En toen zei de verloskundige: ‘Vanaf nu moet u echt elke twee weken langskomen, hoor. En dit is het lijstje met alle spullen die u mee moeten nemen voor de bevalling, en het lijstje met alle spullen die u in huis moet hebben.’
‘Bevalling, bevalling?’ denk ik, ‘spulletjes?’
‘Kraamverband? Wat is dat?’
‘En elke twee weken op controle? What happened to elke zes weken?’

Ineens realiseer ik het me.
Ik ben zwanger.
En terwijl ik even niet oplette, arriveerde ik zomaar ineens in het derde trimester van de zwangerschap.
Het derde trimester. Dat betekent dat het eind in zicht komt.
Binnenkort moet ik weer bevallen.
Binnenkort ga ik Keesje in levende lijve zien!

Prompt droom ik ook voor het eerst over de baby. En word in paniek wakker met het idee dat ik nog heel veel dingen moet doen.

Ik moet een kinderkamer inrichten.
Ik moet de maxi-cosi uitsoppen.
Ik moet de doos met babykleertjes van zolder halen.
Ik moet nadenken over een nieuw bed voor Kobus, de wachtlijsten op de kinderopvang, de toekomstige naam voor Keesje, de geboortekaartjes, een mogelijk bezoek aan Nederland, en vooral, over hoe ik ook dit kind gezond en snel ga baren. En wie gaat er eigenlijk op Kobus passen tijdens de bevalling?
Ik moet een buikfoto maken.
Ik moet een kapot box kleed uit elkaar halen, herdesignen en weer in elkaar zetten.
Ik moet een kleedje afbreien, en er een randje langs haken. En ik wil moet ook nog een t-shirtje naaien.
Ik moet shoppen. Ik moet vooral nog veel shoppen.
En ik moet nog meer roze koeken bakken, logjes schrijven, een Koninginnedagfeest organiseren, de schoonfamilie op bezoek ontvangen, bbq’en met vrienden, doorwerken tot de bevalling, de huiskamer eindelijk eens inrichten, en nog meer van dit soort dingen.

Maar vooral, ik moet genieten. En daarom hoef en moet ik eigenlijk ook weer niet zoveel.
Ik moet genieten van Kobus, de zwangerschap, het mooie weer, en deze bijzondere tijd. En dat doe ik.

Als u me dan nu wilt excuseren, dan ga ik even op zolder op zoek naar het wipstoeltje, het babyspeelgoed, en de flesjes. En daarna ga ik een lijstje maken. Met alle dingen die ik nog moet doen.

Ik weet dat u allemaal, en dan met name Inge, denkt dat de MilkMansion een paleis is.
Ik laat u graag in die waan. En dat is ook zo.
Om dat te bewijzen, wil ik u vandaag laten zien, waarom we de MilkMansion eigenlijk gekocht hebben.

Dit is namelijk mijn kledingkast.

Ja, echt waar, u ziet het goed. Ik heb een heuse walk-in closet.
En ja, al deze kleren zijn echt van mij. Ik heb ze wel even extra wijd uitgestald en uitgehangen. Speciaal, voor u.

Bij walk-in closets moet ik trouwens altijd aan deze reclame denken. Laatst zag ik hem voor het eerst ook in de VS op televisie.

Op het moment dat ik de kast voor het eerst zag, reageerde ik ongeveer net zo hysterisch als de dames in deze reclame zei ik tegen de melkboer: “We kopen dit huis. Nu. En o ja. Schiet een beetje op.”
En sinds die tijd is mijn hoogste doel in het leven om deze kledingkast overvol te krijgen. Ik wil hem zo vol krijgen dat ik in de herfst mijn zomerkleding naar zolder moet brengen om plaats te maken voor mijn winterkleding. Ik wil hem zo vol krijgen dat Imelda Marcos, en mijn moeder en oma, jaloers zouden zijn op mijn schoenenvoorraad.

Tot voor kort was het hoogtepunt van mijn dag het binnenlopen van mijn kast in de vroege ochtend. Via allerlei ingewikkelde inductie en deductie methodes besloot ik dan wat ik aan zou trekken, en alzo vertrok ik als een vrolijk en goed gekleed meisje naar mijn werk.

