Pfoe.
Nou.
Of nog beter gezegd, pfoenouzeg.

Ik moet even wat kwijt.
Over hoe ik weer eens iets kwijt ben.
Deze keer is mijn fototoestel de dupe. Ik heb de halve MilkMansion al steen voor steen afgebroken, maar ik weet echt niet waar het is.

En daar word ik dus chagerijnig van hè. Van dingen die kwijt zijn.
Want kwijte dingen wil ik juist altijd hebben als ze kwijt zijn.

Zoals nu.
Ik moet nú mijn fototoestel hebben.
En dat wil ik dan weer kwijt.
Aan u.

Het noodlot sloeg afgelopen zondag toe. Toen we gingen fietsen. En ik mijn fototoestel aan de melkboer gaf. Zodat hij een foto kon maken. Van Kobus op de fiets.
Dat vergat hij. Net zoals hij ook is vergeten wat hij daarna met het fototoetsel heeft gedaan.

Eigenlijk is het dus allemaal zijn schuld. Zoals meestal alles zijn schuld is.
Zo gaat dat. Als je de man van Cisca bent.

Gelukkig heeft hij net sushi gehaald.
Nu alleen nog even het huis weer opbouwen en mijn fototoestel vinden, en dan ben ik weer helemaal tevreden.

Nadat ik, na eindeloze slapeloze nachten, een lognaam voor de ongeboren beeb had bedacht, voelde ik me toch best opgelucht.
Alleen. Die opluchting duurde maar een paar uur.
Want, het kind moet natuurlijk ook een naam hebben in de real world.

En nu moet ik u een geheim vertellen.
Een intiem geheim. Van de melkboer en Cisca.
Wij kunnen namelijk geen namen verzinnen samen.
Net zoals we ook niet samen kunnen koken, winkelen of een huis inrichten. 
Gelukkig kunnen we andere dingen weer wel samen. Zoals in een ander land wonen. Of op vakantie gaan. En babies maken. Dat kunnen we wel. Dit is trouwens wel zo’n beetje alles dat we samen kunnen. Denk ik.

Nu ja, we moeten dus een naam. Een naam voor Keesje.
En ik wil uw advies.
Voordat ik helemaal verschrikkelijk ongelooflijk radeloos word.
En geloof mij, dat wilt u niet. Een verschrikkelijk ongelooflijk radeloze en zwangere Cisca. Want het zou zomaar kunnen, dat er dan vreemde dingen gaan gebeuren.

Dus, kom maar op met die suggesties.

Er zijn overigens wel een aantal voorwaarden waar de naam aan moet voldoen. U kunt hier natuurlijk niet zomaar lukraak met namen gaan gooien, dat begrijpt u.
Dus. Hier zijn ze. De voorwaarden.

De Naam mag niet beginnen met een B, H of L.
De Naam heeft twee, of heel misschien drie, lettergrepen.
De Naam eindigt, net zoals haar naam, zeker niet op een y. En hij eindigt ook liever niet op een s. Maar daar valt nog over te onderhandelen.
De Naam moet uit te spreken zijn in het Nederlands, en ook nog redelijk klinken in het Engels. Maar het mag ook weer niet een te Engelse naam zijn. Want daar houden we niet zo van.
En we zoeken dus meisjes- en jongensnamen. Maar meer jongensnamen. Want daarmee hebben we ernstige zware moeite.

O, en dan is daar natuurlijk de belangrijkste voorwaarde. Zowel de melkboer als ik moeten de naam leuk vinden. En we zijn streng. En kritisch. En vinden maar weinig namen leuk.

En toen was het weer eens hoognodig tijd voor een feestje in de MilkMansion.
Morgen is de jaarlijkse new memberborrel voor de Nederlandse club.

En op zich is het natuurlijk een beetje een vreemd fenomeen. Het fenomeen van naar het buitenland verhuizen, en daar dan samen te scholen met andere mensen uit het moederland.
Maar toch vind ik dat af en toe fijn. Fijner dan ik van te voren had verwacht.
En daarom, en omdat ik nooit nee kan zeggen, terwijl dat soms wel eens slim is, ben ik secretaris van de Nederlandse club, en is hier morgen de new memberborrel.
En ok, ik hou ook wel van een feestje. Dus daarom ook.

