Nou ja zeg.
Toen was het stil.
Ik kon zomaar ineens niet meer loggen.
Iets met een updeetje, geen verstand van WordPress en een missing taakbalk enzo.
Maar, mijn rots in de computerbranding Lucas aka @Delicious_Agony heeft het allemaal weer gefixt.
Pff. Gelukkig zeg.
Want stel je voor, dat ik nooit meer zou kunnen loggen.

Ik hoop trouwens ook dat u nu allemaal weer gewoon kunt reageren.
Want das wel zo leuk natuurlijk.
Voor u, en voor mij.

Enniewee.
Nog even over die Sehnsucht nach der Heimat.
Als alles goed gaat, reizen meneer en mevrouw Cisca en hun twee bloedjes van kinderen in oktober namelijk gezamenlijk af naar hun geboortegrond.
Tenminste, de geboortegrond van meneer en mevrouw Cisca. De bloedjes van kinderen zijn kleine Amerikaanse nep Nederlandertjes.
Nu zijn deze tripjes naar Nederland altijd erg interessant. En druk, hektisch, gezellig, tof en druk.
En druk. Drukdrukdruk.
Normaal scheuren meneer en mevrouw Cisca half Nederland door in een huurauto, slapen ze op tien verschillende adressen en gaan bij iedereen op bezoek. Alleen met een peutertje, een baby, de bijbehorende vervelende jetlag, en eenopzakenreisenfamiliebezoekinéénzijnde meneer Cisca zie ik, mevrouw Cisca, dat eigenlijk niet zo zitten deze keer.

En nu kunnen we natuurlijk in een Centerparcs huisje gaan zitten. Alleen, Centerparcs is afgelegen, duur, en niet echt ons ding.
En dus. Dus zoeken we eigenlijk een huis dan wel appartement.
In oktober.
Voor ruim twee weken.
Ergens in het midden van Nederland, en dan het liefst ook nog redelijk bereikbaar met openbaar vervoer.
Eigenlijk zoeken we een appartement in de binnenstad van Utrecht, maar ja, ik wil niet te veeleisend over komen, dat werkt ook niet natuurlijk.
Ik kan the MilkMansion aanbieden in ruil. U weet wel, the MilkMansion, dat super paleis in de Amerikaanse suburbs.

Dus kom maar op.
Ik weet heus wel dat u eigenlijk stiekem al jaren naar de VS op vakantie wil.

Mocht u nu echt iets serieus te melden hebben, dan mag u mij altijd mailen: goudzilverbrons at live punt nl

Ja.
En nu zit ik dus thuis.
Eindelijk.
Mijn lang verwachte zwangerschapsverlof is begonnen.
Sterker nog, als ik niet oplet en geniet, is het alweer voorbij voordat ik er erg in heb.

Zwanger zijn, bevallen en vooral verlof hebben in het buitenland is vreemd.
Want al onze familie en de meeste van onze vrienden wonen ver weg.
In Nederland.
Of in Spanje.
En sommigen zitten op dit moment ergens op de camping in Zuid-Frankrijk.
Of op de Canarische eilanden.

En daarom krijgen we helaas niet elke dag allerlei mensen op kraamvisite.
En daarom heeft ook nog niemand van onze familie Keesje vastgehouden.
Of geknuffeld.
En dat terwijl hij zo mooi is.
En zo lief.
En zo knuffelbaar.

Gelukkig hebben we veel leuke vrienden in de VS, en wonen we in een super neighborhood.
Let u trouwens even op de spelling? Hier in de VS schrijven we neighbor. En color. En forty. De eerste keer dat ik forty las, moest ik twee seconden nadenken wat het betekende…
Tot nu toe heb ik nog geen één keer hoeven koken. Want iedere dag krijgen we een heerlijk zelfgemaakt maal voor onze neus. Gekookt door iemand uit the hood. Of door een collega. Of door vrienden.
En ok, we halen ook weleens iets af.

En gelukkig is er de post.
Elke dag zit onze brievenbus vol kaarten en cadeautjes.
Aan al de cadeautjes die ik van logvriendinnetjes krijg, ga ik een speciaal logje wijden, of misschien wel tien, we worden echt schandalig ongelooflijk verwend!

