Sommige dingen horen gewoon bij elkaar.

Gegrilde garnalen en knoflook.
Zon en een koel briesje.
Tapas en Spanje.
Jut en Jul.
Koeien en stieren.
Cisca en altijd gelijk hebben.
Lente en terrasjes.
Corona en bbq.
King Louie en jurkjes.
Kobus en Keesje.
Vlaai en slagroom.
Kamperen en Frankrijk.
De hangmat en een goed boek.
Amerikanen en witte sportschoenen.
Kaas en een plankje.
Mijn vader en mijn moeder.
Sneeuw en kerst.
Nederland en wereldkampioen voetbal.
Deksels en potjes.
Japanners en fototoestels.

En weet u wat sinds vandaag ook bij elkaar hoort?
Mijn moeder en de CisCouture tas.
En dat heb ik niet zelf bedacht, hoor.
Het was de random generator.

Ik zei het laatst toch al. Ik geloof wel in zo’n Adjustment Bureau.

Mam, vast gefeliciteerd met je verjaardag. Hij komt eraan!

Klik hier voor deel 1.

En toen was het dus zaterdag 13 september 2008.
Na een toch wel enigzins brakke nacht, waarin ik nog eens duidelijk maakte aan de melkboer dat ik toch echt geen castor oil ging slikken, deed ik iets verschrikkelijks.
Iets zo verschrikkelijks dat ik het bijna niet durf op te schrijven.

… (Wat puntjes voor het extra spanningseffect)…

Ik dwong de melkboer namelijk om mij mee te nemen naar de IHOP.
En voor iedereen die nog nooit in de VS is geweest, en slash of niet weet wat de IHOP is, klik en huiver.
Aldaar aangekomen, stopte ik een stapel pannenkoeken met banaan en nutella en maple syrup naar binnen, aangevuld met eieren, spek, en twee pakjes boter en andere vetten.
Bleg.
Maar, mijn excuus is dat ik denk ik al wist dat ik die dag mijn oerkrachten nog nodig had.
En echt, ik zeg u, die krachten van mij, die werken het beste op pannenkoeken met banaan en nutella. Sorry.

Het verhaal wordt nog erger, want na de IHOP liep ik dus naar de overkant van de straat.
Daar zat namelijk een McDonalds.
En nu kom ik werkelijk waar nooit in de McDonalds, maar toen moest het.
Ik had namelijk een kleine aardbeienmilkshake nodig.
Omdat castor oil bijna niet mengt met een andere vloeistof.
En ja dus toen, toen dronk ik op zaterdag 13 september 2008 om 10 uur ´s ochtends een milkshake met 120 milliliter olie.
Als ik terug denk aan hoe het smaakte, word ik spontaan weer misselijk.

Maar ach, op die misselijkheid na ging het wel, en dus togen de melkboer en ik naar de supermarkt. En naar de bibliotheek.
Totdat ik naar huis wilde.
En wel heel snel.
Want ik moest, zeg maar, nogal nodig naar de wc.

De verdere details zal ik u besparen, maar op zaterdagmiddag hing ik dus een beetje thuis rond. Ik las een boekje, speelde wat op de Nintendo en wandelde af en toe eens naar de wc.
En ok, ik had best wel erge krampen.

Rond zes uur ´s avonds was ik verschrikkelijk misselijk en verdwenen de laatste restjes nutella, boter en pannenkoek in het riool.
De immer attente melkboer liet het bad voor mij vollopen.
En terwijl ik lekker wat ronddobberde, zei de melkboer meerdere malen: ‘zeg euhm, volgens mij heb je best ergere weeën.’
Maar nu ja, u kent mij, ik luister zelden en weet alles beter, dus ik zei: ‘zeg euhm, dat valt *stilte vanwege kramp* echt wel mee.’

Een uurtje later nam de melkboer het heft in toch maar in eigen handen, heerlijk zo’n man, en belde de verloskundige.
Nadat die kort met mij sprak, zei ze dat we toch maar even langs moesten komen.
Er was echter een klein probleempje.
Ik wilde niet.
Ik wilde thuis blijven. In mijn eigen badkuip, op mijn eigen wc en in mijn eigen bed.
Ik zou echt niet weten waarom.
Maar ik wilde echt niet.
Ik denk dat ik kan zeggen dat de melkboer echt al zijn melkboerentrucjes uit de kast heeft moeten halen om mij in de auto te krijgen.
En dat duurde toch zeker wel een uur.
Want ik laat me echt niet zomaar ompraten tot iets dat ik eigenlijk niet wil.

En toen, kuch, nou ja toen, toen viel Kobus er dus al bijna uit.
Kuch.

Enfin.
Zo kwam het dus dat wij op zaterdagavond rond een uurtje of tien Eastern Time papa en mama werden van Kobus, het mooiste en liefste meisje van Nederland en de VS.

