het komt omdat ik me meestal nogal bezopen gedraag, en dus niemand het verschil ziet tussen een dronken dan wel onbeschonken Cisca.
9. En vooruit, tot slot, de juicy uitsmijter van de dag, de melkboer en ik hebben elkaar op een boekenclub leren kennen. Echt waar. Echt. Ik begrijp dat u nu allemaal heel benieuwd bent naar de smeuïge details,  maar daar zal ik binnenkort een speciaal logje aan wijden. Voor nu: de enige twee mensen die het goed hadden geraden, waren Claudia en Birgit. Al verdienen Toetje en Bagelsenspekkoek wel eervolle vermeldingen voor de mooie verhalen. En iedereen die reageerde trouwens. Nogmaals hartelijk dank voor al de leuke reacties en emails. Ik vond het heel moeilijk om een beslissing te nemen.  Enniewee, Claudia was kop en Birgit was munt.  En toen gooide de random generator kop en toen won Claudia dus de vlaggetjeslijn. Joehoe, gefeliciteerd!!!! Stuur me een emailtje met je adres, en dan gooi ik de lijn binnenkort op de post.
10. En tot slot de echte allerlaatste bekentenis, tien is tien tenslotte. Voor wie het nog niet wist, de melkboer, die is dus niet een echte melkboer in de letterlijke zin van het woord. Hij is wel een melkboer. Maar dan zonder boerderij en koeien, en met een kantoor.

Nounounou wat was dit leuk hè? Ik weet zeker dat u blij bent dat u hier tijd hebt besteed vandaag.

En weet u, mocht u zich geroepen voelen tot het op papier het computerscherm zetten van tien bekentenissen, kom maar op!

Wij gaan dus op vakantie.
De melkboer zit al lang en breed im Deutschland, en ik vlieg vanavond samen met Kobus naar Nederland. We gaan familie bezoeken, en, niet minder belangrijk, een weekje op vakantie in/op/naar Sicilië.
And just so you know, op vakantie wordt niet gelogd. En dus moet u mij meer dan twee weken missen.
En echt, ik begrijp dat u nu een traantje wegpinkt. Het gevoel is geheel wederzijds.

Maar treurt niet, ik heb een entertainment programma bedacht.
Voor de tijd dat ik er niet ben.
Weet u nog dat ik laatst vertelde van een aankomende give away?
Nou, here it is.

De afgelopen week naaide ik drie een vlaggetjeslijnen.
Meer dan 5 meter schoon aan de haak, handgeknipte vlaggetjes, een roodgeruit zelfgemaakt lint, en, als klap op de vuurpijl, een CisCouture labeltje.
Alleen, ik geef natuurlijk niet zomaar dingen weg. Daar moet u wel iets voor doen.

U kunt de lijn dus winnen.
En daarvoor moet u het goede antwoord geven op de volgende vraag: Waar hebben de melkboer en ik elkaar ontmoet?
Om het iets makkelijker te maken, kunt u kiezen uit de volgende vijf mogelijkheden:

A) In de kroeg
B) Op de boerderij natuurlijk
C) Op een boekenclub
D) Op een feestje van gezamenlijke vrienden
E) Op een stijldanscursus

En ik wil graag wat smeuïge details. Over hoe u denkt dat die ontmoeting ging.
Ter vermaak van uw mede-lezers.
Uit de goede antwoorden zal ik willekeurig een winnaar trekken. Tenzij iemand zo’n hilarisch verhaal schrijft dat ik in mijn broek plas. Die wint dan namelijk automatisch.

En vooruit, voordat iemand op het briljante idee komt om vijf reacties achter te laten, u mag maar een paar één keer meedoen. Maar, om uw kansen te vergroten, kunt u natuurlijk ook uw man, vrouw, kinderen, buren, en vrienden en vriendinnen mee laten doen. Of u belt mijn ouders, want die weten het antwoord.

O, en een voetnoot namens de altijd zichzelf indekkende melkboer: over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.
En voetnoot 2, speciaal voor mijn mams en andere loved ones, tuurlijk mogen jullie ook meedoen. Het zou alleen wel handig zijn als jullie niet het antwoord verklappen…

Happy guessing y’all!

Ik heb iets met molens.
Of beter gezegd, de melkboer en zijn familie heeft iets met molens.
En daarom ik nu noodgedwongen ook.
En nu is het zo dat de melkboer zichzelf graag in een mysterieuze waas hult op dit log.
Maar op dit moment is hij op reis. En dus heeft hij zakendiners, drukke vergaderingen en zuipt hij elke avond veel bier met klanten in de hotelbar andere belangrijke dingen. En hopelijk leest hij deze post dus gewoon nooit.
En anders is dit misschien wel mijn kans op die felbegeerde  verlovingsring. Want stel dat de melkboer de scheiding aanvraagt, vanwege het feit dat ik allerlei onthullingen over zijn leven op mijn log zet, dan kunnen we ons tijdens onze verzoening verloven, en krijg ik alsnog die ring.

Ja.
Molens dus.

Dit is het geboortehuis van de melkboer.
En het geboortehuis van de papa van de melkboer.
Mijn schoonouders wonen nu nog steeds in dit huis.
En als u weet waar dit ligt, weet u dus waar de melkboer vandaan komt ga er dan heen. Op zaterdag. Over een paar weken. Want dan zijn wij daar ook, en dan kunnen we elkaar ontmoeten!
Helaas staat de molen er niet meer. In de jaren zestig brandde hij af.

Ik hou van dit soort oude foto’s.  Fantaseren over de mensen die erop staan, is één van mijn favoriete tijdsbestedingen.

De melkboer en ik gaven elkaar ook het ja-woord bij een molen. Weet u ook waar deze staat?
Och, och wat is het toch gezellig hier. Met de nieuwe quiz ‘Guess the location of de molen’.

Afgelopen zondag, tijdens ons uitstapje, bezochten we ook een molen.

Sorry. De melkboer wil echt incognito blijven. En ik ben diep van binnen een enorme schijterd. Dus hier zult u het mee moeten doen.
Einde.

Ik weet trouwens nog veel meer van molens. Allerlei smeuïge details over verschillende types en hoe ze werken enzo. Maar daar zit u vast niet op te wachten.
U wilt foto’s van de melkboer. Dat weet ik heus wel.

Normaal zie ik dit ‘s ochtends vanuit mijn slaapkamer.
Best mooi, al zeg ik het zelf.

Maar dan vanochtend.

Vanochtend zag ik dit.

En dit.

Ja, daar valt u de mond van open hè.
Tenminste, dat neem ik aan.
Ik stond vanochtend op mijn balkonnetje met een open mond.
Misschien liep er zelfs wel een druppeltje kwijl uit mijn mondhoek.
Ik hoorde niets. Behalve het gekabbel van het water. Dat uit mijn mondhoek liep.
Helemaal stil was het. Kan ik eindelijk eens uitslapen, ben ik om zeven uur wakker. Heerlijk.

U begrijpt, ik heb een heerlijke zaterdagavond en zondagochtend gehad.
Samen met de melkboer. En een margaritha. En bier. En een paar mojito’s.

En bedankt opa en oma, want die logeerden een nachtje alleen met Kobus in de MilkMansion. Joehoe!