Nou… euhm… Wat updates dus.

Feit 1) Nederland heeft zojuist gewonnen van Brazilië. Joehoe!
O, dat wist u al?

Nou, feit 2) dan. Ik heb een lang weekend. Want het is zondag Fourth of July. En dus hoef ik maandag niet te werken.

Feit 3) Ik heb toch echt geen zin dan wel intentie om dinsdag weer te gaan werken. Want ik wil een baby. En dus heb ik misschien nu wel een lang weekend van minstens twee maanden.
Of niet.

Want, feit 4) Keesje zit nog steeds in mijn buik. En ik geloof dat ‘ie zich daar nog prima vermaakt. En dus ga ik alweer pas na veertig weken zwangerschap bevallen.
Waarom, o waarom?

Feit 5) Daaaag. Ik ga maar weer even in de zon zitten.
Op een gegeven moment als dat vruchtwater begint te koken, dan komen baby’s er vanzelf uit toch?

Het excuus kwam voor het eerst aan het licht op afgelopen donderdag 24 juni.
Op deze heugelijke dag ging ik namelijk aan het eind van een lange werkdag, die eindigde in een superonweersstorm met bijbehorende stroomuitval in zo´n beetje de gehele provincie, naar de verloskundige.
En ineens zomaar beviel ik daar van een gezonde Keesje. Hiep hiep hoera.
En nu had de verloskundige eigenlijk niets bijzonders te melden.
Alles ziet er goed uit.
En rustig.
Ooit komt Keesje er vast uit.
Maar de komende dagen dan wel weken, I doubt it.

Nu doet het probleem zich voor dat ze daar bij de verloskundige ook een weegschaal hebben.
En die weegschaal hè, die weegschaap gaf dus donderdag mijn hoogste gewicht ooit aan.
Ik ben sinds donderdag 24 juni officieel één hele Amerikaanse pond zwaarder dan aan het eind van mijn zwangerschap van Kobus.

En ja. Nu ja. Ik zit dus nu in een hoekje te huilen.
Ja joh. Echt.
Tranen met tuiten huil ik.
Terwijl ik me ook nog eens een ongeluk zweet, omdat het hier nog steeds echt ontiegelijk verschrikkelijk ongelooflijk warm is.

Deze combinatie van huilen en zweten resulteert in vochttekort, dat begrijpt u.
En daarom, daarom was het hier dus zo stil.
Just so you know.

Dit betekent dat allerlei andere landen waarvan u het misschien niet zou verwachten best goede verlofregelingen aanbieden.

Zomaar een willekeurig rijtje:
Senegal – 14 weken / 100% van het salaris
Afghanistan – 90 dagen / 100% van het salaris
Bulgarije – 1 jaar / 100% van het salaris
Myanmar – 12 weken / 66.7% van het salaris
Irak – 62 dagen / 100% van het salaris
Bangladesh – 16 weken / 100% van het salaris

Kijk, het is natuurlijk de vraag of vrouwen in deze landen kunnen werken op de manier die zij willen en in de baan die zij willen, maar daar gaat het vandaag niet om. Ze krijgen namelijk in ieder geval wel zwangerschapsverlof.

Hoe zit het dan in de VS?
In 1993 is tijdens Bill Clinton’s presidentsschap de Familiy Medical Leave Act (FMLA) ingevoerd. Deze wet garandeert iedereen werkzaam voor een bedrijf met meer dan 50 werknemers het recht op een maximum van 12 weken onbetaald zorgverlof per jaar. De garantie is een baangarantie, wat betekent dat er tijdens deze twaalf weken niemand anders aangenomen mag worden (behalve ter vervanging) om de werkzaamheden te verrichten.

