Pfoe.
Nou.
Of nog beter gezegd, pfoenouzeg.

Ik moet even wat kwijt.
Over hoe ik weer eens iets kwijt ben.
Deze keer is mijn fototoestel de dupe. Ik heb de halve MilkMansion al steen voor steen afgebroken, maar ik weet echt niet waar het is.

En daar word ik dus chagerijnig van hè. Van dingen die kwijt zijn.
Want kwijte dingen wil ik juist altijd hebben als ze kwijt zijn.

Zoals nu.
Ik moet nú mijn fototoestel hebben.
En dat wil ik dan weer kwijt.
Aan u.

Het noodlot sloeg afgelopen zondag toe. Toen we gingen fietsen. En ik mijn fototoestel aan de melkboer gaf. Zodat hij een foto kon maken. Van Kobus op de fiets.
Dat vergat hij. Net zoals hij ook is vergeten wat hij daarna met het fototoetsel heeft gedaan.

Eigenlijk is het dus allemaal zijn schuld. Zoals meestal alles zijn schuld is.
Zo gaat dat. Als je de man van Cisca bent.

Gelukkig heeft hij net sushi gehaald.
Nu alleen nog even het huis weer opbouwen en mijn fototoestel vinden, en dan ben ik weer helemaal tevreden.

Nadat ik, na eindeloze slapeloze nachten, een lognaam voor de ongeboren beeb had bedacht, voelde ik me toch best opgelucht.
Alleen. Die opluchting duurde maar een paar uur.
Want, het kind moet natuurlijk ook een naam hebben in de real world.

En nu moet ik u een geheim vertellen.
Een intiem geheim. Van de melkboer en Cisca.
Wij kunnen namelijk geen namen verzinnen samen.
Net zoals we ook niet samen kunnen koken, winkelen of een huis inrichten. 
Gelukkig kunnen we andere dingen weer wel samen. Zoals in een ander land wonen. Of op vakantie gaan. En babies maken. Dat kunnen we wel. Dit is trouwens wel zo’n beetje alles dat we samen kunnen. Denk ik.

Nu ja, we moeten dus een naam. Een naam voor Keesje.
En ik wil uw advies.
Voordat ik helemaal verschrikkelijk ongelooflijk radeloos word.
En geloof mij, dat wilt u niet. Een verschrikkelijk ongelooflijk radeloze en zwangere Cisca. Want het zou zomaar kunnen, dat er dan vreemde dingen gaan gebeuren.

Dus, kom maar op met die suggesties.

Er zijn overigens wel een aantal voorwaarden waar de naam aan moet voldoen. U kunt hier natuurlijk niet zomaar lukraak met namen gaan gooien, dat begrijpt u.
Dus. Hier zijn ze. De voorwaarden.

De Naam mag niet beginnen met een B, H of L.
De Naam heeft twee, of heel misschien drie, lettergrepen.
De Naam eindigt, net zoals haar naam, zeker niet op een y. En hij eindigt ook liever niet op een s. Maar daar valt nog over te onderhandelen.
De Naam moet uit te spreken zijn in het Nederlands, en ook nog redelijk klinken in het Engels. Maar het mag ook weer niet een te Engelse naam zijn. Want daar houden we niet zo van.
En we zoeken dus meisjes- en jongensnamen. Maar meer jongensnamen. Want daarmee hebben we ernstige zware moeite.

O, en dan is daar natuurlijk de belangrijkste voorwaarde. Zowel de melkboer als ik moeten de naam leuk vinden. En we zijn streng. En kritisch. En vinden maar weinig namen leuk.

Ik weet het heus wel hoor. 
Heus.
Dat u stiekem wenst dat u in Aruba of Curaçao had gezeten de afgelopen week.
In het zonnetje. Onder de palmbomen.

Maar echt, let me tell you this, het is in Aruba en Curaçao niet alleen maar rozegeur en maneschijn. Of is het nu rozengeur en manenschijn?
Echt niet.
En om dat te benadrukken, heb ik speciaal voor u een lijstje gemaakt met mijn kritiekpunten.
Zodat u weet wat u te wachten staat, mocht u ooit naar één van deze eilanden afreizen.

