Ja, en toen was het ineens stil hier.
Heel stil.
Maar ik heb een excuus, hoor.
Een heel goed excuus.
Ik zou zeggen, lees en huiver.

Het excuus kwam voor het eerst aan het licht op afgelopen donderdag 24 juni.
Op deze heugelijke dag ging ik namelijk aan het eind van een lange werkdag, die eindigde in een superonweersstorm met bijbehorende stroomuitval in zo´n beetje de gehele provincie, naar de verloskundige.
En ineens zomaar beviel ik daar van een gezonde Keesje. Hiep hiep hoera.
En nu had de verloskundige eigenlijk niets bijzonders te melden.
Alles ziet er goed uit.
En rustig.
Ooit komt Keesje er vast uit.
Maar de komende dagen dan wel weken, I doubt it.

Nu doet het probleem zich voor dat ze daar bij de verloskundige ook een weegschaal hebben.
En die weegschaal hè, die weegschaap gaf dus donderdag mijn hoogste gewicht ooit aan.
Ik ben sinds donderdag 24 juni officieel één hele Amerikaanse pond zwaarder dan aan het eind van mijn zwangerschap van Kobus.

En ja. Nu ja. Ik zit dus nu in een hoekje te huilen.
Ja joh. Echt.
Tranen met tuiten huil ik.
Terwijl ik me ook nog eens een ongeluk zweet, omdat het hier nog steeds echt ontiegelijk verschrikkelijk ongelooflijk warm is.

Deze combinatie van huilen en zweten resulteert in vochttekort, dat begrijpt u.
En daarom, daarom was het hier dus zo stil.
Just so you know.

Nu moet u dus niet gaan denken dat ik de wereld alleen maar door een roze bril zie, hè.
Want ik zit misschien de laatste dagen in een enorme houdenvan-stemming, maar ik heb ook genoeg te klagen.

Zo was daar bijvoorbeeld vanochtend.
As usual huppelde ik, weliswaar ietsjes te laat, maar verder volledig nietsvermoedend, onschuldig, en lichtvoetig, naar mijn automobiel. 
Half dromend over roze brillen, roze koeken, Keesje en het aankomende bezoek van M., en met mijn, met een heerlijke lunch gevulde, picknickmandje aan mijn arm dacht ik volledig klaar te zijn voor een nieuwe werkdag.
Maar nog voordat ik de auto had bereikt, spatte de droom uiteen.
Ik voelde ineens pijn.
Heel erg pijn.
Pijn in mijn poezelige voetje.
Als een ware, hoogzwangere doch zeer elegante, ballerina, balanceerde ik op één voet, trok ik mijn muiltje uit en keek eens naar benee.
En wat zag mijn oog?

Bloed, mensen, veel bloed.
En terwijl het bloed dus op de oprit spoot druppelde, viste ik ondertussen een ieniemienie stukje glas uit mijn voet.
Au, au, au!
Het einde van het verhaal is dat mijn voet nu dus pijn doet.
Alsof ik het nog niet zwaar genoeg heb these days.
En hoe kwam dat stukje glas eigenlijk op mijn oprit terecht? En vervolgens door mijn schoen heen?

Ach ja, mijn gedachtes kruipen ondertussen toch weer naar de komst van vriendin M.
Want weet u het nog?
Weet u nog dat ik logde over 13 mei?
Vandaag is het namelijk zover. Het is donderdag dertien mei tweeduizendtien.
Hemelvaart in Nederland, in de VS gewoon een normale werkdag.
Maar haha.
Hahahahahaha.
Voor mij is het vandaag maar een halve werkdag.
En morgen ben ik vrij. En maandag ook.
En er staat allerlei leuks op het programma. Met mooi weer. 

Ik kan u zeggen, ik hou dus ook nog van vrije dagen.
En van vrije dagen met vriendin M. al helemaal.

Alleen als ik er ooit achter kom wie of wat dat stukje glas vanochtend op mijn oprit heeft gelegd, dan, nou dan…
Dan zwaait er dus wat.
Echt waar.

Wij krijgen weleens bezoek uit Nederland.
Zo ook de komende tijd.
In chronologische volgorde ontvangen we de komende zes weken respectievelijk de zus en zwager van de melkboer, vriendin M., en de ouders van de melkboer.

En bezoek is leuk.
Bezoek is hardstikke leuk.
Er is eigenlijk maar één probleempje als het op bezoek aankomt.
Ik wil namelijk graag een goede indruk achterlaten.
En daarom verander ik over het algemeen in de week voor het bezoek arriveert in een neurotische, als Freddy Mercury verkleedde, poetsvrouw die elke avond met een stofzuiger door het huis loopt.
Alles om te voorkomen dat mijn schoonfamilie denkt dat ik hier in the US of A alleen maar een beetje carrière zit te maken terwijl ik ondertussen wat rondzwanger en kindjes baar. 

Want u weet, net als ik, dat dat pertinent niet waar is.
Nee nee nee.
Ik ben een Martha Stewart in de dop.
En dus is the MilkMansion altijd superschoon, geweldig ingericht, kook ik de heerlijkste maaltijden, heeft het logeerbed het donzigste dekbed ooit, en voelen mijn gasten zich alsof ze in hotel Des Indes in Den Haag verblijven.

