Nou lieve lezers, ik kan maar 1 ding zeggen.
Pfff, gelukkig.
Gelukkig bent u allemaal massaal op vakantie, en zijn mijn bezoekersaantallen gehalveerd op dit moment.
Want ik weet niet wat er is, maar dit hele kobusenco.com gebeuren doet gewoon niet wat ik wil.
U kunt nog steeds niet allemaal reageren, en ik wil het al helemaal niet hebben over hoe de site er op dit moment uitziet in Internet Explorer.
Ik heb maar één advies.
Gaat heen en download allen Firefox. Of Safari.
Of wat dies meer zij.
Want met Explorer is het gewoon huilen met de pet op.

Nu ja.
U komt hier natuurlijk voor een update over al dat fruit uit het vorige logje.

Afgelopen zondag werden de perziken, bramen en bosbessen verwerkt tot verscheidene eindproducten.
Sommig fruit werd trouwens dwars door de melkboer, Kobus en mij heen rechtstreeks verwerkt tot menselijke fecaliën, maar op verhalen daarover zit u natuurlijk al helemaal niet te wachten. Nu ik dit trouwens zo typ bedenk ik me dat ik verdacht weinig over poep en allerhande vieze zaakjes heb gelogd de afgelopen maanden. Ik zal weer eens op een vies verhaaltje gaan broeden. Das altijd leuk.

Maar het fruit dus.
Zo was daar een bramenvlaai naar recept van OctavieW.
Een Octavlaai dus, zoals ‘ie vandaag in Twitterland werd gedoopt.

Ook bakte ik een perzikentaart met behulp van de altijd creatieve A. Heijn.
Ik vond hem zelf erg lekker.
De melkboer niet. ‘Teweinigboter, geendeeg, eenbodemlozetaart’, luidde het vonnis.

We kookten tig potjes jam.
Bramen-aardbeien jam, en bosbessen jam.

En, we maakten siroop. En op de siroop ben ik nog het meest trots.
U moet weten, ik mis naast al die Nederlandse lekkernijen en culinaire hoogstandjes waar ik regelmatig over log, ook Nederlandse limonade siroop. Bijvoorbeeld die siropen gemaakt door de bij u alom bekende mevrouw Roos Vicee en meneer Kar van Cévitam.
Maar haha, nu niet meer!
Want mevrouw Cisca van Kobusenco kan nu zelf hele lekkere siropen maken.

Voor wie het wil weten, voor ruim een liter siroop gebruikte ik 900 gram fruit, 450 gram suiker en 6 deciliter water. Ruim vijf minuten laten inkoken, even zeven et voilá. Life is good.

Vandaag was het voor het eerst sinds de geboorte van Keesje onder de dertig graden.
En dus gingen we op stap.

We gingen op bezoek bij de boer.

En bij deze boer geen melk, maar fruit in overvloed.
En dat fruit kon zomaar door het plebs van de boom dan wel struik geplukt worden.

Zo ware daar bosbessen.

En bramen.

Het duurde ongeveer vijf minuten voordat Kobus door had dat het veel efficiënter is om bosbessen zo van de struik te eten. Want waarom zou je a) betalen, als je ook gratis van te voren kunt eten, en b) het fruit verwerken in taart, jam, sap, saus of whatever, als het eigenlijk vers van de struik veel lekkerder is.

Keesje was ook mee, hoor.
Mocht u zich dat afvragen.
Alleen die sliep de hele tijd. In de draagdoek.
En was dus niet bijzonder fotografeerwaardig.

Dit is het eindresultaat.
2,5 kilo bosbessen, 2,5 kilo bramen, en 6 kilo perzikken.
En ja, deze 11 kilo fruit verwerk(t)en wij natuurlijk tot allerlei lekkernijen.
Maar dat, mijn lieve lezers, is voor een volgend logje.

En de schattige outfit van Kobus is mede mogelijk gemaakt door de HEMA en Coralie. Leuk truitje hè?

Ons Keesje hè, dat is dus net zijn vader een echte jongen.
Hij is lief, heeft gevoel voor humor, houdt erg van slapen, en ziet er goed uit.
En het is een charmeur. Dat ziet mijn moederoog nu al.