1. Overal lopen leguanen en hagedissen. En op zich kan ik daar nog mee leven. Alleen de leguanen en hagedissen die wij zagen, waren ook nog eens heel erg brutaal. Ze kwamen ons appartement binnen, en klommen op de strandstoelen. En daar hou ik dus niet van.
2. En over vervelende beesten gesproken, er zitten natuurlijk ook overal muggen. Zoemende muggen. De melkboer werd helemaal lek geprikt. En Kobus heeft nu nog steeds twee bultjes op haar armen. Mijn bloed is overigens lang niet zo lekker, maar dat sluit niet aan bij de moraal van dit pleidooi. 
3. En. En nu komt eigenlijk de belangrijkste klacht, dus let op. In geen enkele supermarkt op Curaçao worden borrelnootjes verkocht. En nee, dit wordt niet gecompenseerd door het feit dat ik net drie zakken borrelnootjes heb opgestuurd gekregen, en het doet er ook niet toe dat ze wel yokidrink en Nederlandse koekjes hadden. Deze klacht gaan over de borrelnootjes.
4. En ik wil ook even twee punten maken over het klimaat. Het waait namelijk op Aruba en Curaçao de hele tijd hardstikke hard. En dan zit mijn haar niet goed. En bovendien krijg ik dan ook nog eens de hele tijd zand in mijn ogen.
5. En, het is er ook altijd warm. En daar ga ik van zweten. Dus.
6. En dan zijn er nog onze hotels. Ook daar was echt van alles mis mee. Zo sliepen we de eerste nachten in de herrie van allerlei carnavalfeestgedruis. En was in ons tweede hotel het ene gordijn langer dan het andere. Nu vraag ik u, dat kan toch niet?
7. O, en trouwens, het stikt op Curaçao van de Nederlanders. En ik ga toch echt niet op vakantie om Nederlanders te zien. Die zie ik namelijk al elke dag. Tenminste, ik zie elke dag minstens twee Nederlanders. Meestal.
8. Een geheel ander probleem is dat mijn navel ergens op één van de eilanden is achtergebleven. En dat is toch vreemd. Want wie heeft er nu geen navel?
9. Zei ik al dat ze nergens borrelnootjes verkochten? Dat was eigenlijk de enige reden voor mij om te gaan.
10. En dan tot slot, het thuis terugkomen. Want terugkomen van Aruba en Curaçao is dus echt niet tof. En ik moest ook nog eens een extra nacht op Aruba blijven. En nu zit ik dus weer thuis. In de sneeuw. En ik heb heimwee.

Ja.
Zeg nu zelf.
Dit wilt u toch allemaal niet.

Ja lieve lezers, daar ben ik weer.
De melkboer, Kobus and myself zijn weer veilig terug uit, en in the homeland.
Weg van de heerlijke warmte en verkoelende wind, en terug in de verschrikkelijke kou en bergen sneeuw.

Dit terugkomen ging overigens niet geheel van een leien dakje.
Waren we bang voor een moeilijke heenreis, uiteindelijk bleek de terugvlucht van Aruba naar the USA voor meer problemen te zorgen.
Na zo’n zeven uur wachten op het vliegveld eindigden we namelijk in een ontzettend mooi hotel.
Met ontzettend lekker eten.
En een ontzettend mooi strand.
En dit alles kregen we zomaar ontzettend cadeau van de luchtvaartmaatschappij.
Vanwege een ontzettend vertraagde vlucht, waardoor we dus pas een dag later naar huis vlogen.

Bij thuiskomst lag er een flinke berg post te wachten.
En nu denk ik dat u in de inhoud van deze post waarschijnlijk niet zoveel interesse hebt, maar een paar highlights wil ik u toch niet onthouden.
Zo kregen we zomaar een hele leuke brief van onze vrienden A. en M.
Handgeschreven. Echt bijzonder, en ik vind eigenlijk dat we elkaar allemaal vaker brieven moeten schrijven.
En als ik ooit president word… Correctie: wanneer ik ooit president word, dan stel ik dit dus in. Dan weet u dat vast.

Ook stonden er drie dozen met cadeautjes van logvriendinnen op de stoep.
Allereerst was daar het cadeautjesactie cadeautje. Van Ettepet. Vol zelf geknutselde individuele cadeautjes voor het hele gezin.. Ik zal er nog een speciaal logje met foto’s aan wijden, maar wilde u vast laten weten dat ik er erg blij mee ben.
Ik moet trouwens mijn cadeautjes voor Joeltje nog steeds op de bus doen. Maar dat gaat gebeuren. Deze week.
Ook kreeg ik een pakje van Wondelgijn. Omdat ze volkomen terecht natuurlijk zo’n medelijden had met mijn borrelnotencraving. Dat ik zometeen in borrelnotenrehab moet dankzij haar, neem ik maar op de koop toe. En Kobus moet trouwens ook in rehab dankzij Wondelgijn’s pakje. In spekjesrehab wel te verstaan. Ach, het is wel zo gezellig om daar met het hele gezin te zitten, dus ik moet alleen de melkboer nog verslaafd krijgen, en dan zijn we klaar voor een gezinsrehab. Misschien kunnen we daar wel een reality show van maken.
Of ik eet gewoon zelf de spekjes op. Dat kan ook.
En dan is daar nog ook nog Ellen. Ook zij stuurde zomaar een doos met heerlijke spulletjes. Uit Zwitserland. Mooie stofjes, patronen, en cadeautjes voor Kobus en de nieuwe beeb.

Dank jullie wel, meiden. Thuiskomen was zo nog extra bijzonder, en jullie stuurden en gaven ons ook nog eens de eerste cadeautjes voor de nieuwe beeb!

