Sommige dingen horen gewoon bij elkaar.

Gegrilde garnalen en knoflook.
Zon en een koel briesje.
Tapas en Spanje.
Jut en Jul.
Koeien en stieren.
Cisca en altijd gelijk hebben.
Lente en terrasjes.
Corona en bbq.
King Louie en jurkjes.
Kobus en Keesje.
Vlaai en slagroom.
Kamperen en Frankrijk.
De hangmat en een goed boek.
Amerikanen en witte sportschoenen.
Kaas en een plankje.
Mijn vader en mijn moeder.
Sneeuw en kerst.
Nederland en wereldkampioen voetbal.
Deksels en potjes.
Japanners en fototoestels.

En weet u wat sinds vandaag ook bij elkaar hoort?
Mijn moeder en de CisCouture tas.
En dat heb ik niet zelf bedacht, hoor.
Het was de random generator.

Ik zei het laatst toch al. Ik geloof wel in zo’n Adjustment Bureau.

Mam, vast gefeliciteerd met je verjaardag. Hij komt eraan!

Jaja, ik snap het.
U wilt updates.
Maar lieve mensen, ik heb helemaal niets up te daten.
Er gebeurt hier namelijk echt niets boeiends.
(Balen hè, dat u weer voor niets hierheen bent gesurfd?)

Maar vooruit. Ik zal een poging doen. Omdat u het waard bent.

Ik doe het wel in puntjes, hoor.
Want mijn zelfspot cynische ondertoon schrijfstijl werkt namelijk tijdelijk even niet meer zo.
Ik denk namelijk alleen maar aan blauwroze koeken. En babies. En konijntjes. En groen gras. En wiegjes. En kleine rompertjes. En ik voel een briesje. Terwijl ik aan het strand lig. En langs de zee loop. Met een Keesje in de draagdoek. Dan zit ik in een cabriolet. Naast Viggo Mortensen. Ik kijk Pride and Prejudice. Terwijl de melkboer mijn rug masseert. En ik knuffel Keesje. En we gaan kamperen in Frankrijk.
Pfff, ik droom wat af de laatste nachten.

Enfin. Feitjes dus.

Feit 1: Ik zit nu op mijn werk. In de heerlijke koelte van de airconditioning. Morgen ga ik ook werken. Maar daarna is het echt afgelopen.

Feit 2: Het is dus nu officieel verschrikkelijk ongelooflijk heet hier.

Feit 3: Nederland gaat natuurlijk winnen vanmiddag. En ik ga vroeg naar huis. En dan zet ik de tv aan met op de achtergrond via de laptop het commentaar van good old Jack van Gelder.

Feit 4: Daarmeesamenhangend, Keesje moet dus wel geboren zijn voor zondagmiddag. Want de finale tegen Duitsland wil ik niet missen.

Feit 5: Who needs a kraamhulp, wanneer je superlieve collega’s hebt die de eerste tien dagen na de geboorte voor je komen koken? I can’t wait!

Feit 6: Enne, doet u nog mee aan de Kobus en co give away? Lurkers, familieleden en andere niet zelf loggende schepsels zijn ook van harte welkom om te participeren. En ik wil eigenlijk sowieso dat iedereen die mij ooit een cadeautje heeft gestuurd meedoet. Dus.
Hier ziet u hem nog eens. Mijn mooie zelfgemaakte tas. Gratis te winnen.

En ja, euhmjaja, dat was het dus wel.
Belangrijke updates (4) will follow shortly.
Of niet.

Even wat anders hoor, mensen.
Want ja, als ik u de komende dagen elke dag van die saaie zwangerschapsupdates moet geven, ben ik misschien over tien dagen nog wel bezig.

Niet dat ik dat trouwens hoop.
Nee zeg.
We leven hier namelijk de komende week in een serieuze hittegolf.
En met een hittegolf bedoel ik niet temperaturen van 30 tot 35 graden.
Neehee, 30 tot 35 graden is zooo juni 2010.
Deze juli doen we temperaturen boven de 100 graden.
En 100 is dus 38,4.
Misschien dat ik morgen maar een liter castor oil neem.
Net als bij Kobus.

Enniewee.
Even iets anders dus.
En dat anders is een heuse give away.
Ik naaide namelijk de afgelopen weken een tas.
Mijn eerste ooit!
En ik vind hem mooi genoeg om weg te geven.
Nu maar hopen dat u hem ook mooi vindt.

Dus, laat een reactie achter, en volgende week zaterdag bepaal ik, tezamen met een zes dagen oude Keesje en de Random Generator, de winnaar.

Op deze zonnige zaterdagmiddag wil ik u in een aantal korte bondige zinnen, met bijpassende foto’s, voor eens en altijd duidelijk maken dat ik nooit verwend word.
Nee zeg.
Ik doe niet aan verwend worden dan wel verwennen.
Ik heb een zwaar zwaar leven.

En om dit te bewijzen zou ik graag drie bewijsstukken willen aanvoeren.

A.
Ik won deze maand twee log give-aways.
Eentje bij Lisette en eentje bij Maaike.
En van de week lag Lisette’s mooie zelfgemaakte popje op de deurmat van the MilkMansion.
Het cadeautjes was zo mooi ingepakt, dat ik het bijna niet durfde aan te raken.

B.
Ik kreeg gister een super cadeau doos van Franca.
Gewoon zomaar.
En, and this is a quote, ‘omdat ze mijn log zo graag leest’.
Ik zou er bijna van naast mijn elegante slippertjes gaan lopen…
En u ziet ze, hè? Daar rechts achter in.
*burp*

C.
Gister ging ik dus ook nog uit eten.
Met de melkboer.
Hij en ik. Alleen, met zijn tweetjes.
We aten sushi. En hele lekkere dim sum hapjes.
Terwijl mijn schoonouders onkruid aan het wieden waren.
En de ramen lapten.
Want ik heb ze goed onder duim.
Dat u dat even weet.

Ja enniewee dus.
Ik heb een zwaar zwaar leven.

En over tien dagen ben ik jarig.
Dus dat belooft nog wat.

Kijkt u nu toch eens, mensen.
Wat een mooie mozaiek ik voor u in elkaar knutselde op de zaterdagmiddag. (Met dank aan Inge voor de tip.)