Maar ja, ik weet dus niet zo goed hoe ik dat op dit moment allemaal moet bewerkstelligen.
Want de logeerkamer is babykamer in de making en dus een behoorlijke bende.
En ik ben ’s avonds na het werk best een beetje moe, dus koken, poetsen en meer van dat soort dingen, daar doe ik momenteel niet aan.
En trouwens, daarom heeft men toch take out en poetsvrouwen uitgevonden?

Ik wil graag van deze mogelijkheid gebruik maken om mijn toekomstige gasten te informeren over de kleine lettertjes in de reisvoorwaarden.
Daarin staat namelijk het volgende: Op bezoek komen tijdens de achtste en negende maand van een zwangerschap van uw gastvrouwe betekent dat u gewoon aan het werk moet. En onder werk worden allerlei activiteiten verstaan zoals koken, poetsen, bedden opmaken, opvoeden, wassen, tuinieren, poepluiers verschonen, schilderen, de vuilnis buiten zetten, meubels verhuizen, voetmassages geven, en meer van dat soort dingen.
U zult genoegen moeten nemen met het geweldige gezelschap, de bruisende aanwezigheid en excellente conversatie skills van uw gastvrouwe.
En trouwens, er loopt ook nog een hele leuke negentien maanden oude dochter rond. En u weet ook wel dat u eigenlijk toch gewoon komt om haar te zien.

Wanneer ik zwanger ben, heb ik iets meer last van heimwee dan normaal.
Ik wil mijn ouders zien, mijn zusje en haar dochtertjes, en mijn vriendinnen.
Ik wil babykleertjes kopen bij de HEMA, wandelen door de polder, en gefrituurde mosselen eten op de markt.
Ik wil aangesloten worden op een infuus van tum tummetjes, roze koeken en dropkrijtjes.
En dat allemaal minstens één keer in de week.

Nu het einde van de zwangerschap dichterbij komt, voel ik me ook meer vast en gebonden hier in de VS.
Want wat als er in deze laatste twee maanden iets met één van mijn ouders of schoonouders gebeurd? Dan kan ik dus niet naar Nederland. En nu weet ik ook wel dat die kansen nihil zijn, en bovendien, voor hetzelfde geld hangt er een aswolk boven heel Europa, maar toch.
Maar toch, hè.

Maar toen.
Toen liep ik afgelopen vrijdag door de supermarkt.
En ik kreeg een sms’je.
Ik zou toch wel willen zeggen dat het één van de betere sms’jes was die ik ooit kreeg. Op al die liefdesbetuigingen en ge.ile sms’jes van de melkboer na dan.
Vriendin M. sms’te. Met de boodschap dat ze ineens bedacht had dat ze met Hemelvaart wel op bezoek kon komen. Bij mij.

Pfoe.
Ik moest even opzoeken wanneer het Hemelvaart is, want daar doen we niet aan hier in de vreemde, maar daarna voelde ik me alsof ik de staatsloterij had gewonnen, eindelijk een iPhone had, gepromoveerd was tot directeur van mijn afdeling, een pakje uit Nederland kreeg met liters vanillevla en een echte Limburgse kersenvlaai, alle oorlog en honger in de wereld voorbij was, Kobus en co een miljoen lezers had per dag, en ik gewoon strak in mijn vel zat en al mijn leuke kleren weer aan kon.
Helaas was dat allemaal niet het geval.
Maar ik ben nog steeds wel blij.

Kobus heeft dus tegenwoordig staartjes. Meestal zijn het er twee, soms één, soms een speldje.
Deze elastiekjes dan wel speldjes zijn nodig, omdat haar haar (of is het heur haar in correct ABN?) zo lang begint te worden dat het bij het ontbreken van enige vorm van intoming tezamen met allerlei jam, yoghurt, appelmoes, snot, lijm, en sap restjes aan haar neus, wangetjes dan wel mond vastplakt.

En nu vertelde ik al eens dat ik niet echt een ochtendmens ben. Zeker sinds ik zwanger ben, neem ik het er na het afgaan van de wekker meestal nog eens lekker van. Ik draai me om, rek me uit, dommel nog wat weg, en spring meestal pas rond half acht mijn bed uit, als ik om acht uur moet weg rijden.

Dit uitgebreide ochtendritueel betekent dat de melkboer op de drie ochtenden dat Kobus naar de dagopvang moet ’s ochtends voor haar zorgt.
Ik hoef u waarschijnlijk niet te vertellen dat het cruciaal is dat ik de avond van te voren kleertjes klaar leg, dan wel ‘s ochtends vroeg naar de andere kamer schreeuw wat ze aan moet, want het uitzoeken van kledingcombinaties voor kleine meisjes is niet één van de kerncompetenties van de melkboer.
Daarnaast, en dit is een veel belangrijker punt, kan de melkboer dus ook geen staartjes maken. Eerst dacht ik dat hij het gewoon zei om er vanaf te komen. Maar na een uitgebreide staartjesmaakdemonstratie van mijn kant, en de toch wel zwaar mislukte pogingen van de melkboer om deze demonstratie in de praktijk te brengen, weet ik wel beter. Hij kan het echt niet.

En dat is toch wel een groot probleem. Want ik moet weleens op reis voor mijn werk. En binnenkort hoop ik ook een keer te bevallen. En dat betekent dus dat ik niet altijd beschikbaar ben als Kobus’ persoonlijke styliste.