Het verslag van onze vakantie volgt overigens nog.
En ik kan u vertellen, het zou zomaar weleens morgen al zover kunnen zijn. Dat hier gewoon een reisverslag van 2000 woorden met tientallen foto’s staat.
Want, op dit moment ziet het er naar uit, dat we morgen weleens thuis zouden kunnen zitten.
Binnen, maar wel in de sneeuw.
En ok, ik heb er zelf om gevraagd, maar ik wil nu echt niet meer.
Allerliefste weergoden, willen jullie nu eens ophouden met die sneeuw? Ik ben het namelijk zat. 
Net als die winterse layout hier op mijn log. Die ben ik ook zat.

En zo komt het, dat ik ondanks een heerlijke vakantie, een extra nachtje Aruba en een berg vol cadeautjes, dit logje toch weer zeikend kan eindigen.
En zo hoort het.

Stiekem wens ik wel eens iets.
En wie doet dat nu niet?
Sterker nog, waarschijnlijk leest u hier mee omdat u zich herkent in mijn verhaaltjes over wensen en dromen van borrelnootjes, een verlovingsring, twee cupmaten groter, een teleporteermachine, een prinsessenbestaan, een iPhone, het winnen van de loterij, wereldvrede, en een eind aan homelessness.

Nu wil het geval dat ik ook meerdere keren een snowday wenste.
Echt ijsvrij. Dat wilde ik.
Want dat leek me zo gaaf.

Nou.
Echt.
Het is zover.
Morgen heb ik de hele dag vrij. Betaald vrij.
En valt er zo’n vijftig centimeter sneeuw op de bijna vijfenzeventig centimeter die er al ligt.

En ja, ik zou Cisca niet zijn, als ik natuurlijk nu net morgen geen ijsvrij wilde.
Want ik wilde morgen een echo.
En ik wilde zelfs morgen werken.
Om dat verschrikkelijke gedrocht van een strategisch plan af te maken dat vrijdagochtend op de bus moet.
En nu moet ik uiteindelijk thuis gewoon alsnog aan het werk.
En daarnaast wil ik vrijdagochtend vliegen.
En dus moet alle sneeuw vrijdagochtend in ieder geval van de landingsopstijgbaan af zijn.

Iets wensen en dan daarna gaan zeiken.
Ik lijk wel een vrouw. Het is ook nooit goed.

…

Maar stiekem ga ik wel genieten, hoor.
Morgen.
Van mijn extra vrije tijd.
Want dan kan ik mooi een paar cadeautjes afnaaien, lekker relaxed de koffers inpakken, en een welverdiend middagdutje doen.

Ja, en toen baalde ik een beetje.
Vanochtend, toen ik op mijn werk zat.
En de telefoon ging.
Het was het ziekenhuis.
In verband met onze eerste echo, komende woensdag.

En om het nog even te benadrukken, ik typte eerste echo.
Eerste.
Want we kregen er nog geen.
Geen vroege echo, omdat er geen noodzaak voor was, en ik graag, net zoals bij Kobus, wil bevallen in een geboortecentrum. En in het geboortecentrum is geen echo apparaat. En dus moet je speciaal naar het ziekenhuis. En dat doe je dus normaal gesproken alleen met twintig weken.

En ik had heb er zin in.
Zoooo’n zin.
In de echo.
Even zeker weten dat alles goed is.
En eindelijk eens even onze toekomstige zoon dan wel dochter bekijken.
Want ik wacht al zo lang.
En ik ben heel geduldig en nuchter, maar nu niet meer.
Ik wil nu die echo. Nu.
Of woensdag. Dat mag ook.

Alleen, er is een probleempje.
Het gaat namelijk woensdag weer sneeuwen. Niet zo veel als dit weekend, maar er wordt nog zo’n extra dertig centimeter voorspeld. En dus belde het ziekenhuis om de afspraak te verzetten. Want woensdag zijn ze de hele dag dicht. Behalve voor spoedgevallen.
En helaas kan ik pas na onze vakantie voor een nieuwe afspraak terecht. En ik wilde zo graag op vakantie met de wetenschap dat ons kindje gezond is.
Dus nu baal ik.
Een beetje.
Want mijn geduldige zelf moet dus nu gewoon nog twee weken langer wachten.
En dat gaat niet. Want ik ben helemaal niet zo geduldig. Of nuchter. Echt, ik doe maar alsof!

Om mezelf en u, mijn trouwe lezers, wat op te vrolijken, eindig ik met een You Tube clipje.
Met het sinds kort favoriete nummer van Kobus, de melkboer en Cisca.
Helaas staat de Nederlandse versie niet online, maar de Amerikaanse versie is net zo leuk.
Vooral de sax solo. Die doet het helemaal voor mij.
En dat natuurlijk in combinatie met al de dierengeluiden, de stoere videoclip, en die lekkere zanger.
En de beeb houdt ook van dit liedje. En trappelt vrolijk wat rond. En daar geniet ik dan nog maar wat extra van.

Vrijdagochtend begon voor de verandering weer eens met sneeuwschuiven.
Door de melkboer natuurlijk, ik doe dat niet.
Kom op zeg, ik ben zwanger.
En anders deed ik het nog niet.
Sneeuwschuiven is voor mannen. Net als de vuilnis buiten zetten. En het gras maaien.
Ik lees dan wel regelmatig de Opzij, maar ik ben alleen geëmancipeerd, als het mij uitkomt.
En ’s ochtends vroeg na een flinke sneeuwbui komt het dus niet uit.

