Al minstens zes jaar vraag ik me af wat de melkboer nu precies de hele dag doet.
Want het is allemaal zo geheimzinnig en mysterieus.

Soms vraag ik er weleens naar.
‘Zeg hé’, zeg ik dan, ‘wat doe jij nu eigenlijk de hele dag?’
Meestal mompelt de melkboer op zijn melkboers iets redelijk onverstaanbaars terug.
Sommige woorden versta ik.
Tenminste dat denk ik.
Het klinkt zoiets als ‘poederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures’.
‘Ja maar, wat doe je nu echt?’, probeer ik dan nog maar eens.
‘Nou. PoederkoeienberenstierenChicagomelkAustraliëfutures. En ok, soms ook wat kaasboterAmerikamelkfabriekMexicoweipoederenanderedingen on the side.’

Wel nu.
Ik denk dat ik het eindelijk weet.
Sinds vorige week.
En dat allemaal dankzij Kobus.

Kobus is namelijk elke maandag thuis bij de melkboer.
Terwijl hij thuiswerkt.
En zo komt het dat ik dus directe inside information tot mijn beschikking heb.
En nu kan Kobus natuurlijk nog niet zo goed praten over beren, stieren en melk, maar ze kan wel van alles duidelijk maken.
Sinds kort speelt Kobus namelijk regelmatig melkboertje.

En dat, dat ziet er dus zo uit.

Kijk, die weergoden hè, die doen dus echt nooit wat ik wil.
Ik stel me zo voor dat ze met zijn allen in het vroege ochtendlicht op een wolk zitten, en onder het genot van een kopje koffie een brainstorm sessie voeren, getiteld hoe kunnen we Cisca vandaag weer eens lastig vallen.

En ik word er dus echt een beetje zat van hè.
En dan bedoel ik niet  op de goede manier zat, zoals ik dat ooit in een prezwangerschaps- en borstvoedingsleven nog wel eens mee maakte,  maar ik bedoel echt zat.
Zatterdanzatterderzat.

Want nu, nu, eerst was daar al die sneeuw.
Nou, daar had ik dus echt niet om gevraagd.
En nu is het dus al weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zo rond de 35 graden.
En ik ben dus al 39 weken dan wel maanden, of misschien al wel een jaar,  zwanger.

Elke avond klaag ik tegen de melkboer.
‘Ik ben het zooo zat’, zeg ik dan.
‘Echt, ik trek het niet meer.’
‘Echt niet hoor.’
‘Ik trek het echt niet meer.’
‘Je trekt het nog best wel’, zegt de melkboer dan na een minuut of tien half geluisterd te hebben.
‘Het gaat allemaal nog prima en het is hooguit nog een paar weekjes.’

En echt waar mensen, hij heeft gewoon gelijk.
En dat terwijl dat nearly impossible is. Want ik heb altijd gelijk. En daarom kan de melkboer dus eigenlijk nooit gelijk hebben.

Maar ach. Ik trek het nog steeds.
Wel.
Een beetje.
En u weet natuurlijk ook wel dat weergoden niet echt bestaan.
Want het weer, het weer wordt natuurlijk gewoon bepaald door the Adjustment Bureau*.

*Ja nu. U moet weten, ik zag dus zaterdag een voorstukje in de bios. Heerlijk. Want ik love conspiracy theories. Zeg nu zelf, u gelooft toch ook niet echt dat we op de maan geweest zijn?  Of dat u ook maar iets over uw eigen leven te zeggen hebt?
Neehee. Alles wordt geregeld door het bureau. En anders, nou anders, dan wordt het geregeld door het koningshuis. Of Obama. Of we leven in the Truman Show. Dat kan ook.

Zeg hé, lieve lezers, u bent toch niet vergeten dat Keesje er bijna aan komt, hè?

Want ik kan u zeggen, Keesje komt er echt bijna aan. Het hoofdje staat al helemaal klaar voor de uitgang, en ik zou zeggen dat hij of zij zo ergens tussen 15 juni en 15 juli wel een entree in deze wereld gaat maken.
En daarom is het de hoogste tijd voor een polletje.
Want ik ben natuurlijk hardstikke benieuwd wat u allemaal denkt.

