Nadat ik, na eindeloze slapeloze nachten, een lognaam voor de ongeboren beeb had bedacht, voelde ik me toch best opgelucht.
Alleen. Die opluchting duurde maar een paar uur.
Want, het kind moet natuurlijk ook een naam hebben in de real world.

En nu moet ik u een geheim vertellen.
Een intiem geheim. Van de melkboer en Cisca.
Wij kunnen namelijk geen namen verzinnen samen.
Net zoals we ook niet samen kunnen koken, winkelen of een huis inrichten. 
Gelukkig kunnen we andere dingen weer wel samen. Zoals in een ander land wonen. Of op vakantie gaan. En babies maken. Dat kunnen we wel. Dit is trouwens wel zo’n beetje alles dat we samen kunnen. Denk ik.

Nu ja, we moeten dus een naam. Een naam voor Keesje.
En ik wil uw advies.
Voordat ik helemaal verschrikkelijk ongelooflijk radeloos word.
En geloof mij, dat wilt u niet. Een verschrikkelijk ongelooflijk radeloze en zwangere Cisca. Want het zou zomaar kunnen, dat er dan vreemde dingen gaan gebeuren.

Dus, kom maar op met die suggesties.

Er zijn overigens wel een aantal voorwaarden waar de naam aan moet voldoen. U kunt hier natuurlijk niet zomaar lukraak met namen gaan gooien, dat begrijpt u.
Dus. Hier zijn ze. De voorwaarden.

De Naam mag niet beginnen met een B, H of L.
De Naam heeft twee, of heel misschien drie, lettergrepen.
De Naam eindigt, net zoals haar naam, zeker niet op een y. En hij eindigt ook liever niet op een s. Maar daar valt nog over te onderhandelen.
De Naam moet uit te spreken zijn in het Nederlands, en ook nog redelijk klinken in het Engels. Maar het mag ook weer niet een te Engelse naam zijn. Want daar houden we niet zo van.
En we zoeken dus meisjes- en jongensnamen. Maar meer jongensnamen. Want daarmee hebben we ernstige zware moeite.

O, en dan is daar natuurlijk de belangrijkste voorwaarde. Zowel de melkboer als ik moeten de naam leuk vinden. En we zijn streng. En kritisch. En vinden maar weinig namen leuk.

Het is maart.
Ik neem aan dat het u wel was opgevallen, but you never know.
Dus, ik zeg het maar even.
Het is maart.
Weet u trouwens dat in maart de lente begint?
Echt.
Ik geloof het zelf ook niet, maar het is echt waar.
21 maart begint ‘ie.
En dat is nog maar achttien dagen.

Vorige maand was het februari.
Februari komt namelijk voor maart.
En februari had twintig werkdagen.
Vijf daarvan had ik een snowday.
En zes plus één dagen was ik op vakantie.

En aangezien u ontzettend intelligent bent, dat is inherent aan het feit dat u hier leest, weet u dat zeven plus vijf twaalf is.
En twintig min twaalf is acht.
En dat betekent dat ik dus acht dagen heb gewerkt in februari. Van de twintig.

…

Bent u er nog?

Ik wilde u eigenlijk dus even zeggen, dat ik het heel erg druk heb.
Druk met het inhalen van vergaderingen, die eigenlijk in februari waren.
En met alweer een rapport en een deadline, een nieuw tienjarig strategisch plan, twee conferenties, nog meer vergaderingen, te veel emails, het jaarverslag, en ijs eten.
Vooral dat laatste slokt verschrikkelijk veel tijd op.

Maar ik ben er snel weer.
Met cruciale niet te missen informatie over de nieuwe beeb.
Tenzij ik ijs aan het eten ben. Dan zou het iets langer kunnen duren.

Ik weet het heus wel hoor. 
Heus.
Dat u stiekem wenst dat u in Aruba of Curaçao had gezeten de afgelopen week.
In het zonnetje. Onder de palmbomen.

Maar echt, let me tell you this, het is in Aruba en Curaçao niet alleen maar rozegeur en maneschijn. Of is het nu rozengeur en manenschijn?
Echt niet.
En om dat te benadrukken, heb ik speciaal voor u een lijstje gemaakt met mijn kritiekpunten.
Zodat u weet wat u te wachten staat, mocht u ooit naar één van deze eilanden afreizen.