Dit zijn eindelijk 24 foto´s van een heleboel cadeautjes die in februari door logland werden verspreid naar aanleiding van de Ciscalogt1jaarsupercadeautjesactie.
Van links naar rechts en boven naar beneden ziet u cadeautjes, van Anita aan Anouk, van Annemarie aan Tamara, van Anouk aan Martine, van Desiree aan Marta, van Francis aan Merel, van Galahad aan Juul472, van Giensie aan Mama Ilse, van Iris aan Marian, van Jet aan Juffrouw Kikkerbil, van Juffrouw Kikkerbil aan Jacomien, van Kaat aan Juf Anita, van Karien aan Gerda, van Lieke aan Wondelgijn, van Linda aan Ellen, van Linda aan Margreet, van Martine aan Hutsefluts, van Maupie aan Braasbaal, van Merel aan Linda, van Nicole aan Toaske, van Prutsen aan Annemarie, van Sanneke aan Marjolein, van Tamara aan Mammalien, van Tascha aan Anita, en van Ymkje aan Jolanda.

Mocht u gelogd hebben over de actie, laat uw link dan eventueel achter in de reacties.
En mocht u nog steeds iets moeten versturen, dit is de kans. Doe het nu! Want er zijn nog steeds mensen aan het wachten.

En zullen we dan volgende week weer? Ik kan namelijk nog wel wat spulletjes van de HEMA voor Keesje gebruiken.

O, en omdat 24 foto´s zo mooi in een mozaiek pasten, staat mijn cadeautje van Ettepet er niet bij. Dus daarom speciaal nog even een fotootje van Kobus in haar mooie schortje.

En o deel 2, Coralie verdient vandaag wat extra aandacht, want er lag zojuist een zelfmaaktompoucenpakket van haar in mijn brievenbus. Met oranje glazuur included. Cadeautjes krijgen is zo leuk!

Edit:
Nou ja, het cadeau van Toaske aan Novy staat niet in de mozaiek. Hoe kan dat nou? Want ik vergeet nooit iets, maak nooit iets kwijt en doe nooit iets fout. Het zal wel Keesje’s schuld zijn.

Edit deel 2:
Ook Giensie’s foto vergat ik. Sorry… Bij deze, van Nicolette aan Giensie.

Edit deel 3:
Nog twee extra foto’s. Van Madelief aan Coralie en van Karin aan Karien.
Ja, ik ben zwanger ja. En vergeetachtig. En het was best veel werk om alle foto’s te verzamelen.
En ja verder vergeet ik gewoon nooit iets. En ik weet alles. En heb altijd gelijk. Zo.

Wat een weekend zeg.
En het is alweer voorbij.
Past boem weg.
Ik haalde M. op bij het vliegveld, knipperde even met mijn ogen, en stond even later weer op het vliegveld om dr uit te zwaaien.
Zomaar vier dagen van mijn leven verschwunden.
Nu heb ik dat tegenwoordig ook wel met jaren, maar toch.
Maar toch, hè. Time flies when you are having fun.

Vandaag zat ik alweer vroeg fris en fruitig achter mijn bureau.
Een rapportje te typen, en een presentatie voor te bereiden.
Een presentatie ja.
U leest het goed.
Beste mensen, ik moet morgen presenteren.
En dan niet voor twintig mensen ofzo, maar voor een stuk of honderd.

Honderd mensen, met, daar ga ik tenminste voor het gemak even vanuit, tweehonderd oren, die allemaal komen om naar mij te luisteren.
Belangrijk en een stuk minder relaxed idee is dat deze honderd mensen ook tweehonderd ogen hebben, en met die tweehonderd ogen morgen allemaal naar mij gaan zitten kijken. Of naar hun BlackBerries natuurlijk. 
En nou zeg, het is maar fijn dat ik er deze dagen zo goed uitzie. En dat ik zulke leuke professioneel uitziende outfits heb om aan te doen.
Nu moet ik alleen nog zonder te vallen elegant door de zaal schrijden, en het podium beklimmen, en niet allerlei verstrooide hormonentaal gaan uitkramen.

Oh.
U wilt ook nog wat hoogtepuntjes van het weekend?
Nu. Ik zeg een Aziatische fushion diner met cocktails, praten, te weinig slapen, een dag in de zon bij de paardenraces met een boel bier, praten, te weinig slapen, een zondagochtendbrunch met mimosa’s, Cubaans eten met cocktails, praten, nog minder slapen, en ondertussen gingen we ook nog naar de film, een Chinees acrobatenenenormlenigemensen circus en won ik, wie immer, bakken met geld in het casino.
En wees gerust, ik dronk alleen maar virgin cocktails. En water.  En één blikje cola light. En perzik yokidrink. Veel perzik yokidrink.
Want vriendin M. weet natuurlijk wel wat ik echt wil uit het leven.

U wilt het weten hè?
Hoe het nu precies zit met de actie.

Nou.
Laat ik beginnen met mijn cadeautjes.
Ik werd namelijk verschrikkelijk verwend door Ettepet.
Zij schreef al een leuk logje over haar cadeaus, en ik vermeldde al heel kort dat de buit binnen was, maar ik wil u toch nog even vertellen hoe leuk al de cadeautjes waren. En hoe mooi alles eruit ziet.

Voor zover dat kan.
Want die borrelnootjes, die zijn er dus al niet meer. De verteerde restjes liggen ergens in een waste water treatment plant in Pennsylvania. En dan komen ze ooit weer als drinkwater uit de kraan. Tenminste, zo gaat dat toch?
In de begeleidende kaart stond overigens nog wel dat de borrelnootjes voor de melkboer waren.
Maar dat weet niemand. Behalve Ettepet en ik.
And so, the borrelnootjes were mine. All mine!

Behalve borrelnootjes voor de melkboer, werden ook alle andere gezinsleden in het zonnetje gezet.

Kobus kreeg de mooiste zelfgemaakte schort ooit.

Nu moet ze alleen nog leren poetsen en opruimen…

Als u trouwens goed kijkt, kunt u zien wat we vanavond aten.
Want dat toetje van Kobus, dat had ik dus niet speciaal voor de foto geboend .

En och, wat is het kind toch intelligent.

Ze kan al helemaal uit zichzelf een doosje open pulleken en vervolgens een zes dimensionale puzzel maken.
Vreemd woord trouwens, pulleken. Is dat überhaupt wel ABN?

Keesje kreeg supercute schoentjes.
En dan gaat het dus ineens kriebelen. En wil ik NU een baby.
Gelukkig hoef ik nog maar een paar maandjes te wachten.

En ik kreeg een zelfgemaakte ketting. Met bijpassende oorbellen.
Wat een verwennerij!

