Nu ja.
Ik worstel ondertussen al weer weken met de vraag wat moet ik nu toch moet geven aan die goede man op dat witte paard.
Want wat koop je voor de vent die alles al heeft.
Eigenlijk denk ik eraan om die dag Nederland te ontvluchten.
Misschien kan ik tijdelijk asiel krijgen in België. Of nog beter, in Limburg.
Maar ja, stiekem durf ik dat dan weer niet. Helemaal niet nu de schoonfamilie een bbq organiseert.
That’s Cisca for you. Praatjes, praatjes, maar als het uiteindelijk puntje bij paaltje komt…

En daarom heb ik uw hulp nodig.
Kom maar op met die adviezen.
Want wat moet ik op 18 september 2010 nou geven aan die vent die alles al heeft.

En nu wonen de melkboer en ik dus met twee Amerikanen in huis.
Als we niet opletten, nemen ze het huis over.

En kijkt u toch eens hier. Naar die beauty van een zes maanden oude Kobus met haar twee paspoorten. Wat gaat de tijd snel!

Daarom ga ik nu dus maar gewoon een suf verhaaltje vertellen over mijn twee naaiprojectjes van de afgelopen weken.
En ik weet dat u allen, dus ja ook jij Vita, en ook jij, aardappelstempelende Astrid, daar zo graag over leest.

Ik naaide onder andere een jurkje van overhemd voor Kobus, en een ninety minute shirt voor Keesje.
Beiden naar aanleiding van een tutorial van Dana.
U weet wel, Dana mijn held.

Het jurkje van een overhemd maakte ik dus al eens eerder. Deze keer optimaliseerde ik het patroon, en gebruikte ik een groter overhemd.

En nee, dit waren natuurlijk niet de knopen die orgineel op het overhemd zaten. Dat snapt u.

Ja, en over het ninety minute shirt kan ik kort zijn.
Het is inderdaad ongeveer ninety minutes werk, alleen het duurde bij mij meer dan drie weken.
Want ik moest tussendoor steeds voeden, kindjes in bed leggen, stapels ondergespuugd dan wel gepoept beddengoed en kleertjes wassen, een peuter op een potje zetten en meer van dat soort dingen.
Soms douche ik trouwens ook weleens. Of kam ik mijn haren.

Keesje droeg het shirtje trouwens tijdens bij beide poepincidenten en past er ondertussen al niet meer in. Ik hoop maar dat hij er veel plezier in gehad heeft.

Zo vroeg ik een Amerikaans paspoort voor Keesje aan. En dat kon niet meer met een gewone aanvraag. Het moest via de super versnelde aanvraag. Gelukkig kan alles, als er maar betaald wordt, na uren aan de telefoon gehangen te hebben.
En dan de vliegtickets. Een rib uit het lijf van de werkgever van de melkboer. En, ‘nee mevrouw van US Airways, het geeft echt niet dat we niet naast elkaar kunnen zitten in het vliegtuig. Zolang de passagiers naast mijn zoon en dochter geen problemen hebben met het geven van borstvoeding dan wel het vermaken van een tweejarige peuter.’
Ook ben ik in the midst van het plannen van maar liefst drie verjaardagsfeestjes en een doopfeest. En geld uitgeven aan feestjes, laat dat nu net één van mijn kerncapaciteiten zijn.

Daarnaast verwerkte ik het meeste van alle beslissingstrauma´s door de aanschaf van een cadeau voor mijzelf.
Echt, wat werkt dat toch therapeutisch.
Tussen neus en lippen door kocht ik zomaar een iPad.
Ja mensen. U leest het echt goed.
Cisca heeft een iPad.
Joehoe!!!
Ik wist het wel.
Ik ben echt hip.

En nu heeft u dus meteen zicht op mijn toekomstplannen voor de komende veertig jaar.
Over veertig jaar ben ik nog steeds hip, doch zeer arm.
En als ik niet moet werken om mijn internetverslaving te bekostigen, dan zit ik op de bank.
Vastgekleefd aan de allernieuwste versie van de iPad.

Hij kan ook andere dingen hoor, naast kakken.

Zijn grote zus kakt trouwens sinds dit weekend op de wc.
Mensen, wat een feest!
Want vergeleken met haar luiers heb ik dus liever die borstvoedingsspuitspetterpoep van Keesje die ik uit zijn nekje moet bikken.

Maar, ik wilde het vandaag niet hebben over poep.

Neehee, ik wil u vertellen dat u mij sinds vorige week wel kunt opvegen.
Want, het kereltje lacht.
En dan vergeet ik dus spontaan al de kak op de hele wereld.
Ik vergeet sowieso spontaan alles.

En dat dan in combinatie met het feit dat ik sinds vandaag eindelijk weer eens wat kan onthouden. Omdat ik van het kereltje vannacht bijna zeven uur achter elkaar mocht slapen.

Slaap en de lach van mijn zoon. Meer heb ik niet nodig in het leven.
Behalve dan misschien die iPad. En een glas yokidrink met een roze koek.
Maar dat klinkt lang niet zo idylisch.

Als ik u nu kwijt ben, dan snap ik het hoor.
U moet maar denken, die Cisca lult ook maar wat.

Nu ja.
Waar ik naar toe wil is dat op dit moment mijn leventje voor de verandering weer eens van allerlei dilemma´s aan elkaar hangt.