Helaas vertoont ons Keesje ook weleens wat minder gewenst gedrag. Typisch mannengedrag, so to speak.
Zo doet hij graag aan wedstrijdjes projectielplassen en spugen. En dan het liefst over ons bed of over de bank. En ook is hij een ster in het produceren van een zeer divers scala aan lichaamsgeluiden uit velerlei openingen in het lijf. En nee, dan bedoel ik dus niet alleen die schattige babykreuntjes en steuntjes.

Euhm.
Ja.
Jeej.
Sorry voor al deze info.
Sorry Keesje, dat mama dit allemaal over je opschrijft.

Maar het is echt waar.
Keesje, mijn zoon, maakt vieze geluiden.
En ook nog eens vaak.

Ook heeft ons Keesje een voorliefde voor slapen al dan niet in combinatie met tie.ten.
En dan die van mij in het bijzonder.
Afgelopen maandag en dinsdag wilde meneer om de twee uur wel even graag tegen ze aanliggen.
En lui, dat ‘ie is.
Even drinken, even liggen, even dutten, nog een slokje, weer wat dutten.
Een echte kerel, dat zeg ik.
En laten we wel zijn, u kunt aan die heerlijke dikke wangetjes en bijbehorende onderkin zien, dat meneer op voedingsgebied in ieder geval niets tekort komt.

En daarom ging ik gister aan de slag. Want haha, laat ik nu precies weten dat de meeste kerels heel gemakkelijk te manipuleren zijn.
Ik sprak Keesje dus eens vermanend toe, stopte er voor het eerst af en toe een speentje in, et voilá, ineens drinkt meneer elke drie dan wel vier uur.

Tss. Alle kerels zijn ook hetzelfde.

Nu Keesje alweer twee weken is, is het hoog tijd voor een verhaal.
Of beter gezegd, het verhaal.
Het verhaal van 6 juli 2010.

Het eerste gedeelte  kent u al.
Ik logde namelijk op 6 juli.
Op mijn werk.
Ik logde over de hitte, airconditioning, Nederland-Uruguay, en stiekem was ik kei chagerijnig.
Want ik had die beeb allang willen hebben.
En in recordbreaking heat zwanger rondlopen is echt geen pretje.

Enniewee.
Ik ging dus op 6 juli gewoon werken.
Met een baby in mijn buik.
Ik zat achter mijn bureau en werkte nog wat aan een rapportje.
Minstens tien keer hoorde ik, ‘are you still here?’
Maar minstens net zo irritant en schokkender was dat voor het eerst iemand vroeg of ik zwanger was van een tweeling. Ik kan u zeggen, daar word je pas echt chagerijnig van als hoogzwangere.

Om twee uur ‘s middags ging ik naar huis.
Ik reed langs het postkantoor, stuurde een aantal kraamcadeautjes pakjes naar Nederland en België, en reed door naar huis, zodat ik om half drie Nederland-Uruguay kon kijken.
Tijdens het tweede doelpunt van Uruguay tweette ik enthousiast dat dit vast de bevalling op gang zou brengen.
Maar ik ging daarna gewoon koken.

De melkboer en Kobus kwamen thuis, we aten, en rond zeven uur bracht ik Kobus naar bed.
Terwijl ik haar optilde en in bed legde, voelde ik iets dat op een wee leek.
Dacht ik.
En toen bedacht ik me ook, dat ik de hele middag al wel wat krampen had.
En dus liep ik naar buiten, waar de melkboer met de buren stond te kletsen, en kletste ik ook wat met de buren.
En zo ging er een heel kwartier voorbij.
Vervolgens vroeg ik rond kwart over zeven aan de melkboer of hij onze oppasvrienden even wilde sms’en voorhetgevaldat, kreeg ik heel snel meer weeën, belden we de vroedvrouw, kreeg ik heel snel veel meer hele  heftige weeën, reden we om acht uur met grote snelheid naar het geboortecentrum, waren we om half negen daar, en was Keesje er vlak voor negen uur.

Ja mensen.
Het was heftig.
En intens.
En snel.
En pijnlijk.

Met als resultaat, u weet het al, het mooiste en liefste jongetje van Nederland en de VS.
Keesje.
Vandaag alweer twee weken uit de buik.

Hallo allemaal!
Het was even stil hier, maar mocht u het niet gemerkt hebben, ik heb net een baby gekregen.
En ik heb geen kraamzorg.
Behalve de melkboer dan.
En die voldoet trouwens prima.
Maar dat wilde ik u niet vertellen vandaag.