Vandaag maakte we een grote huzaren- en zalmsalade. Met uit Nederland meegesmokkelde augurkjes.
En omdat ik weet, dat u hier ontzettend in geïnteresseerd bent, zal ik voor u de rolverdeling hier in huis nogmaals uiteen zetten. En dit mede omdat zij mij hieraan herinnerde, terwijl ik vanmiddag enthousiast tweette, dat ik 4 kilo aardappels aan het schillen was.
Beste mensen, die vier kilo en het woord ik was literaire vrijheid, ik geef het eerlijk toe.

In totaal schilden we bijna drie kilo aardappels, en daarvan heb ik er drie geschild. En dan bedoel ik niet drie kilo, maar drie aardappels.
Ik zou wel graag tot mijn verdediging willen aanvoeren dat ik augurkjes, worteltjes, zilveruitjes en zalm heb gesneden. En ik heb de doperwtjes gekookt.  En de dressing gemaakt. En ik heb vleeswaren rolletjes gerold. En een gedeelte van de boodschappen gedaan.
Maar de melkboer heeft alle aardappels geschild.
Precies zoals het moet. Van mij.

En toen zaten we onverwacht een heel weekend opgesloten in the MilkMansion.
Geen feestje op zaterdagavond, niet naar de dierentuin met vrienden op zondag, maar ingesneeuwd in huis.
Tijdens de op een na zwaarste sneeuwstorm ooit in de Philadelphia area.

Vrijdagnacht begon het te sneeuwen. Zaterdagochtend gingen we in de sneeuw even snel naar de supermarkt, die overigens in verband met de storm en Kerst volledig geplunderd was, en zaterdagavond lag er al een flink pak.

We namen het er lekker van. Zomaar een vrij weekend!
We sliepen uit, dit werd overigens mede mogelijk gemaakt door Kobus, versierden de kerstboom met witte lichtjes!, keken twee films, speelden ons favoriete bordspel Puerto Rico, aten lekkere hapjes, schreven kerstkaarten, stookten de kachel nog eens extra op, namen Kobus mee op de slee, ik bakte een appeltaart en had eindelijk eens tijd om zonder schuldgevoel Dragon Quest IV op de DS te spelen.

En al deze dingen waren extra leuk. Omdat we toch niets anders konden doen.

Speciaal voor Annelyse: de kerstboom.

Er viel zo’n zestig centimeter sneeuw.

De melkboer verschoof een boel sneeuw. Hij liep zo te klagen dat ik vermoed dat hij morgen behoorlijke spierpijn heeft. Gelukkig is hij zo gespierd en goed getraind dat al dat schuiven hem makkelijk afging.

Maar mag ik nog even klagen?
Want ik snap dus niet waarom die storm niet op maandag langskwam.
Dat had ik nog zo gehoopt.
Een sneeuwstorm op maandag is namelijk veel toffer dan een sneeuwstorm op zaterdag.
Dat begrijpt u.
Maar helaas. Morgenochtend doe ik weer gewoon wat ik bijna elke maandagochtend doe.
Zeiken over dat ik moet werken en dat het maandagochtend is, en ik zin heb in een bagel.

Herinnert u zich nog het sprookje van het meisje en de prins?
Nu weet ik wel dat sprookjes eigenlijk normaal geen vervolg hebben.
Maar omdat dit een niet bestaand verzonnen sprookje is, dacht ik dat het wel kon.
Een vervolg dus.

De prins was namelijk laatst ook jarig.
En daarom gingen de prins en het meisje afgelopen weekend samen op stap.
Op zaterdagmiddag waanden ze zich even in Duitsland, terwijl ze, onder het genot van een Warsteiner, en met mooie schlagers op de achtergrond, allerlei broodjes worst, kaas en schnitzel wegwerkten. Joehoe, er is een nieuw Duits restaurant in town!
Vervolgens reden zij naar de Atlantische Stad, een magische stad aan de oceaan, vol wolkenkrabbers, lampjes, shows, casino’s, hotels en outlet shops.
In deze magische stad was zomaar ineens de Indian Summer aangebroken, en in het herfstzonnetje wandelen de prins en het meisje over het strand. Ze kochten boxershorts en grijze laarzen, gingen naar een show van een comedian, en wonnen uiteindelijk een tientje in het casino. Ergens midden in de zaterdagnacht hadden ze wel tweehonderd dollar kunnen winnen, maar, zoals vaker in sprookjes, kreeg de menselijke emotie overmoed uiteindelijk de overhand.
Op zondagochtend stond er als afsluiting nog een heerlijke brunch op het programma. Het meisje at een muffin, een pancake, een chocolade broodje, een cookie, eieren met bacon, zalm, meloen, een kopje kippensoep en een stuk pizza.
Op dit moment ondergaat ze in het ziekenhuis een liposuctie.