En gelukkig hebben we ook nog telefoon, internet en Skype.
Skype is de beste uitvinding sinds het wiel.
Of misschien eigenlijk wel een betere uitvinding.
Volgens mij zou ik prima kunnen functioneren.
Zonder wielen maar met Skype.

Ja echt.
De moraal van dit logje is dat ik soms best heimwee heb de uitvinding van het wiel overrated is.

Hallo allemaal!
Het was even stil hier, maar mocht u het niet gemerkt hebben, ik heb net een baby gekregen.
En ik heb geen kraamzorg.
Behalve de melkboer dan.
En die voldoet trouwens prima.
Maar dat wilde ik u niet vertellen vandaag.

Ik merkte namelijk van de week dat ik een beetje verslaafd ben.
Aan de geur van Keesje u.
En daarom ben ik weer.
En lieve lezers, ga er maar voor zitten de komende weken.
Want ik heb echt van alles te vertellen.

Zeer boeiende dingen.
Over Kobus.
En Keesje.
Over wat er nu precies is gebeurd op die zesde juli.
En over draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, de overburen, geboortekaartjes, mijn lockmachine, de oil spill in the Gulf of Mexico, draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, en de beste uitvinding sinds het wiel, Skype. En ik moet nog random generaten wie de CisCouture tas heeft gewonnen!

Voor nu laat ik het maar even bij de mededeling dat Keesje sinds gister alweer boven zijn geboortegewicht zit.
En alles gaat dus goed.

En alhier, een paar fotootjes.
Want daarvoor komt u natuurlijk echt.

En ja, die slanke elegante witte benen, die zijn dus van mij ja.

Sorry hoor.
We hebben even geen tijd.

We slapen.

Als baby´s.
En met baby´s.

Ontzettend bedankt voor al de felicitaties. Hier, via Twitter, Hyves, email en Facebook. Echt ongelooflijk!

Keesje

8 pounds, 1 ounce aka 3657 gram

en met pie.meltje

Vanmiddag komen mijn schoonouders aan.
Ze blijven een weekje.
Om mij te helpen, maar natuurlijk vooral ook om Kobus te zien.
De laatste keer dat ze Kobus, toen nog een behoorlijk rustig één jarig meisje, zagen, was in oktober.
Pfoe, are they in for a suprise!

Bezoek van de schoonouders betekent dat ik een week lang oppas aan huis heb.
En ik hoop maar dat ze the job description en kleine lettertjes van de reisvoorwaarden goed gelezen hebben.
Want deze oppas moet ook goed kunnen poetsen.
En koken.
En wassen.
Boodschappen doen.
Tuinieren.
Masseren.
Een mailing versturen voor de Nederlandse club.
Een kinderbedje in elkaar zetten.
Ramen lappen.
Geboortekaartjes schrijven. Als de enveloppen tenminste deze week eindelijk eens arriveren.
En misschien kunnen ze Kobus dan ook meteen even zindelijk maken deze week.
En daarnaast verwacht ik trouwens ook een koffer vol Nederlandse lekkernijen. U weet wel, een koffer met roze koeken, drop, tum tummetjes, stroopwafels, kaas, limonadesiroop, yokidrink, bitterballen van Dobbe, een paar Hollandse nieuwe, ontbijtkoek, chocomel, roggebrood, en meer van dat soort dingen.

Maar weet u wat nu echt tof zou zijn? 
Als één van hen een weekje bij de lokale provincie gaat werken. Zo moeilijk is mijn baan namelijk echt niet.
Of dat Keesje er spontaan uitvalt bij hun komst. Dat mag ook.

Wij krijgen weleens bezoek uit Nederland.
Zo ook de komende tijd.
In chronologische volgorde ontvangen we de komende zes weken respectievelijk de zus en zwager van de melkboer, vriendin M., en de ouders van de melkboer.

En bezoek is leuk.
Bezoek is hardstikke leuk.
Er is eigenlijk maar één probleempje als het op bezoek aankomt.
Ik wil namelijk graag een goede indruk achterlaten.
En daarom verander ik over het algemeen in de week voor het bezoek arriveert in een neurotische, als Freddy Mercury verkleedde, poetsvrouw die elke avond met een stofzuiger door het huis loopt.
Alles om te voorkomen dat mijn schoonfamilie denkt dat ik hier in the US of A alleen maar een beetje carrière zit te maken terwijl ik ondertussen wat rondzwanger en kindjes baar. 

