En om het nog even te benadrukken, ik typte eerste echo.
Eerste.
Want we kregen er nog geen.
Geen vroege echo, omdat er geen noodzaak voor was, en ik graag, net zoals bij Kobus, wil bevallen in een geboortecentrum. En in het geboortecentrum is geen echo apparaat. En dus moet je speciaal naar het ziekenhuis. En dat doe je dus normaal gesproken alleen met twintig weken.

En ik had heb er zin in.
Zoooo’n zin.
In de echo.
Even zeker weten dat alles goed is.
En eindelijk eens even onze toekomstige zoon dan wel dochter bekijken.
Want ik wacht al zo lang.
En ik ben heel geduldig en nuchter, maar nu niet meer.
Ik wil nu die echo. Nu.
Of woensdag. Dat mag ook.

Alleen, er is een probleempje.
Het gaat namelijk woensdag weer sneeuwen. Niet zo veel als dit weekend, maar er wordt nog zo’n extra dertig centimeter voorspeld. En dus belde het ziekenhuis om de afspraak te verzetten. Want woensdag zijn ze de hele dag dicht. Behalve voor spoedgevallen.
En helaas kan ik pas na onze vakantie voor een nieuwe afspraak terecht. En ik wilde zo graag op vakantie met de wetenschap dat ons kindje gezond is.
Dus nu baal ik.
Een beetje.
Want mijn geduldige zelf moet dus nu gewoon nog twee weken langer wachten.
En dat gaat niet. Want ik ben helemaal niet zo geduldig. Of nuchter. Echt, ik doe maar alsof!

Om mezelf en u, mijn trouwe lezers, wat op te vrolijken, eindig ik met een You Tube clipje.
Met het sinds kort favoriete nummer van Kobus, de melkboer en Cisca.
Helaas staat de Nederlandse versie niet online, maar de Amerikaanse versie is net zo leuk.
Vooral de sax solo. Die doet het helemaal voor mij.
En dat natuurlijk in combinatie met al de dierengeluiden, de stoere videoclip, en die lekkere zanger.
En de beeb houdt ook van dit liedje. En trappelt vrolijk wat rond. En daar geniet ik dan nog maar wat extra van.