Kop met Keesje
 
Jun
23
2010
09:45
27

Het antwoord op de vraag die me al jaren bezig houdt

Al minstens zes jaar vraag ik me af wat de melkboer nu precies de hele dag doet.
Want het is allemaal zo geheimzinnig en mysterieus.

Soms vraag ik er weleens naar.
‘Zeg hé’, zeg ik dan, ‘wat doe jij nu eigenlijk de hele dag?’
Meestal mompelt de melkboer op zijn melkboers iets redelijk onverstaanbaars terug.
Sommige woorden versta ik.
Tenminste dat denk ik.
Het klinkt zoiets als ‘poederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures’.
‘Ja maar, wat doe je nu echt?’, probeer ik dan nog maar eens.
‘Nou. PoederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures. En ok, soms ook wat kaasboterAmerikamelkfabriekMexicoweipoederenanderedingen on the side.’

Wel nu.
Ik denk dat ik het eindelijk weet.
Sinds vorige week.
En dat allemaal dankzij Kobus.

Kobus is namelijk elke maandag thuis bij de melkboer.
Terwijl hij thuiswerkt.
En zo komt het dat ik dus directe inside information tot mijn beschikking heb.
En nu kan Kobus natuurlijk nog niet zo goed praten over beren, stieren en melk, maar ze kan wel van alles duidelijk maken.
Sinds kort speelt Kobus namelijk regelmatig melkboertje.

En dat, dat ziet er dus zo uit.

Jun
19
2010
10:44
22

Verwend worden

Op deze zonnige zaterdagmiddag wil ik u in een aantal korte bondige zinnen, met bijpassende foto’s, voor eens en altijd duidelijk maken dat ik nooit verwend word.
Nee zeg.
Ik doe niet aan verwend worden dan wel verwennen.
Ik heb een zwaar zwaar leven.

En om dit te bewijzen zou ik graag drie bewijsstukken willen aanvoeren.

A.
Ik won deze maand twee log give-aways.
Eentje bij Lisette en eentje bij Maaike.
En van de week lag Lisette’s mooie zelfgemaakte popje op de deurmat van the MilkMansion.
Het cadeautjes was zo mooi ingepakt, dat ik het bijna niet durfde aan te raken.

B.
Ik kreeg gister een super cadeau doos van Franca.
Gewoon zomaar.
En, and this is a quote, ‘omdat ze mijn log zo graag leest’.
Ik zou er bijna van naast mijn elegante slippertjes gaan lopen…
En u ziet ze, hè? Daar rechts achter in.
*burp*

C.
Gister ging ik dus ook nog uit eten.
Met de melkboer.
Hij en ik. Alleen, met zijn tweetjes.
We aten sushi. En hele lekkere dim sum hapjes.
Terwijl mijn schoonouders onkruid aan het wieden waren.
En de ramen lapten.
Want ik heb ze goed onder duim.
Dat u dat even weet.

Ja enniewee dus.
Ik heb een zwaar zwaar leven.

En over tien dagen ben ik jarig.
Dus dat belooft nog wat.

Apr
22
2010
12:09
25

Het log der loggen

Gister gebeurde er iets.
Het was iets dat ik niet op mijn log mocht vermelden van de melkboer, maar omdat ik eigenlijk zelden naar hem luister, doe ik het toch.
Ik kreeg namelijk gisteren van de melkboer een cadeautje. Een gift card voor een zwangerschapsmassage om precies te zijn. Gewoon, zomaar.
Nu ja, zomaar, ik vind zelf eigenlijk dat ik elke avond wel een massage verdien. En dan graag van de melkboer himself. Maar dat zei ik niet. Want je kunt ook te ver gaan natuurlijk.

En omdat ik zomaar een cadeautje kreeg, en ik u een liefdevol logje over de melkboer had beloofd, volgt hier het log der loggen. Of te wel, het log over waarom de melkboer de ideale man is.

Ok.
Here we go.
Tien redenen waarom ik van de melkboer hou.