1. Overal lopen leguanen en hagedissen. En op zich kan ik daar nog mee leven. Alleen de leguanen en hagedissen die wij zagen, waren ook nog eens heel erg brutaal. Ze kwamen ons appartement binnen, en klommen op de strandstoelen. En daar hou ik dus niet van.
2. En over vervelende beesten gesproken, er zitten natuurlijk ook overal muggen. Zoemende muggen. De melkboer werd helemaal lek geprikt. En Kobus heeft nu nog steeds twee bultjes op haar armen. Mijn bloed is overigens lang niet zo lekker, maar dat sluit niet aan bij de moraal van dit pleidooi. 
3. En. En nu komt eigenlijk de belangrijkste klacht, dus let op. In geen enkele supermarkt op Curaçao worden borrelnootjes verkocht. En nee, dit wordt niet gecompenseerd door het feit dat ik net drie zakken borrelnootjes heb opgestuurd gekregen, en het doet er ook niet toe dat ze wel yokidrink en Nederlandse koekjes hadden. Deze klacht gaan over de borrelnootjes.
4. En ik wil ook even twee punten maken over het klimaat. Het waait namelijk op Aruba en Curaçao de hele tijd hardstikke hard. En dan zit mijn haar niet goed. En bovendien krijg ik dan ook nog eens de hele tijd zand in mijn ogen.
5. En, het is er ook altijd warm. En daar ga ik van zweten. Dus.
6. En dan zijn er nog onze hotels. Ook daar was echt van alles mis mee. Zo sliepen we de eerste nachten in de herrie van allerlei carnavalfeestgedruis. En was in ons tweede hotel het ene gordijn langer dan het andere. Nu vraag ik u, dat kan toch niet?
7. O, en trouwens, het stikt op Curaçao van de Nederlanders. En ik ga toch echt niet op vakantie om Nederlanders te zien. Die zie ik namelijk al elke dag. Tenminste, ik zie elke dag minstens twee Nederlanders. Meestal.
8. Een geheel ander probleem is dat mijn navel ergens op één van de eilanden is achtergebleven. En dat is toch vreemd. Want wie heeft er nu geen navel?
9. Zei ik al dat ze nergens borrelnootjes verkochten? Dat was eigenlijk de enige reden voor mij om te gaan.
10. En dan tot slot, het thuis terugkomen. Want terugkomen van Aruba en Curaçao is dus echt niet tof. En ik moest ook nog eens een extra nacht op Aruba blijven. En nu zit ik dus weer thuis. In de sneeuw. En ik heb heimwee.

Ja.
Zeg nu zelf.
Dit wilt u toch allemaal niet.

Zojuist ging ik even naar de supermarkt. En voor de duidelijkheid, zojuist was rond een uur of half tien ’s avonds.
En bij aankomst zag ik het al.
Het was druk.
Super druk.
De parkeerplaats was afgeladen vol.
Echt, het leek wel alsof er voetbalplaatjes gratis televisies werden uitgedeeld.
En de supermarkt itself was geplunderd.
Geen brood meer. Geen yoghurt, bijna geen chips, en bijna geen melk en jus d’orange.
En nu is zondag Super Bowl zondag. Dus ik begrijp dat de chips op was.
Maar de rest?

De rest was op, omdat er morgenavond sneeuw komt. Veel sneeuw.
En bij berichten van sneew gaan alle Amerikanen los, en wordt er massaal gehamsterd.
Al staande in de rij dacht ik even dat het einde van de wereld nabij was, en ik de aankondiging had gemist.

Op zich komt zo’n ingesneeuwd weekend best goed uit, want dan hebben we lekker de tijd voor eindeloze sex om te klussen en knutselen in de MilkMansion.
En ik heb de boodschappen in huis, dus ik hoef me nergens zorgen over te maken.
Alleen vraag ik me wel af waarom de sneeuw nu alweer in het weekend komt.
Want ik wil heel graag een snowday van het werk.
U weet wel, zo’n vrije dag waarvoor je dan ook betaald krijgt.
Want betaalde vrije dagen heb ik zelden. En ik wil er dus één.

Ik wil trouwens ook graag op vakantie.
Naar de zon.
En ik wil een iPhone.
En die nog altijd zeer gewilde teleporteermachine.
En wereldvrede natuurlijk.
Dat wil ik ook.

O, ik wil trouwens het allerliefst borrelnootjes. Van Duy.vis.
Want ik ben zwanger.
En ik wil borrelnootjes.
En dat is de moraal.
Van dit verhaal.

Ja, waar moet ik nu over schrijven na dit enorme cadeautjes spektakel.

Want, geef toe, het kan alleen maar tegenvallen na zoiets.
En daarnaast heb ik, as usual, ook weer eens niet veel boeiends te melden.
En toch komt u hier allemaal lezen.
Vandaag werkte ik namelijk. En nu is mijn werk best boeiend, maar om u daar nou lastig mee te vallen.

Ik werk trouwens elke woensdag.
Behalve woensdag over drie weken.
Want dan zitten we op Curaçao.
Voor deze reis hebben we overigens nog steeds geen hotels dan wel appartementen geboekt.
We kunnen namelijk geen keuze maken.
Willen we dichtbij de natuur, strand of stad? Afgelegen of toch iets centraal gelegen? Een groot complex met veel voorzieningen, of toch liever klein en intiem? Eén locatie op Aruba en eentje op Curaçao, of toch meerdere locaties, zoals we normaal doen?
En, helaas zitten sommige locaties ook al vol. Omdat we weer eens zo lekker op tijd zijn met boeken.