Vervolgens reed ik door de sneeuw naar mijn werk, draaide de parkeerplaats op, en dacht: ‘wat is het hier rustig’.
Bleek dat alle overheidsgebouwen en scholen een uur later opengingen, en dat ik daar dus niet van op de hoogte was, omdat ik de website niet had gecheckt.
Stom! Ik had me nog zo voorgenomen, dat dat me niet meer zou gebeuren.

Nadat ik al glibberend en glijdend ons gebouw was binnen gegaan, wilde ik een lekker ontbijtje voor mezelf kopen, om de pijn wat te verzachten. Alleen ik had geen cash, en de pinautomaat in het gebouw was temporary out of order.
En toen had ik dus geen ontbijtje.
En toen vergaderde ik meer dan drie uur achter elkaar.
En toen ging ik iets eerder naar huis, omdat ik al zoveel gewerkt had deze week.
En toen ging ik even lekker op mijn gemakje naar de winkel.
En toen stond ik daar zonder portomonnee.
Omdat die nog op mijn werk lag.
Omdat ik ’s ochtends een ontbijtje voor mijzelf wilde halen, en omdat ik mijn portomonnee daarna niet terug in mijn tas gedaan gehad.

En toen dacht ik:

En toen was het weekend.

En betaalde ik een uurtje later alsnog de boodschappen met geld uit de portomonnee van de melkboer, keek ’s avonds een mooie film (Matchpoint van Woody Allen, echt een aanrader!) en sliep acht heerlijke uren.

Het zou nu alleen nog prettig zijn als het hier minstens veertig graden warmer was, en als the Eagles vanmiddag de eerste playoff wedstrijd winnen.
Maar verder heb ik geen eisen, en is vandaag just one of those other days.
Fijn weekend, allemaal!

Ik wilde u vandaag vertellen over hoe verschrikkelijkenormongelooflijk druk ik het op mijn werk heb. Allerlei deadlines en vergaderingen komen eraan. En ik voel de stress.
De klotsende oksels, continue naar de wc moetende, trillende voeten, jeukende handen, ’s nachts van wakker liggende stress.
Ik vertel u, u wilt mij niet storen tussen negen en vijf op een werkdag. Want het zou zomaar kunnen dat ik in het monster van Frankenstein verander. Voor uw ogen.
En ik wilde deze gelegenheid dus aangrijpen om even uitgebreid te gaan zeiken.
Over mijn werk.
Tegen u.
Omdat ik weet dat u dat zo lekker vindt.

Alleen.
Ik ging net naar yoga.
En nu ben ik dus helemaal zen.
Zen de zenner de zenst.
Ontspannen. Leeg. En relaxt.

En ik heb helemaal niets meer te zeiken over werk. En ook niet over iets anders.
Of het moet zijn over dat ik nu niets meer te zeiken heb. En ik leef eigenlijk om te zeiken. Zeiken is my secret middle name. Vraag maar aan de melkboer.
Er rest mij niets anders dan u te vertellen dat ik een heerlijk leven heb. And I love y’all.

En hier is mijn advies: ga yoga doen. En, indien u meerderjarig bent, heb regelmatig goede sex.
Want geloof mij, yoga is de beste stress reliever. Beter dan yokidrink, chocolade, alcohol of borrelnootjes.

Ok.
Ik geef het toe.
Als ik één wens mocht doen, dan koos ik niet voor vrede op aarde, maar voor twee cupmaten groter. Heel af en toe schrijf ik weleens een logje op mijn werk.
En vooruit, ik lees ook weleens een logje. Of zes.
En ok, twitteren doe ik ook weleens op mijn werk.

Op de conferentie dacht ik zelfs na over het verband tussen nieuwe media en de mensen die wij helpen. En, in overleg met mijn baas, maakte ik vorige week een Twitter account voor onze afdeling aan.
Alleen, ik heb een probleempje.

Sinds vandaag heeft the County alle weblog sites, radio en televisie sites, en social networking sites geblokt.
Dus geen Twitter, Blogspot, Wordpress, Youtube en Facebook meer.
Vanmiddag begon ik zo te trillen, dat ik niet meer kon typen. Echt, ik zeg u, dat was het eerste afkickverschijnsel.
Hoe moet het nu verder?

Ik zie zelf maar twee mogelijke oplossingen.
Eén. De kerstman koopt een Iphone voor mij. Zodat ik af en toe even snel mijn Twitfix kan scoren.
Ik weet alleen niet zeker of de kerstman hier leest.
Dus.
Twee. Ik neem ontslag.  Omdat ik zo gewoon niet kan werken.
En kijk, als ik kies voor twee, maak ik wel een enorme statement. Mijn eveneens rehab-benodigende collega’s zouden eeuwig bij mij in de schuld staan.

Pfff, ik weet het niet, hoor. Wat een dilemma.

Ik wilde eigenlijk alleen maar zeggen, dat ik heel graag twee cupmaten groter wil. En dan niet alleen tijdens zwangerschap of borstvoeding, maar gewoon altijd. Die hulpjes van de kerstman, dat zijn toch stiekem boobfairies?