We zouden natuurlijk een externe persoonlijke styliste voor het meisje kunnen inhuren, maar ik heb denk ik een andere, meer haalbare, oplossing bedacht.
Ik ga namelijk een Barbie dan wel andere pop kopen voor de melkboer. Met twintig bijbehorende kledingsetjes. Zodat de melkboer kan oefenen. En totdat deze Barbie eruit ziet alsof ze gestyled is door een gerenommeerde kapper en styliste, moet Kobus tijdelijk een ander kapsel. Ik dacht zelf aan een volledig kaal koppie of dreads.

Stiekem wens ik wel eens iets.
En wie doet dat nu niet?
Sterker nog, waarschijnlijk leest u hier mee omdat u zich herkent in mijn verhaaltjes over wensen en dromen van borrelnootjes, een verlovingsring, twee cupmaten groter, een teleporteermachine, een prinsessenbestaan, een iPhone, het winnen van de loterij, wereldvrede, en een eind aan homelessness.

Nu wil het geval dat ik ook meerdere keren een snowday wenste.
Echt ijsvrij. Dat wilde ik.
Want dat leek me zo gaaf.

Nou.
Echt.
Het is zover.
Morgen heb ik de hele dag vrij. Betaald vrij.
En valt er zo’n vijftig centimeter sneeuw op de bijna vijfenzeventig centimeter die er al ligt.

En ja, ik zou Cisca niet zijn, als ik natuurlijk nu net morgen geen ijsvrij wilde.
Want ik wilde morgen een echo.
En ik wilde zelfs morgen werken.
Om dat verschrikkelijke gedrocht van een strategisch plan af te maken dat vrijdagochtend op de bus moet.
En nu moet ik uiteindelijk thuis gewoon alsnog aan het werk.
En daarnaast wil ik vrijdagochtend vliegen.
En dus moet alle sneeuw vrijdagochtend in ieder geval van de landingsopstijgbaan af zijn.

Iets wensen en dan daarna gaan zeiken.
Ik lijk wel een vrouw. Het is ook nooit goed.

…

Maar stiekem ga ik wel genieten, hoor.
Morgen.
Van mijn extra vrije tijd.
Want dan kan ik mooi een paar cadeautjes afnaaien, lekker relaxed de koffers inpakken, en een welverdiend middagdutje doen.

Zojuist ging ik even naar de supermarkt. En voor de duidelijkheid, zojuist was rond een uur of half tien ‘s avonds.
En bij aankomst zag ik het al.
Het was druk.
Super druk.
De parkeerplaats was afgeladen vol.
Echt, het leek wel alsof er voetbalplaatjes gratis televisies werden uitgedeeld.
En de supermarkt itself was geplunderd.
Geen brood meer. Geen yoghurt, bijna geen chips, en bijna geen melk en jus d’orange.
En nu is zondag Super Bowl zondag. Dus ik begrijp dat de chips op was.
Maar de rest?

De rest was op, omdat er morgenavond sneeuw komt. Veel sneeuw.
En bij berichten van sneew gaan alle Amerikanen los, en wordt er massaal gehamsterd.
Al staande in de rij dacht ik even dat het einde van de wereld nabij was, en ik de aankondiging had gemist.

Op zich komt zo’n ingesneeuwd weekend best goed uit, want dan hebben we lekker de tijd voor eindeloze sex om te klussen en knutselen in de MilkMansion.
En ik heb de boodschappen in huis, dus ik hoef me nergens zorgen over te maken.
Alleen vraag ik me wel af waarom de sneeuw nu alweer in het weekend komt.
Want ik wil heel graag een snowday van het werk.
U weet wel, zo’n vrije dag waarvoor je dan ook betaald krijgt.
Want betaalde vrije dagen heb ik zelden. En ik wil er dus één.

Ik wil trouwens ook graag op vakantie.
Naar de zon.
En ik wil een iPhone.
En die nog altijd zeer gewilde teleporteermachine.
En wereldvrede natuurlijk.
Dat wil ik ook.

O, ik wil trouwens het allerliefst borrelnootjes. Van Duy.vis.
Want ik ben zwanger.
En ik wil borrelnootjes.
En dat is de moraal.
Van dit verhaal.

Tadaaaa!

Ik kan het wel, hoor.
Rekenen.
En stofjes aan elkaar naaien.

Dit weekend maakte ik opnieuw alsnog het topje. In de goede maat.
Ik gebruikte de log van Candace en Dana als inspiratie. En natuurlijk een stofje van IKEA.
Voor deze zomer is het een jurkje, en volgende zomer kan Kobus het hopelijk aan als tuniekje.
Het fotomodel ligt helaas al te slapen, na een opnieuw zeer inspannende dag met onder andere rennen, klauteren, spelen, ontdekken, uit de planten eten, de trap opklimmen en weer afdalen, alle keukenkastjes opentrekken, en de badkamer onderspetteren, op het programma.
Foto’s van Kobus in het jurkje volgen dus nog.

En dat is hoognodig, zag ik, want ik heb sinds 5 december geen foto’s meer gemaakt van haar.
Hoe kan het nu, dat je twee maanden geen foto’s van je kind maakt? *schaam*
Er zit straks een heel gat in haar fotoalbum. Wat ik nog steeds moet maken. *schaam*
Maar, voor het geval u mij een slechte moeder vindt, ik wil wel even gezegd hebben, ik maak dan wel geen foto’s van mijn kind, maar ik naai wel leuke jurkjes voor dr.

Ondertussen schilderden de melkboer en ik dit weekend ook nog onze slaapkamer.
In de zeer romantische tint tranquil pond.
En dat terwijl onze huiskamer al geschilderd is in de tint shaded path.
Ja, het is me hier een sjieke boel. In de MilkMansion.