Ik merkte namelijk van de week dat ik een beetje verslaafd ben.
Aan de geur van Keesje u.
En daarom ben ik weer.
En lieve lezers, ga er maar voor zitten de komende weken.
Want ik heb echt van alles te vertellen.

Zeer boeiende dingen.
Over Kobus.
En Keesje.
Over wat er nu precies is gebeurd op die zesde juli.
En over draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, de overburen, geboortekaartjes, mijn lockmachine, de oil spill in the Gulf of Mexico, draagdoeken, poep, ti.eten, stuwing, naweeën, en de beste uitvinding sinds het wiel, Skype. En ik moet nog random generaten wie de CisCouture tas heeft gewonnen!

Voor nu laat ik het maar even bij de mededeling dat Keesje sinds gister alweer boven zijn geboortegewicht zit.
En alles gaat dus goed.

En alhier, een paar fotootjes.
Want daarvoor komt u natuurlijk echt.

En ja, die slanke elegante witte benen, die zijn dus van mij ja.

Sorry hoor.
We hebben even geen tijd.

We slapen.

Als baby´s.
En met baby´s.

Ontzettend bedankt voor al de felicitaties. Hier, via Twitter, Hyves, email en Facebook. Echt ongelooflijk!

Het is één van onze favoriete plekjes van the MilkMansion. De porch.

Op de porch hangt een gietertje annex vogelhuisje.
Toch wel min of meer voor de sier.

Maar kijk nou.
Er vinden allerlei bouwactiviteiten plaats in de gieter.
Dag en nacht vliegen de toekomstige papa en mama aan met stokjes en houtjes.

Zouden er in juni of juli nog meer babies in the MilkMansion geboren worden naast Keesje?

En herinnert u zich ons perzikboompje?

Het zit sinds vorige week bomvol met kleine perzikjes.

Wow. Wie weet eten we deze zomer perzikken uit eigen tuin.

En dan de groentetuin.
Ook die groeit en bloeit.
Ondanks het feit dat we al drie weken lang elke avond sla of spinazie eten, komt er geen einde aan.

Ook onze aardbeien doen het goed.
Alleen.
Ondanks een gespannen net over de planten wordt er nog steeds aan gegeten.
Ik vermoed dat ergens in de tuin een chipmunk (u weet wel, Knabbel en Babbel, maar dan in het echt) dan wel muis of slak zich regelmatig met een vol buikje aardbeien neervlijt voor een dutje.
En daar word ik wel behoorlijk chagerijnig van, dat begrijpt u.
Iemand tips?
Alles is geoorloofd, behalve moord.

En ach ja.
Tot slot ik dan, hè.

Ook ik groei. En groei. En groei.
Zodat ik dan hopelijk zeer binnenkort een gezonde en mooie Keesje kan baren.

Gelukkig kan ik mijn mooie teentjes nog net zien.

Nou, dat logje van gister, dat bracht me dus op een idee. Een idee dat ik eigenlijk gepikt heb van Francine, want volgens mij schreef zij ooit ook al zoiets. Tsja, wat kan ik zeggen, beter goed gejat dan slecht bedacht?

Dames en heren, ik wil u vandaag graag verblijden met de lijst der lijsten, of te wel een lijstje met dingen waar ik van hou.

Ik hou van:

De melkboer en Kobus
Yokidrink
De MilkMansion
Uitwaaien op het strand
Molens
Pride and Prejudice
Warme geitenkaas
Spinazie uit eigen tuin
Heel hard van een heuvel naar beneden fietsen
Polders
Limonadesiroop
Dikke handdoeken
Gespartel in mijn buik
Baileys
De Middellandse Zee
Watermeloen
Zonsondergangen
Skeeleren op de dijk
De geur van pas gemaaid gras
Onze hangmat
Autorijden met de ramen open
Toetjes
Kermis
De Veluwe
Sushi
Lachen
Bier
Aardbeienplantjes
Vriendinnen
New York
Lente
De geur van babies
Warme sokken
Een glas Cola Light met ijsblokjes
Jurkjes
Dansen
De Efteling
Italië
Alle producten van Clinique
De billen van de melkboer
Thee
Viggo Mortensen
Naaien
Zon
The Antropologie
Lasagne
Bruiloften
Kamperen
Tijdschriften
Sneeuw
Colin Firth
Bioscopen
Meren
Zelfgemaakte tomatensoep
Laarzen
Nijmegen
Bibliotheken
Pubers
Varen
Chocoladepasta
Wandelen
Heet douchen
Amélie
Brieven krijgen
Emails krijgen
Sms’jes krijgen
Cadeautjes krijgen
Aandacht krijgen
NPR
De Griekse eilanden
Een schoon dekbed
Vliegen
De stem van Alan Rickman
State Parks
Mijn lieve nichtjes
Marokko
Yoga
Lepeltje-lepeltje liggen
The Food Network
Dropkrijtjes
Delftsblauw
Achtbanen
Lezen in bed
Zeiken