U vraagt zich natuurlijk af hoe het komt dat ik u dit weekend niet met een logje verblijdde.
Nou, dat zit zo.
De melkboer en ik gingen dit weekend voor meubels shoppen.
Einde.

O, u wilt nog meer horen?
Echt?
Echt, weet u het zeker?

Nu. Alhier.
De MilkMansion heeft eigenlijk al zo’n tien maanden een vrijwel volledig lege huiskamer. Er staat een bank. En een fauteuil. Maar dat is het dan ook.

En laatst was ik het zat.
Ik was het zo zat, dat ik de melkboer vorige week vroeg op de zaterdagochtend aan zijn laatste haren naar de auto sleepte, en hem dwong om naar de meubelwinkels te rijden. En in die winkels moest hij dus kijken. Naar meubels.
Vorige week zondag deed ik dat weer. En afgelopen zaterdagochtend weer. En gister ook weer.
En gister, nou joh gister, dwong ik hem ook tot het nemen van een beslissing.
En mensen, ik kan u vertellen, beslissingen neemt de melkboer niet zomaar.
Ik beloofde van alles en nog wat, werkte op zijn schuldgevoel, keek hem heel lief aan, smeekte, huilde, en gebruikte zelfs, in een uiterste wanhoopspoging, mijn zwangerschap als excuus.
Uiteindelijk werkte het. At last, victory is mine!

Maar wat een uitputtingsslag zeg. Ontzettend.
Dit gehele proces zou zoveel makkelijker zijn als de melkboer gewoon eens accepteerde dat mijn smaak superieur is aan die van hem.
En daarnaast, ik heb sowieso altijd gelijk. En ik weet alles. En ik krijg altijd wat ik wil.
Dus.
Zo.

Post Scriptum: Ik, Cisca, beloof plechtig, dat ik de komende week een aardig en liefdevol logje over de melkboer zal schrijven. Want behalve dat hij dus geen smaak heeft, niet kan accepteren dat ik altijd gelijk heb, geen staartjes kan maken, en ook nog steeds geen verlovingsring voor me heeft gekocht, is hij soms ook weleens lief. 

Ik bedoel, ik wil natuurlijk niet dat u verkeerde ideeën krijgt. Of dat ik een slecht voorbeeld geef aan alle jeugdige vrijgezelle dames die hier meelezen. Nee zeg.

Op de dagelijkse situaties van het leven zijn meestal drie reacties mogelijk.

1. Je doet het zelf.
2. Je laat het door iemand anders doen.
3. Je doet niets.

Als u mij een beetje kent, dan weet u dat ik natuurlijk bijna altijd kies voor optie 1.  Ik doe dingen namelijk graag zelf. En ik kan alles ook gewoon beter dan andere mensen. En als ik het niet beter kan, dan weet ik altijd nog hoe het beter zou moeten. En dat kunt u navragen bij de melkboer, mocht u die behoefte hebben.

De bovenstaande redenering gaat trouwens niet op bij het buitenzetten van de vuilnis. En bij grasmaaien dan wel het kneden van deeg. In die situaties maak ik namelijk graag gebruik van het feit dat ik getrouwd ben. En dus kies ik dan voor optie 2.

Met optie 3 heb ik eigenlijk niet zoveel. Want de meeste situaties vragen om een reactie. En niets doen is meestal gewoon lui, en daarom niet een echte reactie.

Ja nu. Waar ik naar toe wil met dit hele verhaal is het volgende.

Ik hou ervan om mijn eigen benen te scheren. En bijvoorbeeld mijn eigen teennagels te knippen en te lakken. En nu stond ik dus gister een beetje ondersteboven gevouwen onder de douche mijn benen te scheren, en toen vroeg ik me toch af hoe ik dit de vorige keer de hele zwangerschap zelf heb gedaan. Want het begint toch ietwat onhandig te worden.

Maar ja, niets doen in dit geval geen optie. En ik kan natuurlijk de melkboer of mijn buurvrouw vragen, alleen ik doe het echt liever gewoon zelf. Echt.

Ik boekte vandaag maar wel een afspraak bij de nagelverf en puimsteen scrub boer. Dan hoef ik in ieder geval niet meer zelf te knippen en te plakken.

Ja, en toen was het weekend al weer voorbij.
En ik kan u allen vertellen, ik deed echt helemaal niets boeiends.
Dus ja, dat belooft wat voor dit logje.

Want ik wil u eigenlijk niet lastig vallen met alle huishoudelijke en administratieve klusjes die ik deed. Of het moet zijn, dat we eindelijk gezwicht zijn voor digitale televisie. Want we hadden ondertussen nog maar vijftien televisiezenders. En ook al kijken we maar weinig televisie, ik miste Project Runway toch te erg. Dus, vanaf morgen zijn we hip. En hebben we iets van honderd televisiezenders.