Keuzes.
Ik kan het niet zo goed.
Keuzes maken.
What can I say, it is a minor character flaw in my otherwise perfectly developed personality.
Ik haat mensen die Nederlands en Engels door elkaar schrijven. Why, why do I do that?

En ik hou ook niet van kiezen.
Want kiezen betekent namelijk dat iets anders niet gekozen wordt.
En wat als ik nu eigenlijk datgene uiteindelijk beter had kunnen kiezen?

Bent u trouwens weleens in de VS uit eten geweest?
Want dat is dus echt een enorm drama voor mensen met een geenkeuzeskunnenmakencharacterflaw.
Wat een keuze, wat een keuze. En dan gaat het ook nog eens over eten, één van de meest cruciale dingen in het leven.

Mijn oma vertelde weleens dat ze wilde dat zij alle mogelijkheden had gekregen die ik heb in het leven. Studeren, werken, reizen, wel of geen man, wel of geen kinderen. Voor haar was dat allemaal niet zo vanzelfsprekend, en na haar huwelijk volgde automatisch ontslag.

Maar ja, ik zou tegen mijn oma willen zeggen, aan al die keuzevrijheid heb ik helemaal niets, want ik kan geen keuzes maken.
Dus.

Nu ga ik samen met de melkboer even internetten.
Appartementjes en hotels kijken.
Op Aruba. En op Curaçao.
En misschien boeken we ook wel iets.
Of niet.

Een 1 jaar loggende Cisca, dat is reden voor een feestje.
En dus bedacht ik dat dit een goede reden was voor een nieuwe cadeautjesactie.

En ik dacht en dacht en dacht.
Over manieren om de actie te optimaliseren.
Mensen, ik zeg u, het heeft mij uren nachtrust gekost.
Want een aantal dingen ging tijdens de vorige actie niet helemaal vloeiend.

Ik dacht aan andere manieren om de actie vorm te geven, een swap tussen duo’s, een soort secret santa actie, maar uiteindelijk vond ik het hele kettingidee zo leuk dat ik het gewoon nog een keer op dezelfde manier organiseer. En ik hoop echt dat iedereen de instructies goed leest en ook echt meedoet als ‘ie zegt dat ‘ie meedoet.

Dus. Hier zijn ze, de iets aangepaste, maar nog steeds bijna hetzelfde, rules and regulations van de Ciscalogt1jaarsupercadeautjesketting.
En, ga er even voor zitten, pak een kopje thee, zet uw leesbril op, en lees ze eventueel hardop aan uzelf voor. Want echt, alles maar dan ook alles wordt duidelijk als u deze rules and regulations goed leest.

• Het idee is dat iedereen die op dit logje reageert voor de persoon die na (hier staat NA) haar of hem reageert een cadeautje maakt dan wel koopt. Het hoeft helemaal niet iets groots te zijn. Ik zit te denken aan een tijdschrift, wat lekkers, een kaartje, iets zelfgemaakts, iets leuks voor de kinderen of wat dan ook waar je al tijden van af wilt.
• Natuurlijk kun je ook meedoen als je geen log hebt. Laat dan je emailadres achter in je reactie.
• Je kunt meedoen tot en met maandagavond 25 januari. Daarna sluit ik de mogelijkheid tot reageren.
• Het zou prettig zijn als je het cadeautje ergens in de maand van februari in de bus gooit. Met het goede adres erop.
• Je bent zelf verantwoordelijk voor het contact opnemen met de persoon die na jou reageert, maar doe dit alsjeblieft niet in de reacties onder dit logje. Ik zal maandagavond een logje plaatsen met wie aan wie geeft, en die reactiebox kan gebruikt worden voor allerlei huishoudelijke mededelingen. Laat onder dit logje 1 reactie achter, dat maakt het duidelijker voor iedereen. En vooruit, als u echt twee keer wilt meedoen, dan mag dat best.
• Er lezen hier veel Nederlanders in het buitenland mee, dus het zou kunnen dat je iets moet opsturen naar de VS, dan wel een ander land buiten Nederland.
• En de belangrijkste regel: degene die als eerste reageert, krijgt een cadeautje van mij, en degene die als laatste reageert, stuurt iets naar mij. En laten we wel wezen, daarom doe ik dit natuurlijk. Voor mijn eigen gewin. Dus degene die als laatste reageert, ik wil geen druk uitoefenen, maar ik verwacht wel wat.
• Tot slot, zeg het voort! Dan wordt het hopelijk net zo’n succes als de vorige keer.

Joehoe, ik word er nu al blij van.
Let the gift giving begin!

Lieve lezers, ik ga u vandaag weer eens een heel boeiend logje voorschotelen.

*Start reclameblok*

Ik wil u namelijk vertellen dat ik van de IKEA hou.
Ik, Cisca van Kobus en co, hou van de IKEA.
En ik begrijp dat ik misschien nu van een voetstuk afval.
Maar ik kan het niet helpen.
Ik hou echt van de IKEA.