Want u weet, net als ik, dat dat pertinent niet waar is.
Nee nee nee.
Ik ben een Martha Stewart in de dop.
En dus is the MilkMansion altijd superschoon, geweldig ingericht, kook ik de heerlijkste maaltijden, heeft het logeerbed het donzigste dekbed ooit, en voelen mijn gasten zich alsof ze in hotel Des Indes in Den Haag verblijven.

Maar ja, ik weet dus niet zo goed hoe ik dat op dit moment allemaal moet bewerkstelligen.
Want de logeerkamer is babykamer in de making en dus een behoorlijke bende.
En ik ben ’s avonds na het werk best een beetje moe, dus koken, poetsen en meer van dat soort dingen, daar doe ik momenteel niet aan.
En trouwens, daarom heeft men toch take out en poetsvrouwen uitgevonden?

Ik wil graag van deze mogelijkheid gebruik maken om mijn toekomstige gasten te informeren over de kleine lettertjes in de reisvoorwaarden.
Daarin staat namelijk het volgende: Op bezoek komen tijdens de achtste en negende maand van een zwangerschap van uw gastvrouwe betekent dat u gewoon aan het werk moet. En onder werk worden allerlei activiteiten verstaan zoals koken, poetsen, bedden opmaken, opvoeden, wassen, tuinieren, poepluiers verschonen, schilderen, de vuilnis buiten zetten, meubels verhuizen, voetmassages geven, en meer van dat soort dingen.
U zult genoegen moeten nemen met het geweldige gezelschap, de bruisende aanwezigheid en excellente conversatie skills van uw gastvrouwe.
En trouwens, er loopt ook nog een hele leuke negentien maanden oude dochter rond. En u weet ook wel dat u eigenlijk toch gewoon komt om haar te zien.

Afgelopen weekend togen de melkboer en ik naar de dierentuin.
Met Kobus, haar beste vriendin L., en de papa en mama van L.

En nou nou nou, tot voorheen was naar de dierentuin gaan een door mij zeer onderschatte bezigheid.
Geloof mij, die fout zal ik niet snel nog eens maken.
Want, lieve lezers, mocht u het niet weten, naar de dierentuin gaan is de leukste bezigheid ooit voor kleine meisjes.
Iets leukers dan de dierentuin bestaat niet.
Voor mijn ogen veranderde mijn meestal zeer rustige dochter  in de meest hyperactieve en enthousiaste peuter die ik ooit zag.

Bij elk muurtje, glazen raam of dier in beeld riep ze eerst heel hard ‘hi’, maakte ze vervolgens nog harder het meestal correcte bijbehorende dierengeluid, en riep nog veel harder ‘bye bye’ wanneer we weer wegliepen.
En ja, op het glas bij de apen en tijgers werd zeer vrolijk, zeer hard gebonsd.
En ja, Kobus kent ook bijna alle dierennamen. Meestal in het Nederlands en soms in het Engels.
En dat feit is nu bekend bij heel Philadelphia en omgeving.

Wat was het leuk zeg. Om twee kleine meisjes zoveel plezier te zien hebben.

Er was ook een soort grote kinderboerderij. En geitjes borstelen is natuurlijk wel heel leuk. Aldus Kobus. Ik vond het vooral nogal stinken.

Voor wie het wil weten, dit is niet het lijf van de melkboer, maar van een wildvreemde man. Van de melkboer ziet u enkel een mini stukje voet, t-shirt en arm.

En wat worden die kids goed gedrild op de opvang zeg. Overal liepen ze netjes hand in hand.

Kijk ze gaan. L. en L. Kobus en L.