Dus, verblijd mij met uw theorieën.
Over het geslacht van Keesje, de dag, en vooruit, doe ook nog maar een gokje naar het gewicht.
En wie weet, ik doe geen beloftes, wint u wel een prijs.

Wat tips from the insider:

• Ik moet nog iets van vier weken tot de uitgerekende datum, die is ergens in het prille begin van juli.
• Kobus was 13 dagen te laat. En zowel mijn mam als zusje hebben meerdere ervaringen met babies die pas na de uitgerekende datum ter wereld kwamen. Dus. Ik ga zelf eerder uit van ergens begin/midden juli dan van juni. Alhoewel ik jarig ben op 29 juni. En ik wil best graag een baby voor mijn verjaardag.
• De melkboer kan heel goed meisjes maken. Denk ik. Maar ik weet het niet echt zeker. Zoals meestal roep ik ook nu maar wat. Want ik heb geen gevoel ofzo. Over wat het is.
• Ik weet wel zeker dat Kobus in totaal vijf neefjes heeft. En veertien nichtjes. Dus onze broers en zwagers zijn zeker goed in het maken van meisjes.
• Mijn papa en mama hebben trouwens alleen maar dochters. En drie kleindochters.
• Klik hier voor de buikfoto, misschien kunt u er iets mee.
• En Kobus woog 7 pounds, 13 ounces. Of te wel 3543,69039 gram.

Nu ja. Hier zult u het mee moeten doen. En met uw gevoel.

Hallo. Hallo. Hallo.
Ik ben het.
U weet wel, Cisca.
Cisca van Kobus en co.
Ik ben een roze koeken Stieg Larsson junkie, die houdt van yokidrink, nooit haar bed opmaakt, woont in haar yogabroek, en in een kasteel also known as the MilkMansion, en op dit moment een warm lang weekend viert.
O, en ik heb trouwens overal jeuk. Vooral op mijn buik.
En ik wil graag een massage. Mijn kuiten en voeten snakken echt naar een goede behandeling. En misschien kan die masseur dan ook meteen mijn teennageltjes lakken en mijn bikinilijn scheren.

Enniewee, u weet wel wie ik ben, hè.
Gelukkig maar.

Want verder heb ik echt helemaal niets boeiend te vertellen. Hé, what’s new?
Of het moet zijn dat we morgen een feestje geven.
Een bbq feestje.
Als een ware Amerikaan bbq ik tegenwoordig namelijk ieder jaar met Memorial Day.
En omdat de melkboer en ik altijd wel in zijn voor een feestje nodigden we wat mensen uit.
En omdat de meeste mensen naar de kust of naar familie gaan met Memorial Day dachten we dat er niet zoveel mensen zouden komen.

Nu ja. Fout gedacht.
Het wordt druk morgen.  Op onze bbq.

En daarom haalde ik veel boodschappen, zowel gister als vandaag. En poetste ik, met behulp van de melkboer overigens en op mijn gemakje, het huis, en versierde de patio.
Maar nu wil ik dus wel een voetmassage.
Iemand?

Ja, beste mensen.
Moet u eens luisteren.
Ik wil eens even een hartig woordje met u wisselen vandaag.

Want kijk, ik snap echt wel dat u regelmatig logjes van mij verwacht.
Ik bedoel, daarom komt u hier tenslotte langs met zijn allen.
Voor een kijkje in mijn leven, een leuk verhaaltje, en soms laat u ook nog reacties.
Of nog leuker, u emailt, of stuurt cadeautjes op.
Coralie, ik at zojuist een tompouce!

Goed.
Op zich kan ik de logjesprestatiedruk best aan.
En inspiratie heb ik meestal ook wel.
Alleen logjes schrijven kost ook tijd.
En tijd heb ik dus niet.
En al helemaal niet de rest van deze week.

Vandaag kreeg ik namelijk post.
Zeer belangrijke post.
Post die sinds 9 januari 2010 onderweg is geweest.

En, nieuwsgierig als u bent, wilt u natuurlijk weten wat er dat pakje zat.
Nu ja.
Ik vertel u dat natuurlijk graag.
Ik schreef er al eens over.
Mijn verslaving.
En toen schreef ik ook over de magische datum van 25 mei.

Zondag zag ik trouwens ook eindelijk de film van deel 1.
Samen met vriendin L. Die heb ik namelijk ook verslaafd gemaakt.
En mede dankzij die film ben ik weer helemaal in the mood.

