Eigenlijk, beste nieuwe toekomstige strak-in-het-vel zittende, sexy en tussen de 18 en 21 jaar oude tuinman van de tuin van de MilkMansion, hoeft u helemaal niets te kunnen.
Behalve bladeren harken. En bladeren oprapen. En bladeren in zakken doen.
En een beetje mooi zijn. In mijn tuin.

De MilkMansion heeft namelijk zo’n tien bomen in de tuin. En de BuurMansions ook. En die bomen hebben allemaal de herfst in hun bol. En ik hou niet van bladeren opruimen.

U weet waar ik woon toch? Of mag ik jij zeggen?
Ja.
Wilde rozenstruikweg 37. Dus.
In Pennsylvania.
Vast bedankt.

I kissed a girl and I liked it
The taste of her kersen fruit hap
I kissed a girl just to try it
I hope the milkman don’t mind it
It felt so right
It felt so right
Does mean I write this blog tonight
I kissed a girl and I liked it
I liked it

Ik knuffelde en kuste Kobus. Vanmiddag. Terwijl we samen in het gras lagen.
En weet u wat er gebeurde?
Ze kuste me zomaar terug!
Tenminste, ze wreef met haar mondje over mijn wang.
En dat vind ik een kus.
Dus, hiep hiep hoera, Kobus kan kussen!

O ja.
Even voor de duidelijkheid.
De komende, let’s say twintig, jaren kust ze dus alleen mij.
En ok, misschien de melkboer. Of opa en oma.
Maar verder niemand.

Ja, het is weer eens tijd voor een naailogje.
Want er gebeurt heel wat op het gebied van naaien in the MilkMansion. En daar wilt u natuurlijk van op de hoogte blijven, dat begrijp ik ook wel.

Zo had ik vorige week een zeer gelukkige dag.
Op jacht naar lintjes en knoopjes in deze winkel, kwam ik ineens terecht bij een bak met patronen voor een dollar.
Nou koop ik dus bijna nooit patronen. Omdat ze toch al snel best duur zijn.
Maar ik blijf natuurlijk wel een Nederlandse in hart en nieren, en voor een bak met patronen voor een dollar kun je me ’s nachts wakker maken.
En voor yokidrink. Daar word ik ook wakker voor.
Voor alle andere dingen kom ik mijn bed niet uit.
Nou ja, misschien voor George Clooney. En natuurlijk voor Viggo Mortensen. Alhoewel ik voor hen dan weer liever in mijn bed blijf.
Of voor een tompouce. Daar zou ik ook mijn bed voor uitkomen.
Maar verder voor niets.

Ja.
Die bak patronen voor een dollar dus.
Ik kocht onder andere dit patroon.

En maakte de afgelopen avonden een tuinbroekje voor Kobus van een leuk blauw wit restje stof dat ik nog had liggen.

En let op het kruis, ik gebruikte ’snap tape’. Misschien kende u het al, maar ik gebruikte het nog nooit eerder en vond het erg makkelijk.

Daarnaast knutselde ik ook nog een variant op het perenjurkje in elkaar.

En naast dit alles doe ik ook het gewone dagelijkse huis tuin en keuken naaiwerk, hè.
En dat is al bijna een full-time baan. Ik moet toch de melkboer een beetje tevreden houden.  

Het volgende project wordt een winterjasje. In een mooi zwart bontachtig fleece stofje.
Naar aanleiding van een ander patroon. Dat ik ook kocht voor een dollar.

Zal ik nu toch maar echt mijn baan opzeggen? En dat u dan allemaal mooie kinderkleertjes bij mij koopt?

In onze bijna voormalige tuin groeit een paar duizend kilo andijvie.
De melkboer loves andijvie. En strooide daarom in zijn enthousiasme wat weelderig met andijviezaadjes rond.
Ik hoop trouwens dat hij dat alleen met andijviezaadjes doet.
Dat rondstrooien.
Stel je voor zeg, dat er over de hele wereld mini melkboertjes en boerinnetjes rondlopen, gemaakt van rondgestrooid melkboerenzaad.
Dat zou wat zijn.

Andijvie dus.
Een paar duizend kilo.
Van gekheid weet ik niet meer wat ik ermee moet.
Kobus eet al drie weken achter elkaar andijvie.
Of bietjes. Want ook die zaadjes strooide de melkboer overal.
Maar die kindermaaltijdjes zetten natuurlijk geen zoden aan de dijk.
En daarnaast slaat ze ondertussen bijna groen uit. En groeit de andijvie uit haar oortjes.
Nu houdt de melkboer erg van gekookte andijvie, vandaar al dat zaadjesgestrooi, maar ik vind gekookte andijvie behoorlijk goor niet echt lekker.
En dus maakte ik gister een salade. Die ik u echt kan aanraden.
Voor het geval u toevallig een overschot andijvie ergens hebt liggen.

Men neme dus andijvie.
En mengt dat met gekookte linzen, een appeltje, groene druiven, en een lekker blokje komijnenkaas. In blokjes.
Lekker met een dressing van mosterd, olijfolie en wat azijn.
En ook lekker met gebakken aardappeltjes, stokbrood, of, in ons geval, een stukje gebakken vis.
Wow, wat een schrijftalent weer, drie keer lekker in één alinea. Doe me dat maar eens na.

Trouwens. Vanavond eten we stamppot rauwe andijvie. Ook lekker.

O.
En trouwenstwee.
Voor al die geïnteresseerden in smeuïge huurbaasfromhellverhalen, hij is een huurbaas from hell. 
Dus.
Daar kunt u zich vast wel iets bij voorstellen.
Toch?

I love gladiolen.
En laten we die nu net in de tuin hebben.
Weliswaar in de tuin van de oude MilkMansion.
Maar tot 31 juli is dat nog steeds onze tuin.
En dus hebben wij gladiolen in de tuin. En in ons huis.
En van de herfst geef ik de melkboer de opdracht om ze weer te planten plant ik ze weer. Zodat we volgend jaar weer gladiolen hebben.
Want I love gladiolen.
Ze zijn zo rank. En ze zien er zo mooi uit.

En ik wrijf graag zout in open wonden.
Maakt u geen zorgen, alleen in die van mezelf, hoor.
Het zou niet in mijn hoofd opkomen om het zoutvaatje te pakken, wanneer de melkboer weer eens langs komt met een bloederig vingertje, armpje of beentje.
Neehee. In dat geval maak ik altijd liefdevol zijn wondjes schoon met een nat doekje, geef er kusjes op, plak er een Bert en Ernie pleister op, terwijl ondertussen mijn lange, naar gladiolen geurende, lokken over zijn gezicht strijken.  En dan eindigen we altijd in bed.
Zo gaat dat toch altijd in de film?

Ja.
Zout. In wonden dus. Wonden van mezelf. Waarom ik dat doe weet ik ook niet. Viniklekkerofzoblijkbaar.

Zucht.
Gladiolen.
De derde week van juli.
Wandelen. Blaren.
Regen. Zon. Wind.
Feest. Bier. Poffertjes. Bandjes. Nog meer bier. Nog meer feest.

Zucht.
Ik heb weer eens heimwee.
Naar Nijmegen.
Voor de vijfde achtereenvolgende zomer zit ik in de VS.
Tijdens de Vierdaagse.
Gelukkig heb ik de gladiolen nog.