Alleen. Ik heb sinds kort dus een probleem. Het aantal kledingstukken in mijn kast dat ik aankan, is namelijk gereduceerd tot ongeveer tien. En dat zijn allemaal jurkjes en tuniekjes, die me toch echt niet zo leuk staan als normaal.
Het is tijd voor het miezerige stapeltje zwangerschapskleding, dat ik ergens ver achterin de kast had weggemoffeld. Die vier jurkjes, dat ene rokje en die twee broeken.
En iedere ochtend voordat ik de kast inga, pink ik tegenwoordig een traantje weg. Want hoe moet ik nu toch mijn imago als hip geklede Europese chick op mijn werk hoog houden?

Mede daarom heb ik besloten om mijn kast te koop aan te bieden. Voor elk aannemelijk bod mag u hem komen ophalen. Het overzeese transport is niet inbegrepen.

Pfoe.
Nou.
Of nog beter gezegd, pfoenouzeg.

Ik moet even wat kwijt.
Over hoe ik weer eens iets kwijt ben.
Deze keer is mijn fototoestel de dupe. Ik heb de halve MilkMansion al steen voor steen afgebroken, maar ik weet echt niet waar het is.

En daar word ik dus chagerijnig van hè. Van dingen die kwijt zijn.
Want kwijte dingen wil ik juist altijd hebben als ze kwijt zijn.

Zoals nu.
Ik moet nú mijn fototoestel hebben.
En dat wil ik dan weer kwijt.
Aan u.

Het noodlot sloeg afgelopen zondag toe. Toen we gingen fietsen. En ik mijn fototoestel aan de melkboer gaf. Zodat hij een foto kon maken. Van Kobus op de fiets.
Dat vergat hij. Net zoals hij ook is vergeten wat hij daarna met het fototoetsel heeft gedaan.

Eigenlijk is het dus allemaal zijn schuld. Zoals meestal alles zijn schuld is.
Zo gaat dat. Als je de man van Cisca bent.

Gelukkig heeft hij net sushi gehaald.
Nu alleen nog even het huis weer opbouwen en mijn fototoestel vinden, en dan ben ik weer helemaal tevreden.

Nadat ik, na eindeloze slapeloze nachten, een lognaam voor de ongeboren beeb had bedacht, voelde ik me toch best opgelucht.
Alleen. Die opluchting duurde maar een paar uur.
Want, het kind moet natuurlijk ook een naam hebben in de real world.

En nu moet ik u een geheim vertellen.
Een intiem geheim. Van de melkboer en Cisca.
Wij kunnen namelijk geen namen verzinnen samen.
Net zoals we ook niet samen kunnen koken, winkelen of een huis inrichten. 
Gelukkig kunnen we andere dingen weer wel samen. Zoals in een ander land wonen. Of op vakantie gaan. En babies maken. Dat kunnen we wel. Dit is trouwens wel zo’n beetje alles dat we samen kunnen. Denk ik.

Nu ja, we moeten dus een naam. Een naam voor Keesje.
En ik wil uw advies.
Voordat ik helemaal verschrikkelijk ongelooflijk radeloos word.
En geloof mij, dat wilt u niet. Een verschrikkelijk ongelooflijk radeloze en zwangere Cisca. Want het zou zomaar kunnen, dat er dan vreemde dingen gaan gebeuren.

Dus, kom maar op met die suggesties.

Er zijn overigens wel een aantal voorwaarden waar de naam aan moet voldoen. U kunt hier natuurlijk niet zomaar lukraak met namen gaan gooien, dat begrijpt u.
Dus. Hier zijn ze. De voorwaarden.

De Naam mag niet beginnen met een B, H of L.
De Naam heeft twee, of heel misschien drie, lettergrepen.
De Naam eindigt, net zoals haar naam, zeker niet op een y. En hij eindigt ook liever niet op een s. Maar daar valt nog over te onderhandelen.
De Naam moet uit te spreken zijn in het Nederlands, en ook nog redelijk klinken in het Engels. Maar het mag ook weer niet een te Engelse naam zijn. Want daar houden we niet zo van.
En we zoeken dus meisjes- en jongensnamen. Maar meer jongensnamen. Want daarmee hebben we ernstige zware moeite.

O, en dan is daar natuurlijk de belangrijkste voorwaarde. Zowel de melkboer als ik moeten de naam leuk vinden. En we zijn streng. En kritisch. En vinden maar weinig namen leuk.

Ik weet het heus wel hoor. 
Heus.
Dat u stiekem wenst dat u in Aruba of Curaçao had gezeten de afgelopen week.
In het zonnetje. Onder de palmbomen.