Een mooi uitzicht ´s ochtends vroeg uit het slaapkamerraam

Mijn fijnste jeugdherinneringen heb ik toch wel aan kamperen. Bijna elk jaar gingen we meerdere keren kamperen. In Zeeland, Luxemburg of Duitsland. Meestal was de camping dichtbij de zee, of aan een meer of een riviertje.
Mijn zusje en ik maakten de eerste dag meteen wat vriendjes, en de rest van de vakantie waren we aan het bouwen.
Hutten, dammen, herinneringen.
Of we speelden met de Fisher Price.
Tenminste, dat deden we toen we klein waren. Als je vijftien bent, is Fisher Price natuurlijk niet meer stoer.
Op mijn vijftiende hing ik wat rond op de camping met mijn nieuwe vrienden. We gingen naar de disco. En ik las Jane Austen. Omdat het moest voor mijn boekenlijst. En omdat ik het stiekem zulke mooie boeken vond.

Afgelopen weekend had alle ingrediënten die kamperen zo fijn maken.
Er was een volgepakte auto.
En een mooie autorit.
Er was zon.
Fluitende vogeltjes.
Een goed boek.
Een ijskoud blikje cola-light.
Een groot meer.
Een wandeling om het meer.
Gegrilde hamburgers.
Kampvuur.
Warmte.
Stilte.
Een goed gesprek.
Een lief slapend peutertje gehuld in drie lagen kleding, een dikke slaapzak en onder een dik dekbed met een kruik.
Een lief slapend peutertje met ijskoude handjes.
Een middennachtelijk bezoek aan de wc.
Koude voeten.
En een koude neus.
Het mooie ochtendlicht.
Ontbijt in de buitenlucht.
En een wandeling, een boek, de warme zon, blauwe luchten, fluitende vogeltjes, en een lief peutertje dat zomaar omviel in een onverwacht diepe modderplas.

Er was vooral een heleboel frisse lucht. En daar krijg je een frisse neus van. En een fris hoofd. Dat was nog wel het allerlekkerste.

Edit late at night:

Vooruit, voor de liefhebbers onder u, ook nog wat foto’s.

Net als in het vliegtuig slaan we Kobus ook altijd knock-out in de auto.

Nog maar weer eens  de benen van de melkboer. En wat u altijd al wilde zien, onze tent.

Het meer. Met blaadjes aan de bomen is het vast nog mooier.

En Kobus in haar favoriete speelgoed. Also known als de teil.

Afgelopen maandagochtend stapte ik in de auto.
Het was een doodgewone maandagmorgen.

U kent ze wel.
Ik sliep nog half, was eigenlijk alweer iets te laat, keek uit naar een heerlijke deadline op het werk, en het zeek van de regen.
En on top of that had ik ook nog eens last van mijn gebruikelijke hoekanhetnu dathetweekendalweervoorbijismaandagochtendhumeur.

En toen hoorde ik ineens een stemmetje.
Het was het stemmetje van het mannetje in de radio, en het stemmetje zei: “Komend weekend kunnen de temperaturen oplopen tot rond de 25 graden.”

Toen was ik wakker.
En het begon te kriebelen. Ergens diep van binnen.
Het was tijd voor een goed gesprek met mezelf.

“Zouden we misschien komend weekend al kunnen gaan kamperen?”
“Wat? Kamperen? Ben je nu helemaal gek geworden? Je bent zes maanden zwanger, hebt een peuter van 18 maanden, en weet je wel hoe koud het is ‘s nachts?”
“Ja maar… ja maar, nu kan het nog. De rest van de zomer zit het er niet meer in. En ik voel me prima, Kobus vermaakt zich wel, en we hebben tenminste nog geen twee, drie, vier dan wel tien kinderen.”
U ziet hier trouwens dat de melkboer en ik nog niet volledig in overeenstemming zijn over de toekomstige samenstelling van ons gezin. Maar dat is een ander verhaal.
“Zou het ’s nachts niet veel te koud zijn?”
“Hmm, het wordt een graad of tien. Joh, dat kan best.”
“Maar heeft de melkboer ook zin, denk je?”
“Pfoe, de melkboer heeft altijd zin. Dat weet je toch.”

En so it was.

We pakten onze supergrote Volvo in, en straks scheuren we tijdens Kobus’ middagdutje naar een state park ongeveer twee uur rijden hiervandaan. Dit state park, mocht u ons zoeken.

Helaas moeten we maandag allebei alweer werken. Tweede Paasdag is namelijk nog niet uitgevonden in de VS.