Want voor de duidelijkheid, zometeen ga ik naar bed.
En loop ik dus over het shaded path, en ik vlei mijn moeie lijfje dan neer aan een tranquil pondje.
Onderweg kom ik door de gang en ik ga ook even langs de badkamer.
Die zijn gewoon beigeachtig.
Maar dat zeg ik verder tegen niemand.
Want hier in the MilkMansion heet beige namelijk honey sand.

En toen wilde ik een topje naaien voor Kobus.
Dit topje.
Een leuk zomertopje. Om mee te nemen naar Curacao.
Want ik heb eigenlijk maar weinig zomerkleertjes die haar nog passen. En ze kan natuurlijk de hele vakantie haar mooie winterjas aan, maar dat is wel een beetje sneu als het overdag 30 graden is.

En dus wilde ik een topje naaien.
Dit topje.
De maten in de tutorial zijn voor een vier/vijfjarige, en die moesten aangepast worden voor een 16 maanden oude peuter.
Maar. Daar draai ik mijn hand niet voor om.
Want ik ben slim. En handig. En ik was verschrikkelijk goed in wiskunde vroeger.

Ik mat Kobus’ borstomtrek, en rekende en rekende.
En vervolgens knipte, naaide en fabriceerde ik het begin van wat een best leuk tuniekje leek te worden.
Totdat Kobus ontwaakte uit haar schoonheidsslaapje en ik dacht: ‘shit nu alweer, het was net zo lekker rustig’ haar even als pasmodel gebruikte, voordat ik de mouwen erin ging zetten.
Het topje bleek klein te zijn.
Erg klein.

En u begrijpt wat dit betekent.
Ik ben niet altijd slim. En ik ben ook niet zo handig. En ik was vroeger ook helemaal niet zo goed in wiskunde.
Ik heb een rekenfout gemaakt, maar veel erger, ik heb ook nogeens in het borstomtrekgeval gebruik gemaakt van centimeters terwijl ik de rest van het patroon in inches maakte.
En dat werkt dus niet. Inches met centimeters vergelijken is als appels en peren. Of als de melkboer en Viggo Mortensen.

Gelukkig kan de melkboer alleen maar meisjes maken. Denk ik.
En kan ik het topje dus afmaken voor mijn zomermeisjesbeeb.

Dit weekend ga ik mijn handigheid opnieuw ten toon spreiden.
Tijdens het schilderen van onze slaapkamer, en het opnieuw naaien van het topje.
En ik weet nu al dat zowel de slaapkamer als het topje heel mooi gaan worden.
Want u begrijpt, ik ben natuurlijk wel heel slim. En handig. En goed in wiskunde.
Alleen vandaag werkte het allemaal even niet.
Dat heb ik soms.

Ja, lieve lezers, morgen, en dat is voor de meesten van u vandaag, log ik precies een jaar.
Volledig onschuldig en zo groen als gras begon ik op een doordeweekse januaridag in 2009 onder werktijd met loggen.
Omdat ik af en toe weleens een logje las. En omdat ik dacht dat ook wel wat te melden had aan de buitenwereld. En omdat het me leuk leek om Kobus’ mijlpalen zo bij te houden.

Nou geloof mij, sinds 21 januari 2009 ben ik niet meer zo onschuldig.
Want, er wordt wat afgelogd in de logwereld. De logwereld die ik vorig jaar om deze tijd amper kende. Ondertussen log en lees ik me een ongeluk.
En echt, geen enkel onderwerp wordt geschuwd. Ondere andere poepen en tieten zijn favoriete onderwerpen van mij bij vele van mijn medeloggers, en dat komt mijn onschuld natuurlijk ook niet ten goede.

Ik begon dus op goudzilverbrons.punt.nl.
Daar schreef ik iets van 130 logjes en kreeg 3142 reacties. Ik logde over Kobus, de melkboer, heimwee naar Nederland, wonen in Amerika en onze nieuwe MilkMansion. De populairste logjes waren het raadsel van Kobus’ naam en mijn verlangen naar een verlovingsring.
Op 17 juli verhuisde ik naar kobusenco.com.
Alwaar ik 68 logjes schreef en 2738 reacties kreeg.
Helaas kon ik mijn punt.nl logjes niet automatisch meenemen, zodat het nu lijkt alsof ik in juli 2008 vier logjes per dag schreef. En nog erger, de soms hilarische reacties van punt.nl kon ik dus ook niet meeverhuizen.
Ik haat punt.nl. Maar ja, daarom ben ik er ook weg.
De reacties, en de mensen erachter, is wat loggen onder andere zo leuk maakt. Want ik heb echt een aantal bijzonderevrouwen mensen leren kennen via het loggen. Mensen met wie ik regelmatig mail. Mensen met wie ik cadeautjes uitwissel. Eigenlijk gewoon echt een aantal lieve vriendinnen.

Kent u trouwens die mop van Cisca die op 15 december 2009 twee zelfgemaakte cadeautjes opstuurde aan Joeltje en Ilse? Voor Joeltje’s verjaardag, en Ilse’s cadeautjesactie? Want die cadeautjes hè, die zijn er dus nog steeds niet. Daar in Limburg en België. Dat is dus echt niet lachen.