Sommige staten hebben deze wet ook verplicht gesteld voor kleinere bedrijven, en in vijf staten zijn werkgevers verplicht een short term disability verzekering aan te bieden aan hun werkgevers, zodat de verzekering tijdens de twaalf weken onbetaald verlof eventueel een gedeelte van het salaris van de werknemer kan betalen. Sommige werkgevers, waaronder die van mij, bieden werknemers zelf de keuze voor een short term disability verzekering aan.
Helaas is short term disability meestal geen vetpot. Voor een vaginale bevalling staat medisch gezien een standaard maximum van zes weken verlof, waarvan de eerste twee niet gedekt zijn door de verzekering.
Concreet betekent dit alles voor mij, dat ik, net als tijdens mijn eerste zwangerschap, als het goed gaat ook deze keer doorwerk tot aan de bevalling. Vervolgens neem ik twaalf weken onbetaald verlof, waarvan ik in de derde, vierde, vijfde en zesde week 75% procent van mijn salaris krijg uitbetaald.
Er zijn natuurlijk grote, vaak Europese of Aziatische, multi-nationals waar betere betaalde verlofregelingen zijn, maar over het algemeen is mijn situatie een gangbare situatie voor de meeste Amerikaanse vrouwen.

Dus, langs deze weg wil ik het nog eenmaal duidelijk maken aan al mijn familie, vrienden, bekenden, lotgenoten, en loglezers en lezeressen.
NEE, ik ben nu nog niet met verlof! En als alles goed gaat, ga ik ook niet volgende week met verlof. Pas op het moment dat ik bel, email, sms, tweet en log over de geboorte, en u foto’s kunt bekijken van ons nieuwe nageslacht, pas dan is mijn verlof begonnen.

En dus toog ik vanochtend naar de dokter. En de dokter schreef een briefje. Voor donderdag. Maar vandaag mocht Kobus niet naar de opvang.
En nu is dat normaal niet zo’n probleem.
Maar het is niet zo handig als ik een best belangrijke presentatie heb.
Terwijl de melkboer in Canada zit. Met allerlei andere melkboeren. Om op zijn melkboers de melkboerenproblemen en melkboerenmarkt bespreken. Ofzo.
En ik heb helaas niet echt vriendinnen, familie, buurvrouwen of wat dan ook in de buurt die ik op zulke korte termijn kan vragen om een ochtendje op een hangerige Kobus te passen.

Dus ja.
Ik nam vandaag vrij.
En pinkte mijn echte eerste, en waarschijnlijk laatste, zwangerschapstraantjes weg.
Want ik was zo teleurgesteld. En voelde me zo machteloos.
Ik baalde.
Omdat het heel soms moeilijk is om een werkende moeder te zijn.

En omdat Kobus gisteravond met koorts en al wel een enorm bord met spinazie leeg at.
En ik hou niet zo van het verschonen van spinaziepoepbroeken.
Daar zijn ze namelijk op het kinderdagverblijf nu eenmaal veel beter in.

Zo was daar bijvoorbeeld vanochtend.
As usual huppelde ik, weliswaar ietsjes te laat, maar verder volledig nietsvermoedend, onschuldig, en lichtvoetig, naar mijn automobiel. 
Half dromend over roze brillen, roze koeken, Keesje en het aankomende bezoek van M., en met mijn, met een heerlijke lunch gevulde, picknickmandje aan mijn arm dacht ik volledig klaar te zijn voor een nieuwe werkdag.
Maar nog voordat ik de auto had bereikt, spatte de droom uiteen.
Ik voelde ineens pijn.
Heel erg pijn.
Pijn in mijn poezelige voetje.
Als een ware, hoogzwangere doch zeer elegante, ballerina, balanceerde ik op één voet, trok ik mijn muiltje uit en keek eens naar benee.
En wat zag mijn oog?

Bloed, mensen, veel bloed.
En terwijl het bloed dus op de oprit spoot druppelde, viste ik ondertussen een ieniemienie stukje glas uit mijn voet.
Au, au, au!
Het einde van het verhaal is dat mijn voet nu dus pijn doet.
Alsof ik het nog niet zwaar genoeg heb these days.
En hoe kwam dat stukje glas eigenlijk op mijn oprit terecht? En vervolgens door mijn schoen heen?

Ach ja, mijn gedachtes kruipen ondertussen toch weer naar de komst van vriendin M.
Want weet u het nog?
Weet u nog dat ik logde over 13 mei?
Vandaag is het namelijk zover. Het is donderdag dertien mei tweeduizendtien.
Hemelvaart in Nederland, in de VS gewoon een normale werkdag.
Maar haha.
Hahahahahaha.
Voor mij is het vandaag maar een halve werkdag.
En morgen ben ik vrij. En maandag ook.
En er staat allerlei leuks op het programma. Met mooi weer. 

