Het begon allemaal vanochtend met het ontvangen van mijn pension statement. 
Hoezee, per 1 juli 2038 mag ik van de provincie gaan rentenieren. 
Visionair die ik ben, zag ik het meteen voor me.
Eindelijk, de melkboer en ik in een condo in Florida. Beetje bridgen op het balkon, glaasje advocaat met slagroom erbij, ‘s avonds naar de bingo in the community room, en dan eens per jaar met de kinderen en kleinkinderen naar Disney World.
Maar hé zeg, 2038.
Dan ben ik dus ehm… oud. 
Het lijkt nog zover weg. En ook weer niet.
Zo zat ik ineens op een zonnige woensdagochtend achter mijn bureau in een keiharde quarterlife crisis.
En dat terwijl ik de kans dat ik nu op een kwart van mijn leven ben echt minimaal acht. Sterker nog, dat is biologisch onmogelijk, vermoed ik.
Gelukkig moest ik heel nodig plassen, en hup hup opschieten, want ik moest naar een officiële ribbon cutting.
Alwaar ik tezamen met zo’n honderd andere mensen die zichzelf belangrijk vinden mijn handjes blauw klapte.
Na speeches van een Democratische senator, een Republikeinse senator, een Republikeinse commissioner, een Democratische commissioner, een Republikeinse commissioner, een township supervisor en vier geldschieters was ik suf geluld. En dacht ik, wat-een-politiek-hypocriet-gelul-is-dit-toch-eigenlijk-allemaal.
En dat terwijl de ribbon cutting voor zo’n gaaf project was.

Nee, dan mijn relatie met the MilkMansion.
Opruimen, opruimen, is het motto van deze week.
Want, een dikke hoera, vrijdag komen opa en oma logeren. Voor het eerst logees en drie kids in één huis. En opa en oma moeten deze keer, bij gebrek aan een vijfde slaapkamer, op  het kantoor annex de naaikamer slapen.
Ineens vond ik zojuist het huis zo klein. Klein!
Ik ben gek geworden.
Want nu is the MilkMansion niet zo  groot als u denkt, maar klein, nee, het is niet klein. 

Och ja, als klap op de vuurpijl probeerde ik wat Rumble in het Engels.
Ha.
Hahaha.
Moet u ook eens proberen.
Of misschien maar niet.
In mijn geval bleek het in ieder geval een gevalletje zelfoverschatting.

Okay.
Get to the point, Cisca, The Point!
Ja.
Concluderend zou u op grond van deze belevenissen kunnen zeggen dat ik een oud, hypocriet, verwend, enkel Nederlands sprekend mens ben.
Maar, en dit weet u natuurlijk allang, dit alles is niet waar hoor.
Ik ben eeuwig jong, en blij met man, kinderen, huis, carrière en wat dies meer zij.
En, het belangrijkste, ik kan echt keigoed Engels.
Really.

Ach ja, ik zucht even, hoor.
Heel diep.
Dat helpt.

ZUCHT.

De helpdesk helpt hopelijk ook.
Morgen.
En dan lijmen ze mijn hoofd weer terug, en leef ik samen met mijn collega’s en onze federale geldschieters nog lang en gelukkig.

Ja.
Laten we het eens over schoenen hebben.
Want dat deden we gisteren, shoppen voor die razendsnel groeiende voetjes van mijn nageslacht. 

Kobus kreeg eindelijk de door haar zo felbegeerde ‘rainbow light up shoes’.
En ja ik ben het met u eens, ze passen in het rijtje meest-afschuwelijke-schoenen-ooit.
Maar joh.
Als u denkt dat Columbus blij was toen hij eindelijk weer land zag, of van Basten toen hij dé 2-0 scoorde, dan heeft u Kobus nog niet gezien met haar nieuwe schoenen.
En hé, gelukkig heb ik nog een Keesje.
Die had dus gewoon helemaal níets in te brengen over zijn schoenkeuze.
Stoere mini All Stars moesten het zijn.

Oh.
En weet u?
Mijn lievelingseten is chicken nuggets.
Tenminste, dat stond in het boek dat ik van Kobus voor moederdag kreeg.
Nu moet u weten, alles dat in dat boek staat is Waar.
En zo sluit ik dit log af met another juicy detail van mijn leven voor u.

¡Adiós amigos!

Met een beetje fantasie leest u hier op de voorkant van het boek Kobus’ naam!

