En toen was het zomaar ineens zondagavond.
Zondag.
Avond.
Zondagavond is geen goede woord combinatie.
Persoonlijk vind ik zondagochtend of zondagmiddag toch beter klinken.
Zondagavond is het einde van het weekend.
En de enige combinatie die nog erger is, is maandagochtend. En dat is het dus nu bijna.
Maar ja.
Het weekend was weer eens heerlijk.
Mijn enige klacht is eigenlijk dat dit weekend alweer maar 48 uur had.
Ik zou zo graag 120 uur willen. In een weekend.
120 ja.
Dat is 5 x 24. Toch?
En als het weekend 120 uur is, dan is de werkweek 48 uur. En dat lijkt mij wel fijn.
Dan moet een week trouwens nog wel uit 7 dagen van 24 uur bestaan. Anders slaat deze paragraaf namelijk nergens op.
Druk met van alles en nog wat. Dat was ik dit weekend.
Zo bezocht ik de IKEA.
Jaja, die blauw met gele schoenendozen zijn hier ook.
En ik vind het er nog leuk ook.
Zo heerlijk Europees. Whatever that may be.
Ik deed er zelfs boodschappen. Crackertjes. Kaas. Garnaaltjes.
Kobus speelde daarna anderhalf uur fotomodel.
Want ooit, in het pre-Kobus tijdperk, was ik op een enorme babyshower.
En die shower. Die was dus voor mij. En voor Kobus.
En mensen, ik kan u zeggen.
Het is enorm. Het is Amerikaans. Het is. Een baby shower! Wat een cadeaus, eten en verrassingen kreeg ik die dag.
Wat ik ook kreeg, was een gift certificate. Voor het maken van een enorme, Amerikaanse, fotosessie.
En ze zagen er leuk uit. De foto’s. Nu nog wachten tot we ze kunnen ophalen.
Ik kocht ook de Victoria Secrets bijna leeg.
Want.
Niet zwanger. En nog maar twee keer borstvoeding per dag.
Dus. Eindelijk weer een beetje normale tieten.
Die weer in een gewone normale bh passen.
Joehoe!
De meeste tijd dit weekend ging op aan mijn nieuwste project.
Te weten een rok.
Een zelfgemaakte rok.
En hij wordt best mooi.
Alleen het zat een beetje tegen.
Ik kwam drie (3 dus) keer bij de arts and craft store dit weekend.
De eerste keer kocht ik de stof. En alle bijbehorende spulletjes. Dacht ik.
De tweede keer was ik in de winkel omdat de rok behoorlijk doorscheen.
Dus. Halve rok uit elkaar, voerinkje erin. Klaar!
Nee dus. Want toen was het draad op.
Zwart. Draad. En nu vraag ik u. Wie heeft er nu geen zwart draad in huis?
Juist ja. Ik dus.
Dus weer terug naar de winkel. Voor een klosje zwart garen.
Nu is ie bijna af.
Ik twijfel nog over de afwerking aan de onderkant.
Drie opties.
Gewoon een zoom. Een zwart lint. Of een bredere band van zwarte stof.
En dan tot slot. Er ging dit weekend natuurlijk ook heel veel tijd op aan dromen over ons huis. Ons toekomstige huis.
En aan het langsrijden. Elke keer dat ik in de auto stapte. Daarom moest ik steeds al die dingen doen. Om het huis te kunnen stalken. En te kwijlen als ik het SOLD bord in de tuin zag staan.
Bedankt voor al uw leuke felicitaties en reacties!
Ik denk trouwens dat u de komende maanden genoeg te lezen hebt hier. Over dat huis. Totdat het uw strot uitkomt