Mijn cadeautjes zijn bij Joeltje. Omdat zij als allersnelste reageerde, nadat ik het logje plaatste.
En gelukkig kwamen ze aan. Want ergens in de oceaan, dan wel ergens in Limburg, ligt namelijk nog een CisCouture vlaggetjeslijn. Gemaakt door mij voor Joeltje. Alleen Joeltje heeft die lijn nooit gekregen. En dus moest ze in de herkansing.

En dan zaterdag. Afgelopen zaterdag kreeg ik nog een pakje. Van Galahad, een voor mij onbekende lurker, die ook meedeed aan de cadeautjesactie. Ze stuurde mij een paar zakken borrelnootjes. Zomaar, omdat ze de actie zo leuk vond. Nou, zoals u wel weet, gaan borrelnootjes er altijd wel in. Bij mij.

En dan hebben we alleen nog u. U aka de andere deelnemers aan de actie. Ik heb al veel leuke logjes gelezen, en zie dat de cadeautjes nog steeds overal binnendruppelen. Ook heb ik een paar emails gekregen, maar helaas niet zoveel.
Dus, stuur 1 foto van je gekregen cadeautje naar goudzilverbrons at live dot nl, en zet in de subjectline even van wie aan wie het cadeautje is. Dan kan ik binnenkort een logje maken. Met 90 foto’s. *Zucht* Alsof ik niets beters te doen heb dan 90 foto’s uploaden…
O, en mocht u trouwens uw cadeautje nog niet verstuurd hebben, ga u dan eens heel snel heel diep schamen doe het nu! Want er zijn nog een paar mensen hoopvol aan het wachten…

En tot slot, voor al mijn niet-Twitter vrienden: open een Twitter-account, want dan blijft u pas echt op de hoogte van al de belangrijke belevenissen in het leven van Kobus en co mocht u het zich afvragen, ik, of beter gezegd de melkboer, heeft het fototoestel weer gevonden. Hoera!
Het ding zat in de fietshelm van Kobus. In de schuur. En dat is natuurlijk een heel logische plek. Dat begrijpt u. En voor duidelijkheid, ik heb het daar niet in gedaan. Mocht u denken dat ik verstrooid was door de zwangerschapshormonen ofzo.

Ja lieve lezers, daar ben ik weer.
De melkboer, Kobus and myself zijn weer veilig terug uit, en in the homeland.
Weg van de heerlijke warmte en verkoelende wind, en terug in de verschrikkelijke kou en bergen sneeuw.

Dit terugkomen ging overigens niet geheel van een leien dakje.
Waren we bang voor een moeilijke heenreis, uiteindelijk bleek de terugvlucht van Aruba naar the USA voor meer problemen te zorgen.
Na zo’n zeven uur wachten op het vliegveld eindigden we namelijk in een ontzettend mooi hotel.
Met ontzettend lekker eten.
En een ontzettend mooi strand.
En dit alles kregen we zomaar ontzettend cadeau van de luchtvaartmaatschappij.
Vanwege een ontzettend vertraagde vlucht, waardoor we dus pas een dag later naar huis vlogen.

Bij thuiskomst lag er een flinke berg post te wachten.
En nu denk ik dat u in de inhoud van deze post waarschijnlijk niet zoveel interesse hebt, maar een paar highlights wil ik u toch niet onthouden.
Zo kregen we zomaar een hele leuke brief van onze vrienden A. en M.
Handgeschreven. Echt bijzonder, en ik vind eigenlijk dat we elkaar allemaal vaker brieven moeten schrijven.
En als ik ooit president word… Correctie: wanneer ik ooit president word, dan stel ik dit dus in. Dan weet u dat vast.

Ook stonden er drie dozen met cadeautjes van logvriendinnen op de stoep.
Allereerst was daar het cadeautjesactie cadeautje. Van Ettepet. Vol zelf geknutselde individuele cadeautjes voor het hele gezin.. Ik zal er nog een speciaal logje met foto’s aan wijden, maar wilde u vast laten weten dat ik er erg blij mee ben.
Ik moet trouwens mijn cadeautjes voor Joeltje nog steeds op de bus doen. Maar dat gaat gebeuren. Deze week.
Ook kreeg ik een pakje van Wondelgijn. Omdat ze volkomen terecht natuurlijk zo’n medelijden had met mijn borrelnotencraving. Dat ik zometeen in borrelnotenrehab moet dankzij haar, neem ik maar op de koop toe. En Kobus moet trouwens ook in rehab dankzij Wondelgijn’s pakje. In spekjesrehab wel te verstaan. Ach, het is wel zo gezellig om daar met het hele gezin te zitten, dus ik moet alleen de melkboer nog verslaafd krijgen, en dan zijn we klaar voor een gezinsrehab. Misschien kunnen we daar wel een reality show van maken.
Of ik eet gewoon zelf de spekjes op. Dat kan ook.
En dan is daar nog ook nog Ellen. Ook zij stuurde zomaar een doos met heerlijke spulletjes. Uit Zwitserland. Mooie stofjes, patronen, en cadeautjes voor Kobus en de nieuwe beeb.

Dank jullie wel, meiden. Thuiskomen was zo nog extra bijzonder, en jullie stuurden en gaven ons ook nog eens de eerste cadeautjes voor de nieuwe beeb!

Het verslag van onze vakantie volgt overigens nog.
En ik kan u vertellen, het zou zomaar weleens morgen al zover kunnen zijn. Dat hier gewoon een reisverslag van 2000 woorden met tientallen foto’s staat.
Want, op dit moment ziet het er naar uit, dat we morgen weleens thuis zouden kunnen zitten.
Binnen, maar wel in de sneeuw.
En ok, ik heb er zelf om gevraagd, maar ik wil nu echt niet meer.
Allerliefste weergoden, willen jullie nu eens ophouden met die sneeuw? Ik ben het namelijk zat. 
Net als die winterse layout hier op mijn log. Die ben ik ook zat.

En zo komt het, dat ik ondanks een heerlijke vakantie, een extra nachtje Aruba en een berg vol cadeautjes, dit logje toch weer zeikend kan eindigen.
En zo hoort het.

Wow, mensen.
Wow.
Ik ben zelden sprakeloos, en nu dus ook niet, maar ik doe even alsof, maar nu…

Terwijl ik dit weekend zeer intensief de toiletpot van meerdere kanten bestudeerde, en even dacht dat ik de baby eruit zou kotsen danwel dat hij of zij er spontaan aan de andere kant uit zou vallen, reageerde u massaal.