En ik moet u zeggen, dit is pas het begin van de lijst. Ik kan namelijk nog uren zo doorgaan. Maar daar zit u vast niet op te wachten. Het is natuurlijk überhaupt al de vraag hoeveel u nu gelezen hebt van dit logje.

Het is wel een echte aanrader, zo’n lijstje opstellen.
Voor het geval u het even niet meer ziet zitten of een enorme zeikbehoefte hebt.
Gelukkig heb ik dat nooit.
Alhoewel ik morgen natuurlijk ook best zo’n lijst kan maken met dingen waar ik niet van hou.

Een mooi uitzicht ´s ochtends vroeg uit het slaapkamerraam

Eigenlijk, beste nieuwe toekomstige strak-in-het-vel zittende, sexy en tussen de 18 en 21 jaar oude tuinman van de tuin van de MilkMansion, hoeft u helemaal niets te kunnen.
Behalve bladeren harken. En bladeren oprapen. En bladeren in zakken doen.
En een beetje mooi zijn. In mijn tuin.

De MilkMansion heeft namelijk zo’n tien bomen in de tuin. En de BuurMansions ook. En die bomen hebben allemaal de herfst in hun bol. En ik hou niet van bladeren opruimen.

U weet waar ik woon toch? Of mag ik jij zeggen?
Ja.
Wilde rozenstruikweg 37. Dus.
In Pennsylvania.
Vast bedankt.

I kissed a girl and I liked it
The taste of her kersen fruit hap
I kissed a girl just to try it
I hope the milkman don’t mind it
It felt so right
It felt so right
Does mean I write this blog tonight
I kissed a girl and I liked it
I liked it

Ik knuffelde en kuste Kobus. Vanmiddag. Terwijl we samen in het gras lagen.
En weet u wat er gebeurde?
Ze kuste me zomaar terug!
Tenminste, ze wreef met haar mondje over mijn wang.
En dat vind ik een kus.
Dus, hiep hiep hoera, Kobus kan kussen!

O ja.
Even voor de duidelijkheid.
De komende, let’s say twintig, jaren kust ze dus alleen mij.
En ok, misschien de melkboer. Of opa en oma.
Maar verder niemand.

Ja, het is weer eens tijd voor een naailogje.
Want er gebeurt heel wat op het gebied van naaien in the MilkMansion. En daar wilt u natuurlijk van op de hoogte blijven, dat begrijp ik ook wel.

Zo had ik vorige week een zeer gelukkige dag.
Op jacht naar lintjes en knoopjes in deze winkel, kwam ik ineens terecht bij een bak met patronen voor een dollar.
Nou koop ik dus bijna nooit patronen. Omdat ze toch al snel best duur zijn.
Maar ik blijf natuurlijk wel een Nederlandse in hart en nieren, en voor een bak met patronen voor een dollar kun je me ‘s nachts wakker maken.
En voor yokidrink. Daar word ik ook wakker voor.
Voor alle andere dingen kom ik mijn bed niet uit.
Nou ja, misschien voor George Clooney. En natuurlijk voor Viggo Mortensen. Alhoewel ik voor hen dan weer liever in mijn bed blijf.
Of voor een tompouce. Daar zou ik ook mijn bed voor uitkomen.
Maar verder voor niets.

Ja.
Die bak patronen voor een dollar dus.
Ik kocht onder andere dit patroon.

En maakte de afgelopen avonden een tuinbroekje voor Kobus van een leuk blauw wit restje stof dat ik nog had liggen.

En let op het kruis, ik gebruikte ’snap tape’. Misschien kende u het al, maar ik gebruikte het nog nooit eerder en vond het erg makkelijk.

Daarnaast knutselde ik ook nog een variant op het perenjurkje in elkaar.