Maar echt, let me tell you this, het is in Aruba en Curaçao niet alleen maar rozegeur en maneschijn. Of is het nu rozengeur en manenschijn?
Echt niet.
En om dat te benadrukken, heb ik speciaal voor u een lijstje gemaakt met mijn kritiekpunten.
Zodat u weet wat u te wachten staat, mocht u ooit naar één van deze eilanden afreizen.

1. Overal lopen leguanen en hagedissen. En op zich kan ik daar nog mee leven. Alleen de leguanen en hagedissen die wij zagen, waren ook nog eens heel erg brutaal. Ze kwamen ons appartement binnen, en klommen op de strandstoelen. En daar hou ik dus niet van.
2. En over vervelende beesten gesproken, er zitten natuurlijk ook overal muggen. Zoemende muggen. De melkboer werd helemaal lek geprikt. En Kobus heeft nu nog steeds twee bultjes op haar armen. Mijn bloed is overigens lang niet zo lekker, maar dat sluit niet aan bij de moraal van dit pleidooi. 
3. En. En nu komt eigenlijk de belangrijkste klacht, dus let op. In geen enkele supermarkt op Curaçao worden borrelnootjes verkocht. En nee, dit wordt niet gecompenseerd door het feit dat ik net drie zakken borrelnootjes heb opgestuurd gekregen, en het doet er ook niet toe dat ze wel yokidrink en Nederlandse koekjes hadden. Deze klacht gaan over de borrelnootjes.
4. En ik wil ook even twee punten maken over het klimaat. Het waait namelijk op Aruba en Curaçao de hele tijd hardstikke hard. En dan zit mijn haar niet goed. En bovendien krijg ik dan ook nog eens de hele tijd zand in mijn ogen.
5. En, het is er ook altijd warm. En daar ga ik van zweten. Dus.
6. En dan zijn er nog onze hotels. Ook daar was echt van alles mis mee. Zo sliepen we de eerste nachten in de herrie van allerlei carnavalfeestgedruis. En was in ons tweede hotel het ene gordijn langer dan het andere. Nu vraag ik u, dat kan toch niet?
7. O, en trouwens, het stikt op Curaçao van de Nederlanders. En ik ga toch echt niet op vakantie om Nederlanders te zien. Die zie ik namelijk al elke dag. Tenminste, ik zie elke dag minstens twee Nederlanders. Meestal.
8. Een geheel ander probleem is dat mijn navel ergens op één van de eilanden is achtergebleven. En dat is toch vreemd. Want wie heeft er nu geen navel?
9. Zei ik al dat ze nergens borrelnootjes verkochten? Dat was eigenlijk de enige reden voor mij om te gaan.
10. En dan tot slot, het thuis terugkomen. Want terugkomen van Aruba en Curaçao is dus echt niet tof. En ik moest ook nog eens een extra nacht op Aruba blijven. En nu zit ik dus weer thuis. In de sneeuw. En ik heb heimwee.

Ja.
Zeg nu zelf.
Dit wilt u toch allemaal niet.

Ja lieve lezers, daar ben ik weer.
De melkboer, Kobus and myself zijn weer veilig terug uit, en in the homeland.
Weg van de heerlijke warmte en verkoelende wind, en terug in de verschrikkelijke kou en bergen sneeuw.

Dit terugkomen ging overigens niet geheel van een leien dakje.
Waren we bang voor een moeilijke heenreis, uiteindelijk bleek de terugvlucht van Aruba naar the USA voor meer problemen te zorgen.
Na zo’n zeven uur wachten op het vliegveld eindigden we namelijk in een ontzettend mooi hotel.
Met ontzettend lekker eten.
En een ontzettend mooi strand.
En dit alles kregen we zomaar ontzettend cadeau van de luchtvaartmaatschappij.
Vanwege een ontzettend vertraagde vlucht, waardoor we dus pas een dag later naar huis vlogen.

Bij thuiskomst lag er een flinke berg post te wachten.
En nu denk ik dat u in de inhoud van deze post waarschijnlijk niet zoveel interesse hebt, maar een paar highlights wil ik u toch niet onthouden.
Zo kregen we zomaar een hele leuke brief van onze vrienden A. en M.
Handgeschreven. Echt bijzonder, en ik vind eigenlijk dat we elkaar allemaal vaker brieven moeten schrijven.
En als ik ooit president word… Correctie: wanneer ik ooit president word, dan stel ik dit dus in. Dan weet u dat vast.