En dus is ‘ie hier.
De enorme lijst van wie aan wie een cadeautje gaat geven:

Cisca geeft aan Joeltje, Joeltje geeft aan Geartsje, Geartsje geeft aan Astrid, Astrid geeft aan Lottesbees, Lottesbees geeft Naja, Naja geeft aan Tascha, Tascha geeft aan Anita, Anita geeft aan Anouk, Anouk geeft aan Martine, Martine geeft aan Hutsefluts, Hutsefluts geeft aan Nicole, Nicole geeft aan Toaske, Toaske geeft aan Novy, Novy geeft aan Gypsy, Gypsy geeft aan Irène, Irène geeft aan Petra, Petra geeft aan Door, Door geeft aan Galahad, Galahad geeft aan Juul472, Juul472 geeft aan Christel, Christel geeft aan Prutsen, Prutsen geeft aan Annemarie, Annemarie geeft aan Tamara, Tamara geeft aan Mammalien, Mammalien geeft aan Nicolette, Nicolette geeft aan Giensie, Giensie geeft aan Mama Ilse, Mama Ilse geeft aan Kwan, Kwan geeft aan Francis, Francis geeft aan Merel, Merel geeft aan Linda, Linda geeft aan Margreet, Margreet geeft aan Franka, Franka geeft aan Mimi, Mimi geeft aan Nicolekebolleke, Nicolekebolleke geeft aan Natasja, Natasja geeft aan Linda, Linda geeft aan Ellen, Ellen geeft aan Sanneke, Sanneke geeft aan Madelief, Madelief geeft aan Coralie, Coralie geeft aan Kaat, Kaat geeft aan Jufanita, Jufanita geeft aan Riz, Riz geeft aan Kathleen, Kathleen geeft aan Limoentje, Limoentje geeft aan Lienke, Lienke geeft aan Maartje, Maartje geeft aan Anne Marie, Anne Marie geeft aan Petronille, Petronille geeft aan Annika, Annika geeft aan Imre, Imre geeft aan Toet, Toet geeft aan Ri, Ri geeft aan Repel, Repel geeft aan Brigitta, Brigitta geeft aan Belinda, Belinda geeft aan Lottesbees, Lottesbees geeft aan Linda, Linda geeft aan Maupie, Maupie geeft aan Braasbaal, Braasbaal geeft aan Knofje, Knofje geeft aan Inge, Inge geeft aan Ymkje, Ymkje geeft aan Jolanda, Jolanda geeft aan Lieke, Lieke geeft aan Wondelgijn, Wondelgijn geeft aan Jet, Jet geeft aan Joffrouw Kikkerbil, Juffrouw Kikkerbil geeft aan Jacomien, Jacomien geeft aan Micheline, Micheline geeft aan Miss van Ham, Miss van Ham geeft aan Anouk, Anouk geeft aan Kim, Kim geeft aan Kids Vaessen, Kids Vaessen geeft aan Truus, Truus geeft aan Henny, Henny geeft aan Ilona, Ilona geeft aan Karin, Karin geeft aan Karien, Karien geeft aan Gerda, Gerda geeft aan Iris, Iris geeft aan Marian, Marian geeft aan Molly, Molly geeft aan Marta, Marta geeft aan Sabrina, Sabrina geeft aan Anne, Anne geeft aan MaMarije, MaMarije geeft aan Edje en Edje geeft aan Cisca.

Lieve weblogvriendinnetjes, dit zijn in totaal negentig cadeautjes die binnenkort de wereld over gaan!

Het is alleen jammer dat Koningin Beatrix niet mee heeft gedaan.
Dat had ik stiekem toch gehoopt.

Nog even wat zakelijke mededelingen:

• Neem contact op met degene aan wie jij een cadeautje moet geven.
• Probeer je cadeautje in februari op de bus te doen.
• Mocht je besluiten om toch niet mee te willen doen, of heb je vragen dan wel opmerkingen, laat het mij dan weten.
• Het zou leuk zijn als je mij foto’s kunt emailen van je gekregen cadeautje, dan kan ik ooit misschien een logje met alle foto’s plaatsen.

Een 1 jaar loggende Cisca, dat is reden voor een feestje.
En dus bedacht ik dat dit een goede reden was voor een nieuwe cadeautjesactie.

En ik dacht en dacht en dacht.
Over manieren om de actie te optimaliseren.
Mensen, ik zeg u, het heeft mij uren nachtrust gekost.
Want een aantal dingen ging tijdens de vorige actie niet helemaal vloeiend.

Ik dacht aan andere manieren om de actie vorm te geven, een swap tussen duo’s, een soort secret santa actie, maar uiteindelijk vond ik het hele kettingidee zo leuk dat ik het gewoon nog een keer op dezelfde manier organiseer. En ik hoop echt dat iedereen de instructies goed leest en ook echt meedoet als ‘ie zegt dat ‘ie meedoet.

Dus. Hier zijn ze, de iets aangepaste, maar nog steeds bijna hetzelfde, rules and regulations van de Ciscalogt1jaarsupercadeautjesketting.
En, ga er even voor zitten, pak een kopje thee, zet uw leesbril op, en lees ze eventueel hardop aan uzelf voor. Want echt, alles maar dan ook alles wordt duidelijk als u deze rules and regulations goed leest.

• Het idee is dat iedereen die op dit logje reageert voor de persoon die na (hier staat NA) haar of hem reageert een cadeautje maakt dan wel koopt. Het hoeft helemaal niet iets groots te zijn. Ik zit te denken aan een tijdschrift, wat lekkers, een kaartje, iets zelfgemaakts, iets leuks voor de kinderen of wat dan ook waar je al tijden van af wilt.
• Natuurlijk kun je ook meedoen als je geen log hebt. Laat dan je emailadres achter in je reactie.
• Je kunt meedoen tot en met maandagavond 25 januari. Daarna sluit ik de mogelijkheid tot reageren.
• Het zou prettig zijn als je het cadeautje ergens in de maand van februari in de bus gooit. Met het goede adres erop.
• Je bent zelf verantwoordelijk voor het contact opnemen met de persoon die na jou reageert, maar doe dit alsjeblieft niet in de reacties onder dit logje. Ik zal maandagavond een logje plaatsen met wie aan wie geeft, en die reactiebox kan gebruikt worden voor allerlei huishoudelijke mededelingen. Laat onder dit logje 1 reactie achter, dat maakt het duidelijker voor iedereen. En vooruit, als u echt twee keer wilt meedoen, dan mag dat best.
• Er lezen hier veel Nederlanders in het buitenland mee, dus het zou kunnen dat je iets moet opsturen naar de VS, dan wel een ander land buiten Nederland.
• En de belangrijkste regel: degene die als eerste reageert, krijgt een cadeautje van mij, en degene die als laatste reageert, stuurt iets naar mij. En laten we wel wezen, daarom doe ik dit natuurlijk. Voor mijn eigen gewin. Dus degene die als laatste reageert, ik wil geen druk uitoefenen, maar ik verwacht wel wat.
• Tot slot, zeg het voort! Dan wordt het hopelijk net zo’n succes als de vorige keer.