En toen zaten we onverwacht een heel weekend opgesloten in the MilkMansion.
Geen feestje op zaterdagavond, niet naar de dierentuin met vrienden op zondag, maar ingesneeuwd in huis.
Tijdens de op een na zwaarste sneeuwstorm ooit in de Philadelphia area.

Vrijdagnacht begon het te sneeuwen. Zaterdagochtend gingen we in de sneeuw even snel naar de supermarkt, die overigens in verband met de storm en Kerst volledig geplunderd was, en zaterdagavond lag er al een flink pak.

We namen het er lekker van. Zomaar een vrij weekend!
We sliepen uit, dit werd overigens mede mogelijk gemaakt door Kobus, versierden de kerstboom met witte lichtjes!, keken twee films, speelden ons favoriete bordspel Puerto Rico, aten lekkere hapjes, schreven kerstkaarten, stookten de kachel nog eens extra op, namen Kobus mee op de slee, ik bakte een appeltaart en had eindelijk eens tijd om zonder schuldgevoel Dragon Quest IV op de DS te spelen.

En al deze dingen waren extra leuk. Omdat we toch niets anders konden doen.

Speciaal voor Annelyse: de kerstboom.

Er viel zo’n zestig centimeter sneeuw.

De melkboer verschoof een boel sneeuw. Hij liep zo te klagen dat ik vermoed dat hij morgen behoorlijke spierpijn heeft. Gelukkig is hij zo gespierd en goed getraind dat al dat schuiven hem makkelijk afging.

Maar mag ik nog even klagen?
Want ik snap dus niet waarom die storm niet op maandag langskwam.
Dat had ik nog zo gehoopt.
Een sneeuwstorm op maandag is namelijk veel toffer dan een sneeuwstorm op zaterdag.
Dat begrijpt u.
Maar helaas. Morgenochtend doe ik weer gewoon wat ik bijna elke maandagochtend doe.
Zeiken over dat ik moet werken en dat het maandagochtend is, en ik zin heb in een bagel.

In onze kamer staat een kerstboom.
Een echte!
Hij of zij is nog helemaal leeg, kaal en onversierd.
En daar moet natuurlijk verandering in komen.
Alleen dat wil niet zo lukken.

Het zit zo.
Toen we naar de MilkMansion verhuisde, vond ik het een leuk idee om onze porch te versieren met kerstlampjes.
En dat was ook een leuk idee. Tijdens feestjes en op zwoele zomeravonden brandden onze lampjes dat het een lieve lust was.

Ik maakte de lampjes op de porch nogal goed vast. Want stel je voor dat ze wegwaaien. Of nog erger, dat iemand ze wil stelen.
Maar nu heb ik dus geen lampjes voor mijn boom.

Gisteravond toog ik daarom naar de K-Mart.
Voor lampjes. Specifieker gezegd, voor witte lampjes aan een groen koord.
En die kon ik dus niet vinden.
Ik vond wel blauwe, roze, rode, groene en multi color aan groene en witte snoeren.
Alleen die wil ik niet.
En dus volgde vanmiddag in mijn lunchpauze een bezoek aan de enorme K-Mart in de buurt van mijn werk. En vanavond na het eten bezocht ik de Superstore Walmart. En vervolgens ook nog het tuincentrum.
En gekleurde lampjes zijn blijkbaar hipper dan hip. Ze liggen namelijk overal.
Of ze zijn juist helemaal niet hip en niemand koopt ze. Dat kan ook natuurlijk.

In ieder geval zit ik nu thuis.
Met een boom zonder lichtjes.
Want ik hou dus niet van gekleurde lichtjes.
Ik wil witte lichtjes aan een groen snoer. Gewoon normale.

Ik ben radeloos, en denk dat ik ze moet gaan jatten.
Ergens uit de tuin van één van de buren. Of van mijn eigen porch.

Ok. Ik geef het toe.
Ik ben Cisca en ik ben verslaafd.
Ik ben verslaafd aan yokidrink, de geur van mijn dochter, uitslapen, yoga, sushi en mijn eigen kussen.
En ok, ik ben ook verslaafd aan wat minder goede dingen.
Zoals daar zijn, aandacht, Twitteren op het werk, complimentjes krijgen, zeiken tegen de melkboer, reizen, Corona bier, logjes lezen op het werk, en Family Guy.
Ziet u trouwens dat die tweede lijst veel langer is dan de eerste?

Sinds vorige week ben ik verslaafd aan Stieg Larsson. Tijdens de conferentie begon ik met het lezen van The Girl with the Dragon Tattoo, en sindsdien heb ik het boek bijna niet kunnen wegleggen. En dat is op zich vreemd, want zo’n thrillerfan ben ik niet.
Ik moet nog iets van vijftig bladzijdes, en belangrijker, ik moet nu het vervolg bestellen. Nú.
En dus surfde ik zojuist, onder werktijd, naar de website van Barnes & Nobles.
En toen zag ik het.
Deel twee is beschikbaar, en kan ik morgen op mijn deurmat hebben. Maar. Deel drie verschijnt pas op 25 mei 2010 in de VS.
En zolang kan ik dus echt niet wachten.
Want, en u weet het, als ik iets wil, dan wil ik het nu.