  1. Ik krijg dus weleens zomaar cadeautjes. Helaas alleen geen verlovingsring. Of andere sieraden met diamanten erin.
  2. De melkboer ruimt bijna altijd de afwasmachine in. En ook weer uit.
  3. Volvo is het favoriete automerk van de melkboer. En daarnaast gaat hij ook altijd heel zorgvuldig met Honda’s om. Mijn Honda in het bijzonder.
  4. De melkboer heeft overal verstand van. Net als ik.
  5. De melkboer smeert elke dag mijn boterhammen voor de lunch. En ook die voor Kobus. En die voor hemzelf.
  6. De bestgevormde billen die ik ooit zag, zitten aan de melkboer.
  7. De melkboer heeft smaak. Ik zie het niet altijd in zijn kleding, meubelkeuzes en meer van dat soort dingen, maar hij draagt altijd goede sokken en schoenen, zeer cruciaal in een man, vind ik, en hij heeft natuurlijk mij als vrouw uitgekozen. Dus ja, ik neem maar aan dat hij smaak heeft.
  8. Eén van mijn hobbies is vuile sokken in de wasmand gooien, en kranten bij het oud papier. En laat de melkboer daar nu heel graag aan meewerken.
  9. De melkboer maakt de mooiste en liefste babies ooit.
  10. En, misschien wel het belangrijkste, de melkboer is de liefste en beste papa ooit. Kobus is net zo graag bij hem als bij mij. Sterker nog, Kobus is misschien zelfs wel eens liever bij hem dan bij mij. Maar ik doe meestal alsof ik dat niet merk. En omdat de melkboer zo’n lieve papa is, ga ik elke dag met veel plezier naar mijn werk, slaap ik regelmatig uit, kan ik tot het eind van zwangerschappen doorwerken, en ga ik ook nog weleens op reis zonder de melkboer en Kobus. Voor het werk, of zomaar naar Nederland.

Zeg nu zelf, zo’n man wilt u toch ook?

Een foto zou trouwens wel gepast zijn nu hè? Zo eentje waarbij de melkboer met zijn mooie grijsgroene ogen in de camera kijkt, en u dan allemaal wegsmelt.
Maar dat mag dus niet.
Van de melkboer.
En, in tegenstelling tot wat ik zojuist zei, ik luister vrijwel altijd naar wat hij zegt.
Anders krijg ik natuurlijk nooit die ring.
Dus sorry.

Apr
19
2010
11:55
27

Waarom het dit weekend zo stil was op Kobus en co

U vraagt zich natuurlijk af hoe het komt dat ik u dit weekend niet met een logje verblijdde.
Nou, dat zit zo.
De melkboer en ik gingen dit weekend voor meubels shoppen.
Einde.

O, u wilt nog meer horen?
Echt?
Echt, weet u het zeker?

Nu. Alhier.
De MilkMansion heeft eigenlijk al zo’n tien maanden een vrijwel volledig lege huiskamer. Er staat een bank. En een fauteuil. Maar dat is het dan ook.

En laatst was ik het zat.
Ik was het zo zat, dat ik de melkboer vorige week vroeg op de zaterdagochtend aan zijn laatste haren naar de auto sleepte, en hem dwong om naar de meubelwinkels te rijden. En in die winkels moest hij dus kijken. Naar meubels.
Vorige week zondag deed ik dat weer. En afgelopen zaterdagochtend weer. En gister ook weer.
En gister, nou joh gister, dwong ik hem ook tot het nemen van een beslissing.
En mensen, ik kan u vertellen, beslissingen neemt de melkboer niet zomaar.
Ik beloofde van alles en nog wat, werkte op zijn schuldgevoel, keek hem heel lief aan, smeekte, huilde, en gebruikte zelfs, in een uiterste wanhoopspoging, mijn zwangerschap als excuus.
Uiteindelijk werkte het. At last, victory is mine!

Maar wat een uitputtingsslag zeg. Ontzettend.
Dit gehele proces zou zoveel makkelijker zijn als de melkboer gewoon eens accepteerde dat mijn smaak superieur is aan die van hem.
En daarnaast, ik heb sowieso altijd gelijk. En ik weet alles. En ik krijg altijd wat ik wil.
Dus.
Zo.

Post Scriptum: Ik, Cisca, beloof plechtig, dat ik de komende week een aardig en liefdevol logje over de melkboer zal schrijven. Want behalve dat hij dus geen smaak heeft, niet kan accepteren dat ik altijd gelijk heb, geen staartjes kan maken, en ook nog steeds geen verlovingsring voor me heeft gekocht, is hij soms ook weleens lief. 

Ik bedoel, ik wil natuurlijk niet dat u verkeerde ideeën krijgt. Of dat ik een slecht voorbeeld geef aan alle jeugdige vrijgezelle dames die hier meelezen. Nee zeg.