Ondertussen sliep het dochtertje van het meisje en de prins opnieuw een nachtje bij de goede fee, also known as de allerliefste ex-buurvrouw van de hele wereld.
Die goede fee woont trouwens naast het oude huis van de prins en het meisje. En dat huis is eigendom van een evil evil huurbaas. Zeg maar de schurk van het stuk.
Morgen staan de prins en het meisje samen met de evil huurbaas voor het tribunaal van de wijze mannen die het land besturen waar ze wonen.
En u weet natuurlijk al hoe dit sprookje afloopt.
Want wat gebeurde er met de boze wolf, de stiefmoeders van Assenpoester en Sneeuwwitje, en de heks van Hans & Grietje?
Precies.
En dat gebeurt dus ook met de evil huurbaas.
En het meisje en de prins leven opnieuw nog lang en gelukkig.

Ja, mensen.  Ook ik kreeg hem. De honest scrap award. Van Naja, Liv’s moeke aka Riet, Ilse en MaMarije. Dank jullie wel, meiden.
Of eigenlijk niet, want dankzij jullie moet ik nu tien bekentenissen gaan opschrijven. En echt, miljoenen tientallen logsters gingen mij al voor. Dus wat kan ik nu nog bekennen dat interessant is voor u.
Ik verwacht weinig, dus u kunt nu ook gewoon op dat rode kruisje in de rechterbovenhoek klikken.

Maar, als u hier nu nog leest, dan heeft u er zelf om gevraagd.
Dus, here we go, 10 bekentenissen!