Maar ja, ik kreeg en krijg dus volop cadeautjes vanuit logland. Gister lag er nog een dikke envelop in de bus van Natasja. Met ontzettend leuke Roos kinderpatronen voor meisjeskleding. Dank je wel, Natas!
En op kobusenco.com was verreweg mijn populairste logje natuurlijk het logje van de cadeautjesactie. En daarover morgen meer. Want een 1 jaar loggende Cisca, dat moet natuurlijk gevierd worden in weblogland!

U heeft het vast wel gemerkt.
Ik ben niet mijn usual self.
De laatste maanden ben ik lang niet zo adrem, pittig, bijdehand, en scherp op de snede als ik normaal ben.
En hoe hard ik ook mijn best doe om leuke logjes te schrijven, of gevatte reacties bij sommigen van u achter te laten, het lukt me gewoon niet echt.
Ik ben vooral een beetje dromerig en teruggetrokken. Hormoondingen doen dat met mij.

Op dit moment wil ik eigenlijk stiekem de hele dag in een grasveld vol bloemetjes liggen dromen. In een hangmat. Met het ruizen van de zee op de achtergrond, en een lekker zonnetje op mijn benen. Terwijl ik ‘Pride and Prejudice’ kijk. Honderd keer achter elkaar. En ik brei babykleertjes. En af en toe loopt er een konijntje langs. Of een lammetje.

Maar verder word ik niet gestoord. Door niemand. Want ik ben op een onbewoond eiland. Met alleen mijn persoonlijke bediende. Die lijkt op een combinatie van Colin Firth, Alan Rickman, Viggo Mortensen en Sean Connery, met een vleugje melkboer.
En die bediende brengt mij dan regelmatig allerlei lekkere versnaperingen. Koele drankjes, lekkere broodjes, vers fruit, en af en toe wat sushi.
O ja, en drop en borrelnootjes. Want daar heb ik zo’n zin in.
Hij masseert regelmatig mijn voeten. En de rest van mijn lijf.
Maar verder wil ik dus niets. En niemand. En niets.

Nu ik dit trouwens zo opschrijf…
Ik wil dit dus graag de komende maanden, maar daarna ook graag iedere maandag.
Mocht er iemand meelezen die dit kan regelen.

Ok.
Ik geef het toe.
Als ik één wens mocht doen, dan koos ik niet voor vrede op aarde, maar voor twee cupmaten groter. Heel af en toe schrijf ik weleens een logje op mijn werk.
En vooruit, ik lees ook weleens een logje. Of zes.
En ok, twitteren doe ik ook weleens op mijn werk.

Op de conferentie dacht ik zelfs na over het verband tussen nieuwe media en de mensen die wij helpen. En, in overleg met mijn baas, maakte ik vorige week een Twitter account voor onze afdeling aan.
Alleen, ik heb een probleempje.

Sinds vandaag heeft the County alle weblog sites, radio en televisie sites, en social networking sites geblokt.
Dus geen Twitter, Blogspot, WordPress, Youtube en Facebook meer.
Vanmiddag begon ik zo te trillen, dat ik niet meer kon typen. Echt, ik zeg u, dat was het eerste afkickverschijnsel.
Hoe moet het nu verder?

Ik zie zelf maar twee mogelijke oplossingen.
Eén. De kerstman koopt een Iphone voor mij. Zodat ik af en toe even snel mijn Twitfix kan scoren.
Ik weet alleen niet zeker of de kerstman hier leest.
Dus.
Twee. Ik neem ontslag.  Omdat ik zo gewoon niet kan werken.
En kijk, als ik kies voor twee, maak ik wel een enorme statement. Mijn eveneens rehab-benodigende collega’s zouden eeuwig bij mij in de schuld staan.

Pfff, ik weet het niet, hoor. Wat een dilemma.

Ik wilde eigenlijk alleen maar zeggen, dat ik heel graag twee cupmaten groter wil. En dan niet alleen tijdens zwangerschap of borstvoeding, maar gewoon altijd. Die hulpjes van de kerstman, dat zijn toch stiekem boobfairies?

The facts.

Verdachte: Kobus.
Leeftijd: 15 maanden en 5 dagen.
Gewicht: 24 pounds, 9 ounces aka 11,14 kilo.
Lengte: 32 inches aka 81,28 centimeter.
Uiterlijke bijzonderheden: Acht tanden en vijf kiezen. Weigert clipjes en elastiekjes in bruine lokken.
Vocubulair: Mama, papa, dog, boe, hi en baby.
Voedselbehoefte per dag: Vier boterhammen met appelstroop, jam of kaas. Drie bekers melk. Twee bekers water. Diner met yoghurt toe.
Lievelingsspeelgoed: Houten puzzels. Nijntje blokken. Twee baby’s. Een xylofoon.
Hobbies: Spelen. Sabbelen. Haren kammen. Slapen. Kussen. Neus danwel mond afvegen aan papa of mama’s mouw.
Overige bijzonderheden: Twee poepluiers per dag. Zeer gehecht aan een specifiek konijn.

Crimescene: Slaapkamer van verdachte op eerste verdieping van de MilkMansion.
Datum: Vrijdagmiddag 18 december.
Tijd: Rond half vier ‘s middags.
Getuigen: Zes knuffels.
Misdrijf: Klimmen uit ledikant.
Schade: Aan het hart van de mama.
Letsel: Geen.
Bewijslast: Luid gebons. De mama zag verdachte handdoeken, luierzalf en babyolie uit mandje onder commode te trekken.
Vonnis: Nader te bepalen.