Joehoe, ik word er nu al blij van.
Let the gift giving begin!

Ja, lieve lezers, morgen, en dat is voor de meesten van u vandaag, log ik precies een jaar.
Volledig onschuldig en zo groen als gras begon ik op een doordeweekse januaridag in 2009 onder werktijd met loggen.
Omdat ik af en toe weleens een logje las. En omdat ik dacht dat ook wel wat te melden had aan de buitenwereld. En omdat het me leuk leek om Kobus’ mijlpalen zo bij te houden.

Nou geloof mij, sinds 21 januari 2009 ben ik niet meer zo onschuldig.
Want, er wordt wat afgelogd in de logwereld. De logwereld die ik vorig jaar om deze tijd amper kende. Ondertussen log en lees ik me een ongeluk.
En echt, geen enkel onderwerp wordt geschuwd. Ondere andere poepen en tieten zijn favoriete onderwerpen van mij bij vele van mijn medeloggers, en dat komt mijn onschuld natuurlijk ook niet ten goede.

Ik begon dus op goudzilverbrons.punt.nl.
Daar schreef ik iets van 130 logjes en kreeg 3142 reacties. Ik logde over Kobus, de melkboer, heimwee naar Nederland, wonen in Amerika en onze nieuwe MilkMansion. De populairste logjes waren het raadsel van Kobus’ naam en mijn verlangen naar een verlovingsring.
Op 17 juli verhuisde ik naar kobusenco.com.
Alwaar ik 68 logjes schreef en 2738 reacties kreeg.
Helaas kon ik mijn punt.nl logjes niet automatisch meenemen, zodat het nu lijkt alsof ik in juli 2008 vier logjes per dag schreef. En nog erger, de soms hilarische reacties van punt.nl kon ik dus ook niet meeverhuizen.
Ik haat punt.nl. Maar ja, daarom ben ik er ook weg.
De reacties, en de mensen erachter, is wat loggen onder andere zo leuk maakt. Want ik heb echt een aantal bijzonderevrouwen mensen leren kennen via het loggen. Mensen met wie ik regelmatig mail. Mensen met wie ik cadeautjes uitwissel. Eigenlijk gewoon echt een aantal lieve vriendinnen.

Kent u trouwens die mop van Cisca die op 15 december 2009 twee zelfgemaakte cadeautjes opstuurde aan Joeltje en Ilse? Voor Joeltje’s verjaardag, en Ilse’s cadeautjesactie? Want die cadeautjes hè, die zijn er dus nog steeds niet. Daar in Limburg en België. Dat is dus echt niet lachen.

Maar ja, ik kreeg en krijg dus volop cadeautjes vanuit logland. Gister lag er nog een dikke envelop in de bus van Natasja. Met ontzettend leuke Roos kinderpatronen voor meisjeskleding. Dank je wel, Natas!
En op kobusenco.com was verreweg mijn populairste logje natuurlijk het logje van de cadeautjesactie. En daarover morgen meer. Want een 1 jaar loggende Cisca, dat moet natuurlijk gevierd worden in weblogland!

Ja luister lief lezersvolk, ik wil best loggen. Echt wel.
En ik heb inspiratie genoeg.
Ik kan loggen over hoe leuk het is om al die reacties te lezen op het vorige logje. Bedankt, jullie zijn allemaal zo lief!
En ik kan loggen over hoe gezellig het feest met Oud en Nieuw was. En het feestje waar we gisteren waren. En dat we echt hele lieve vrienden hier in de VS hebben.
Ik zou ook kunnen loggen over hoe ik denk dat Oud en Nieuw zonder vuurwerk verboden zou moeten worden. Of over hoe geweldig lekker onze zelfgemaakte oliebollen en appelflappen waren.
En over hoe ook wij, net als zij, sinds kort de baby Jezus van onze kerststal kwijt zijn. En dat is natuurlijk een ramp. Liever een herder, een koning of een Jozef kwijt dan de baby Jezus.
Ook altijd interessant is het feit dat Kobus opnieuw een kies krijgt, en dat gaat natuurlijk gepaard met een boel poep en wat niet meer zij, en ik zeg u, poepbroeken verschonen als je zwanger bent is echt niet tof.
Of weet u, onze Bugaboo heeft twee lekke banden, en de melkboer twee linkerhanden. Dus moet ik zometeen zelf aan de slag vermoed ik. En ik heb vorige week ook al de nieuwe lamp in de eetkamer opgehangen.

Maar, waar het allemaal op neer komt, is dat ik echt geen tijd heb.
Want van de kerstbonus van de melkboer, en dit is een belangrijk detail, dus ik herhaal het nog eens, van de kerstbonus van de melkboer kocht ik gister een Wii.
Zelf krijg ik namelijk geen kerstbonus. Dus wat moet je dan. Dan gebruik je de kerstbonus van je man. Want die wist toch geen goede bestemming.
Dus, ik speel vandaag de hele dag spelletjes. En ik bowl. En ik maak mezelf nog fitter dan ik al ben. En, ik probeer de melkboer te overtuigen van het feit dat dit een zeer nuttige investering is. De melkboer is alleen zeer lastig te overtuigen van de nut en noodzaak van een Wii. Gelukkig maar, dat ik zelden rekening hou met zijn mening.

Feit 1. Mijn logvriendinnetje Von is ziek. Net zoals een heleboel anderen trouwens.
Feit 2. De Phillies hebben vorige week de World Series verloren.
Feit 3. De melkboer werkt nooit mee als ik iets vraag.
Feit 4. Ik kan niet fotograferen.

En wat hebben al deze feiten met elkaar te maken?
Zie hier de bewijsstukken.

Slechte foto 1.

Dit is Kobus’ voetje. In een roze  sokje met molentjes erop.
Ziet u trouwens mijn nieuwe grijze laarzen op de achtergrond?

Slechte foto 2.

Dit is mijn arm. Met een delftsblauw armbandje.

