Zojuist ging ik even naar de supermarkt. En voor de duidelijkheid, zojuist was rond een uur of half tien ‘s avonds.
En bij aankomst zag ik het al.
Het was druk.
Super druk.
De parkeerplaats was afgeladen vol.
Echt, het leek wel alsof er voetbalplaatjes gratis televisies werden uitgedeeld.
En de supermarkt itself was geplunderd.
Geen brood meer. Geen yoghurt, bijna geen chips, en bijna geen melk en jus d’orange.
En nu is zondag Super Bowl zondag. Dus ik begrijp dat de chips op was.
Maar de rest?

De rest was op, omdat er morgenavond sneeuw komt. Veel sneeuw.
En bij berichten van sneew gaan alle Amerikanen los, en wordt er massaal gehamsterd.
Al staande in de rij dacht ik even dat het einde van de wereld nabij was, en ik de aankondiging had gemist.

Op zich komt zo’n ingesneeuwd weekend best goed uit, want dan hebben we lekker de tijd voor eindeloze sex om te klussen en knutselen in de MilkMansion.
En ik heb de boodschappen in huis, dus ik hoef me nergens zorgen over te maken.
Alleen vraag ik me wel af waarom de sneeuw nu alweer in het weekend komt.
Want ik wil heel graag een snowday van het werk.
U weet wel, zo’n vrije dag waarvoor je dan ook betaald krijgt.
Want betaalde vrije dagen heb ik zelden. En ik wil er dus één.

Ik wil trouwens ook graag op vakantie.
Naar de zon.
En ik wil een iPhone.
En die nog altijd zeer gewilde teleporteermachine.
En wereldvrede natuurlijk.
Dat wil ik ook.

O, ik wil trouwens het allerliefst borrelnootjes. Van Duy.vis.
Want ik ben zwanger.
En ik wil borrelnootjes.
En dat is de moraal.
Van dit verhaal.

Tadaaaa!

Ik kan het wel, hoor.
Rekenen.
En stofjes aan elkaar naaien.

Dit weekend maakte ik opnieuw alsnog het topje. In de goede maat.
Ik gebruikte de log van Candace en Dana als inspiratie. En natuurlijk een stofje van IKEA.
Voor deze zomer is het een jurkje, en volgende zomer kan Kobus het hopelijk aan als tuniekje.
Het fotomodel ligt helaas al te slapen, na een opnieuw zeer inspannende dag met onder andere rennen, klauteren, spelen, ontdekken, uit de planten eten, de trap opklimmen en weer afdalen, alle keukenkastjes opentrekken, en de badkamer onderspetteren, op het programma.
Foto’s van Kobus in het jurkje volgen dus nog.

En dat is hoognodig, zag ik, want ik heb sinds 5 december geen foto’s meer gemaakt van haar.
Hoe kan het nu, dat je twee maanden geen foto’s van je kind maakt? *schaam*
Er zit straks een heel gat in haar fotoalbum. Wat ik nog steeds moet maken. *schaam*
Maar, voor het geval u mij een slechte moeder vindt, ik wil wel even gezegd hebben, ik maak dan wel geen foto’s van mijn kind, maar ik naai wel leuke jurkjes voor dr.

Ondertussen schilderden de melkboer en ik dit weekend ook nog onze slaapkamer.
In de zeer romantische tint tranquil pond.
En dat terwijl onze huiskamer al geschilderd is in de tint shaded path.
Ja, het is me hier een sjieke boel. In de MilkMansion.

Want voor de duidelijkheid, zometeen ga ik naar bed.
En loop ik dus over het shaded path, en ik vlei mijn moeie lijfje dan neer aan een tranquil pondje.
Onderweg kom ik door de gang en ik ga ook even langs de badkamer.
Die zijn gewoon beigeachtig.
Maar dat zeg ik verder tegen niemand.
Want hier in the MilkMansion heet beige namelijk honey sand.

En toen wilde ik een topje naaien voor Kobus.
Dit topje.
Een leuk zomertopje. Om mee te nemen naar Curacao.
Want ik heb eigenlijk maar weinig zomerkleertjes die haar nog passen. En ze kan natuurlijk de hele vakantie haar mooie winterjas aan, maar dat is wel een beetje sneu als het overdag 30 graden is.

En dus wilde ik een topje naaien.
Dit topje.
De maten in de tutorial zijn voor een vier/vijfjarige, en die moesten aangepast worden voor een 16 maanden oude peuter.
Maar. Daar draai ik mijn hand niet voor om.
Want ik ben slim. En handig. En ik was verschrikkelijk goed in wiskunde vroeger.