De belangrijkste reden is natuurlijk dat ze bij de IKEA stofjes verkopen.
En ik hou automatisch van elke stofjesverkopendewinkel. No matter what.
Maar de IKEA heeft meer.
Veel meer.
Mooie meubels, en allerlei hebbedingetjes, waarvan je niet wist dat je ze nodig had, maar die je echt moet hebben. Nu.
En natuurlijk het restaurant en het supermarktje aan het eind. Waar ze gravad lax verkopen. En van die lekkere speculaasachtige koekjes. En lekkere crackers. En garnaaltjes. En hotdogs voor een dollar.

Gister was ik weer eens in de IKEA, en echt ik moet u zeggen, het voelt alsof ik thuiskom.
Het voelt Europees in de IKEA. Whatever that may be.
En Europees is soms fijn.
Als Europeaan in een niet-Europees land.

Er is eigenlijk maar één probleem.
De melkboer houdt niet van de IKEA.
En ik maar denken dat houden van de IKEA een eigenschap was, die inherent is aan mens zijn.
Nee dus.
Of de melkboer is geen mens, maar dat lijkt me vreemd.
De melkboer haat de IKEA. Echt.
Het is één van de grootste problemen van ons huwelijk. Na de verlovingsring.
Maar ik sla me er gewoon doorheen.
En dus ga ik alleen.
Naar de IKEA.
Allerlei leuke IKEA spulletjes kopen. En lekker gravad lax eten.

Ik doe alles voor de liefde.
En ik hou nu eenmaal van de IKEA.

*Einde reclameblok*

Vrijdagochtend begon voor de verandering weer eens met sneeuwschuiven.
Door de melkboer natuurlijk, ik doe dat niet.
Kom op zeg, ik ben zwanger.
En anders deed ik het nog niet.
Sneeuwschuiven is voor mannen. Net als de vuilnis buiten zetten. En het gras maaien.
Ik lees dan wel regelmatig de Opzij, maar ik ben alleen geëmancipeerd, als het mij uitkomt.
En ’s ochtends vroeg na een flinke sneeuwbui komt het dus niet uit.

Vervolgens reed ik door de sneeuw naar mijn werk, draaide de parkeerplaats op, en dacht: ‘wat is het hier rustig’.
Bleek dat alle overheidsgebouwen en scholen een uur later opengingen, en dat ik daar dus niet van op de hoogte was, omdat ik de website niet had gecheckt.
Stom! Ik had me nog zo voorgenomen, dat dat me niet meer zou gebeuren.

Nadat ik al glibberend en glijdend ons gebouw was binnen gegaan, wilde ik een lekker ontbijtje voor mezelf kopen, om de pijn wat te verzachten. Alleen ik had geen cash, en de pinautomaat in het gebouw was temporary out of order.
En toen had ik dus geen ontbijtje.
En toen vergaderde ik meer dan drie uur achter elkaar.
En toen ging ik iets eerder naar huis, omdat ik al zoveel gewerkt had deze week.
En toen ging ik even lekker op mijn gemakje naar de winkel.
En toen stond ik daar zonder portomonnee.
Omdat die nog op mijn werk lag.
Omdat ik ’s ochtends een ontbijtje voor mijzelf wilde halen, en omdat ik mijn portomonnee daarna niet terug in mijn tas gedaan gehad.

En toen dacht ik:

En toen was het weekend.

En betaalde ik een uurtje later alsnog de boodschappen met geld uit de portomonnee van de melkboer, keek ’s avonds een mooie film (Matchpoint van Woody Allen, echt een aanrader!) en sliep acht heerlijke uren.

Het zou nu alleen nog prettig zijn als het hier minstens veertig graden warmer was, en als the Eagles vanmiddag de eerste playoff wedstrijd winnen.
Maar verder heb ik geen eisen, en is vandaag just one of those other days.
Fijn weekend, allemaal!

U heeft het vast wel gemerkt.
Ik ben niet mijn usual self.
De laatste maanden ben ik lang niet zo adrem, pittig, bijdehand, en scherp op de snede als ik normaal ben.
En hoe hard ik ook mijn best doe om leuke logjes te schrijven, of gevatte reacties bij sommigen van u achter te laten, het lukt me gewoon niet echt.
Ik ben vooral een beetje dromerig en teruggetrokken. Hormoondingen doen dat met mij.

Op dit moment wil ik eigenlijk stiekem de hele dag in een grasveld vol bloemetjes liggen dromen. In een hangmat. Met het ruizen van de zee op de achtergrond, en een lekker zonnetje op mijn benen. Terwijl ik ‘Pride and Prejudice’ kijk. Honderd keer achter elkaar. En ik brei babykleertjes. En af en toe loopt er een konijntje langs. Of een lammetje.