Herinnert u zich nog het sprookje van het meisje en de prins?
Nu weet ik wel dat sprookjes eigenlijk normaal geen vervolg hebben.
Maar omdat dit een niet bestaand verzonnen sprookje is, dacht ik dat het wel kon.
Een vervolg dus.

De prins was namelijk laatst ook jarig.
En daarom gingen de prins en het meisje afgelopen weekend samen op stap.
Op zaterdagmiddag waanden ze zich even in Duitsland, terwijl ze, onder het genot van een Warsteiner, en met mooie schlagers op de achtergrond, allerlei broodjes worst, kaas en schnitzel wegwerkten. Joehoe, er is een nieuw Duits restaurant in town!
Vervolgens reden zij naar de Atlantische Stad, een magische stad aan de oceaan, vol wolkenkrabbers, lampjes, shows, casino’s, hotels en outlet shops.
In deze magische stad was zomaar ineens de Indian Summer aangebroken, en in het herfstzonnetje wandelen de prins en het meisje over het strand. Ze kochten boxershorts en grijze laarzen, gingen naar een show van een comedian, en wonnen uiteindelijk een tientje in het casino. Ergens midden in de zaterdagnacht hadden ze wel tweehonderd dollar kunnen winnen, maar, zoals vaker in sprookjes, kreeg de menselijke emotie overmoed uiteindelijk de overhand.
Op zondagochtend stond er als afsluiting nog een heerlijke brunch op het programma. Het meisje at een muffin, een pancake, een chocolade broodje, een cookie, eieren met bacon, zalm, meloen, een kopje kippensoep en een stuk pizza.
Op dit moment ondergaat ze in het ziekenhuis een liposuctie.

Ondertussen sliep het dochtertje van het meisje en de prins opnieuw een nachtje bij de goede fee, also known as de allerliefste ex-buurvrouw van de hele wereld.
Die goede fee woont trouwens naast het oude huis van de prins en het meisje. En dat huis is eigendom van een evil evil huurbaas. Zeg maar de schurk van het stuk.
Morgen staan de prins en het meisje samen met de evil huurbaas voor het tribunaal van de wijze mannen die het land besturen waar ze wonen.
En u weet natuurlijk al hoe dit sprookje afloopt.
Want wat gebeurde er met de boze wolf, de stiefmoeders van Assenpoester en Sneeuwwitje, en de heks van Hans & Grietje?
Precies.
En dat gebeurt dus ook met de evil huurbaas.
En het meisje en de prins leven opnieuw nog lang en gelukkig.

Om nog even door te gaan over die lopende Kobus, hè.
Kobus heeft nog geen schoenen.
Tenminste, tot gister had ze nog geen schoenen.

Opvoeding heet dat.
Ik vind het namelijk belangrijk als kinderen aan den lijve ondervinden hoe het leven vroeger was.
En ikzelf liep altijd op mijn blote voetjes naar school. Kilometers. Door weer en wind.
En aangekomen op school luisterde ik heel goed naar de juf. Want dat deed je toen.
En tussen de middag bakten we ons eigen brood. En als we geluk hadden, kregen we wat water erbij te drinken.
Vroeger.
Vroeger hadden we tenminste nog de gulden. En geen misdaad. En de mensen waren ook niet zo individualistisch en onbeschoft.
Vroeger was geluk nog heel gewoon.

Ja.
Gister kochten we dus Kobus’ eerste schoentjes.
En ineens lijkt ze nu nog groter. Terwijl ze parvrouwmantig door het huis stapt, en overal aanzit waar ze juist niet aan mag komen.
En morgen gaat ze ook nog eens voor het eerst naar de grote kindjes klas van de kinderopvang.
Weg infant room met cute little babies, hallo one and two year old room met terroriserende toddlers!

Als u mij nu even wilt excuseren, dan ga ik even huilen op zoek naar die lieve schattige baby die ik vorig jaar baarde.

Ik ben op zoek.
Zoeken is echt een terugkerend thema in mijn leven.
Altijd zoek ik.
Want wat als het gras ergens anders groener is, en ik heb dat gemist. Dat kan natuurlijk niet.
Dus moet ik zoeken.

Ook raak ik weleens iets kwijt.
U kent het wel, sleutels, zonnenbril, paraplu, haarborstel, schaar, dat soort dingen.
Ik raak dat trouwens niet zelf kwijt, het is altijd de melkboer zijn altijd die kabouters. Die maken dingen kwijt. En ik moet het dan weer opzoeken.
Vorige week raakte ik zo nog een heel document kwijt in mijn computer.

Weet u wie ook altijd op zoek zijn?
Uitvinders.
Ik zou best graag een uitvinder willen zijn. Want ik hou wel van zoeken.
Ook daar schreef ik al eens over.

Dat begint me nu trouwens toch op te vallen. Na zo’n acht maanden, en 163 logjes, loggen.
Mensen, ik schrijf bijna elke dag over hetzelfde.
Echt. Bijna elke dag.
Sorry.

Weet u wat ik echt graag zou willen zijn?
Een Quidditch Seeker. Of een Zwerkbal Zoeker.
En zeg nu zelf, wat klinkt beter?
Hoe gaaf zou het zijn, om heel snel te kunnen rondvliegen op een bezemsteel.
Heerlijk lijkt me dat. Wind in de haren, frisse lucht in het gezicht, en geen aan de benen hangende kinderen of zeurende collega’s.
En dan ook nog Severus Snape aka Alan Rickman, die mij toejuicht vanaf de tribune. Echt, *spoiler alert* *spoiler alert: lees niet verder als u deel 7 nog niet heeft gelezen!* ik zou hem Lily wel kunnen laten vergeten.