Wel nu.
Wat ik wilde vertellen, de zomer is hier in Pennsylvania in the US of A begonnen hoor!
We relaxen in de hangmat, poedelen in het zwembadje, en gooien kipjes op de bbq.
En, zomer betekent dat het weer tijd is voor regelmatige bezoekjes aan, u raaddde het al op basis van de titel, de ijssalon.
Nu betreft het hier niet een ijssalon, maar een heuse Amerikaanse ice cream parlor.
Zo eentje met afhaalwindows en 800 miljoen verschillende smaken.
Wandelden we er in langvervlogen tijden zo met zijn tweeën naar toe, tegenwoordig moeten we met de auto en hebben we twee ijsverslindende monstertjes en een monstertje in de dop bij ons.
Tijden veranderen, maar het ijs is nog even vurrukkulluk.

Zomaar ineens was het vandaag zo ver.
Ja echt. Ergens op een supergave conferentie kreeg ik de kans om hém in levende lijve te zien.
Hém, dat is de minister van dat ene departement.
Hij was de keynote speaker tijdens de lunch en my oh my, aan het eind konden er vragen gesteld worden.
Alleen, er waren vierhonderd mensen en er stond één microfoon, ver weg ergens in het midden van de zaal.
Ja hallo, zo had ik me onze brainstormsessie dus niet voorgesteld.
Maar ik kreeg nog een kans. We mochten namelijk heel dichtbij komen. En hem aanraken.
‘Hi’, zei ik, terwijl ik zijn hand schudde. ‘I am Cisca, and I loved your address.’
‘Thank you’, lachte hij.
En dat was het.
Dat was hét.
Tsja.
Die vierhonderd andere mensen stonden ook om hem heen. En ik wilde hen natuurlijk ook de mogelijkheid geven om hem te spreken.

Ter geruststelling, ik lachte wel heel lief.
Dus ik denk dat hij nog wel weet wie ik ben.
Als ie mij over een aantal jaar terug ziet.
Waar dan ook.

Alle kapotte stukjes stopten we in een siliconen ijsklontjes-smileyfaces-vorm.
Even in de oven, en kleuren maar!

Recept: Ongeveer een kwartier in de oven op ongeveer 200 graden Fahrenheit/100 graden Celsius, even laten afkoelen, voorzichtig uit de vormpjes halen, en vervolgens tien minuten in de diepvries.

En nee, dit is geen nieuwe trend.
Het is bittere, bittere noodzaak.
Van alles probeerden we.
Kranten op het raam, knuffels in de vensterbank, een vogelverschrikker in de tuin.
Uiteindelijk plakte ik vijftig post-its op het raam.
Met als gevolg dat die ene vogel nu nog slechts een aantal keer per dag op het raam tikt, in plaats van non-stop van vijf uur ‘s ochtends tot zeven uur ‘s avonds.
‘Echt haantjesgedrag’, constateerde mijn macho melkboer.
En inderdaad, internet research wees uit dat het waarschijnlijk om een mannetje gaat dat zichzelf in de spiegeling van het raam ziet, en denkt dat ie concurrentie heeft.

Maar wat ik nu toch vanochtend zag?
Ergens diep verborgen in de struik zit het vrouwtje. Te broeden op haar nest.
Hoera, we krijgen weer vogelbeebjes!
En het mannetje is dus niet alleen hitsig, maar hij beschermt ook vrouw en kinders.
Nou vooruit, dan mag ie nog een paar weken tikken.
Maar daarna wil ik gewoon weer stilte hier in huis.
Dat ben ik immers gewend.

‘Voggel. Voooggel. Voooggel.’
Struikelend over zijn dikke beentjes, rent Keesje van de auto naar de patio. Steeds harder roept hij. Hij kijkt omhoog, wijst en wacht.
Gelukkig duurt het wachten niet lang. Al snel vliegt er een vogel dan wel vliegtuig over.
‘Da. Daaa. Daaaaaa,’ kraait ie blij.

Keesje’s vocabulaire is beperkt.
Hij zegt geen ja, nee, eten, beker, broek, of andere dagelijkse nuttige dingen. Ook de namen van zijn zusjes komen in zijn woordenschat niet voor.
Nee, Keesje kent andere woorden.
Belangrijke woorden zoals pinguïn, trein, chicken en Kenya.
En vogel.

Voor het slapen gaan, staan we nog even samen voor het raam. 
‘Slaap lekker, huis. Slaap lekker, boom,’ probeer ik.
‘Bye bye voggel,’ zwaait Keesje.

Het is elf uur ‘s avonds.
Ik kijk even bij een diep slapende Keesje.
Ondanks een, via het internet bestelde, maatje 7 Pamper, wordt hij iedere ochtend kletsnat wakker, en sinds kort verschoon ik elke avond voor het slapen gaan dus een comateuze reuzedreumes in een ledikantje. Ik kan u vertellen, het is een flinke workout.
Nadat ik hem terugdraai op zijn buik, slaat hij zijn armen om Nijntje en zijn eend, en slaapt zo verder.
‘Voggel, voggel’, hoor ik hem heel zachtjes mompelen, terwijl ik de deur achter me dicht trek.