Maar verder word ik niet gestoord. Door niemand. Want ik ben op een onbewoond eiland. Met alleen mijn persoonlijke bediende. Die lijkt op een combinatie van Colin Firth, Alan Rickman, Viggo Mortensen en Sean Connery, met een vleugje melkboer.
En die bediende brengt mij dan regelmatig allerlei lekkere versnaperingen. Koele drankjes, lekkere broodjes, vers fruit, en af en toe wat sushi.
O ja, en drop en borrelnootjes. Want daar heb ik zo’n zin in.
Hij masseert regelmatig mijn voeten. En de rest van mijn lijf.
Maar verder wil ik dus niets. En niemand. En niets.

Nu ik dit trouwens zo opschrijf…
Ik wil dit dus graag de komende maanden, maar daarna ook graag iedere maandag.
Mocht er iemand meelezen die dit kan regelen.

Ik heb vandaag niet zoveel te vertellen.

Alleen dit.
Zoals u wellicht weet, woonde ik ooit in Marokko.
En daarnaast bracht ik ook velerlei vakanties daar door.
Eén van mijn favoriete recepten uit Marokko is harira, Marokkaanse soep.
De lekkerste harira van Nederland at ik trouwens ooit bij het Turkse restaurant Ankara in Nijmegen. Maar dat terzijde.
Harira wordt meestal gegeten tijdens de Ramadam, maar harira is lekker op elke dag van het jaar. En dan vooral in de winter.
Het is net als erwtensoep, maar dan nog beter.
Echt, u heeft harira nodig in uw leven.
Om de dipjes te boven te komen.
Wij aten het eerste Kerstdag en vandaag.

En dus, geef ik u Het Recept.
Voor de beste harira.
Snijd een uitje en een teentje knoflook. Veel goede recepten beginnen met deze zin, is u dat al eens opgevallen?
Ontvel vervolgens twee tomaten in kokend water, en snijd ook die in stukjes.
Fruit het uitje, de knoflook, en voeg de tomaten toe. Kruid dit met cayenne peper of voeg een pepertje toe. En ga een beetje los, wat pit het leven hebben we allemaal weleens nodig.
Voeg een liter water toe met twee bouillonblokjes, ik vind rundvlees lekker, maar groente kan ook.
Tot slot 75 tot 175 gram linzen erbij, afhankelijk van hoe vol u wilt zitten na het consumeren van een kopje soep, en laat dit ongeveer 60 minuten koken.
Afmaken met peper en flink veel verse munt en peterselie.
En die overgebleven munt, die kan dan in de thee. Of in een mojito. Whichever you like best.
Soms worden trouwens ook kikkererwten, vlees, eieren, rijst of couscous toegevoegd aan harira.
Dus, u kunt de soep nog helemaal pimpen naar eigen smaak!
En dat zijn vaak de beste recepten.

Bismillah!

The facts.

Verdachte: Kobus.
Leeftijd: 15 maanden en 5 dagen.
Gewicht: 24 pounds, 9 ounces aka 11,14 kilo.
Lengte: 32 inches aka 81,28 centimeter.
Uiterlijke bijzonderheden: Acht tanden en vijf kiezen. Weigert clipjes en elastiekjes in bruine lokken.
Vocubulair: Mama, papa, dog, boe, hi en baby.
Voedselbehoefte per dag: Vier boterhammen met appelstroop, jam of kaas. Drie bekers melk. Twee bekers water. Diner met yoghurt toe.
Lievelingsspeelgoed: Houten puzzels. Nijntje blokken. Twee baby’s. Een xylofoon.
Hobbies: Spelen. Sabbelen. Haren kammen. Slapen. Kussen. Neus danwel mond afvegen aan papa of mama’s mouw.
Overige bijzonderheden: Twee poepluiers per dag. Zeer gehecht aan een specifiek konijn.

Crimescene: Slaapkamer van verdachte op eerste verdieping van de MilkMansion.
Datum: Vrijdagmiddag 18 december.
Tijd: Rond half vier ’s middags.
Getuigen: Zes knuffels.
Misdrijf: Klimmen uit ledikant.
Schade: Aan het hart van de mama.
Letsel: Geen.
Bewijslast: Luid gebons. De mama zag verdachte handdoeken, luierzalf en babyolie uit mandje onder commode te trekken.
Vonnis: Nader te bepalen.

In onze kamer staat een kerstboom.
Een echte!
Hij of zij is nog helemaal leeg, kaal en onversierd.
En daar moet natuurlijk verandering in komen.
Alleen dat wil niet zo lukken.

Het zit zo.
Toen we naar de MilkMansion verhuisde, vond ik het een leuk idee om onze porch te versieren met kerstlampjes.
En dat was ook een leuk idee. Tijdens feestjes en op zwoele zomeravonden brandden onze lampjes dat het een lieve lust was.

Ik maakte de lampjes op de porch nogal goed vast. Want stel je voor dat ze wegwaaien. Of nog erger, dat iemand ze wil stelen.
Maar nu heb ik dus geen lampjes voor mijn boom.