Ik kan u zeggen, ik hou dus ook nog van vrije dagen.
En van vrije dagen met vriendin M. al helemaal.

Alleen als ik er ooit achter kom wie of wat dat stukje glas vanochtend op mijn oprit heeft gelegd, dan, nou dan…
Dan zwaait er dus wat.
Echt waar.

Lieve mensen en kinderen, het is hier een beetje warm.
En dan overdrijf ik niet.
Het is hier namelijk ongelooflijk ontzettend verschrikkelijk een beetje warm.
Zomaar ineens.
Ja nee echt.
Het is echt warm.
Zomaar ineens.
En dan overdrijf ik niet. Dat doe ik namelijk nooit.
En dus is het hier ongelooflijk onzettend verschrikkelijk warm.

Vandaag en gisteren was het boven de negentig graden. En ik heb het nu over Fahrenheit hè, dat begrijpt u.
Negentig graden Fahrenheit, dat is een soort magische grens.
Ergens heeft iemand ooit bedacht dat bij negentig graden het kookpunt ligt. Het kookpunt van mensen bedoel ik dan.
Het kookpunt van water ligt namelijk bij tweehonderdtwaalf. Of bij honderd.
Enniewee, boven de negentig is het dus niet meer leuk.
Dan worden mensen chagerijnig. En prikkelbaar. En mensen gaan zweten.
Later in het seizoen verschuift deze magische grens naar honderd graden.
Maar op dit moment is nog niemand gewend aan negentig.
En ik al helemaal nog niet.
Want van de week was het nog gewoon vijfenzestig. Of zoiets.
En mijn zwangere lijf heeft aanpassingstijd nodig.
Echt, ik ben nog niet klaar voor die zwetende kleffe nachten in bed.
Ik ben op dit moment al warmbloedig genoeg van mezelf.

En nu weet ik heus wel dat het op dit moment redelijk naar weer is in Nederland.
Koud. En winderig. En regenachtig.
Maar dat kan mij helemaal niets schelen.
Want ik heb het warm. En ik hou van zeiken. En soms overdrijf ik weleens.

Eigenlijk heb ik over mijn lijf maar één dingetje te klagen. Namelijk, het volgende.

U zult begrijpen, op dit moment wordt mijn buik elke dag dikker. En dikker. En dikker.
Dik met Keesje en dik van de buikboter.
Lieve mensen, ik smeer mezelf bijna RSI.

De melkboer zegt dat ie niets ziet.
Maar bij de melkboer weet je nooit zeker of hij nu een leugenaar is, of een schatje.
De vorige zwangerschap zag ik ze ook niet.
Maar nu wel.
Heel vaagjes zie ik ze.
En ik smeer en smeer en smeer.
Ik wil geloven. Zo graag.
Geloven in de kracht van een potje.

Maar voor de zekerheid wil ik het toch vast vragen, heeft iemand van u toevallig een plastisch chirurg in zijn vriendenkring?

Ineens realiseer ik het me.
Ik ben zwanger.
En terwijl ik even niet oplette, arriveerde ik zomaar ineens in het derde trimester van de zwangerschap.
Het derde trimester. Dat betekent dat het eind in zicht komt.
Binnenkort moet ik weer bevallen.
Binnenkort ga ik Keesje in levende lijve zien!

Prompt droom ik ook voor het eerst over de baby. En word in paniek wakker met het idee dat ik nog heel veel dingen moet doen.

Ik moet een kinderkamer inrichten.
Ik moet de maxi-cosi uitsoppen.
Ik moet de doos met babykleertjes van zolder halen.
Ik moet nadenken over een nieuw bed voor Kobus, de wachtlijsten op de kinderopvang, de toekomstige naam voor Keesje, de geboortekaartjes, een mogelijk bezoek aan Nederland, en vooral, over hoe ik ook dit kind gezond en snel ga baren. En wie gaat er eigenlijk op Kobus passen tijdens de bevalling?
Ik moet een buikfoto maken.
Ik moet een kapot box kleed uit elkaar halen, herdesignen en weer in elkaar zetten.
Ik moet een kleedje afbreien, en er een randje langs haken. En ik wil moet ook nog een t-shirtje naaien.
Ik moet shoppen. Ik moet vooral nog veel shoppen.
En ik moet nog meer roze koeken bakken, logjes schrijven, een Koninginnedagfeest organiseren, de schoonfamilie op bezoek ontvangen, bbq’en met vrienden, doorwerken tot de bevalling, de huiskamer eindelijk eens inrichten, en nog meer van dit soort dingen.