Slechte foto 3.

Dit is mijn nek. Met een kettinkje met een molentje eraan.

Slechte foto 4.

Dit is de melkboer in een boxershort.

Al de spulletjes die u op deze foto’s ziet, lagen twee weken geleden in mijn brievenbus toen we terugkwamen uit Europa. De dropjes en pepermunt die ook in de envelop zaten, zijn op miraculeuze wijze verdwenen en waren dus niet meer fotografeerbaar.
Dit kreeg ik allemaal van Von.
Omdat ik haar een Phillies t-shirt opstuurde voor haar zoontje. Ik dacht dat dat geluk zou brengen, voor de Phillies in de World Series. Nou nee dus…
En nu is Von dus ziek. En het lijkt me een goed idee als u haar allemaal vandaag eens beterschap gaat wensen. Want ze is een lieve schat.

En ik moet een fotografiecursus gaan doen. Net als haar en haar. En dan kan ik straks nog beter fotograferen dan haar, haar en haar. Bij elkaar.  Just watch me!

Ja, mensen.  Ook ik kreeg hem. De honest scrap award. Van Naja, Liv’s moeke aka Riet, Ilse en MaMarije. Dank jullie wel, meiden.
Of eigenlijk niet, want dankzij jullie moet ik nu tien bekentenissen gaan opschrijven. En echt, miljoenen tientallen logsters gingen mij al voor. Dus wat kan ik nu nog bekennen dat interessant is voor u.
Ik verwacht weinig, dus u kunt nu ook gewoon op dat rode kruisje in de rechterbovenhoek klikken.

Maar, als u hier nu nog leest, dan heeft u er zelf om gevraagd.
Dus, here we go, 10 bekentenissen!

1. Op de eerste plaats in mijn leven staat God. Samen met yokidrink. En borrelnootjes. En Kobus niet te vergeten. En ach, vooruit, nu ik toch bezig ben, de melkboer mag ook op nummer één.
2. Ik weet dat u stiekem denkt dat ik niet bijster intelligent ben. En ik doe ook mijn best om u die impressie te geven. Maar voor deze ene keer zal ik u vertellen dat ik twee masters degrees heb, en vervolgens ook nog een postdoctorale opleiding heb afgerond. Ooit. Lang geleden. Het meeste van wat ik toen geleerd heb, ben ik overigens vergeten hoor. Maakt u zich geen zorgen.
3. Ik verlang trouwens met vlagen ontzettend terug naar mijn studententijd. Het pre-Kobus tijdperk. En het pre-melkboer tijdperk.  Het ikhadeengeheimerelatiemetGeorgeClooneytoentijdperk. Maar ik droom soms stiekem ook weleens over toekomst. Een ander land, een andere nog gavere baan, en een groot gezin. Met geadopteerde en eigen kindjes.
4. Alleen dat dromen over de toekomst is in mijn bijzondere geval altijd enigzins ingewikkeld. Want, na vijf jaar vind ik de meeste dingen niet meer zo interessant. Zo had ik nog nooit een baan langer dan vijf jaar. Of een partner. En ik woonde ook nog nooit langer dan vijf jaar in hetzelfde huis, behalve met mijn ouders. Binnen vijf jaar begint het altijd weer te kriebelen. Ergens diep van binnen. En dus moet ik dan iets anders. Iets nieuws, verandering. U begrijpt dat ik in therapie ben om dit probleem aan te pakken. Want wat moet ik over vier jaar met Kobus?
5. Soms zou ik willen dat ik anoniem was gaan loggen. Zodat ik meer dingen met u kon delen. Zoals bijvoorbeeld die sessies met mijn therapeut. Of mensen aan wie ik stiekem een hekel heb. Maar dat gaat dus niet. Want bijna iedereen die ik ken, leest hier mee… Hi mam!
6. En ja. Nu heb ik dus vijf dingen bekend. En ik moet er nog vijf. U begrijpt nu dat ik u dus niet teveel persoonlijke dingen kan vertellen. Maar daarvoor komt u hier toch niet. Dus. Ik ga nu verder met de onpersoonlijke en oppervlakkige bekentenissen. Zoals daar zijn, mijn favoriete muziek. Mijn favoriete band is namelijk Bon Jovi. En I love Bryan Adams. Ik heb beiden vier keer in concert gezien. Ik ben een beetje blijven hangen in de jaren tachtig en negentig, sorry. En Abba vind ik trouwens ook leuk. Dus ik hang ook in de jaren zeventig. En dat is natuurlijk heel vreemd voor iemand die in de jaren negentig is geboren.
7. Om het geheel nog erger te maken, mijn lievelingsfilm is Jerry Maguire. Ik heb hem zelfs op DVD. En u begrijpt nu meteen waarom ik dagelijks ‘show me the money’ tegen de melkboer schreeuw.
8. En hier volledig niet bij aansluitend, ik kan vrijwel iedereen die ik ken onder de tafel drinken. Man, vrouw, groot, klein, oud, jong, het haalt niet uit. Ik denk zelf dat het komt omdat ik me meestal nogal bezopen gedraag, en dus niemand het verschil ziet tussen een dronken dan wel onbeschonken Cisca.
9. En vooruit, tot slot, de juicy uitsmijter van de dag, de melkboer en ik hebben elkaar op een boekenclub leren kennen. Echt waar. Echt. Ik begrijp dat u nu allemaal heel benieuwd bent naar de smeuïge details,  maar daar zal ik binnenkort een speciaal logje aan wijden. Voor nu: de enige twee mensen die het goed hadden geraden, waren Claudia en Birgit. Al verdienen Toetje en Bagelsenspekkoek wel eervolle vermeldingen voor de mooie verhalen. En iedereen die reageerde trouwens. Nogmaals hartelijk dank voor al de leuke reacties en emails. Ik vond het heel moeilijk om een beslissing te nemen.  Enniewee, Claudia was kop en Birgit was munt.  En toen gooide de random generator kop en toen won Claudia dus de vlaggetjeslijn. Joehoe, gefeliciteerd!!!! Stuur me een emailtje met je adres, en dan gooi ik de lijn binnenkort op de post.
10. En tot slot de echte allerlaatste bekentenis, tien is tien tenslotte. Voor wie het nog niet wist, de melkboer, die is dus niet een echte melkboer in de letterlijke zin van het woord. Hij is wel een melkboer. Maar dan zonder boerderij en koeien, en met een kantoor.

Nounounou wat was dit leuk hè? Ik weet zeker dat u blij bent dat u hier tijd hebt besteed vandaag.

