Mijn fijnste jeugdherinneringen heb ik toch wel aan kamperen. Bijna elk jaar gingen we meerdere keren kamperen. In Zeeland, Luxemburg of Duitsland. Meestal was de camping dichtbij de zee, of aan een meer of een riviertje.
Mijn zusje en ik maakten de eerste dag meteen wat vriendjes, en de rest van de vakantie waren we aan het bouwen.
Hutten, dammen, herinneringen.
Of we speelden met de Fisher Price.
Tenminste, dat deden we toen we klein waren. Als je vijftien bent, is Fisher Price natuurlijk niet meer stoer.
Op mijn vijftiende hing ik wat rond op de camping met mijn nieuwe vrienden. We gingen naar de disco. En ik las Jane Austen. Omdat het moest voor mijn boekenlijst. En omdat ik het stiekem zulke mooie boeken vond.

Afgelopen weekend had alle ingrediënten die kamperen zo fijn maken.
Er was een volgepakte auto.
En een mooie autorit.
Er was zon.
Fluitende vogeltjes.
Een goed boek.
Een ijskoud blikje cola-light.
Een groot meer.
Een wandeling om het meer.
Gegrilde hamburgers.
Kampvuur.
Warmte.
Stilte.
Een goed gesprek.
Een lief slapend peutertje gehuld in drie lagen kleding, een dikke slaapzak en onder een dik dekbed met een kruik.
Een lief slapend peutertje met ijskoude handjes.
Een middennachtelijk bezoek aan de wc.
Koude voeten.
En een koude neus.
Het mooie ochtendlicht.
Ontbijt in de buitenlucht.
En een wandeling, een boek, de warme zon, blauwe luchten, fluitende vogeltjes, en een lief peutertje dat zomaar omviel in een onverwacht diepe modderplas.

Er was vooral een heleboel frisse lucht. En daar krijg je een frisse neus van. En een fris hoofd. Dat was nog wel het allerlekkerste.

Edit late at night:

Vooruit, voor de liefhebbers onder u, ook nog wat foto’s.

Net als in het vliegtuig slaan we Kobus ook altijd knock-out in de auto.

Nog maar weer eens  de benen van de melkboer. En wat u altijd al wilde zien, onze tent.

Het meer. Met blaadjes aan de bomen is het vast nog mooier.

En Kobus in haar favoriete speelgoed. Also known als de teil.

6 mei 1998, om precies te zijn.
Ik weet het nog goed. Hoe spannend ik het vond. En wat een eer.
Na die dag liet ik nooit meer verstek gaan. En dus mocht ik ook in 2002, 2003, 2004 en 2006 aan de bak.

En toen was het voorbij. Zomaar. Ineens.
Ik verhuisde naar de VS, en besloot om geen gebruik meer te maken van mijn democratisch recht dan wel gehoor te geven aan mijn democratische plicht.  Om één of andere reden voelde het niet goed om te stemmen voor het bestuur van een land waar ik niet meer woonde.

Dus ja. Daar heeft u de feiten. Ik ben Cisca en ik heb al vier jaar niet meer gestemd.
Sinds kort heb ik last van afkickverschijnselen. Misschien heeft het met die periode van vier jaar te maken. Of het zou ook zomaar kunnen komen door het feit dat ik in 2010 al meer over de Nederlandse politiek in de New York Times heb gelezen dan in voorgaande vier jaar bij elkaar.
Stiekem ben ik natuurlijk ook gewoon gefrustreerd over het feit dat ik in de VS niet mag stemmen. Ik betaal mijn belastingen, gedraag mij als een brave burger, en werk ook nog eens dagelijks onder de brute dictatuur van drie County Commissioners. En wat krijg ik er voor terug? Vrijwel niets.
Gelukkig wordt wel mijn vuilnis opgehaald. En de wc spoelt ook nog altijd door. Maar toch.
Ik zal ook nooit mogen stemmen in de VS. Tenzij ik bereid ben tot het opgeven van het Nederlanderschap in ruil voor het US citizenship. En dat zie ik nog niet zo snel gebeuren.
Nee, dan mijn dochter. Zij mag later zowel in de VS als in Nederland stemmen. Sowieso elk jaar dus. De bofkont.

Ik stuurde vandaag een brief naar de gemeente Den Haag. Met een kopie van mijn paspoort. Zodat ik dit jaar in mei per brief mijn stem mag uitbrengen voor de Nederlandse Tweede Kamer verkiezingen.
Alleen is nu natuurlijk de vraag, op wie zal ik eens gaan stemmen? Want wie o wie is in deze turbulente tijden mijn kostbare stem waardig?