Maar vooral, ik moet genieten. En daarom hoef en moet ik eigenlijk ook weer niet zoveel.
Ik moet genieten van Kobus, de zwangerschap, het mooie weer, en deze bijzondere tijd. En dat doe ik.

Als u me dan nu wilt excuseren, dan ga ik even op zolder op zoek naar het wipstoeltje, het babyspeelgoed, en de flesjes. En daarna ga ik een lijstje maken. Met alle dingen die ik nog moet doen.

Dit is namelijk mijn kledingkast.

Ja, echt waar, u ziet het goed. Ik heb een heuse walk-in closet.
En ja, al deze kleren zijn echt van mij. Ik heb ze wel even extra wijd uitgestald en uitgehangen. Speciaal, voor u.

Bij walk-in closets moet ik trouwens altijd aan deze reclame denken. Laatst zag ik hem voor het eerst ook in de VS op televisie.

Op het moment dat ik de kast voor het eerst zag, reageerde ik ongeveer net zo hysterisch als de dames in deze reclame zei ik tegen de melkboer: “We kopen dit huis. Nu. En o ja. Schiet een beetje op.”
En sinds die tijd is mijn hoogste doel in het leven om deze kledingkast overvol te krijgen. Ik wil hem zo vol krijgen dat ik in de herfst mijn zomerkleding naar zolder moet brengen om plaats te maken voor mijn winterkleding. Ik wil hem zo vol krijgen dat Imelda Marcos, en mijn moeder en oma, jaloers zouden zijn op mijn schoenenvoorraad.

Tot voor kort was het hoogtepunt van mijn dag het binnenlopen van mijn kast in de vroege ochtend. Via allerlei ingewikkelde inductie en deductie methodes besloot ik dan wat ik aan zou trekken, en alzo vertrok ik als een vrolijk en goed gekleed meisje naar mijn werk.

Alleen. Ik heb sinds kort dus een probleem. Het aantal kledingstukken in mijn kast dat ik aankan, is namelijk gereduceerd tot ongeveer tien. En dat zijn allemaal jurkjes en tuniekjes, die me toch echt niet zo leuk staan als normaal.
Het is tijd voor het miezerige stapeltje zwangerschapskleding, dat ik ergens ver achterin de kast had weggemoffeld. Die vier jurkjes, dat ene rokje en die twee broeken.
En iedere ochtend voordat ik de kast inga, pink ik tegenwoordig een traantje weg. Want hoe moet ik nu toch mijn imago als hip geklede Europese chick op mijn werk hoog houden?

Mede daarom heb ik besloten om mijn kast te koop aan te bieden. Voor elk aannemelijk bod mag u hem komen ophalen. Het overzeese transport is niet inbegrepen.

Ik moet even wat kwijt.
Over hoe ik weer eens iets kwijt ben.
Deze keer is mijn fototoestel de dupe. Ik heb de halve MilkMansion al steen voor steen afgebroken, maar ik weet echt niet waar het is.

En daar word ik dus chagerijnig van hè. Van dingen die kwijt zijn.
Want kwijte dingen wil ik juist altijd hebben als ze kwijt zijn.

Zoals nu.
Ik moet nú mijn fototoestel hebben.
En dat wil ik dan weer kwijt.
Aan u.

Het noodlot sloeg afgelopen zondag toe. Toen we gingen fietsen. En ik mijn fototoestel aan de melkboer gaf. Zodat hij een foto kon maken. Van Kobus op de fiets.
Dat vergat hij. Net zoals hij ook is vergeten wat hij daarna met het fototoetsel heeft gedaan.

Eigenlijk is het dus allemaal zijn schuld. Zoals meestal alles zijn schuld is.
Zo gaat dat. Als je de man van Cisca bent.

Gelukkig heeft hij net sushi gehaald.
Nu alleen nog even het huis weer opbouwen en mijn fototoestel vinden, en dan ben ik weer helemaal tevreden.