1. Op de eerste plaats in mijn leven staat God. Samen met yokidrink. En borrelnootjes. En Kobus niet te vergeten. En ach, vooruit, nu ik toch bezig ben, de melkboer mag ook op nummer één.
2. Ik weet dat u stiekem denkt dat ik niet bijster intelligent ben. En ik doe ook mijn best om u die impressie te geven. Maar voor deze ene keer zal ik u vertellen dat ik twee masters degrees heb, en vervolgens ook nog een postdoctorale opleiding heb afgerond. Ooit. Lang geleden. Het meeste van wat ik toen geleerd heb, ben ik overigens vergeten hoor. Maakt u zich geen zorgen.
3. Ik verlang trouwens met vlagen ontzettend terug naar mijn studententijd. Het pre-Kobus tijdperk. En het pre-melkboer tijdperk.  Het ikhadeengeheimerelatiemetGeorgeClooneytoentijdperk. Maar ik droom soms stiekem ook weleens over toekomst. Een ander land, een andere nog gavere baan, en een groot gezin. Met geadopteerde en eigen kindjes.
4. Alleen dat dromen over de toekomst is in mijn bijzondere geval altijd enigzins ingewikkeld. Want, na vijf jaar vind ik de meeste dingen niet meer zo interessant. Zo had ik nog nooit een baan langer dan vijf jaar. Of een partner. En ik woonde ook nog nooit langer dan vijf jaar in hetzelfde huis, behalve met mijn ouders. Binnen vijf jaar begint het altijd weer te kriebelen. Ergens diep van binnen. En dus moet ik dan iets anders. Iets nieuws, verandering. U begrijpt dat ik in therapie ben om dit probleem aan te pakken. Want wat moet ik over vier jaar met Kobus?
5. Soms zou ik willen dat ik anoniem was gaan loggen. Zodat ik meer dingen met u kon delen. Zoals bijvoorbeeld die sessies met mijn therapeut. Of mensen aan wie ik stiekem een hekel heb. Maar dat gaat dus niet. Want bijna iedereen die ik ken, leest hier mee… Hi mam!
6. En ja. Nu heb ik dus vijf dingen bekend. En ik moet er nog vijf. U begrijpt nu dat ik u dus niet teveel persoonlijke dingen kan vertellen. Maar daarvoor komt u hier toch niet. Dus. Ik ga nu verder met de onpersoonlijke en oppervlakkige bekentenissen. Zoals daar zijn, mijn favoriete muziek. Mijn favoriete band is namelijk Bon Jovi. En I love Bryan Adams. Ik heb beiden vier keer in concert gezien. Ik ben een beetje blijven hangen in de jaren tachtig en negentig, sorry. En Abba vind ik trouwens ook leuk. Dus ik hang ook in de jaren zeventig. En dat is natuurlijk heel vreemd voor iemand die in de jaren negentig is geboren.
7. Om het geheel nog erger te maken, mijn lievelingsfilm is Jerry Maguire. Ik heb hem zelfs op DVD. En u begrijpt nu meteen waarom ik dagelijks ’show me the money’ tegen de melkboer schreeuw.
8. En hier volledig niet bij aansluitend, ik kan vrijwel iedereen die ik ken onder de tafel drinken. Man, vrouw, groot, klein, oud, jong, het haalt niet uit. Ik denk zelf dat het komt omdat ik me meestal nogal bezopen gedraag, en dus niemand het verschil ziet tussen een dronken dan wel onbeschonken Cisca.
9. En vooruit, tot slot, de juicy uitsmijter van de dag, de melkboer en ik hebben elkaar op een boekenclub leren kennen. Echt waar. Echt. Ik begrijp dat u nu allemaal heel benieuwd bent naar de smeuïge details,  maar daar zal ik binnenkort een speciaal logje aan wijden. Voor nu: de enige twee mensen die het goed hadden geraden, waren Claudia en Birgit. Al verdienen Toetje en Bagelsenspekkoek wel eervolle vermeldingen voor de mooie verhalen. En iedereen die reageerde trouwens. Nogmaals hartelijk dank voor al de leuke reacties en emails. Ik vond het heel moeilijk om een beslissing te nemen.  Enniewee, Claudia was kop en Birgit was munt.  En toen gooide de random generator kop en toen won Claudia dus de vlaggetjeslijn. Joehoe, gefeliciteerd!!!! Stuur me een emailtje met je adres, en dan gooi ik de lijn binnenkort op de post.
10. En tot slot de echte allerlaatste bekentenis, tien is tien tenslotte. Voor wie het nog niet wist, de melkboer, die is dus niet een echte melkboer in de letterlijke zin van het woord. Hij is wel een melkboer. Maar dan zonder boerderij en koeien, en met een kantoor.

Nounounou wat was dit leuk hè? Ik weet zeker dat u blij bent dat u hier tijd hebt besteed vandaag.

En weet u, mocht u zich geroepen voelen tot het op papier het computerscherm zetten van tien bekentenissen, kom maar op!

Wij gaan dus op vakantie.
De melkboer zit al lang en breed im Deutschland, en ik vlieg vanavond samen met Kobus naar Nederland. We gaan familie bezoeken, en, niet minder belangrijk, een weekje op vakantie in/op/naar Sicilië.
And just so you know, op vakantie wordt niet gelogd. En dus moet u mij meer dan twee weken missen.
En echt, ik begrijp dat u nu een traantje wegpinkt. Het gevoel is geheel wederzijds.

Maar treurt niet, ik heb een entertainment programma bedacht.
Voor de tijd dat ik er niet ben.
Weet u nog dat ik laatst vertelde van een aankomende give away?
Nou, here it is.

De afgelopen week naaide ik drie een vlaggetjeslijnen.
Meer dan 5 meter schoon aan de haak, handgeknipte vlaggetjes, een roodgeruit zelfgemaakt lint, en, als klap op de vuurpijl, een CisCouture labeltje.
Alleen, ik geef natuurlijk niet zomaar dingen weg. Daar moet u wel iets voor doen.