Sinds afgelopen maandag log ik mee op een gloedjenieuw groepslog genaamd Jeuk. En dit logje schreef ik daar zojuist.

En omdat ik soms best een beetje lui ben, en ook weleens hou van slapen, zou het in de toekomst zeer sporadisch kunnen gebeuren dat ik logjes die ik geschreven heb voor Jeuk ook op Kobus en co plaats.
Ik zal het niet te vaak doen, hoor. Want ik weet natuurlijk wel dat u vooral geïnteresseerd bent in de koekjesbakkende, kleertjesnaaiende, babybarende en metdemelkboersexende kanten van Cisca. En u wilt foto’s van Kobus zien. In plaats van al dat politieke gelul.

Ik beloof u, mijn volgende logje gaat over roze koeken. Want dat wil u.
Maar, ik nog niet.
Ik wil namelijk nog iets meer vertellen over de Health Care Bill. Omdat een aantal van u daar interesse in heeft. Een aantal van u trouwens ook niet. Want mijn Health Care logje werd toch net iets minder gelezen dan een logje met, laten we zeggen, foto’s van Kobus.
Maar ja, het kan niet elke dag feest zijn.
En dus schrijf ik verder. Over de inhoud van de wet.

De gehele wet is meer dan 2300 pagina´s, en dus het is niet zo verbazingwekkend dat de meeste Amerikanen eigenlijk niet eens precies weten wat er in staat. En ik zal het maar eerlijk zeggen, ik weet het ook niet.
Maar toch, ik ga een poging doen. Om de Bill in een notendop te beschrijven.

Vanaf 2014 gaan onverzekerde mensen verplicht een boete betalen. Of te wel, het wordt verplicht om verzekerd te zijn. En dat is hier in de VS een groots iets. Op dit moment zijn namelijk zo’n 72 miljoen Amerikanen onverzekerd. Onderzoek wijst verrassend genoeg uit dat deze onverzekerde groep vooral bestaat uit jongeren, senioren met een so called pre-existing condition, en arme mensen.

Deze drie groepen krijgen in de nieuwe wet extra aandacht. Zo is vastgelegd dat jongeren tot 26 jaar verzekerd mogen blijven bij hun ouders. En verzekeringsmaatschappijen mogen in de toekomst geen nieuwe clienten meer weigeren op basis van hun huidige gezondsheidssituatie. Bedrijven met meer dan 50 werknemers moeten op zijn minst een gedeeltelijke verzekering aanbieden aan hun werknemers. En, tot slot, als klap op de vuurpijl, komt er een subsidie. Zo komt bijvoorbeeld een familie van 4 met een inkomen lager dan 88000 dollar per jaar straks in aanmerking voor een gedeeltelijke subsidie voor de verplichte verzekering.

Voor de gemiddelde Nederlander zijn dit weinig schokkende maatregelen, maar voor de gemiddelde Amerikaan is deze wet één van de grootste binnenlandse politieke veranderingen sinds de jaren vijftig. Het is het gesprek van de dag, iedereen heeft een mening, en verkondigt deze zeer gepassioneerd tijdens bijvoorbeeld de lunchpauze op het werk.

En de gemoederen lopen hoog op. Afgelopen week vlogen stenen door de ruiten van zowel Democratische als Republikeinse representatives, en spanden dertien Republiekse District Attorneys een rechtszaak aan tegen de Amerikaanse federale overheid.

De discussie gaat, zoals ook al terugkwam in de reacties op het vorige logje, voornamelijk over socialisme en inmenging van de overheid versus de vrijheid en de soevereiniteit van het volk en de staten. En het gaat natuurlijk ook over geld. Maar dat laatste wist u allang.

Terwijl het hier op Kobus en co over het algemeen meestal gezellig lezen is over de belevenissen van Kobus, Keesje, de aankomende lente en de MilkMansion, draait het in de rest van de wereld natuurlijk ook nog wel eens om andere dingen.

Zoals u ongetwijfeld weet, heeft de VS sinds afgelopen weekend een nieuwe health care bill. En nu bedacht ik me, dat u vast wel eens wilt weten hoe het allemaal precies zit. Met die bill.
En wie kan dat nu beter vertellen dan ik?

Dus voilà, bij deze mijn versie.
In simpele taal. Niet dat ik denk dat ik u simpel bent, maar ik hou zelf wel van simpel. En trouwens, eigenlijk was het allemaal heel simpel wat er het laatste jaar hier is gebeurd. Ik snap echt niet wat voor heisa iedereen erover maakt.

Het zit zo.