Dus ja, ik heb zojuist bedacht dat ik volgend weekend gewoon naar Nederland vlieg. Want daar is deel drie al gewoon verkrijgbaar, en ook nog eens in het Nederlands.
Bij wie kan ik komen logeren?

En jaha, ik weet het, ik kan het natuurlijk ook gewoon bij bol.com bestellen. Of mijn zusje vragen om het opsturen. Maar ik haal het gewoon liever zelf op.
Zo ben ik. Ik doe dingen liever zelf.

Waarde lezers. Vandaag wil ik u vertellen over de MilkMansion.
U weet wel, dat droomhuis.
Landgoed, kasteel en hoeve in één.
Met enorme paleistuinen waarin je kunt verdwalen in de zomer, en sleeën in de winter.
En wat zijn we hier gelukkig. Pfoenouzeg. In ons droomstulpje.

Helaas heeft de MilkMansion een paar minor problems.
Eentje daarvan is de lekkende douche. Daar vertelde ik u al eens over.

En afgelopen week diende zich een nieuw probleem aan.
In de vorm van bevroren pakken melk. En vanillevla. En dat pakje vanillevla was dus wel het enige pakje dat ik meesmokkelde uit Nederland. Toevallig. Shit.
Bevroren kaas. Bevroren vleeswaren. En most shockingly, bevroren potjes olijven.
En ik weet niet hoe dat zit, maar voordat potjes olijven bevriezen is het toch behoorlijk koud, lijkt me zo.
Lijkt me, hoor. Ik ben geen scheikundig wonder, dus pin me er niet op vast.
Tante Wikipedia in de vorm van de melkboer vertelt me nu net dat olijfolie bij zeven graden Celsius smelt. In case you wondered.

Hoe dan ook, alles maar dan ook alles in onze koelkast is keihard bevroren.
En wat doe je dan hè?
Slim als we zijn, verhuisden we een gedeelte van onze koelkastinhoud naar buiten.
Maar daar vriest het sinds het weekend ook. Dus dat helpt geen zak.
Ik kan nog steeds een mogelijke inbreker een gat in zijn hoofd slaan met een pakje cream cheese.
En dus belde de melkboer de monteur. En die kwam.
Met de mededeling dat dit probleem easily verholpen kon worden.
Alleen we moeten wel een week wachten op de nieuwe onderdelen.

En dat ben ik dus nu aan het doen.
Wachten.
Terwijl ik al voor de vierde achtereenvolgende dag een glaasje bevroren melk voor het slapen gaan drink.

En ja, ik wacht dus ook nog steeds op mijn nieuwe host.
En op allerlei andere dingen.
En heb ik al gezegd dat ik helemaal niet van wachten hou?
Ik krijg namelijk altijd alles wat ik wil.
Meteen.
Als u het niet gelooft, moet u het maar aan de melkboer vragen. Die geeft mij namelijk altijd meteen wat ik wil.
Anywhere. Anytime.
Hij weet wel beter dan het lot Cisca te tarten.

Als hij dat nu alleen nog even aan de koelkastmeneer en de hostmeneer dan wel mevrouw kan uitleggen.

Er zijn van die dagen die gewoon niet goed zijn.
Zo zijn daar bijvoorbeeld maandag en dinsdag. Also known as gister en vandaag. Ongetwijfeld bij u welbekend.
En bij mij ook.
De kwajongens.

Zowel maandag als dinsdag produceerde ik nog steeds een enorme hoeveelheid snot en hoest.
Maar veel erger, maandag was het officiële eind van de zomer.
Ik verblijf nog even in het zomerhuis, if you don’t mind. Het zomerhuis der ontkenning.
Vandaag, dinsdag dus, bracht iets veel verschrikkelijkerererers. Voor de tweede keer in twee weken liep mijn computer op het werk vast, terwijl ik midden in het maken van een belangrijk rapport zat.
‘Quark file corrupted’, zei de kabouter in de computer.
En toen spuugde hij nog een boel andere informatie uit, waar ik uiteindelijk niets aan had.
Ik wil mijn document terug. Maar ik geloof dat hij het heeft opgegeten.

En toen.
Toen was het gelukkig dinsdagavond.
En ik kwam thuis.
En aldaar vond ik alweer een pakje bij de voordeur. Deze keer van haar.
Allerlei leuke knopen, stofjes en andere naaispulletjes zaten erin.
En extra’s. Stroopwafels, dropjes, tumtummetjes…
Gelukkig maar dat ik nog steeds naar mijn wekelijkse TA (TumTummers Anonymous) meeting ga. Want ik voel een terugval opkomen.

Dit cadeautje werd gevolgd door sushi.

En nu is het officieel. Ik kan nooit meer terug naar Nederland verhuizen. Of ik moet de Japanse sushimaakmeneer van ons favoriete sushi-restaurant opkopen en meenemen.