U kunt de lijn dus winnen.
En daarvoor moet u het goede antwoord geven op de volgende vraag: Waar hebben de melkboer en ik elkaar ontmoet?
Om het iets makkelijker te maken, kunt u kiezen uit de volgende vijf mogelijkheden:

A) In de kroeg
B) Op de boerderij natuurlijk
C) Op een boekenclub
D) Op een feestje van gezamenlijke vrienden
E) Op een stijldanscursus

En ik wil graag wat smeuïge details. Over hoe u denkt dat die ontmoeting ging.
Ter vermaak van uw mede-lezers.
Uit de goede antwoorden zal ik willekeurig een winnaar trekken. Tenzij iemand zo’n hilarisch verhaal schrijft dat ik in mijn broek plas. Die wint dan namelijk automatisch.

En vooruit, voordat iemand op het briljante idee komt om vijf reacties achter te laten, u mag maar een paar één keer meedoen. Maar, om uw kansen te vergroten, kunt u natuurlijk ook uw man, vrouw, kinderen, buren, en vrienden en vriendinnen mee laten doen. Of u belt mijn ouders, want die weten het antwoord.

O, en een voetnoot namens de altijd zichzelf indekkende melkboer: over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.
En voetnoot 2, speciaal voor mijn mams en andere loved ones, tuurlijk mogen jullie ook meedoen. Het zou alleen wel handig zijn als jullie niet het antwoord verklappen…

Happy guessing y’all!

Ik heb iets met molens.
Of beter gezegd, de melkboer en zijn familie heeft iets met molens.
En daarom ik nu noodgedwongen ook.
En nu is het zo dat de melkboer zichzelf graag in een mysterieuze waas hult op dit log.
Maar op dit moment is hij op reis. En dus heeft hij zakendiners, drukke vergaderingen en zuipt hij elke avond veel bier met klanten in de hotelbar andere belangrijke dingen. En hopelijk leest hij deze post dus gewoon nooit.
En anders is dit misschien wel mijn kans op die felbegeerde  verlovingsring. Want stel dat de melkboer de scheiding aanvraagt, vanwege het feit dat ik allerlei onthullingen over zijn leven op mijn log zet, dan kunnen we ons tijdens onze verzoening verloven, en krijg ik alsnog die ring.

Ja.
Molens dus.

Dit is het geboortehuis van de melkboer.
En het geboortehuis van de papa van de melkboer.
Mijn schoonouders wonen nu nog steeds in dit huis.
En als u weet waar dit ligt, weet u dus waar de melkboer vandaan komt ga er dan heen. Op zaterdag. Over een paar weken. Want dan zijn wij daar ook, en dan kunnen we elkaar ontmoeten!
Helaas staat de molen er niet meer. In de jaren zestig brandde hij af.

Ik hou van dit soort oude foto’s.  Fantaseren over de mensen die erop staan, is één van mijn favoriete tijdsbestedingen.

De melkboer en ik gaven elkaar ook het ja-woord bij een molen. Weet u ook waar deze staat?
Och, och wat is het toch gezellig hier. Met de nieuwe quiz ‘Guess the location of de molen’.

Afgelopen zondag, tijdens ons uitstapje, bezochten we ook een molen.

Sorry. De melkboer wil echt incognito blijven. En ik ben diep van binnen een enorme schijterd. Dus hier zult u het mee moeten doen.
Einde.

Ik weet trouwens nog veel meer van molens. Allerlei smeuïge details over verschillende types en hoe ze werken enzo. Maar daar zit u vast niet op te wachten.
U wilt foto’s van de melkboer. Dat weet ik heus wel.

Normaal zie ik dit ’s ochtends vanuit mijn slaapkamer.
Best mooi, al zeg ik het zelf.

Maar dan vanochtend.

Vanochtend zag ik dit.

En dit.

Ja, daar valt u de mond van open hè.
Tenminste, dat neem ik aan.
Ik stond vanochtend op mijn balkonnetje met een open mond.
Misschien liep er zelfs wel een druppeltje kwijl uit mijn mondhoek.
Ik hoorde niets. Behalve het gekabbel van het water. Dat uit mijn mondhoek liep.
Helemaal stil was het. Kan ik eindelijk eens uitslapen, ben ik om zeven uur wakker. Heerlijk.