Gisteravond toog ik daarom naar de K-Mart.
Voor lampjes. Specifieker gezegd, voor witte lampjes aan een groen koord.
En die kon ik dus niet vinden.
Ik vond wel blauwe, roze, rode, groene en multi color aan groene en witte snoeren.
Alleen die wil ik niet.
En dus volgde vanmiddag in mijn lunchpauze een bezoek aan de enorme K-Mart in de buurt van mijn werk. En vanavond na het eten bezocht ik de Superstore Walmart. En vervolgens ook nog het tuincentrum.
En gekleurde lampjes zijn blijkbaar hipper dan hip. Ze liggen namelijk overal.
Of ze zijn juist helemaal niet hip en niemand koopt ze. Dat kan ook natuurlijk.

In ieder geval zit ik nu thuis.
Met een boom zonder lichtjes.
Want ik hou dus niet van gekleurde lichtjes.
Ik wil witte lichtjes aan een groen snoer. Gewoon normale.

Ik ben radeloos, en denk dat ik ze moet gaan jatten.
Ergens uit de tuin van één van de buren. Of van mijn eigen porch.

Ja.
Dames en heren.
Hier is ‘ie dus.
Die langverwachte nieuwe layout.

En ik ben blij. Want het is hier winters en retrohip.
Er moet nog wel wat gesleuteld worden.
Zo ontbreken al mijn links, en heb ik nog geen goede Twitter link. Maar daar wordt aan gewerkt.

En dit is allemaal leuk, gezellig, retrohip en aardig enzo, alleen is er een klein probleempje. Een aantal mensen, ik noem geen namen, maar ik hoor er zelf ook bij, kon niet meteen vinden hoe je kunt reageren.
En dat is natuurlijk niet tof.
Reageren kan namelijk wel.
Echt.
Sterker nog, ik vind het ook nog eens heel leuk.
Want ik weet echt wel dat u hier allemaal een beetje zit mee te lezen, zonder u bekend te maken.
Enniewee, voor de mensen die het niet meteen zien en wel graag willen reageren, hier is de instructie.

Benodigdheden:
Een laptop, desktop computer met beeldscherm of hippe mobiele telefoon en Internet Explorer, Firefox of Safari.
Vervolgens surft u naar www.kobusenco.com.
En aldaar ziet u een logje. In een leuk wit boxje met afgeronde hoeken.
En ziet u daar linksbovenaan dat grijze tabje? Met de datum erin? En daaronder dat een lichtgrijs tabje?
Ja. Ja. Ja.
Dat is het!!! Dat is het lichtgrijze tabje, aka het reactietabje.

Dus.
Nu weet u het.

U kunt trouwens ook gewoon op de titel klikken. Dat werkt ook.

Ok. Ik geef het toe.
Ik ben Cisca en ik ben verslaafd.
Ik ben verslaafd aan yokidrink, de geur van mijn dochter, uitslapen, yoga, sushi en mijn eigen kussen.
En ok, ik ben ook verslaafd aan wat minder goede dingen.
Zoals daar zijn, aandacht, Twitteren op het werk, complimentjes krijgen, zeiken tegen de melkboer, reizen, Corona bier, logjes lezen op het werk, en Family Guy.
Ziet u trouwens dat die tweede lijst veel langer is dan de eerste?

Sinds vorige week ben ik verslaafd aan Stieg Larsson. Tijdens de conferentie begon ik met het lezen van The Girl with the Dragon Tattoo, en sindsdien heb ik het boek bijna niet kunnen wegleggen. En dat is op zich vreemd, want zo’n thrillerfan ben ik niet.
Ik moet nog iets van vijftig bladzijdes, en belangrijker, ik moet nu het vervolg bestellen. Nú.
En dus surfde ik zojuist, onder werktijd, naar de website van Barnes & Nobles.
En toen zag ik het.
Deel twee is beschikbaar, en kan ik morgen op mijn deurmat hebben. Maar. Deel drie verschijnt pas op 25 mei 2010 in de VS.
En zolang kan ik dus echt niet wachten.
Want, en u weet het, als ik iets wil, dan wil ik het nu.

Dus ja, ik heb zojuist bedacht dat ik volgend weekend gewoon naar Nederland vlieg. Want daar is deel drie al gewoon verkrijgbaar, en ook nog eens in het Nederlands.
Bij wie kan ik komen logeren?

En jaha, ik weet het, ik kan het natuurlijk ook gewoon bij bol.com bestellen. Of mijn zusje vragen om het opsturen. Maar ik haal het gewoon liever zelf op.
Zo ben ik. Ik doe dingen liever zelf.

Waarde lezers. Vandaag wil ik u vertellen over de MilkMansion.
U weet wel, dat droomhuis.
Landgoed, kasteel en hoeve in één.
Met enorme paleistuinen waarin je kunt verdwalen in de zomer, en sleeën in de winter.
En wat zijn we hier gelukkig. Pfoenouzeg. In ons droomstulpje.