Maar ja verder.
Verder kookte en bakte ik eigenlijk vooral.
En dus komt hier weer zo’n Martha Stewart logje.
En het zou wel eens kunnen dat die de komende maanden nog vaker langs komen. Martha Stewart logjes. Just so you know.
Want ik bak, kook, naai, knutsel, en brei wat af.
Als ik niet slaap. Want dat doe ik ook graag.

Maar dit weekend hè?
Dit weekend bakte ik dus een echte appelbosvruchtentaart.
Met amandelspijs. En appelbosvruchten.

Het ging ongeveer zo.

Ik beval vroeg de melkboer vriendelijk een deegje te kneden. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, en het gras maaien, deeg kneden doe ik niet.
En omdat de melkboer zeer volgzaam is, mixte hij 250 gram bloem, 75 gram basterdsuiker, 125 gram boter, een eidooier en een scheutje melk tot een deegje.
En terwijl dit deegje een uur rustte, schilde hij vijf appels. Want, het is net als met sneeuwschuiven, de vuilnis buiten zetten, het gras maaien, en deeg kneden, appels schillen doe ik ook niet.
En, begrijp me niet verkeerd, dit is niet alleen uit principe, het is ook omdat de melkboer al deze dingen gewoon beter kan. En ik heb er geen problemen mee om dat toe te geven. Zo ben ik.

Ik sneed de appels wel in blokjes. En mengde ze met 100 gram amandelspijs, 25 gram geraspte amandelen, 50 gram suiker, en 150 gram bevroren bosvruchten.
Ik knutselde van het geheel een leuk taartje, zette het in de oven, en at meteen de helft op. Met slagroom.

The end.

I did something horrible.
It is so horrible that I would like to crawl under a rock and die.
Just let me be, I am too ashamed.

…

I placed a translation tool on my blog.
And it is aweful!
It is the worst invention ever.
Well ok. Maybe after this. No offense to anyone reading this, who is currently wearing one of these, of course. But they should be forbidden. Just like the translation tool.

But you can use it. If you want too. No, not the baby wig, the tool.

And please do not pay any attention to the grammar. And to most of the words. And sentences.
It is not me.

PS: I am not sure if you know, but I love to go inline skating on the beach…

Tell me, did you ever see someone inline skating on a beach?
How is it possible that this thing translates the word dijk with beach?
Een dijk.
That would be a dyke.
In English.

People, just buy a Rosetta Stone and study Dutch for one week. You will do better than this tool, I tell you.

Ahum.
Kuch.
Proest.
Hoort u dat keelgeschraap?

That’s me.
Ik wil graag uw aandacht.
En die heb ik natuurlijk al. Want u leest hier. Omdat u mij graag aandacht geeft. En dat vind ik fijn. Because I love aandacht…
Can I have your attention, please?
I have a very important announcement.
Verrie. Im. Por. Tent.
Tromgeroffel? Iemand?

Ok. Ik zal het maar gewoon zeggen.

Ik ben niet perfect.

Cisca. Is. Niet. Perfect. Die vier woorden gaan gewoon niet samen in één zin.
Ik weet dat u hier van schrikt.
Ik moet zelf ook nog even bijkomen van de schok van deze bekentenis.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb altijd gelijk en weet alles. Zo weet ik bijvoorbeeld waarom Yolanthe en Jan uit elkaar zijn. En wie volgend jaar de Tour de France gaat winnen. En hoe wereldvrede bereikt kan worden.
Ineens bedenk ik nu dat ik een online vraagbaak zou moeten beginnen. Een soort lieve Mona, maar dan lieve Cisca. Vragen en ideeën kunt u achterlaten in de reactiebox.

Maar ik ben dus niet perfect.
Helaas.
Ik raak namelijk nog weleens iets kwijt.
En meestal net die onmisbare dingen in het leven.
Dingen die gewoon het leven net iets verrijken.
En als ze kwijt zijn, dan gaat dus niet meer. Dat verrijken.

Ik ben nu al vier dagen mijn borstel kwijt.
Ik weet het zeker, de kabouters zijn gewoon meeverhuisd naar de MilkMansion en ze zitten nu in de kelder baarden te kammen met mijn borstel!
En dat is lastig, want nu zit ik dus al voor de derde dag deze week met ongeborstelde haren onder mijn bureau op het werk.
Ik heb ze wel gekamd hoor. Dat wel. Maar mijn haartjes zien er toch niet zo glanzend, stralend en geweldig uit als na een goede borstelpartij.

Ik raak trouwens ook vaak allerlei andere dingen kwijt.
De meestvoorkomende?
Schaar, zonnebril en paraplu.
De laatste twee laat ik ook altijd overal liggen.
In de bus, de bioscoop, op het werk, bij iemand thuis, noem maar op.
Maar ja, dit was allemaal natuurlijk niet de moraal van dit verhaal.

Ik wilde gewoon iets vragen.

Heeft iemand toevallig mijn borstel gezien?