Er was eens een president van een land. En die president wilde heel graag een hervorming van de gezondheidszorg. De gezondsheidszorg slokte namelijk een groot gedeelte van het budget van het land op, miljoenen mensen waren onverzekerd, zieke mensen konden maar moeilijk een verzekering krijgen, en mensen met pijntjes renden nogal snel naar de emergency room.
De voorgangers van de baas wilden de gezondheidszorg ook al eens hervormen, maar dat lukte nooit. De bewoners van het land hielden namelijk van vrijheid. En dus wilden zij weinig inmenging van de overheid in hun dagelijks leven.
Op de eerste dag van zijn presidentschap besloot de president om samen met zijn kornuiten een begin te maken met het schrijven van een nieuwe wet om de problemen in de gezondheidszorg aan te pakken. Maanden gingen voorbij, en ondertussen werd de bevolking door de media doodgegooid met informatie over de gezondsheidszorg.
Eerst schreef the House of Representatives (zeg maar de Tweede Kamer) een wet. De Senaat (zeg maar de Eerste Kamer) ontwikkelde daarna een soort tegenwet, en keurde deze eind 2009 goed. Ondertussen verloor de president een cruciale kornuit in de Senaat, en moest er dus een trucje bedacht worden om de veranderde wet alsnog weer te kunnen veranderen, en uiteindelijk goedgekeurd te krijgen.
Het trucje heette reconciliation. Niemand weet precies wat dat is.
Het is een soort groots duister geheim.
Reconciliation.
Maar wat het geheim is doet er niet meer toe.
Want de wet is goedgekeurd. Afgelopen zondagavond om elf uur ‘s avonds. Er werd nog wat gebakkeleid over abortus terminologie, maar uiteindelijk kwam het tot een stemming. Alle tegenstanders van de president stemden tegen, maar uiteindelijk stemde een krappe meerderheid van het Huis voor.
Dinsdag ondertekende de president de wet, en langzaam gaat nu de praktische invoering beginnen.

Hallo.
Bent u er nog?

Echt?

Nu ja.
Zo ging het dus ongeveer.
Denk ik.
En over wat er verder allemaal in de wet staat, doe ik maar geen uitspraken.

Ik ga me namelijk maar weer gewoon bezig houden met zaken waar ik echt verstand van heb.
Zoals poepluiers verschonen.
En roze koeken bakken.
En dan schrijf ik morgen weer gewoon een logje over Kobus. Met een leuke foto erbij.

De afgelopen drie dagen had ik een training in de stad.

In alle vroegte, nu ja alle vroegte moet u bij mij met een korrel zout nemen, dus beter gezegd, rond kwart over zeven, wandelde ik in het ochtendzonnetje naar het station.
Maar kwart over zeven is echt vroeg voor mij. Normaal draai ik me dan nog een laatste keertje om. En nu liep ik buiten.
Buiten. Op het verschrikkelijk tijdstip van kwart over zeven.
Toch zou ik dat vaker moeten doen.
Wandelen in de ochtendzon.
Want het was heerlijk. De rust, de koelte, het opkomende zonnetje, de fluitende vogeltjes.

Tien minuten lopen van de MilkMansion staat het schattigste stationnetje van Pennsylvania.

En toen, na een half uurtje in de trein, stond ik ineens midden in de stad.
Midden in het geluid, de ontbijtgeuren van alle eetkarretjes, de uitlaatgassen, en de mensenmassa.

Ik hou van de stad.
Ik hou van de drukte, de diversiteit, het kosmopolitische, het anonieme. 

Rechts achter ziet u nog net William Penn. Die kijkt vanaf City Hall uit over zijn stad.

In dit mooie gebouw verbleef ik de hele dag. Het is overigens van binnen een stuk minder mooi. Zeker als je drie dagen lang training krijgt over een specifieke subsidie stroom. Dan zie je soms het mooie even niet meer. Behalve dan van één van de trainers. Een erg mooie African American. Zo eentje waar ik weleens een beschuitje mee zou willen eten.

Aan het eind van de laatste dag waren we iets eerder klaar. En dus had ik tijd om even langs de Macy’s te gaan.
En de Macy’s, die zit dus echt in het mooiste gebouw van de stad.
Ze hebben zelfs een orgel. Waar ze dat orgel voor nodig hebben, weet ik trouwens niet. Maar ze verkopen wel gave schoenen.

En mensen, mensen, ik moet u nog even vertellen over het weer. Want het wordt lente. Echt.

Er ligt bijna geen sneeuw meer.

De krokusjes komen op.