En naast dit alles doe ik ook het gewone dagelijkse huis tuin en keuken naaiwerk, hè.
En dat is al bijna een full-time baan. Ik moet toch de melkboer een beetje tevreden houden.  

Het volgende project wordt een winterjasje. In een mooi zwart bontachtig fleece stofje.
Naar aanleiding van een ander patroon. Dat ik ook kocht voor een dollar.

Zal ik nu toch maar echt mijn baan opzeggen? En dat u dan allemaal mooie kinderkleertjes bij mij koopt?

In onze bijna voormalige tuin groeit een paar duizend kilo andijvie.
De melkboer loves andijvie. En strooide daarom in zijn enthousiasme wat weelderig met andijviezaadjes rond.
Ik hoop trouwens dat hij dat alleen met andijviezaadjes doet.
Dat rondstrooien.
Stel je voor zeg, dat er over de hele wereld mini melkboertjes en boerinnetjes rondlopen, gemaakt van rondgestrooid melkboerenzaad.
Dat zou wat zijn.

Andijvie dus.
Een paar duizend kilo.
Van gekheid weet ik niet meer wat ik ermee moet.
Kobus eet al drie weken achter elkaar andijvie.
Of bietjes. Want ook die zaadjes strooide de melkboer overal.
Maar die kindermaaltijdjes zetten natuurlijk geen zoden aan de dijk.
En daarnaast slaat ze ondertussen bijna groen uit. En groeit de andijvie uit haar oortjes.
Nu houdt de melkboer erg van gekookte andijvie, vandaar al dat zaadjesgestrooi, maar ik vind gekookte andijvie behoorlijk goor niet echt lekker.
En dus maakte ik gister een salade. Die ik u echt kan aanraden.
Voor het geval u toevallig een overschot andijvie ergens hebt liggen.

Men neme dus andijvie.
En mengt dat met gekookte linzen, een appeltje, groene druiven, en een lekker blokje komijnenkaas. In blokjes.
Lekker met een dressing van mosterd, olijfolie en wat azijn.
En ook lekker met gebakken aardappeltjes, stokbrood, of, in ons geval, een stukje gebakken vis.
Wow, wat een schrijftalent weer, drie keer lekker in één alinea. Doe me dat maar eens na.

Trouwens. Vanavond eten we stamppot rauwe andijvie. Ook lekker.

O.
En trouwenstwee.
Voor al die geïnteresseerden in smeuïge huurbaasfromhellverhalen, hij is een huurbaas from hell. 
Dus.
Daar kunt u zich vast wel iets bij voorstellen.
Toch?

I love gladiolen.
En laten we die nu net in de tuin hebben.
Weliswaar in de tuin van de oude MilkMansion.
Maar tot 31 juli is dat nog steeds onze tuin.
En dus hebben wij gladiolen in de tuin. En in ons huis.
En van de herfst geef ik de melkboer de opdracht om ze weer te planten plant ik ze weer. Zodat we volgend jaar weer gladiolen hebben.
Want I love gladiolen.
Ze zijn zo rank. En ze zien er zo mooi uit.

En ik wrijf graag zout in open wonden.
Maakt u geen zorgen, alleen in die van mezelf, hoor.
Het zou niet in mijn hoofd opkomen om het zoutvaatje te pakken, wanneer de melkboer weer eens langs komt met een bloederig vingertje, armpje of beentje.
Neehee. In dat geval maak ik altijd liefdevol zijn wondjes schoon met een nat doekje, geef er kusjes op, plak er een Bert en Ernie pleister op, terwijl ondertussen mijn lange, naar gladiolen geurende, lokken over zijn gezicht strijken.  En dan eindigen we altijd in bed.
Zo gaat dat toch altijd in de film?

Ja.
Zout. In wonden dus. Wonden van mezelf. Waarom ik dat doe weet ik ook niet. Viniklekkerofzoblijkbaar.

Zucht.
Gladiolen.
De derde week van juli.
Wandelen. Blaren.
Regen. Zon. Wind.
Feest. Bier. Poffertjes. Bandjes. Nog meer bier. Nog meer feest.

Zucht.
Ik heb weer eens heimwee.
Naar Nijmegen.
Voor de vijfde achtereenvolgende zomer zit ik in de VS.
Tijdens de Vierdaagse.
Gelukkig heb ik de gladiolen nog.