U begrijpt, ik heb een heerlijke zaterdagavond en zondagochtend gehad.
Samen met de melkboer. En een margaritha. En bier. En een paar mojito’s.

En bedankt opa en oma, want die logeerden een nachtje alleen met Kobus in de MilkMansion. Joehoe!

Vergeet ik toch zomaar bijna te loggen, zeg.
Ik kan me vandaag gewoon niet met zulke basale zaken als loggen bezighouden. Het staat hier in the MilkMansion namelijk helemaal in het teken van feest, cadeautjes, geven, ontvangen en knutselen.

Het begon vanochtend met het feit dat ik mezelf een vrije dag heb gegeven. Net als de melkboer. Die gaf zichzelf ook een vrije dag. Want hij is jarig vandaag. Joehoe, 18 jaar. Alweer.
Ik gaf de-man-die-alles-al-heeft kaartjes voor een stand up comedy show in Atlantic City. En verder waren er leuke cadeautjes voor hem van de papa’s en de mama’s, en de broers en zussen.

Kobus kreeg ook een cadeautje zojuist. Van de dokter. Hij zette een paar spuiten in dr dikke dijtjes. Mevrouw keek heel boos, maar liet het daar maar bij. Net een hautaine diva. Stelt u zich een soort Joan Collins voor, maar dan van bijna elf kilo.

En toen ik thuis kwam, was er post. En daarin vond ik een cadeautje van haar. Gewoon zomaar, omdat ze mijn cadeautjesactie zo leuk vond.

Een luiertasje en een zakdoekenpakje. Poep en snot genoeg hier, dus ze komen beiden goed van pas.

Ik gebruik mijn vrije dag onder andere om te knutselen voor de cadeautjesactie. Gelukkig is Inge van Keklog op vakantie, dus hopelijk is het haar volledig ontgaan dat ik nog niet eens om haar adres heb gevraagd.
Ik knutsel ook voor Ilse van Tuttemerull. Zij verdient al tijden een echte CisCouture.
En ik naai rokjes. Voor de dochtertjes van mijn zusje. En voor het dochtertje van mijn vriendin. En als ik toch bezig ben, ook maar eentje voor Kobus.
Want het is bijna zover, over drie weken gaan we een paar daagjes naar Nederland. Op bezoek. En laat mijn oudste nichtje nu net vier jaar worden. Tijdens die paar daagjes. En ik kan dus zomaar voor het eerst op haar verjaardag zijn. Jeuh! Allemaal leuk en aardig, maar ik vraag me vooral af hoe ik naar de wc moet als ik alleen met Kobus, een autostoeltje, een luiertas en een handtas, op het vliegveld zit. We gaan trouwens ook naar Sicilië, maar daarover later meer.

En omdat ik nu toch bezig ben, knutsel ik ook een give-away voor één van mijn lezers in elkaar. Dus, stay tuned! Binnenkort op kobusenco: ‘Prijs je Rijk met Fred Oster Cisca’.

En ik vergeet bijna het belangrijkste, ik kreeg deze week nog een cadeautje. From me to me.

Kijk nou, wat een mooi exemplaar! Satisfaction garanteed. En ik ben niet makkelijk te bevredigen, dat zeg ik u.

Echt, het is een dag vol cadeautjes in huize Melkboer.

Vanaf vandaag laat ik op alles dat ik naai mijn stempel achter. Of beter gezegd, mijn label.

Voilà.
Je vous presente CisCouture.

Naast titels voor logjes kan de melkboer ook goed bedrijfsnamen uit zijn duim zuigen.
Of om hem te citeren: ‘Ik heb nu eenmaal een fijne neus voor marketing.’
En geloof mij, als u hem zou kennen, zou u nu heel hard moeten lachen.

CisCouture, het klinkt zo sjiek, ik ga er eigenlijk een beetje van naast mijn schoenen lopen.
Gelukkig maar, dat ik van nature zeer bescheiden ben.

Wat denkt u, CisCouture binnen een paar jaar in een eigen winkeltje in de Kalverstraat?