Ook stonden er drie dozen met cadeautjes van logvriendinnen op de stoep.
Allereerst was daar het cadeautjesactie cadeautje. Van Ettepet. Vol zelf geknutselde individuele cadeautjes voor het hele gezin.. Ik zal er nog een speciaal logje met foto’s aan wijden, maar wilde u vast laten weten dat ik er erg blij mee ben.
Ik moet trouwens mijn cadeautjes voor Joeltje nog steeds op de bus doen. Maar dat gaat gebeuren. Deze week.
Ook kreeg ik een pakje van Wondelgijn. Omdat ze volkomen terecht natuurlijk zo’n medelijden had met mijn borrelnotencraving. Dat ik zometeen in borrelnotenrehab moet dankzij haar, neem ik maar op de koop toe. En Kobus moet trouwens ook in rehab dankzij Wondelgijn’s pakje. In spekjesrehab wel te verstaan. Ach, het is wel zo gezellig om daar met het hele gezin te zitten, dus ik moet alleen de melkboer nog verslaafd krijgen, en dan zijn we klaar voor een gezinsrehab. Misschien kunnen we daar wel een reality show van maken.
Of ik eet gewoon zelf de spekjes op. Dat kan ook.
En dan is daar nog ook nog Ellen. Ook zij stuurde zomaar een doos met heerlijke spulletjes. Uit Zwitserland. Mooie stofjes, patronen, en cadeautjes voor Kobus en de nieuwe beeb.

Dank jullie wel, meiden. Thuiskomen was zo nog extra bijzonder, en jullie stuurden en gaven ons ook nog eens de eerste cadeautjes voor de nieuwe beeb!

Het verslag van onze vakantie volgt overigens nog.
En ik kan u vertellen, het zou zomaar weleens morgen al zover kunnen zijn. Dat hier gewoon een reisverslag van 2000 woorden met tientallen foto’s staat.
Want, op dit moment ziet het er naar uit, dat we morgen weleens thuis zouden kunnen zitten.
Binnen, maar wel in de sneeuw.
En ok, ik heb er zelf om gevraagd, maar ik wil nu echt niet meer.
Allerliefste weergoden, willen jullie nu eens ophouden met die sneeuw? Ik ben het namelijk zat. 
Net als die winterse layout hier op mijn log. Die ben ik ook zat.

En zo komt het, dat ik ondanks een heerlijke vakantie, een extra nachtje Aruba en een berg vol cadeautjes, dit logje toch weer zeikend kan eindigen.
En zo hoort het.

Stiekem wens ik wel eens iets.
En wie doet dat nu niet?
Sterker nog, waarschijnlijk leest u hier mee omdat u zich herkent in mijn verhaaltjes over wensen en dromen van borrelnootjes, een verlovingsring, twee cupmaten groter, een teleporteermachine, een prinsessenbestaan, een iPhone, het winnen van de loterij, wereldvrede, en een eind aan homelessness.

Nu wil het geval dat ik ook meerdere keren een snowday wenste.
Echt ijsvrij. Dat wilde ik.
Want dat leek me zo gaaf.

Nou.
Echt.
Het is zover.
Morgen heb ik de hele dag vrij. Betaald vrij.
En valt er zo’n vijftig centimeter sneeuw op de bijna vijfenzeventig centimeter die er al ligt.

En ja, ik zou Cisca niet zijn, als ik natuurlijk nu net morgen geen ijsvrij wilde.
Want ik wilde morgen een echo.
En ik wilde zelfs morgen werken.
Om dat verschrikkelijke gedrocht van een strategisch plan af te maken dat vrijdagochtend op de bus moet.
En nu moet ik uiteindelijk thuis gewoon alsnog aan het werk.
En daarnaast wil ik vrijdagochtend vliegen.
En dus moet alle sneeuw vrijdagochtend in ieder geval van de landingsopstijgbaan af zijn.

Iets wensen en dan daarna gaan zeiken.
Ik lijk wel een vrouw. Het is ook nooit goed.

…

Maar stiekem ga ik wel genieten, hoor.
Morgen.
Van mijn extra vrije tijd.
Want dan kan ik mooi een paar cadeautjes afnaaien, lekker relaxed de koffers inpakken, en een welverdiend middagdutje doen.