Dus, mocht u mij missen de rest van de week, dan weet u wat ik aan het doen ben.

Nu moet u dus niet gaan denken dat ik de wereld alleen maar door een roze bril zie, hè.
Want ik zit misschien de laatste dagen in een enorme houdenvan-stemming, maar ik heb ook genoeg te klagen.

Zo was daar bijvoorbeeld vanochtend.
As usual huppelde ik, weliswaar ietsjes te laat, maar verder volledig nietsvermoedend, onschuldig, en lichtvoetig, naar mijn automobiel. 
Half dromend over roze brillen, roze koeken, Keesje en het aankomende bezoek van M., en met mijn, met een heerlijke lunch gevulde, picknickmandje aan mijn arm dacht ik volledig klaar te zijn voor een nieuwe werkdag.
Maar nog voordat ik de auto had bereikt, spatte de droom uiteen.
Ik voelde ineens pijn.
Heel erg pijn.
Pijn in mijn poezelige voetje.
Als een ware, hoogzwangere doch zeer elegante, ballerina, balanceerde ik op één voet, trok ik mijn muiltje uit en keek eens naar benee.
En wat zag mijn oog?

Bloed, mensen, veel bloed.
En terwijl het bloed dus op de oprit spoot druppelde, viste ik ondertussen een ieniemienie stukje glas uit mijn voet.
Au, au, au!
Het einde van het verhaal is dat mijn voet nu dus pijn doet.
Alsof ik het nog niet zwaar genoeg heb these days.
En hoe kwam dat stukje glas eigenlijk op mijn oprit terecht? En vervolgens door mijn schoen heen?

Ach ja, mijn gedachtes kruipen ondertussen toch weer naar de komst van vriendin M.
Want weet u het nog?
Weet u nog dat ik logde over 13 mei?
Vandaag is het namelijk zover. Het is donderdag dertien mei tweeduizendtien.
Hemelvaart in Nederland, in de VS gewoon een normale werkdag.
Maar haha.
Hahahahahaha.
Voor mij is het vandaag maar een halve werkdag.
En morgen ben ik vrij. En maandag ook.
En er staat allerlei leuks op het programma. Met mooi weer. 

Ik kan u zeggen, ik hou dus ook nog van vrije dagen.
En van vrije dagen met vriendin M. al helemaal.

Alleen als ik er ooit achter kom wie of wat dat stukje glas vanochtend op mijn oprit heeft gelegd, dan, nou dan…
Dan zwaait er dus wat.
Echt waar.

Ja hoor, het is weer die tijd van het jaar.
De tijd van de awards in logland.

Ik kreeg er ook eentje.
Dank je wel, Ilse!

En mede daarom ga ik u nu vertellen van welke tien dingen ik heel vrolijk word.

1. Een campari soda op een terrasje in Rome. Of in Verona, Napels, Florence, Venetië of, ook niet verkeerd, Catania.
2. Zon op mijn blote voeten met pasgelakte teennagels.
3. Kamperen.
4. Een schaterlachende Kobus.
5. Fluitende vogeltjes tijdens het wakker worden.
6. Een koel briesje op een warme zomerdag.
7. Het aankomende bezoek van vriendin M.
8. De geur van gebak dan wel cake in de oven.
9. Het cadeautje dat ik vanochtend van de melkboer en Kobus kreeg voor moederdag.
10. En niet te vergeten, de roze koeken en borrelnoten die mijn schoonzus en zwager meenamen uit Nederland.

Awards geef ik nooit door, want, I love y´all, en bovendien kan en wil ik nooit keuzes maken in het leven. Maar mocht ook u ons willen verblijden met een logje over die tien dingen waar u vrolijk van wordt, dan mag dat natuurlijk zeker.

En tot slot nog even iets van heel andere orde, komende week wil ik een logje plaatsen met foto´s van de cadeautjesactie.
Dus met andere woorden,  vandaag is uw laatste kans om foto´s te mailen!

10 mei 2010: Ik heb twee very very important updates bij dit logje.

1. Ik kreeg de award ook van Nienuh en Nicolette. Dank je wel!
2. En nog maar eens mijn emailadres, omdat dat niet zo makkelijk te vinden is: goudzilverbrons at live dot nl