Mocht u het zich afvragen, meer informatie over het tuniekje waar deze labeltjes inzitten, volgt trouwens nog…

Ik wilde eigenlijk vandaag loggen over een rokje dat ik afgelopen week naaide. En die leuke applicatie van Noeks, die ik erop streek.
Maar dat komt morgen.
Ik moet vandaag namelijk loggen over auto’s.
Auto’s?
Ja, auto’s.
Normaal zou ik daar niets zinnigs over te melden hebben. Nu trouwens ook niet. Maar vandaag, vandaag moet ik iets kwijt.

U moet weten, vorige week stopte de auto van de melkboer er zomaar mee.
Op de parkeerplaats van de supermarkt blies hij zijn laatste adem uit. Het was een oude auto. Met heel veel mijltjes op de teller.  En na vijf jaar trouwe dienst had ie er genoeg van.

Het was dus tijd voor een nieuwe auto.
En echt, I could care less. Every car is fine with me.
Tenminste, dat dacht ik.
Totdat de melkboer vertelde dat hij een Volvo wilde. En niet zomaar een Volvo, nee, een stationwagon Volvo.
En die vind ik dus lelijk. Lelijker dan lelijk. Lomp, log, vierkant, en gewoon lelijk.

Maar beste mensen, de melkboer zou de melkboer niet zijn, als hij niet gewoon een Volvo kocht. Juist die ene. Die ene stationwagon.
Ik denk eigenlijk dat hij hem heeft gekocht om mij dwars te zitten, maar dat is een ander verhaal.
Vanmiddag was het zover. Mijn mooie zeer geliefde Honda stond vooraan onze oprit. Gevolgd door een Volvo. Een Volvo stationwagon. En mijn auto kon dus niet uit de oprit. En de melkboer lachte. En weigerde om zijn auto weg te rijden. Terwijl ik op pad moest. En zo kwam het  dat ik gedwongen werd om in een Volvo te rijden.

Geloof mij, ik had geen keus.
Dat dat even duidelijk is.
Ik had geen keus, en reed dus in een Volvo naar de winkel.
Hij reed overigens prima. De Volvo. Dat dan wel weer.
Alleen hij is gewoon zo ongelooflijk verschrikkelijk lelijk.

Onze nieuwe Volvo.
Ik vraag me toch af of ik door uiterlijkheden heen kan kijken, en in de toekomst van hem zal gaan houden.
Want ik vind hem nu gewoon heel lelijk. Maar dat had u waarschijnlijk wel begrepen.

 
Ik hoop trouwens dat u geen Volvo liefhebber dan wel -ster bent. In dat geval: sorry.

Weet u nog?
Van dat weekendje weg?
HET weekendje?

Waarvoor vriendin M. speciaal naar de VS kwam?
En waarvoor ik speciaal stopte met borstvoeden?
Dat weekendje weg naar Boston?

Weet u nog?
Dat het weekendje helemaal niet doorging?
Omdat de melkboer precies vlak voor dit weekend besloot om zijn rug verschrikkelijk te blesseren?

Ja. Precies.
Dat weekend bedoel ik dus.

En nu ga ik morgen eindelijk naar Boston.
Want ik had natuurlijk nog steeds dat vliegticket. Omgeboekt. Voor een nieuw weekend.
Helaas ga ik niet met vriendin M.

De vervanging?
Kobus en de melkboer.
En zo krijgt de melkboer zomaar ineens een weekendje weg op zijn zere rug in zijn schoot geworpen.
Met mij, of all people.
Mazzelaar.

Tot dinsdag allemaal!

Hiep hiep hoera!
Hoera, hoera, hoera!
Het is zover.
Beste mensen, het is zover.
Kobus spreekt haar eerste woordjes.

Nou ja, woordjes.
Ze uit steeds vaker geluiden die op daadwerkelijke woordjes lijken.
En wat zijn we trots op haar.
Het is natuurlijk ook een hele vooruitgang.
De overgang van het uitstoten van onverstaanbare klanken en gebrabbel naar het uitspreken van welgearticuleerde woorden. Sommige mensen bereiken deze fase gewoon nooit. En Kobus kan het al!

Haar vocabulaire bestaat op dit moment uit twee woorden.
En wat voor woorden.
Niet papa. Of mama. Of nee. Of eten. Of bal. Of brood. Of wat voor ding dan ook maar waar je iets mee kunt.
Nee, Kobus is een slimme meid.
En ze bouwt dus zeer zorgvuldig haar woordenschat op.