Apr
14
2010
09:34
32

Gezocht: persoonlijke stylist(e) voor Kobus

Kobus heeft dus tegenwoordig staartjes. Meestal zijn het er twee, soms één, soms een speldje.
Deze elastiekjes dan wel speldjes zijn nodig, omdat haar haar (of is het heur haar in correct ABN?) zo lang begint te worden dat het bij het ontbreken van enige vorm van intoming tezamen met allerlei jam, yoghurt, appelmoes, snot, lijm, en sap restjes aan haar neus, wangetjes dan wel mond vastplakt.

En nu vertelde ik al eens dat ik niet echt een ochtendmens ben. Zeker sinds ik zwanger ben, neem ik het er na het afgaan van de wekker meestal nog eens lekker van. Ik draai me om, rek me uit, dommel nog wat weg, en spring meestal pas rond half acht mijn bed uit, als ik om acht uur moet weg rijden.

Dit uitgebreide ochtendritueel betekent dat de melkboer op de drie ochtenden dat Kobus naar de dagopvang moet ’s ochtends voor haar zorgt.
Ik hoef u waarschijnlijk niet te vertellen dat het cruciaal is dat ik de avond van te voren kleertjes klaar leg, dan wel ‘s ochtends vroeg naar de andere kamer schreeuw wat ze aan moet, want het uitzoeken van kledingcombinaties voor kleine meisjes is niet één van de kerncompetenties van de melkboer.
Daarnaast, en dit is een veel belangrijker punt, kan de melkboer dus ook geen staartjes maken. Eerst dacht ik dat hij het gewoon zei om er vanaf te komen. Maar na een uitgebreide staartjesmaakdemonstratie van mijn kant, en de toch wel zwaar mislukte pogingen van de melkboer om deze demonstratie in de praktijk te brengen, weet ik wel beter. Hij kan het echt niet.

En dat is toch wel een groot probleem. Want ik moet weleens op reis voor mijn werk. En binnenkort hoop ik ook een keer te bevallen. En dat betekent dus dat ik niet altijd beschikbaar ben als Kobus’ persoonlijke styliste.

We zouden natuurlijk een externe persoonlijke styliste voor het meisje kunnen inhuren, maar ik heb denk ik een andere, meer haalbare, oplossing bedacht.
Ik ga namelijk een Barbie dan wel andere pop kopen voor de melkboer. Met twintig bijbehorende kledingsetjes. Zodat de melkboer kan oefenen. En totdat deze Barbie eruit ziet alsof ze gestyled is door een gerenommeerde kapper en styliste, moet Kobus tijdelijk een ander kapsel. Ik dacht zelf aan een volledig kaal koppie of dreads.

Mar
11
2010
21:02
18

Over hoe ik aan u kwijt wil, dat ik iets kwijt ben

Pfoe.
Nou.
Of nog beter gezegd, pfoenouzeg.

Ik moet even wat kwijt.
Over hoe ik weer eens iets kwijt ben.
Deze keer is mijn fototoestel de dupe. Ik heb de halve MilkMansion al steen voor steen afgebroken, maar ik weet echt niet waar het is.

En daar word ik dus chagerijnig van hè. Van dingen die kwijt zijn.
Want kwijte dingen wil ik juist altijd hebben als ze kwijt zijn.

Zoals nu.
Ik moet nú mijn fototoestel hebben.
En dat wil ik dan weer kwijt.
Aan u.

Het noodlot sloeg afgelopen zondag toe. Toen we gingen fietsen. En ik mijn fototoestel aan de melkboer gaf. Zodat hij een foto kon maken. Van Kobus op de fiets.
Dat vergat hij. Net zoals hij ook is vergeten wat hij daarna met het fototoetsel heeft gedaan.

Eigenlijk is het dus allemaal zijn schuld. Zoals meestal alles zijn schuld is.
Zo gaat dat. Als je de man van Cisca bent.

Gelukkig heeft hij net sushi gehaald.
Nu alleen nog even het huis weer opbouwen en mijn fototoestel vinden, en dan ben ik weer helemaal tevreden.

Mar
09
2010
21:40
68

Het logje over De Naam

Nadat ik, na eindeloze slapeloze nachten, een lognaam voor de ongeboren beeb had bedacht, voelde ik me toch best opgelucht.
Alleen. Die opluchting duurde maar een paar uur.
Want, het kind moet natuurlijk ook een naam hebben in de real world.