Ik mat Kobus’ borstomtrek, en rekende en rekende.
En vervolgens knipte, naaide en fabriceerde ik het begin van wat een best leuk tuniekje leek te worden.
Totdat Kobus ontwaakte uit haar schoonheidsslaapje en ik dacht: ‘shit nu alweer, het was net zo lekker rustig’ haar even als pasmodel gebruikte, voordat ik de mouwen erin ging zetten.
Het topje bleek klein te zijn.
Erg klein.

En u begrijpt wat dit betekent.
Ik ben niet altijd slim. En ik ben ook niet zo handig. En ik was vroeger ook helemaal niet zo goed in wiskunde.
Ik heb een rekenfout gemaakt, maar veel erger, ik heb ook nogeens in het borstomtrekgeval gebruik gemaakt van centimeters terwijl ik de rest van het patroon in inches maakte.
En dat werkt dus niet. Inches met centimeters vergelijken is als appels en peren. Of als de melkboer en Viggo Mortensen.

Gelukkig kan de melkboer alleen maar meisjes maken. Denk ik.
En kan ik het topje dus afmaken voor mijn zomermeisjesbeeb.

Dit weekend ga ik mijn handigheid opnieuw ten toon spreiden.
Tijdens het schilderen van onze slaapkamer, en het opnieuw naaien van het topje.
En ik weet nu al dat zowel de slaapkamer als het topje heel mooi gaan worden.
Want u begrijpt, ik ben natuurlijk wel heel slim. En handig. En goed in wiskunde.
Alleen vandaag werkte het allemaal even niet.
Dat heb ik soms.

Ja, lieve lezers, morgen, en dat is voor de meesten van u vandaag, log ik precies een jaar.
Volledig onschuldig en zo groen als gras begon ik op een doordeweekse januaridag in 2009 onder werktijd met loggen.
Omdat ik af en toe weleens een logje las. En omdat ik dacht dat ook wel wat te melden had aan de buitenwereld. En omdat het me leuk leek om Kobus’ mijlpalen zo bij te houden.

Nou geloof mij, sinds 21 januari 2009 ben ik niet meer zo onschuldig.
Want, er wordt wat afgelogd in de logwereld. De logwereld die ik vorig jaar om deze tijd amper kende. Ondertussen log en lees ik me een ongeluk.
En echt, geen enkel onderwerp wordt geschuwd. Ondere andere poepen en tieten zijn favoriete onderwerpen van mij bij vele van mijn medeloggers, en dat komt mijn onschuld natuurlijk ook niet ten goede.

Ik begon dus op goudzilverbrons.punt.nl.
Daar schreef ik iets van 130 logjes en kreeg 3142 reacties. Ik logde over Kobus, de melkboer, heimwee naar Nederland, wonen in Amerika en onze nieuwe MilkMansion. De populairste logjes waren het raadsel van Kobus’ naam en mijn verlangen naar een verlovingsring.
Op 17 juli verhuisde ik naar kobusenco.com.
Alwaar ik 68 logjes schreef en 2738 reacties kreeg.
Helaas kon ik mijn punt.nl logjes niet automatisch meenemen, zodat het nu lijkt alsof ik in juli 2008 vier logjes per dag schreef. En nog erger, de soms hilarische reacties van punt.nl kon ik dus ook niet meeverhuizen.
Ik haat punt.nl. Maar ja, daarom ben ik er ook weg.
De reacties, en de mensen erachter, is wat loggen onder andere zo leuk maakt. Want ik heb echt een aantal bijzonderevrouwen mensen leren kennen via het loggen. Mensen met wie ik regelmatig mail. Mensen met wie ik cadeautjes uitwissel. Eigenlijk gewoon echt een aantal lieve vriendinnen.

Kent u trouwens die mop van Cisca die op 15 december 2009 twee zelfgemaakte cadeautjes opstuurde aan Joeltje en Ilse? Voor Joeltje’s verjaardag, en Ilse’s cadeautjesactie? Want die cadeautjes hè, die zijn er dus nog steeds niet. Daar in Limburg en België. Dat is dus echt niet lachen.

Maar ja, ik kreeg en krijg dus volop cadeautjes vanuit logland. Gister lag er nog een dikke envelop in de bus van Natasja. Met ontzettend leuke Roos kinderpatronen voor meisjeskleding. Dank je wel, Natas!
En op kobusenco.com was verreweg mijn populairste logje natuurlijk het logje van de cadeautjesactie. En daarover morgen meer. Want een 1 jaar loggende Cisca, dat moet natuurlijk gevierd worden in weblogland!

U heeft het vast wel gemerkt.
Ik ben niet mijn usual self.
De laatste maanden ben ik lang niet zo adrem, pittig, bijdehand, en scherp op de snede als ik normaal ben.
En hoe hard ik ook mijn best doe om leuke logjes te schrijven, of gevatte reacties bij sommigen van u achter te laten, het lukt me gewoon niet echt.
Ik ben vooral een beetje dromerig en teruggetrokken. Hormoondingen doen dat met mij.