Enniewee. Ik ben dus op zoek.

Ik zoek naar:

• De Elysian Box. Ik heb hem bijna. Bijna…
• Tickets naar Sicilië op een normaal tijdstip. En zonder overstap aub.
• Mijn borg. Echt. Ik wil hem gewoon terug.
• Een betere poetsvrouw.
• Een onbewoond eiland, met enkel een paar masseurs en Alan Rickman, waar ik 1 dag in de week kan verblijven. Gratis en voor niets.
• Dat land. Nederameritalia.
• En eigenlijk gewoon alles. Ik zoek alles. Alleen ik weet niet wat dat is. En waar.
• O ja, ik zoek ook nog grijze laarzen. Maar ook dat vertelde ik u vandeweek al.

Ha.
Heb ik u toch weer een lijstje door de neus geboord.
Vol behoorlijke zinloze informatie.
Maar ik weet dat u er op zat te wachten.
Op nog een lijstje van Cisca.
U zei het vanochtend aan de ontbijttafel nog tegen uzelf, dan wel uw man/vrouw/kind/kat.
‘Die lijstjes van Cisca, die lezen altijd zo heerlijk weg’.

Of misschien zei u wel,
‘Cisca’s lijstjes, I’m loving it’.
‘Een lijstje van Cisca, the best a (wo)man can get’.
‘Koning, keizer, admiraal, Cisca’s lijstjes kennen we allemaal’.
‘Cisca’s lijstjes, it’s the real thing’.
‘Ik wil zo graag een lijstje van Cisca uit het vuistje’.
‘Heerlijk, helder, een lijstje van Cisca’.
‘Een lijstje van Cisca, because I’m worth it’.
‘Het hagelt, het hagelt, grote lijstjes van Cisca’.
‘Schat, staat er een lijstje van Cisca koud?’

Morgen weer een lijstje?

Ik weet dat u er weer op zit te wachten.
Op nog een lijstje van Cisca.
U zei het vanochtend aan de ontbijttafel nog tegen uzelf, dan wel uw man/vrouw/kind/kat.
‘Die lijstjes van Cisca, die lezen altijd zo heerlijk weg’.

Of misschien zei u wel,
‘Cisca’s lijstjes, I’m loving it’.
‘Een lijstje van Cisca, the best a (wo)man can get’.
‘Koning, keizer, admiraal, Cisca’s lijstjes kennen we allemaal’.
‘Cisca’s lijstjes, it’s the real thing’.
‘Ik wil zo graag een lijstje van Cisca uit het vuistje’.
‘Heerlijk, helder, een lijstje van Cisca’.
‘Een lijstje van Cisca, because I’m worth it’.
‘Het hagelt, het hagelt, grote lijstjes van Cisca’.
‘Schat, staat er een lijstje van Cisca koud?’

Mensen, wat kan ik toch doordraven.
Maar even serieus, guess de slogan.
Nou, hier is er dus weer eentje. Een lijstje van Cisca.

Berichtje voor Door: Ik twijfelde nog even over een logje met de titel: In Plopsaland is alles beter, maar ik ben nog nooit in Plopsaland geweest, dus de accuraatheid van die titel is niet getest. Maar dat komt vast nog. Binnen een paar jaar.
Ik heb het idee voor dit onderstaande lijstje niet zelf verzonnen hoor, ik zag het op meerdere andere logjes. En neem het dus gerust over. Mocht u zich geroepen voelen. Of een dagje geen inspiratie hebben.

Making : Vier rokjes. Twee voor mijn nichtjes, eentje voor de dochter van vriendin I., en eentje voor Kobus. My first CisCouture weapons of mass destructionproduction.
Cooking : Lasagne. Om vast in de stemming te komen voor Sicilië.
Drinking : Water.
Reading : Ik weet dat u dit niet verwacht van mij, maar ik lees de krant. The New York Times om precies te zijn.
Wanting : Tickets naar Sicilië. En grijze laarzen. En een nieuwe leuke zwarte broek. En nu ik toch bezig ben, lieve sinterklaas, ik wil ook graag een nieuwe camera, een lockmachine, een iPhone, en een Wii.
Looking : Duh, naar het laptop scherm natuurlijk.
Wasting : Time. Dat doe ik wel vaker. Ik let even niet op en dan zit ik alweer te wasten. Zo gaat dat.
Sewing : Vier rokjes. Maar dat zei ik net al, toch?
Wishing : Dat Nederameritalia een bestaand land was.
Playing : Ik play niets.
Enjoying : Het begin van de Pennsylvania Indian Summer.
Waiting : Tot de melkboer eindelijk eens een verlovingsring voor mij koopt. En op de borg van mijn vorige huis. En op Sinterklaas. Met een lockmachine onder zijn mantel.
Liking : Dat ik bijna naar Nederland ga en dan eindelijk vriendin M., mijn zusje, vriendin I., en mijn ouders weer kan zien.
Wondering : Waarom de kabouters vandaag alweer de was niet hebben gedaan.
Loving : 90′s request op 3FM.
Hoping : Op een medicijn tegen een heleboel nare ziektes.
Ziet u wel, ik denk heus niet alleen maar aan mijzelf.
Marvelling : Dat Kobus haar eerste stapjes zelf zet. En hoe dat toch kan. Want echt, gisteren was ze nog een pasgeboren babietje.
Gisteren. Echt waar. Ik overdrijf niet.
Needing : Nou. Wat niet, zou ik willen zeggen. Een miljoen dollar zou een goed begin zijn.
En vooruit, gezondheid en liefde zijn ook wel prettig.
Smelling : Kobus als ze ‘s morgens net uit bed komt.
Knowing : That I will rule the world one day. Dat dit niet mijn beste logje ooit is.
Wearing : Nog steeds mijn werkoutfit. Zwart truitje, grijze broek met groene/witte streepjes, en zwarte sleehakken.
Following : Project runway natuurlijk.
Noticing : Mijn eerste rimpels. Als het licht niet goed valt. Dat ik er echt minstens tien jaar jonger uit zie dan mijn daadwerkelijke leeftijd.
Thinking : Dat doe ik maar niet te vaak. Dan gebeuren er namelijk vreemde dingen.
Opening : Op dit moment niets. Maar ik open regelmatig deuren. En de koelkast. En blikjes. En flesjes. Enzo.
Feeling : Alsof ik zin krijg in een stroopwafel. Of een stukje strawberry rhubarb pie. En laat ik dat laatste nu net in de koelkast hebben staan. Daaaag.