Helaas heeft de MilkMansion een paar minor problems.
Eentje daarvan is de lekkende douche. Daar vertelde ik u al eens over.

En afgelopen week diende zich een nieuw probleem aan.
In de vorm van bevroren pakken melk. En vanillevla. En dat pakje vanillevla was dus wel het enige pakje dat ik meesmokkelde uit Nederland. Toevallig. Shit.
Bevroren kaas. Bevroren vleeswaren. En most shockingly, bevroren potjes olijven.
En ik weet niet hoe dat zit, maar voordat potjes olijven bevriezen is het toch behoorlijk koud, lijkt me zo.
Lijkt me, hoor. Ik ben geen scheikundig wonder, dus pin me er niet op vast.
Tante Wikipedia in de vorm van de melkboer vertelt me nu net dat olijfolie bij zeven graden Celsius smelt. In case you wondered.

Hoe dan ook, alles maar dan ook alles in onze koelkast is keihard bevroren.
En wat doe je dan hè?
Slim als we zijn, verhuisden we een gedeelte van onze koelkastinhoud naar buiten.
Maar daar vriest het sinds het weekend ook. Dus dat helpt geen zak.
Ik kan nog steeds een mogelijke inbreker een gat in zijn hoofd slaan met een pakje cream cheese.
En dus belde de melkboer de monteur. En die kwam.
Met de mededeling dat dit probleem easily verholpen kon worden.
Alleen we moeten wel een week wachten op de nieuwe onderdelen.

En dat ben ik dus nu aan het doen.
Wachten.
Terwijl ik al voor de vierde achtereenvolgende dag een glaasje bevroren melk voor het slapen gaan drink.

En ja, ik wacht dus ook nog steeds op mijn nieuwe host.
En op allerlei andere dingen.
En heb ik al gezegd dat ik helemaal niet van wachten hou?
Ik krijg namelijk altijd alles wat ik wil.
Meteen.
Als u het niet gelooft, moet u het maar aan de melkboer vragen. Die geeft mij namelijk altijd meteen wat ik wil.
Anywhere. Anytime.
Hij weet wel beter dan het lot Cisca te tarten.

Als hij dat nu alleen nog even aan de koelkastmeneer en de hostmeneer dan wel mevrouw kan uitleggen.

Terwijl ik nog steeds wacht op mijn nieuwe host, wat fotootjes.

Het sneeuwde hier zaterdag de hele middag en avond.

En dus konden we vanochtend sleeën.

In de voortuin van de MilkMansion.

Ben ik toch nog blij dat ik niet van de week met die winterslaap ben begonnen.

De afgelopen vijftien jaar verhuisde ik maar liefst acht keer.
Alleen al in Nijmegen versleet ik vijf verschillende kamers dan wel appartementen.
Elke keer was mijn nieuwe woonruimte nog mooier en nog ruimer.
En trouwens ook steeds duurder, maar, ik verdiende ook steeds meer geld.

Alhoewel het niet altijd leuk is om steeds maar te verhuizen, heb ik aan elke kamer, elk appartement en elk huis waar ik heb gewoond bijzondere herinneringen.
Die ene verjaardag, die mindblowing kus bij de voordeur, die leuke huisgenoten, of die bijzondere Sinterklaasavond.
Ook dit jaar verhuisde ik weer.
Van een klein mooi wit huisje, het huisje waar ik zwanger werd en de eerste maanden met mijn dochter doorbracht, naar de MilkMansion.
Een nieuw huis, waar ik weer een boel nieuwe herinneringen ga maken.
Ik blijf alleen ook in de MilkMansion waarschijnlijk niet mijn hele leven wonen.
Er zijn namelijk twee problemen:

1. De MilkMansion heeft geen zwembad, geen sauna, geen grond waar we geitjes kunnen houden, en, most importantly, geen garage. En zoals ik u gister al vertelde, ik hou niet van krabben.
2. En, de MilkMansion kan niet teleporteren. En staat ergens in Pennsylvania, ver van Nederland, en mijn familie en vriendinnen. En er is dus ook geen supermarkt in de buurt, die bijvoorbeeld, let’s say, yokidrink verkoopt. Of tompoucen.

Waarom ik u dit allemaal vertel?
Omdat ik ga verhuizen.
Niet naar Nederland, en niet naar een ander huis, maar naar een nieuwe provider.
Ik heb zomaar iemand bereid gevonden om gratis en voor niets, tenminste dat denk ik, een nieuwe site voor mij te ontwerpen.
Dank je wel Lucas!
Lucas ken ik trouwens al van voor die acht verhuizingen. En op mijn achttiende verjaardagsfeestje leerde hij mijn beste vriendin van de middelbare school kennen, en toen trouwden ze, kregen kindjes en leefden nog lang en gelukkig. En nu ontwerpt hij ook nog mijn site.
Jaja lieve lezers, zo gaan die dingen in het leven.