Het was dit weekend echt heerlijk lenteweer.
En met heerlijk bedoel ik dus echt heerlijk hè.
Boven de twintig graden heerlijk.

En dus deden we al die dingen die gedaan moeten worden als het heerlijk weer is.

Zoals daar zijn:

Fietsen.
IJs eten.
Wandelen.
Buiten spelen.
Sla, spinazie en andijvie planten.
In de zon op de porch zitten.
Barbecueën.
Schommelen.
Boodschappen doen.
Rijbewijzen verlengen.
250 dues brieven printen, vouwen en versturen.
Slapen.
Veel slapen. In de zon. In de hangmat.

En ja, we speelden ook in de zandbak.

Elke dag.

Dat moet.

Als het boven de twintig graden is.

En ziet u die koelbox, daar links in de achtergrond?
Dat vulde ik maar weer eens dit weekend. Omdat onze koelkast alweer kapot is. En we moeten ook weer een week op een nieuw onderdeel wachten. En dat in het land waar meubels binnen 24 uur bezorgd kunnen worden.

Ach ja, het is te warm om me er druk om te maken.

Fietsen.
Daar ging het vandaag om in ons melkboerengezin.

De melkboer fietste.
Met Kobus achterop.
Kobus, mijn Amerikaans-Nederlandse dochter van bijna achttien maanden oud, zat voor de tweede keer in haar leven achterop de fiets.
Het is schandelijk, ik weet het.
Ze vond het wel erg vermakelijk, dus dat compenseerde mijn schuldgevoel gelukkig enigzins.

Ik zat ook op de fiets.
Omdat ik dacht, ik ga eens even een stuk mountainbiken.
Want de zon scheen. En de sneeuw smolt. En ik kreeg het in mijn bol.
Nou mensen, ik kan u vertellen, ik kan helemaal niet mountainbiken.
Tenminste niet op dit moment. Er zit een buik in de weg.
Alleen soms vergeet ik dat even. En dan, nou ja, dan krijg je dus dit soort zelfoverschattende acties.
Zeker op heuvels, en die zijn er hier nogal veel, is fietsen op een mountainbike erg lastig als je zwanger bent.
En dus liep ik vandaag twee keer een heuveltje op. Met mijn mountainbike in de hand. Omdat mijn knieën tegen mijn buik aan botste.
Ja, toen voelde ik me dus niet stoer.
En dat terwijl ik dat wel ben. Stoer. Just so you know.
En. Het belangrijkste.
Ik heb nu ook nog eens pijn in mijn billen. Zadelpijn. Want mountainbikezadels zijn naar. Just so you know.

Kobus kreeg vandaag ook nog een fiets.
Een driewielertje om precies te zijn.
Het is eigenlijk niet een driewielertje, maar een ieniemieniefietsje met twee wieltjes en twee zijwieltjes, maar voor het doel van dit verhaal doet dat er niet precies toe.
Want.
Ik wilde zeggen, Kobus moet natuurlijk leren fietsen.
En snel een beetje. Zoals een rasechte Nederlandse peuter betaamt.
Zodat ze dan alle Amerikaanse peutertjes kan laten zien hoe het moet.
Fietsen in Pennsylvania.

Hèhè.
Eindelijk is het weekend.
Ein.de.lijk.
Eindelijk hadden we van de week onze eerste, en waarschijnlijk laatste, echo.
En na zo lang wachten, is het toch wel even fijn om te zien dat alles erop en eraan zit. Het kindje is gezond. En lag al met het hoofdje naar beneden.

En hier is hij of zij dus.
De ongeboren melkboerbeeb. Aka Keesje.
Voor de duidelijkheid, we weten het geslacht niet.
Maar het is een meisje. Denk ik zeker te weten.

En na al die leuke reacties op mijn verzoek tot een working title en weblognaam ben ik erg blij om u te vertellen dat Keesje vanaf nu dus Keesje heet.
Dank je wel Sanneke, ik las de naam, en wist meteen, dit is hem!