Op dit moment wil ik eigenlijk stiekem de hele dag in een grasveld vol bloemetjes liggen dromen. In een hangmat. Met het ruizen van de zee op de achtergrond, en een lekker zonnetje op mijn benen. Terwijl ik ‘Pride and Prejudice’ kijk. Honderd keer achter elkaar. En ik brei babykleertjes. En af en toe loopt er een konijntje langs. Of een lammetje.

Maar verder word ik niet gestoord. Door niemand. Want ik ben op een onbewoond eiland. Met alleen mijn persoonlijke bediende. Die lijkt op een combinatie van Colin Firth, Alan Rickman, Viggo Mortensen en Sean Connery, met een vleugje melkboer.
En die bediende brengt mij dan regelmatig allerlei lekkere versnaperingen. Koele drankjes, lekkere broodjes, vers fruit, en af en toe wat sushi.
O ja, en drop en borrelnootjes. Want daar heb ik zo’n zin in.
Hij masseert regelmatig mijn voeten. En de rest van mijn lijf.
Maar verder wil ik dus niets. En niemand. En niets.

Nu ik dit trouwens zo opschrijf…
Ik wil dit dus graag de komende maanden, maar daarna ook graag iedere maandag.
Mocht er iemand meelezen die dit kan regelen.

Ok.
Ik geef het toe.
Als ik één wens mocht doen, dan koos ik niet voor vrede op aarde, maar voor twee cupmaten groter. Heel af en toe schrijf ik weleens een logje op mijn werk.
En vooruit, ik lees ook weleens een logje. Of zes.
En ok, twitteren doe ik ook weleens op mijn werk.

Op de conferentie dacht ik zelfs na over het verband tussen nieuwe media en de mensen die wij helpen. En, in overleg met mijn baas, maakte ik vorige week een Twitter account voor onze afdeling aan.
Alleen, ik heb een probleempje.

Sinds vandaag heeft the County alle weblog sites, radio en televisie sites, en social networking sites geblokt.
Dus geen Twitter, Blogspot, WordPress, Youtube en Facebook meer.
Vanmiddag begon ik zo te trillen, dat ik niet meer kon typen. Echt, ik zeg u, dat was het eerste afkickverschijnsel.
Hoe moet het nu verder?

Ik zie zelf maar twee mogelijke oplossingen.
Eén. De kerstman koopt een Iphone voor mij. Zodat ik af en toe even snel mijn Twitfix kan scoren.
Ik weet alleen niet zeker of de kerstman hier leest.
Dus.
Twee. Ik neem ontslag.  Omdat ik zo gewoon niet kan werken.
En kijk, als ik kies voor twee, maak ik wel een enorme statement. Mijn eveneens rehab-benodigende collega’s zouden eeuwig bij mij in de schuld staan.

Pfff, ik weet het niet, hoor. Wat een dilemma.

Ik wilde eigenlijk alleen maar zeggen, dat ik heel graag twee cupmaten groter wil. En dan niet alleen tijdens zwangerschap of borstvoeding, maar gewoon altijd. Die hulpjes van de kerstman, dat zijn toch stiekem boobfairies?

The facts.

Verdachte: Kobus.
Leeftijd: 15 maanden en 5 dagen.
Gewicht: 24 pounds, 9 ounces aka 11,14 kilo.
Lengte: 32 inches aka 81,28 centimeter.
Uiterlijke bijzonderheden: Acht tanden en vijf kiezen. Weigert clipjes en elastiekjes in bruine lokken.
Vocubulair: Mama, papa, dog, boe, hi en baby.
Voedselbehoefte per dag: Vier boterhammen met appelstroop, jam of kaas. Drie bekers melk. Twee bekers water. Diner met yoghurt toe.
Lievelingsspeelgoed: Houten puzzels. Nijntje blokken. Twee baby’s. Een xylofoon.
Hobbies: Spelen. Sabbelen. Haren kammen. Slapen. Kussen. Neus danwel mond afvegen aan papa of mama’s mouw.
Overige bijzonderheden: Twee poepluiers per dag. Zeer gehecht aan een specifiek konijn.

Crimescene: Slaapkamer van verdachte op eerste verdieping van de MilkMansion.
Datum: Vrijdagmiddag 18 december.
Tijd: Rond half vier ‘s middags.
Getuigen: Zes knuffels.
Misdrijf: Klimmen uit ledikant.
Schade: Aan het hart van de mama.
Letsel: Geen.
Bewijslast: Luid gebons. De mama zag verdachte handdoeken, luierzalf en babyolie uit mandje onder commode te trekken.
Vonnis: Nader te bepalen.