En weet u, mocht u zich geroepen voelen tot het op papier het computerscherm zetten van tien bekentenissen, kom maar op!

Wij gaan dus op vakantie.
De melkboer zit al lang en breed im Deutschland, en ik vlieg vanavond samen met Kobus naar Nederland. We gaan familie bezoeken, en, niet minder belangrijk, een weekje op vakantie in/op/naar Sicilië.
And just so you know, op vakantie wordt niet gelogd. En dus moet u mij meer dan twee weken missen.
En echt, ik begrijp dat u nu een traantje wegpinkt. Het gevoel is geheel wederzijds.

Maar treurt niet, ik heb een entertainment programma bedacht.
Voor de tijd dat ik er niet ben.
Weet u nog dat ik laatst vertelde van een aankomende give away?
Nou, here it is.

De afgelopen week naaide ik drie een vlaggetjeslijnen.
Meer dan 5 meter schoon aan de haak, handgeknipte vlaggetjes, een roodgeruit zelfgemaakt lint, en, als klap op de vuurpijl, een CisCouture labeltje.
Alleen, ik geef natuurlijk niet zomaar dingen weg. Daar moet u wel iets voor doen.

U kunt de lijn dus winnen.
En daarvoor moet u het goede antwoord geven op de volgende vraag: Waar hebben de melkboer en ik elkaar ontmoet?
Om het iets makkelijker te maken, kunt u kiezen uit de volgende vijf mogelijkheden:

A) In de kroeg
B) Op de boerderij natuurlijk
C) Op een boekenclub
D) Op een feestje van gezamenlijke vrienden
E) Op een stijldanscursus

En ik wil graag wat smeuïge details. Over hoe u denkt dat die ontmoeting ging.
Ter vermaak van uw mede-lezers.
Uit de goede antwoorden zal ik willekeurig een winnaar trekken. Tenzij iemand zo’n hilarisch verhaal schrijft dat ik in mijn broek plas. Die wint dan namelijk automatisch.

En vooruit, voordat iemand op het briljante idee komt om vijf reacties achter te laten, u mag maar een paar één keer meedoen. Maar, om uw kansen te vergroten, kunt u natuurlijk ook uw man, vrouw, kinderen, buren, en vrienden en vriendinnen mee laten doen. Of u belt mijn ouders, want die weten het antwoord.

O, en een voetnoot namens de altijd zichzelf indekkende melkboer: over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd.
En voetnoot 2, speciaal voor mijn mams en andere loved ones, tuurlijk mogen jullie ook meedoen. Het zou alleen wel handig zijn als jullie niet het antwoord verklappen…

Happy guessing y’all!

Dit ben ik.
In een koeienschort.
Een beetje vrouw van de melkboer draagt dit natuurlijk dagelijks, maar ik had er nog geen.

Ik kreeg deze schort vandaag in de post. Van haar. Omdat zij de tweeduizendzevenhonderdvijfenveertigste achtenzestigste  en laatste persoon was, die reageerde op mijn cadeautjeslogje.
En dus mocht zij iets opsturen aan mij.

Ze stuurde ook dit.
Het echte promotieonderzoek van Nienuh!
Handig.
Want ik zit morgen minstens negen uur in een vliegtuig. En wanneer ik dan vrijdagochtend veilig land in Nederland, weet ik alles van bijzondere enkel- en voet problemen. En dat komt vast nog wel een keer van pas.
Want, like my momma always said: ‘Life is like a box of chocolates. You never know what you’re gonna get.’

O nee, dat was de moeder van Forrest Gump. En dat is niet mijn moeder. En ik ben ook niet de zus van Forrest Gump. Tenminste, niet dat ik weet. Maar, life is like a box of chocolates, so you never know…

Wilt u mij trouwens de komende week allemaal een emailtje sturen? Met één of twee foto’s van de cadeautjes die u heeft gekregen?
Wilt u het mailtje de titel van … aan … meegeven? Dan kan ik redelijk makkelijk alle cadeautjes in een logje zetten, en kunnen we zien wat iedereen heeft ontvangen!

Er zijn van die dagen die gewoon niet goed zijn.
Zo zijn daar bijvoorbeeld maandag en dinsdag. Also known as gister en vandaag. Ongetwijfeld bij u welbekend.
En bij mij ook.
De kwajongens.

Zowel maandag als dinsdag produceerde ik nog steeds een enorme hoeveelheid snot en hoest.
Maar veel erger, maandag was het officiële eind van de zomer.
Ik verblijf nog even in het zomerhuis, if you don’t mind. Het zomerhuis der ontkenning.
Vandaag, dinsdag dus, bracht iets veel verschrikkelijkerererers. Voor de tweede keer in twee weken liep mijn computer op het werk vast, terwijl ik midden in het maken van een belangrijk rapport zat.
‘Quark file corrupted’, zei de kabouter in de computer.
En toen spuugde hij nog een boel andere informatie uit, waar ik uiteindelijk niets aan had.
Ik wil mijn document terug. Maar ik geloof dat hij het heeft opgegeten.

En toen.
Toen was het gelukkig dinsdagavond.
En ik kwam thuis.
En aldaar vond ik alweer een pakje bij de voordeur. Deze keer van haar.
Allerlei leuke knopen, stofjes en andere naaispulletjes zaten erin.
En extra’s. Stroopwafels, dropjes, tumtummetjes…
Gelukkig maar dat ik nog steeds naar mijn wekelijkse TA (TumTummers Anonymous) meeting ga. Want ik voel een terugval opkomen.

Dit cadeautje werd gevolgd door sushi.

En nu is het officieel. Ik kan nooit meer terug naar Nederland verhuizen. Of ik moet de Japanse sushimaakmeneer van ons favoriete sushi-restaurant opkopen en meenemen.

En tijdens het sushi eten keek ik naar Kobus. Die tegenwoordig de trotse moeder is van niet één, maar drie konijnen. En ze knuffelt ze allemaal even graag.

Ach ja, dat snot zal deze week toch wel een keer mijn lijf verlaten.
En de herfst is eigenlijk ook heel mooi. En over drie weken ga ik op vakantie.

Ik vraag me alleen nog wel af hoe ik mijn kwijtgeraakte rapport weer terugkrijg. Van de kabouter in de computer. Of van iemand anders. Als u het vindt, laat u het even weten?

Vergeet ik toch zomaar bijna te loggen, zeg.
Ik kan me vandaag gewoon niet met zulke basale zaken als loggen bezighouden. Het staat hier in the MilkMansion namelijk helemaal in het teken van feest, cadeautjes, geven, ontvangen en knutselen.