En nu moet ik u een geheim vertellen.
Een intiem geheim. Van de melkboer en Cisca.
Wij kunnen namelijk geen namen verzinnen samen.
Net zoals we ook niet samen kunnen koken, winkelen of een huis inrichten. 
Gelukkig kunnen we andere dingen weer wel samen. Zoals in een ander land wonen. Of op vakantie gaan. En babies maken. Dat kunnen we wel. Dit is trouwens wel zo’n beetje alles dat we samen kunnen. Denk ik.

Nu ja, we moeten dus een naam. Een naam voor Keesje.
En ik wil uw advies.
Voordat ik helemaal verschrikkelijk ongelooflijk radeloos word.
En geloof mij, dat wilt u niet. Een verschrikkelijk ongelooflijk radeloze en zwangere Cisca. Want het zou zomaar kunnen, dat er dan vreemde dingen gaan gebeuren.

Dus, kom maar op met die suggesties.

Er zijn overigens wel een aantal voorwaarden waar de naam aan moet voldoen. U kunt hier natuurlijk niet zomaar lukraak met namen gaan gooien, dat begrijpt u.
Dus. Hier zijn ze. De voorwaarden.

De Naam mag niet beginnen met een B, H of L.
De Naam heeft twee, of heel misschien drie, lettergrepen.
De Naam eindigt, net zoals haar naam, zeker niet op een y. En hij eindigt ook liever niet op een s. Maar daar valt nog over te onderhandelen.
De Naam moet uit te spreken zijn in het Nederlands, en ook nog redelijk klinken in het Engels. Maar het mag ook weer niet een te Engelse naam zijn. Want daar houden we niet zo van.
En we zoeken dus meisjes- en jongensnamen. Maar meer jongensnamen. Want daarmee hebben we ernstige zware moeite.

O, en dan is daar natuurlijk de belangrijkste voorwaarde. Zowel de melkboer als ik moeten de naam leuk vinden. En we zijn streng. En kritisch. En vinden maar weinig namen leuk.

Jan
16
2010
19:47
20

De rolverdeling in de MilkMansion: the sequel

En toen was het weer eens hoognodig tijd voor een feestje in de MilkMansion.
Morgen is de jaarlijkse new memberborrel voor de Nederlandse club.

En op zich is het natuurlijk een beetje een vreemd fenomeen. Het fenomeen van naar het buitenland verhuizen, en daar dan samen te scholen met andere mensen uit het moederland.
Maar toch vind ik dat af en toe fijn. Fijner dan ik van te voren had verwacht.
En daarom, en omdat ik nooit nee kan zeggen, terwijl dat soms wel eens slim is, ben ik secretaris van de Nederlandse club, en is hier morgen de new memberborrel.
En ok, ik hou ook wel van een feestje. Dus daarom ook.

Vandaag maakte we een grote huzaren- en zalmsalade. Met uit Nederland meegesmokkelde augurkjes.
En omdat ik weet, dat u hier ontzettend in geïnteresseerd bent, zal ik voor u de rolverdeling hier in huis nogmaals uiteen zetten. En dit mede omdat zij mij hieraan herinnerde, terwijl ik vanmiddag enthousiast tweette, dat ik 4 kilo aardappels aan het schillen was.
Beste mensen, die vier kilo en het woord ik was literaire vrijheid, ik geef het eerlijk toe.

In totaal schilden we bijna drie kilo aardappels, en daarvan heb ik er drie geschild. En dan bedoel ik niet drie kilo, maar drie aardappels.
Ik zou wel graag tot mijn verdediging willen aanvoeren dat ik augurkjes, worteltjes, zilveruitjes en zalm heb gesneden. En ik heb de doperwtjes gekookt.  En de dressing gemaakt. En ik heb vleeswaren rolletjes gerold. En een gedeelte van de boodschappen gedaan.
Maar de melkboer heeft alle aardappels geschild.
Precies zoals het moet. Van mij.

Dec
20
2009
20:30
21

Over het weekend waarin ik, zoals gewoonlijk, alle spelletjes won

En toen zaten we onverwacht een heel weekend opgesloten in the MilkMansion.
Geen feestje op zaterdagavond, niet naar de dierentuin met vrienden op zondag, maar ingesneeuwd in huis.
Tijdens de op een na zwaarste sneeuwstorm ooit in de Philadelphia area.