En tijdens het sushi eten keek ik naar Kobus. Die tegenwoordig de trotse moeder is van niet één, maar drie konijnen. En ze knuffelt ze allemaal even graag.

Ach ja, dat snot zal deze week toch wel een keer mijn lijf verlaten.
En de herfst is eigenlijk ook heel mooi. En over drie weken ga ik op vakantie.

Ik vraag me alleen nog wel af hoe ik mijn kwijtgeraakte rapport weer terugkrijg. Van de kabouter in de computer. Of van iemand anders. Als u het vindt, laat u het even weten?

Ik weet dat u denkt dat het altijd allemaal rozengeur en manenschijn is hier in Milkmancountry. En dat is natuurlijk ook zo. Ik heb een lieve man, een geweldig kind, een leuke baan, een mooi huis, en ben gezond. Dus ik heb helemaal niets te klagen. En zeker niet op dit over het algemeen zeer oppervlakkige log. Maar dat is dus niet zo.

Om één of andere reden gaat de afgelopen weken helemaal niets naar mijn zin.
Niemand luistert naar mij, doet wat ik wil, of blijft gewoon uit mijn buurt. En ik wil niet verwend over komen of zo, maar normaal doet iedereen dat dus gewoon wel.

Ik noem u, in willekeurige volgorde, de volgende zes punten:

Eén. Onze voormalige huurbaas. Die het in zijn stomme hoofd heeft gehaald om ons een rekening te sturen die anderhalve keer zo hoog is als onze borg. Of we dat even willen betalen. Nee dus. NEE.
Alhoewel die rekening natuurlijk wel terecht is. Want we hebben het huis in een walgelijke staat achtergelaten. Een mestvaalt hebben we ervan gemaakt. Dat begrijpt u.
Twee. De MilkMansion met het lekkende plafond. Onze makelaar. De inspecteur van de verzekering. De makelaar van de vorige bewoners. En de vorige bewoners. Allemaal doen ze niet wat ik wil.
Drie. Mijn haar. Al maanden zit het verschrikkelijk. Er valt geen land mee te bezeilen. Alhoewel bezeilen met goedzittend haar natuurlijk ook moeilijk is. Maar dat terzijde.
Vier. Het weer, en de natuur in het algemeen. Het is alweer bijna september. En om kwart voor acht is het donker. En het regent. Veel.
Vijf. De melkboer. Die luistert sowieso nooit. En normaal is dat prima. Maar nu niet.
Zes. De leiders van wereld en de televisie. Al tijden probeer ik te pleiten voor wereldvrede, maar niemand luistert. En de televisie zend alleen maar slecht nieuws uit.

Aan al deze mensen en dingen wil ik maar één ding vragen. In navolging van mijn held, Stewie van Family Guy.

Obey me.
En vooruit. Ik zal het netjes vragen.
Obey me please.
Please.
Alleen voor de komende 10 jaar maand. En daarna doe ik alles wat u maar wilt.
Maar wilt u de komende maand gewoon doen wat ik wil. Alstublieft. Want anders krijg ik een enorme ^$##@$*^ driftaanval. En dat wilt u niet. Geloof mij.
En nu ik toch bezig ben, dit verzoek bevel geldt ook voor mijn naaimachine, auto, Wordpress, nagels, weegschaal, fornuis, tuin, Kobus, al mijn vrienden, familie en loglezers, en niet te vergeten, mijn schoonouders.
Please.

Ik wilde eigenlijk vandaag loggen over een rokje dat ik afgelopen week naaide. En die leuke applicatie van Noeks, die ik erop streek.
Maar dat komt morgen.
Ik moet vandaag namelijk loggen over auto’s.
Auto’s?
Ja, auto’s.
Normaal zou ik daar niets zinnigs over te melden hebben. Nu trouwens ook niet. Maar vandaag, vandaag moet ik iets kwijt.

U moet weten, vorige week stopte de auto van de melkboer er zomaar mee.
Op de parkeerplaats van de supermarkt blies hij zijn laatste adem uit. Het was een oude auto. Met heel veel mijltjes op de teller.  En na vijf jaar trouwe dienst had ie er genoeg van.

Het was dus tijd voor een nieuwe auto.
En echt, I could care less. Every car is fine with me.
Tenminste, dat dacht ik.
Totdat de melkboer vertelde dat hij een Volvo wilde. En niet zomaar een Volvo, nee, een stationwagon Volvo.
En die vind ik dus lelijk. Lelijker dan lelijk. Lomp, log, vierkant, en gewoon lelijk.

Maar beste mensen, de melkboer zou de melkboer niet zijn, als hij niet gewoon een Volvo kocht. Juist die ene. Die ene stationwagon.
Ik denk eigenlijk dat hij hem heeft gekocht om mij dwars te zitten, maar dat is een ander verhaal.
Vanmiddag was het zover. Mijn mooie zeer geliefde Honda stond vooraan onze oprit. Gevolgd door een Volvo. Een Volvo stationwagon. En mijn auto kon dus niet uit de oprit. En de melkboer lachte. En weigerde om zijn auto weg te rijden. Terwijl ik op pad moest. En zo kwam het  dat ik gedwongen werd om in een Volvo te rijden.