En zo wandelde ik weer terug naar huis. Met een lentezonnetje op, en een boel nieuwe kennis in, mijn hoofd.
Niet dat dat kan, want ik weet natuurlijk alles al, maar toch.
Ik leerde wel één zeer nuttig ding.
Te weten, the golden rule.
Kent u die?
De golden rule zegt: Trouw niet voor je veertig bent He who has the gold, makes the rules.
En toen dacht ik meteen, “o, daarom ben ik thuis dus niet de baas.”

En sorry, maar er is wat construction work aan de gang hier. Voor een lenteachtige layout. Want die sneeuw, die past dus echt niet meer. Net als mijn nieuwe kop en achtergrond. Maar binnenkort passen ze wel. Mark my words.

Fietsen.
Daar ging het vandaag om in ons melkboerengezin.

De melkboer fietste.
Met Kobus achterop.
Kobus, mijn Amerikaans-Nederlandse dochter van bijna achttien maanden oud, zat voor de tweede keer in haar leven achterop de fiets.
Het is schandelijk, ik weet het.
Ze vond het wel erg vermakelijk, dus dat compenseerde mijn schuldgevoel gelukkig enigzins.

Ik zat ook op de fiets.
Omdat ik dacht, ik ga eens even een stuk mountainbiken.
Want de zon scheen. En de sneeuw smolt. En ik kreeg het in mijn bol.
Nou mensen, ik kan u vertellen, ik kan helemaal niet mountainbiken.
Tenminste niet op dit moment. Er zit een buik in de weg.
Alleen soms vergeet ik dat even. En dan, nou ja, dan krijg je dus dit soort zelfoverschattende acties.
Zeker op heuvels, en die zijn er hier nogal veel, is fietsen op een mountainbike erg lastig als je zwanger bent.
En dus liep ik vandaag twee keer een heuveltje op. Met mijn mountainbike in de hand. Omdat mijn knieën tegen mijn buik aan botste.
Ja, toen voelde ik me dus niet stoer.
En dat terwijl ik dat wel ben. Stoer. Just so you know.
En. Het belangrijkste.
Ik heb nu ook nog eens pijn in mijn billen. Zadelpijn. Want mountainbikezadels zijn naar. Just so you know.

Kobus kreeg vandaag ook nog een fiets.
Een driewielertje om precies te zijn.
Het is eigenlijk niet een driewielertje, maar een ieniemieniefietsje met twee wieltjes en twee zijwieltjes, maar voor het doel van dit verhaal doet dat er niet precies toe.
Want.
Ik wilde zeggen, Kobus moet natuurlijk leren fietsen.
En snel een beetje. Zoals een rasechte Nederlandse peuter betaamt.
Zodat ze dan alle Amerikaanse peutertjes kan laten zien hoe het moet.
Fietsen in Pennsylvania.

En toen was het weer eens hoognodig tijd voor een feestje in de MilkMansion.
Morgen is de jaarlijkse new memberborrel voor de Nederlandse club.

En op zich is het natuurlijk een beetje een vreemd fenomeen. Het fenomeen van naar het buitenland verhuizen, en daar dan samen te scholen met andere mensen uit het moederland.
Maar toch vind ik dat af en toe fijn. Fijner dan ik van te voren had verwacht.
En daarom, en omdat ik nooit nee kan zeggen, terwijl dat soms wel eens slim is, ben ik secretaris van de Nederlandse club, en is hier morgen de new memberborrel.
En ok, ik hou ook wel van een feestje. Dus daarom ook.

Vandaag maakte we een grote huzaren- en zalmsalade. Met uit Nederland meegesmokkelde augurkjes.
En omdat ik weet, dat u hier ontzettend in geïnteresseerd bent, zal ik voor u de rolverdeling hier in huis nogmaals uiteen zetten. En dit mede omdat zij mij hieraan herinnerde, terwijl ik vanmiddag enthousiast tweette, dat ik 4 kilo aardappels aan het schillen was.
Beste mensen, die vier kilo en het woord ik was literaire vrijheid, ik geef het eerlijk toe.

In totaal schilden we bijna drie kilo aardappels, en daarvan heb ik er drie geschild. En dan bedoel ik niet drie kilo, maar drie aardappels.
Ik zou wel graag tot mijn verdediging willen aanvoeren dat ik augurkjes, worteltjes, zilveruitjes en zalm heb gesneden. En ik heb de doperwtjes gekookt.  En de dressing gemaakt. En ik heb vleeswaren rolletjes gerold. En een gedeelte van de boodschappen gedaan.
Maar de melkboer heeft alle aardappels geschild.
Precies zoals het moet. Van mij.