Vrijdagnacht begon het te sneeuwen. Zaterdagochtend gingen we in de sneeuw even snel naar de supermarkt, die overigens in verband met de storm en Kerst volledig geplunderd was, en zaterdagavond lag er al een flink pak.

We namen het er lekker van. Zomaar een vrij weekend!
We sliepen uit, dit werd overigens mede mogelijk gemaakt door Kobus, versierden de kerstboom met witte lichtjes!, keken twee films, speelden ons favoriete bordspel Puerto Rico, aten lekkere hapjes, schreven kerstkaarten, stookten de kachel nog eens extra op, namen Kobus mee op de slee, ik bakte een appeltaart en had eindelijk eens tijd om zonder schuldgevoel Dragon Quest IV op de DS te spelen.

En al deze dingen waren extra leuk. Omdat we toch niets anders konden doen.

Speciaal voor Annelyse: de kerstboom.

Er viel zo’n zestig centimeter sneeuw.

De melkboer verschoof een boel sneeuw. Hij liep zo te klagen dat ik vermoed dat hij morgen behoorlijke spierpijn heeft. Gelukkig is hij zo gespierd en goed getraind dat al dat schuiven hem makkelijk afging.

Maar mag ik nog even klagen?
Want ik snap dus niet waarom die storm niet op maandag langskwam.
Dat had ik nog zo gehoopt.
Een sneeuwstorm op maandag is namelijk veel toffer dan een sneeuwstorm op zaterdag.
Dat begrijpt u.
Maar helaas. Morgenochtend doe ik weer gewoon wat ik bijna elke maandagochtend doe.
Zeiken over dat ik moet werken en dat het maandagochtend is, en ik zin heb in een bagel.

Nov
08
2009
21:32
19

Wat ik vanochtend als ontbijt at aka het meisje en de prins deel II

Herinnert u zich nog het sprookje van het meisje en de prins?
Nu weet ik wel dat sprookjes eigenlijk normaal geen vervolg hebben.
Maar omdat dit een niet bestaand verzonnen sprookje is, dacht ik dat het wel kon.
Een vervolg dus.

De prins was namelijk laatst ook jarig.
En daarom gingen de prins en het meisje afgelopen weekend samen op stap.
Op zaterdagmiddag waanden ze zich even in Duitsland, terwijl ze, onder het genot van een Warsteiner, en met mooie schlagers op de achtergrond, allerlei broodjes worst, kaas en schnitzel wegwerkten. Joehoe, er is een nieuw Duits restaurant in town!
Vervolgens reden zij naar de Atlantische Stad, een magische stad aan de oceaan, vol wolkenkrabbers, lampjes, shows, casino’s, hotels en outlet shops.
In deze magische stad was zomaar ineens de Indian Summer aangebroken, en in het herfstzonnetje wandelen de prins en het meisje over het strand. Ze kochten boxershorts en grijze laarzen, gingen naar een show van een comedian, en wonnen uiteindelijk een tientje in het casino. Ergens midden in de zaterdagnacht hadden ze wel tweehonderd dollar kunnen winnen, maar, zoals vaker in sprookjes, kreeg de menselijke emotie overmoed uiteindelijk de overhand.
Op zondagochtend stond er als afsluiting nog een heerlijke brunch op het programma. Het meisje at een muffin, een pancake, een chocolade broodje, een cookie, eieren met bacon, zalm, meloen, een kopje kippensoep en een stuk pizza.
Op dit moment ondergaat ze in het ziekenhuis een liposuctie.

Ondertussen sliep het dochtertje van het meisje en de prins opnieuw een nachtje bij de goede fee, also known as de allerliefste ex-buurvrouw van de hele wereld.
Die goede fee woont trouwens naast het oude huis van de prins en het meisje. En dat huis is eigendom van een evil evil huurbaas. Zeg maar de schurk van het stuk.
Morgen staan de prins en het meisje samen met de evil huurbaas voor het tribunaal van de wijze mannen die het land besturen waar ze wonen.
En u weet natuurlijk al hoe dit sprookje afloopt.
Want wat gebeurde er met de boze wolf, de stiefmoeders van Assenpoester en Sneeuwwitje, en de heks van Hans & Grietje?
Precies.
En dat gebeurt dus ook met de evil huurbaas.
En het meisje en de prins leven opnieuw nog lang en gelukkig.

Origineel thema door TheBuckmaker.com | Aangepast thema door Lucas | Copyright 2009-2011 (©) Cisca