U heeft het vast al wel gemerkt.
Het is een beetje stil hier.
Produceerde ik zes maanden geleden een logje per dag, nu mag u blij zijn met een logje om de dag.
En dat komt eigenlijk omdat ik een beetje druk ben.
Druk met man, kind, zwanger zijn, naaien, en het huishouden, maar vooral ook, druk met werken.

Op maandag vijftien februari moet het driejarig strategisch plan van de afdeling waar ik werk, bij de federale overheid op de stoep liggen.
En dat strategisch plan, dat is dus na Kobus mijn tweede kind. En ik moet u zeggen, eerlijk gezegd vond ik bevallen van Kobus prettiger dan bevallen van dit plan.
Op dit moment is de dertig dagen inspraakprocedure in volle gang, en worden de laatste puntjes op de i gezet. Lees: meer dan de helft van de tabellen en twintig appendices moet nog geschreven worden.

Maar dan, dan komt eindelijk die magische datum vrijdag twaalf februari. Al bijna een jaar lang leef ik naar die datum toe.
Twaalf februari. Tweeduizendtien.
Het wordt vast een mooie dag.

Afgelopen Nieuwjaarsdag dacht ik eens met de melkboer na over het komende jaar, en reizen en op vakantie gaan.
En over de komst van bezoek uit Nederland, drukke maanden op het werk, de nieuwe beeb, en een mogelijk bezoek naar Nederland in september.
Na een heftig potje induceren en deduceren, kwamen we tot de conclusie dat er, naast een trip naar Nederland, dit jaar geen vakantie in zat. Tenzij we ergens in februari nog weg konden.

Ik schreeuwde zei direct dat ik vanaf twaalf februari overal mee naar toe zou gaan.
En dus, zo geschiedde.
Op vrijdag twaalf februari gaan wij lekker een weekje op vakantie.
Ik wist wel dat er een reden was waarom ik zo’n zin had in die dag.
Want, op vrijdag twaalf februari, vliegen we naar Aruba. En twee dagen later gaan we door naar Curaçao.
Ik mailde wat af met ex-Curaçao bewoner Door en ervaren Curaçao reiziger Klein Kikkertje, ga nog een mailtje versturen naar ex-Saba bewoner Anita, en boekte afgelopen vrijdag de vliegtickets.
Nu nog een paar appartementjes uitzoeken, en wij zijn er klaar voor.

En ik wil het er natuurlijk niet inwrijven, maar twaalf februari hè, dat is dus al over vier weken.
Ineens lijkt het wel alsof ik het een stuk minder druk heb.

U zit er op te wachten, hè?
Op de lijst met al mijn goede voornemens voor 2010.

Dus.
Hier komt ‘ie.

In 2010 ga ik:

• Vaker mijn vriendinnen bellen en mailen.
• Minder zeiken tegen de melkboer.
• Elke dag het huis stofzuigen.
• Minder loggen, twitteren en televisie kijken.
• Of juist meer.
• Vroeger naar bed.
• Iedere ochtend mijn haar föhnen.
• In Washington DC of in Brussel werken.
• Vaker sporten, gezonder eten, kilo’s afvallen, aardiger doen, en meer genieten van het leven.
• En, ik ga stoppen met het eten van Ben & Jerry’s ice cream. Ik ga 100% afkicken. Echt. Geloof me. Ben & Jerry’s is bad for you.

Don’t worry.
Ik doe niet aan goede voornemens.
Mensen, dat heb ik helemaal niet nodig. Ik ben één en al goedheid.

Maar vooruit.
Speciaal voor u, en mezelf, heb ik voor 2010 een goed voornemen.
Ik ga namelijk een kindje uitbroeden.
En baren, gezond en wel, binnen een uur, ergens halverwege het jaar.

2010 wordt, net zoals elk jaar, weer super bijzonder.
Alleen dat feest morgenavond, dat wordt dus minder. Terwijl ik proost op het nieuwe jaar met de dronken meute. Ik had de geenborstvoeding nietzwanger maanden dus echt beter moeten benutten.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Kijk, u weet natuurlijk dat ik al jaren 25 ben, en dat ik dus jaren jonger ben dan u allemaal.
Maar toch voel ik me soms oud.
Want ik zie die rimpels in mijn ooghoeken heus wel. Alleen ik verkeer nog steeds in de ontkenningsfase. En ik ben 25. En dan krijg je nog geen rimpels. Dus. Het kan eigenlijk ook niet dat ik ze zie.