‘Why komt de koningin niet naar Koninginnedag? Because wij in Amerika woont? Want Sinterklaas komt wel altijd in Amerika, you know? En op Koninginnedag deed ik met de hamer en de tomatoes en dan heel hard hitten! En Q. wilde vandaag op school niet met mij spelen, ‘caus ik ben een girl. Oh, oh, en mama, ik moet wat vertellen. L. kan geen Nederlands, daarom was ze niet op Koninginnedag, right? En miss Shanna really liked mijn t-shirt today. Ik ben een KinderPal en miss Shana is mijn teacher en Keesje is mijn broer en mijn broer is in de toddlerroom. In de toddlerroom hebben ze gates. So them don’t walk away.’

Het is maandagavond en terwijl de melkboer in Chicago onder het genot van steaks, whiskey en sigaren, melkboerendeals sluit, werk ik in mijn uppie de avondspits af.
Vanavond op volgorde van leeftijd.
Eerst gaat Sammie naar bed, dan Keesje, en als laatste Kobus. Terwijl ik haar toedek, praat ze honderduit.
Ze praat. En praat. En praat.
Keer op keer probeer ik voorzichtig een eind aan het gesprek te breien. ‘Ik ga nu echt naar beneden, okay?’
Maar dan begint ze weer, ‘mom, ik moet nog wat vertellen. Nog één dingetje, goed?’
‘Mom, morgen heb ik gymnastics, en papa is in Chicago, right? When is him coming back? Gaan ze daar ook dansen? Oh, en mam, mag ik nog een slokje water? Jij maakt me straks wakker, right? Dan ga ik een heeeeeele grote plas doen en dan is mijn pull up morgen alwéér droog. En when komen mijn opa en oma? Oh, oh, oh, en you know, ik was op Koninginnedag heel special want ik had schmink op mijn wangen. No one else had dat. Mom? Sammie is een baby. Die doen niks. En mag ik een knuffel ruilen? Dat hondje in bed en deze beer uit bed. Dat hondje kreeg ik voor mijn verjaardag.’
‘Dag lieffie, slaap lekker.’
‘Dat heet een present.’
‘Night night, meissie.’
‘Night night, mam’, hoor ik, terwijl ik de deur zachtjes achter me dicht trek.

En dan moet u nu eens hier kijken.
Jaja. Ik schep tegenwoordig tradities. Met de log als mijn stille getuige.

Eerlijk is eerlijk, het valt me best zwaar.
De motivatie moet uit de tenen van mijn moeie lijf komen.
Eigenlijk naai ik in mijn spaarzame vrije tijd liever kleertjes voor mijn kinders.
Of nog beter, iets voor mezelf. Het is zeker wel twee jaar geleden dat ik iets voor mezelf maakte. Schandalig zeg.
Nog liever zou ik trouwens gewoon slapen.
Of boeken lezen op de bank.

Maar vooruit.
Ik geloof ook in die stomme theorie.
Die theorie die zegt dat energie verbruiken nieuwe energie geeft.
Wie heeft dat toch bedacht?
Als ik een theorie mocht bedenken, koos ik toch echt voor een avondje internetten met een handje borrelnootjes en een glas cola. En dat je daar dan heel slank en energiek van werd.
Maar zo werkt het dus niet.
Rennen moet ik.

Omdat ik het niet echt fijn vind om op muziek te rennen, luister ik tegenwoordig tijdens het rennen naar ‘Wait, wait, don’t tell me’. Dat is een soort ‘Dit was het nieuws’, maar dan op de radio. (Ik zie nu ineens trouwens dat ‘Dit was het nieuws’ weer wordt uitgezonden in Nederland. Hoera!)
Wat ik u nu ga vertellen, klinkt misschien raar, maar rennen op satirische radioprogramma’s is echt heel leuk.
Je gaat ervan lachen én je gaat er ook nog eens harder van rennen.
Dat zal er trouwens wel een bijzondere sight zijn.
Zo’n hijgend mens met een rood hoofd dat een beetje rent te giechelen.

Wel nu.
Ik heb, naast het feit dat ik dus min of meer voor gek door de buurt ren, nog een ander probleem.
‘Wait, wait, don’t tell me’, wordt namelijk maar één keer per week uitgezonden.
En de show duurt vijftig minuten.
En ik ren drie keer per week dertig tot veertig minuten.
U begrijpt, ik kom twee renrondjes podcasts tekort.
Dus. 
To get to the point.
Heeft u nog tips? Voor grappig renluistermateriaal?