Welke twee woorden ze kan?

Het eerste woord is  ’haaaaaiiiii.’
Meestal zwaait ze er ook nog bij.
En ze zegt het tegen iedereen, die ze maar ziet.
‘Haaaaaiiiii.’
Ik geloof niet dat ze weet dat een haai een vis is.
En ik doe nog wel zo mijn best om haar Nederlandse woorden en gebruiken bij te brengen.
Ze is gewoon een echte mini United States citizen.
En haar eerste woord is dus Amerikaans.
Tsss.

Gelukkig is het tweede woord dat ze kent wel een echt goed oudhollands woord.
Te weten ‘boehhh’.
Kobus weet welk geluid een koe maakt. Bij elke koeienplaatje roept ze het. En ze kan het ook op commando.
Geweldig hè, ze is getraind. Met dank aan de melkboer.
Ik heb de beste man nog nooit zo zien glimmen van trots.
En zijn eerste reactie?
‘Dat is duidelijk. Ze wordt later melkboer.’

Euhmmm.
Ja. Tuurlijk.

In het kader van de schokkende bekentenissen, heb ik er vandaag weer één.
En wat voor één.
Echt mensen, ga er maar eens even lekker voor zitten.

Stiekem wist ik dat wat ik zometeen ga bekennen al.
Het zat ergens ver achter in mijn hoofd.
Zo van, je weet het wel, maar je weet het ook weer niet. Een pré-ontkenningsfase.
Maar vandaag werd het me allemaal duidelijk.
Ik zag het licht, so to speak.

Het gaat om het volgende.
De melkboer is, net als ik, ook niet perfect.
Echt waar.
De melkboer, die stoere heerlijke geweldige man van mij, is niet perfect.
We kunnen samen een club beginnen van niet-perfecte mensen. Alleen de melkboer is een niet-perfecte enorme sukkel. Ik niet. Ik raak alleen mijn borstel weleens kwijt.
Dus hij mag niet in mijn club. Hij moet maar een eigen zoeken. Met soortgelijke niet-perfecte sukkels.

Het zit zo.
Het regent hier wel eens. En u weet het vast niet, maar per jaar regent het hier meer dan in Nederland.

Even een lesje tussendoor.
Dit wist u vast ook niet, maar ik was in mijn vorige leven aardrijkskunde lerares. Dus.
Ik heb verstand. Van aardrijkskunde. En van alle andere dingen in deze wereld.

In Nederland valt gemiddeld zo’n 75 centimeter regen per jaar.
In Pennsylvania valt meer dan 100 centimeter.
En 100 is meer dan 75. Dus.

Het regent hier gelukkig niet zo vaak. Maar als het regent, dan regent het goed.

En zo werd ik vanochtend wakker.
Om vijf uur ’s ochtends.
Van onweer, bliksem en ontzettend harde regen.
En echt, het kwam met bakken uit de hemel.
Bakken, liters tegelijk. Zojuist hoorde ik dat er in een paar uur tijd meer dan 15 centimeter regen is gevallen. Best spectaculair allemaal.
Na dit natuurgeweld voor een kwartiertje te hebben aangekeken, kroop ik terug in bed, naast een nog steeds slapende melkboer, en dommelde weer wat weg.
Om vervolgens verschrikt te bedenken dat er nog van alles buiten stond en lag, waaronder een kinderstoel en een Bugaboo.
We hadden bezoek gisteravond. En het was nogal laat geworden. En dus hadden we maar beperkt opgeruimd.
Balen.
Maar ok.
Ik kon ermee leven, en dommelde weer wat weg.

En toen gebeurde het.

Ik schrok weer wakker en schold de melkboer meteen zijn huid goed vol.

…

Het zit zo deel 2.
Gister had de melkboer even in mijn auto gereden.
En dat doet hij gelukkig zelden.
Wat de melkboer namelijk niet zelden doet, is de ramen van de auto open laten staan.
Vind ‘ie leuk. En fris. Denk ik.

En daarom mag de melkboer nooit, maar dan ook nooit meer, in mijn auto rijden.
NOOIT.
MEER.