In ieder geval kan ik dus echt niet geloven dat het bijna 2010 is.
2010, het begin van een heel nieuw decennium!
Mijn hand weigert om 2010 te schrijven. 2009 doet ‘ie nog net, maar 2010 lukt gewoon echt niet.

Weet u het begin van het laatste decennium nog? De jaarwisseling van 1999-2000?
Ik dus wel.
Alsof het gisteren was.
En dat is vreemd. Want het was niet gister, het is bijna tien jaar geleden.

En dan ga ik dus denken, hè.
Heel soms doe ik dat. Denken.
Ik dacht na over het feest waar ik was op oudejaarsavond 1999, en hoe we daar spraken over de komst van de euro, en de millenniumbug.
En ik moet toegeven, sinds dat feest is er een boel gebeurd.

Zo studeerde ik af. Drie keer maar liefst.
Ik werkte voor een ingenieursbureau, een middelbare school, en the County.
Ik besteedde uren dan wel dagen of weken aan het kijken van the Sopranos, Dexter, Family Guy, en 24.
Ik dacht na over wat ik nu eigenlijk wilde uit het leven. En wat ik nu echt belangrijk vond.
Ik woonde in Nederland, Marokko en de VS, in zes verschillende huizen. Twee daarvan kocht ik. Met twee verschillende mannen.
Ik at voor het eerst sushi. En ging nooit eerder in tien jaar zoveel uit eten.
Ik reisde de halve wereld rond, en vergrootte all by myself het gat in de ozonlaag.
Ik deed belijdenis.
Ik kreeg dus rimpels. Tezamen met een man. Ik vermoed dat hier sprake is van een causaal verband trouwens.
Ik ging naar begrafenissen, maar werd ook tante van twee lieve nichtjes, en moeder van Kobus.
Ik las alle Harry Potter en Twilight boeken, keek drie Lord of the Rings films, Lost in Translation, V for Vendetta, en honderden andere films, en brandde al mijn cd’s op mijn iPod.

Het is snel gegaan, de afgelopen tien jaar. En ik word ouder.
Gelukkig weeg ik nog steeds ongeveer hetzelfde. En ik heb nog geen grijze haren ondekt.
Maar ik kijk toch stiekem ook wel weer uit naar de volgende tien.
Bring it on!

Voordat u begint met lezen vandaag, wil ik u graag nog een staaltje van mijn fotografiekunst laten zien.

Dit is Kobus. Op haar zijn kop.
En met een enorme blauwe plek op haar kin.
Ik ben een slechte slechte moeder. En als u hier na vandaag nooit meer wil lezen, dan begrijp ik dat.
Want ik ben een slechte slechte moeder.

Maar, for the time being, trakteer ik u op nog een paar foto’s.
Want weet u nog,  een paar maanden weken geleden ging ik naar Nederland en Sicilië. En u kreeg een zeer beperkt verslag van deze reis, en zag geen enkele foto.
Vandaag krijgt u dan eindelijk die eerste foto’s te zien. Van Kobus en de dochtertjes van mijn zusje.

Over deze foto’s kan ik u een aantal dingen vertellen:

1. Het lijkt me echt prettig als iemand nu eindelijk die teleporteermachine uitvindt. Want ik wil ze heel graag weer even zien. Britt en Fenna. En mijn
   zusje.
2. Het is echt verschrikkelijk moeilijk om drie kleine meisjes samen op de foto te krijgen. Met de neuzen dezelfde kant op. En een enigzins normale uitdrukking op het gezicht.
3. De meiden dragen alledrie een CisCouture rokje. En een Philadelphia Eagles t-shirt.
4. Mijn zusje is donkerblond, en is moeder van twee heel blonde meisjes.
5. Ik ben blond, en ben moeder van een donkerblond meisje. En ik snap dus niet hoe dat nu kan.

En 6.  Ik wil graag drie kleine lieve meisjes. Hier thuis. Dat lijkt me namelijk best gezellig.

Iemand enig idee waar ik die kan bestellen?

O ja, bij de melkboer natuurlijk!