Het begon vanochtend met het feit dat ik mezelf een vrije dag heb gegeven. Net als de melkboer. Die gaf zichzelf ook een vrije dag. Want hij is jarig vandaag. Joehoe, 18 jaar. Alweer.
Ik gaf de-man-die-alles-al-heeft kaartjes voor een stand up comedy show in Atlantic City. En verder waren er leuke cadeautjes voor hem van de papa’s en de mama’s, en de broers en zussen.

Kobus kreeg ook een cadeautje zojuist. Van de dokter. Hij zette een paar spuiten in dr dikke dijtjes. Mevrouw keek heel boos, maar liet het daar maar bij. Net een hautaine diva. Stelt u zich een soort Joan Collins voor, maar dan van bijna elf kilo.

En toen ik thuis kwam, was er post. En daarin vond ik een cadeautje van haar. Gewoon zomaar, omdat ze mijn cadeautjesactie zo leuk vond.

Een luiertasje en een zakdoekenpakje. Poep en snot genoeg hier, dus ze komen beiden goed van pas.

Ik gebruik mijn vrije dag onder andere om te knutselen voor de cadeautjesactie. Gelukkig is Inge van Keklog op vakantie, dus hopelijk is het haar volledig ontgaan dat ik nog niet eens om haar adres heb gevraagd.
Ik knutsel ook voor Ilse van Tuttemerull. Zij verdient al tijden een echte CisCouture.
En ik naai rokjes. Voor de dochtertjes van mijn zusje. En voor het dochtertje van mijn vriendin. En als ik toch bezig ben, ook maar eentje voor Kobus.
Want het is bijna zover, over drie weken gaan we een paar daagjes naar Nederland. Op bezoek. En laat mijn oudste nichtje nu net vier jaar worden. Tijdens die paar daagjes. En ik kan dus zomaar voor het eerst op haar verjaardag zijn. Jeuh! Allemaal leuk en aardig, maar ik vraag me vooral af hoe ik naar de wc moet als ik alleen met Kobus, een autostoeltje, een luiertas en een handtas, op het vliegveld zit. We gaan trouwens ook naar Sicilië, maar daarover later meer.

En omdat ik nu toch bezig ben, knutsel ik ook een give-away voor één van mijn lezers in elkaar. Dus, stay tuned! Binnenkort op kobusenco: ‘Prijs je Rijk met Fred Oster Cisca’.

En ik vergeet bijna het belangrijkste, ik kreeg deze week nog een cadeautje. From me to me.

Kijk nou, wat een mooi exemplaar! Satisfaction garanteed. En ik ben niet makkelijk te bevredigen, dat zeg ik u.

Echt, het is een dag vol cadeautjes in huize Melkboer.

Eigenlijk heb ik natuurlijk geen tijd om te loggen. Want Kobus is jarig.
Hiep hiep hoera!
En bedankt voor al de felicitaties die ik al kreeg. En ook vast bedankt voor alle felicitaties die ik nog ga krijgen.

Maar, u wilt vast wel een paar fotootjes zien. In plaats van een logje lezen.
Dus.
Eerst van gister.

Het regende af en toe. Maar het mocht de feestpret gelukkig niet drukken.

Ik maakte onder andere een enorme bak met koolsalade.
Even een makkelijk receptje tussendoor. Witte kool, wat rode kool en worteltjes, rozijntjes en een dressing van yoghurt, azijn, citroensap, zout, peper, een beetje fritessaus, wat olijfolie, en blokjes feta. Het recept is van mijn vader, en het was een enorm succes gister.

Ik propte vierentwintig ballonnen achter in mijn auto.

En versierde tussen de druppels door het huis.

Vervolgens, en dit is een korte samenvatting, ontving ik een heleboel gasten, at en dronk ik vanalles, en werd ik vanochtend weer wakker.

En toen was het vandaag.
Mijn gasten lieten drie dingen achter.

De trap. Waarop honderden kindervoetjes op en neer hebben gerend. Van binnen naar buiten, van beneden naar boven.

Allerlei housewarming en verjaardagscadeautjes.

En een koelkast vol heerlijke leftovers.

U weet nu meteen wat ik de rest van de dag ga doen.
Juist ja.
De trap poetsen, de vloeren dweilen, cadeautjes uitpakken met de melkboer en Kobus, en allerlei lekkers eten.
Daag, tot morgen!

Ik weet het.
U denkt alleen maar aan die cadeautjes.
Ik ook. Ik kan eigenlijk nergens anders meer aan denken.
Ok, soms denk ik aan tum tummetjes. Of chocola. Of aan de sexy warme stem van Alan Rickman aka Severus Snape. Maar verder denk ik alleen maar aan die cadeautjes.

Maar het is echt tijd voor iets anders.
Ik kom terug op al de cadeautjes. Hopelijk met alle bijbehorende foto’s. Maar dat duurt nog wel een maandje ofzo.
Nu is het tijd voor verjaardags- en feestjespraat.
Want beste lezers, Kobus is zondag jarig.
En ze wordt één. 1.
Een heel jaar Kobus. Mensen, ik kan me niet eens meer voorstellen hoe het was in het pre-Kobus tijdperk.
En ik waarschuw u vast. Dit zult u de komende dagen nog wel vaker horen.

De melkboer is ook bijna jarig.
Die wordt achttien. 18.
Ik val op jonge mannen. Demografisch gezien is dat slim. Aangezien vrouwen een ongeveer zeven jaar langere levensverwachting hebben. En ik ben 25. Dus is de melkboer 18. Zo werkt dat. En zo worden we samen oud en leven we nog lang en gelukkig.

Dus ik bereid een feestje voor. Een housewarmingenKobusendemelkboerzijnjarig feestje. Of eigenlijk is het een feest.
Geen feestje.
Want iedereen die we uitnodigden, nam de uitnodiging aan. Ook al die vervelende collega’s en vage kennissen die we eigenlijk gewoon uitnodigden uit goed fatsoen. En dus komen er bijna zeventig mensen, en iets van twintig kinderen.
Zeventig. En twintig. Is negentig.

Sorry.
Ik moet nu gaan.
Boodschappen doen. Huis poetsen. Catering bellen. Slingers ophangen. Vaten met bier aanslepen. Fakkels in de tuin zetten. Extra stoelen regelen. Gras maaien.
En hellup, wat moet ik aan?
Ik moet gaan. Nu.