Ik weet het.
U denkt alleen maar aan die cadeautjes.
Ik ook. Ik kan eigenlijk nergens anders meer aan denken.
Ok, soms denk ik aan tum tummetjes. Of chocola. Of aan de sexy warme stem van Alan Rickman aka Severus Snape. Maar verder denk ik alleen maar aan die cadeautjes.

Maar het is echt tijd voor iets anders.
Ik kom terug op al de cadeautjes. Hopelijk met alle bijbehorende foto’s. Maar dat duurt nog wel een maandje ofzo.
Nu is het tijd voor verjaardags- en feestjespraat.
Want beste lezers, Kobus is zondag jarig.
En ze wordt één. 1.
Een heel jaar Kobus. Mensen, ik kan me niet eens meer voorstellen hoe het was in het pre-Kobus tijdperk.
En ik waarschuw u vast. Dit zult u de komende dagen nog wel vaker horen.

De melkboer is ook bijna jarig.
Die wordt achttien. 18.
Ik val op jonge mannen. Demografisch gezien is dat slim. Aangezien vrouwen een ongeveer zeven jaar langere levensverwachting hebben. En ik ben 25. Dus is de melkboer 18. Zo werkt dat. En zo worden we samen oud en leven we nog lang en gelukkig.

Dus ik bereid een feestje voor. Een housewarmingenKobusendemelkboerzijnjarig feestje. Of eigenlijk is het een feest.
Geen feestje.
Want iedereen die we uitnodigden, nam de uitnodiging aan. Ook al die vervelende collega’s en vage kennissen die we eigenlijk gewoon uitnodigden uit goed fatsoen. En dus komen er bijna zeventig mensen, en iets van twintig kinderen.
Zeventig. En twintig. Is negentig.

Sorry.
Ik moet nu gaan.
Boodschappen doen. Huis poetsen. Catering bellen. Slingers ophangen. Vaten met bier aanslepen. Fakkels in de tuin zetten. Extra stoelen regelen. Gras maaien.
En hellup, wat moet ik aan?
Ik moet gaan. Nu.

Ja. Er was dus eens een prins. En een meisje.
Na een stormachtige liefdesaffaire werden de prins en het meisje verliefd, trouwden en kregen twee jaar later zomaar ineens een baby.
Nou ja, zomaar ineens. Er ging wel een tien maanden durende zwangerschap aan vooraf. En een baringsproces. Maar ok. Verder was het redelijk zomaar.

Met zijn drietjes woonden zij in hun eigen sprookjesbos in een enigzins krakkemikkig huurwoninkje. Na een aantal jaar besloten ze dat het toch tijd werd voor het betere werk. Ze kochten een huisje. Dit proces ging niet geheel zonder slag of stoot, maar het resultaat mocht er zijn. Het was namelijk niet zomaar een huisje. Het was een geweldig huis, en het jongetje en het meisje doopten het huis ‘de MilkMansion’. Ze hadden namelijk nog nooit zo’n mooi huis gezien. En wat vooral zo mooi was, was dat het huis zo goed onderhouden was.
Ze leefden nog lang en gelukkig.
Het jongetje, het meisje en de baby. In de MilkMansion.
Einde.

Of niet.
Er is, voor de liefhebbers, ook een alternatief einde.
En in dat einde krijgen het meisje en de prins binnen een maand lekkage. Vochtige natte plekken in het plafond van de ballroom aka de huiskamer van de MilkMansion. Een huiskamer waar nog niet eens meubels instaan. Een huiskamer die recht onder de volledige betegelde badkamer en douche ligt.

Gelukkig is mijn leven net een sprookje. Dus ik leef nog lang en gelukkig.
Denk ik.

Ik ga nu eerst eens even kijken of de vorige bewoners van de MilkMansion de hypotheek op hun nieuwe huis iets kunnen verhogen, zodat ze een nieuwe badkamer voor ons kunnen betalen. En een nieuw plafond.
En while I am at it rij ik ook even langs onze oude huurbaas. Want die weigert nog steeds onze borg terug te geven.
En verder leef ik nog lang en gelukkig.