Geloof mij, ik had geen keus.
Dat dat even duidelijk is.
Ik had geen keus, en reed dus in een Volvo naar de winkel.
Hij reed overigens prima. De Volvo. Dat dan wel weer.
Alleen hij is gewoon zo ongelooflijk verschrikkelijk lelijk.

Onze nieuwe Volvo.
Ik vraag me toch af of ik door uiterlijkheden heen kan kijken, en in de toekomst van hem zal gaan houden.
Want ik vind hem nu gewoon heel lelijk. Maar dat had u waarschijnlijk wel begrepen.

 
Ik hoop trouwens dat u geen Volvo liefhebber dan wel -ster bent. In dat geval: sorry.

Ja. Er was dus eens een prins. En een meisje.
Na een stormachtige liefdesaffaire werden de prins en het meisje verliefd, trouwden en kregen twee jaar later zomaar ineens een baby.
Nou ja, zomaar ineens. Er ging wel een tien maanden durende zwangerschap aan vooraf. En een baringsproces. Maar ok. Verder was het redelijk zomaar.

Met zijn drietjes woonden zij in hun eigen sprookjesbos in een enigzins krakkemikkig huurwoninkje. Na een aantal jaar besloten ze dat het toch tijd werd voor het betere werk. Ze kochten een huisje. Dit proces ging niet geheel zonder slag of stoot, maar het resultaat mocht er zijn. Het was namelijk niet zomaar een huisje. Het was een geweldig huis, en het jongetje en het meisje doopten het huis ‘de MilkMansion’. Ze hadden namelijk nog nooit zo’n mooi huis gezien. En wat vooral zo mooi was, was dat het huis zo goed onderhouden was.
Ze leefden nog lang en gelukkig.
Het jongetje, het meisje en de baby. In de MilkMansion.
Einde.

Of niet.
Er is, voor de liefhebbers, ook een alternatief einde.
En in dat einde krijgen het meisje en de prins binnen een maand lekkage. Vochtige natte plekken in het plafond van de ballroom aka de huiskamer van de MilkMansion. Een huiskamer waar nog niet eens meubels instaan. Een huiskamer die recht onder de volledige betegelde badkamer en douche ligt.

Gelukkig is mijn leven net een sprookje. Dus ik leef nog lang en gelukkig.
Denk ik.

Ik ga nu eerst eens even kijken of de vorige bewoners van de MilkMansion de hypotheek op hun nieuwe huis iets kunnen verhogen, zodat ze een nieuwe badkamer voor ons kunnen betalen. En een nieuw plafond.
En while I am at it rij ik ook even langs onze oude huurbaas. Want die weigert nog steeds onze borg terug te geven.
En verder leef ik nog lang en gelukkig.

Vandaag waren we voor het laatst in ons oude huurhuisje.
Binnenkort gaat iemand anders daar zijn of haar leven leiden, en is het niet meer van ons.
En ik vond het toch raar. 
Afscheid nemen. Van een huis. Alweer.
Begrijp me niet verkeerd, ik was het huisje goed zat.
Lekkende kranen, afbladderende verf, vieze vloerbedekking, te weing ruimte, snikheet, en ik zou zo nog tientallen klachten kunnen opnoemen. Daar ben ik goed. In klachten opnoemen. Beetje zeiken, beetje klagen.

Maar toch.
Het was een mooi schattig wit huisje met veranda en wat wil een meisje nog meer?
Nou, een MilkMansion dus. Met een slaapkamer voor gasten, airco, hardhouten vloeren, een geweldige keuken…
En in dat schattige huisje heeft een groot gedeelte van mijn leven zich de afgelopen drie jaar afgespeeld.
Drie jaar.
De eerste drie jaar van de wereldreis die het huwelijk van de melkboer en Cisca heet.
De eerste drie jaar in de VS.
Ik kan me nog zo goed herinneren dat onze spulletjes aankwamen.
Ons hele hebben en houden in twintig dozen.
Ik weet overigens nu dat ik geen problemen heb om in drie jaar tijd genoeg spullen te verzamelen voor minstens zestig dozen. Ik had er wel tachtig van kunnen maken. Eitje.
En over eitjes gesproken, Kobus is natuurlijk gemaakt in dat oude huisje.
En ze werd er per ongeluk ook bijna geboren. Omdat ik geen mietje wilde zijn. En dus lekker thuis een beetje in de badkuip zat te hangen. Totdat de melkboer me er aan mijn haren uitsleepte om naar het geboortecentrum te rijden, alwaar ik twee uur later het allermooiste meisje ter wereld op de wereld zette.
En dat allermooiste meisje groeide en bloeide in de eerste tien maanden van haar leven. In het oude huurhuisje.
En daarom zal het huisje altijd een speciale plek in mijn hart hebben.

Dat, en omdat de huurbaas een kl**tzak is. Ja sorry hoor. Normaal zou ik dat nooit zeggen. Maar hij is er echt één. Ik zag nog nooit zo’n zuiver exemplaar.