Wat ik u nu eigenlijk alleen maar wilde vertellen, en ja sorry, ik ben wat lang van stof, maar ik denk eigenlijk dat u daar van houdt, ik ben dus even een paar daagjes off-line.
Of nog beter gezegd, het zou kunnen dat ik even off-line ben. Want hoe of wat en wanneer, dat weten we dus nog niet precies.
We are living on the edge, volledig afhankelijk van twee providers.
Maar ergens na, of tijdens, het weekend ben ik terug.
Met een ietwat nieuwe layout.
Een speciaal Sinterklaascadeautje.
Van Lucas aan mij, en van mij aan u.

Daaaaaag.

Ik weet niet hoe het bij u is, maar ik moet er altijd aan wennen.
Elk jaar weer.
Ik weet wel dat het net Halloween is geweest, en Thanksgiving, en dat het komend weekend al weer Sinterklaas is.
De tuin ligt vol met blaadjes, er staat af en toe best een guur windje, en het regent dagen achter elkaar. Voor zaterdag wordt er zelfs sneeuw voorspeld.
De dagen worden korter, het is donker als ik thuis kom uit het werk, en de schoorsteen van de MilkMansion moet geveegd worden, zodat de open haard aan kan.
En toch moet ik er elke keer weer aan wennen.
Wennen, aan het krabben van de auto.
Vanochtend was het zover.
Een dichtgevroren voorruit.
Ik ga even een winterslaap houden. Maakt u me ergens in april wakker?

Mensen, mensen, ik beleef van alles.
Ik beleef zoveel, dat ik gewoon geen tijd heb om het allemaal op te schrijven.

Maar alhier is het.
Of beter gezegd, alhier zijn ze.
De belevenissen, overpeinzingen en gedachten van Cisca van het afgelopen weekend.

• Een mens moet minstens één keer per jaar een Indonesische Rijsttafel eten.
• Alle badkuipen in de VS zijn ontiegelijk klein. Ook die in de MilkMansion.
• Hoe politiek incorrect is het concept Zwarte Piet? Wat moeten we als lokale Nederlandse club met de klachten die we elk jaar krijgen?
• Absinthe smaakt naar drop. En anijs. En het heeft meer dan 60 procent alcohol.
• Slapen is heerlijk. Vooral na een avond stad met glaasjes Absinthe.
• Komende week hoef ik maar drie dagen te werken.
• Kobus wordt te snel groot. Ondertussen is echt al het baby-achtige weg. Foetsie. Verdwenen.
• En moet ze nu wel of niet ingeënt worden tegen de Mexicaanse griep?
• En wanneer wordt ze nu eindelijk eens zindelijk?
• Colin Firth is echt een lekker ding.
• Het turkey, pumpkin and mashed potatoes dieet dat deze week bij iedere Amerikaan op tafel staat, spreekt mij niet enorm aan.
• Vliegen is ontzettend slecht voor het milieu. En toch doe ik het. Vaak. En veel.
• En als ik dit allemaal zo opschrijf, valt me toch op dat ik een rijke belevingswereld in mijn hoofd heb.
• Zo.

Feit 1. Mijn logvriendinnetje Von is ziek. Net zoals een heleboel anderen trouwens.
Feit 2. De Phillies hebben vorige week de World Series verloren.
Feit 3. De melkboer werkt nooit mee als ik iets vraag.
Feit 4. Ik kan niet fotograferen.

En wat hebben al deze feiten met elkaar te maken?
Zie hier de bewijsstukken.

Slechte foto 1.

Dit is Kobus’ voetje. In een roze  sokje met molentjes erop.
Ziet u trouwens mijn nieuwe grijze laarzen op de achtergrond?

Slechte foto 2.

Dit is mijn arm. Met een delftsblauw armbandje.

Slechte foto 3.

Dit is mijn nek. Met een kettinkje met een molentje eraan.

Slechte foto 4.

Dit is de melkboer in een boxershort.

Al de spulletjes die u op deze foto’s ziet, lagen twee weken geleden in mijn brievenbus toen we terugkwamen uit Europa. De dropjes en pepermunt die ook in de envelop zaten, zijn op miraculeuze wijze verdwenen en waren dus niet meer fotografeerbaar.
Dit kreeg ik allemaal van Von.
Omdat ik haar een Phillies t-shirt opstuurde voor haar zoontje. Ik dacht dat dat geluk zou brengen, voor de Phillies in de World Series. Nou nee dus…
En nu is Von dus ziek. En het lijkt me een goed idee als u haar allemaal vandaag eens beterschap gaat wensen. Want ze is een lieve schat.

En ik moet een fotografiecursus gaan doen. Net als haar en haar. En dan kan ik straks nog beter fotograferen dan haar, haar en haar. Bij elkaar.  Just watch me!