Want, wat zullen we vanavond toch eens eten?
Zal ik daarna naar de sportschool gaan of Alice in Wonderland kijken? Of misschien toch the Blind Side?
Wat zal ik morgen aantrekken?
Hoeveel mensen wil ik followen op Twitter?
En, zeer belangrijk, wat voor cadeautje moet ik nu weer kopen voor de aankomende verjaardag van de melkboer?

…

Moet en wil ik echt over twee weken weer gaan werken?
En wanneer wil ik Keesje voor het eerst naar de opvang brengen?
Zullen we in oktober naar Nederland op bezoek, of toch gewoon al in september?
Zal ik dan nu echt die aangeboden baan bij de universiteit aannemen?
Of zal ik  bij mijn huidige werkgever blijven?
Of, zal ik gewoon stoppen met werken, en nu eindelijk dat webwinkeltje beginnen?
En gaan we ooit terug verhuizen naar Nederland, of niet?

Het leven is soms echt vermoeiend.
Maar, er moet gekozen worden.
En laat ik nu gelukkig altijd het goeie kiezen.
Dus.
Zo ook binnenkort.

En bij een beetje Amerikaans meisjesverjaardagsfeestje horen natuurlijk cupcakes.
Met roze icing.

En ik had me nog zo voorgenomen om Kobus geen Amerikaans junkfood te geven tijdens haar eerste levensjaren.
Mijn missie is jammerlijk gefaald.
Gelukkig vond ze het wel heel erg, en ik citeer hier mevrouw herself, ‘lekker’.
Dat nu al het glazuur van haar melktandjes verdwenen is, neem ik maar voor lief.
Net als de after cupcake sugar high trouwens.

Om zo hard te kunnen groeien, moet je dus veel drinken.
En van veel drinken ga je veel kakken.
Heel erg veel.

Vandaag zat ik, exact twee keer 48 uur na wat nu de boeken in zal gaan als Incident 1, om elf uur ‘s ochtends te voeden.
Ik zat in de Mother & Baby Room van één van de department stores van de grootste mall van de oostkust van de VS..
Echt mooi trouwens daar. In die Mother & Baby Room. Maar das voor een ander logje.

En ineens voelde ik al voedend iets warms.
Ik voelde iets warms en vochtigs over mijn blote benen naar beneden lopen.
Eerst langs mijn dijen, en vervolgens ook langs mijn kuiten.
Het kwartje viel erg snel, en ik sprong gepast snel op.
Maar het kwaad was natuurlijk allang geschied.

Mensen, mensen, woorden schieten tekort om deze chaos te beschrijven.
Dit keer zat niet alleen Keesje helemaal onder, maar ook ik.
Ik, Cisca, zat vandaag in de sjieke Mother & Baby Room van de Nordstrom. terwijl de dunne borstvoedingspoep langs mijn redelijk slanke gladgeschoren kuiten liep.
How about that, voor een bekentenis.
Gelukkig had ik vanochtend, wegens nog steeds tropische temperaturen, mijn überhippe zeer korte broek aangetrokken, waardoor de schade aan mijn kleding beperkt bleef tot een miniscuul geel randje langs de onderkant van mijn broek.
En gelukkig had ik, net als bij Incident 1, luierdoekjes, waarvan ik overigens bijna het hele pak gebruikte, en schone kleertjes voor Keesje bij me.

Maar u begrijpt dat ik nu dus wel een probleem heb.
Want wat ga ik overmorgen, op donderdagochtend 19 augustus, om elf uur ‘s ochtends doen als Keesje honger heeft en wil voeden?

Mijn lievelingstoetje is tiramisu.
En de griesmeelpudding van mijn oma.
Ja, ik weet het. De foto’s van mijn oude logjes zijn kwijt. I am working on it.

Mijn andere lievelingstoetje is Ben & Jerry’s Ice Cream.
En warme kersen met ijs.
Vanille kwark.
Crème Brûlée.
Zelfgemaakte perziktaart.
Bavarois.
Panna cotta.
Of toch het ‘Death by Chocolate’ dessert dat mijn collega laatst voor een feestje maakte.

Goed.
Na het jarenlang uitproberen van honderden recepten heb ik het perfecte recept voor tiramisu gevonden.
En dat wil ik graag met u delen.
Voornamelijk omdat er geen puurder genot bestaat dan het eerste hapje van deze tiramisu.
Echt.

U heeft nodig:
4 eieren
400 gram mascarpone
100 gram suiker
lange vingers
een kopje koffie met een enorme scheut Amaretto

En eigenlijk hoeft u dit alles alleen maar te mengen.
Nadat u eerst de eieren heeft gescheiden.

Klop de eiwitten stijf en meng die heel voorzichtig met de mascarpone.
De eigelen mengt u ondertussen al multitaskend met de suiker.
En dit mengt u vervolgens weer met elkaar.

En dan is het een kwestie van laagjes maken.
Een laagje lange vingers besprenkeld met koffie, een laagje mengsel, laagje lange vingers, laagje mengsel, een beetje cacaopoeder eroverheen et voilá.
Het is trouwens niet meteen voilá. 48 uur in de koelkast is geen overbodige luxe.

Het zou natuurlijk leuk zijn als dit logje vergezeld werd van foto’s.
Dat begrijp ik.
Maar mensen, u komt hier omdat ik zo leuk schrijf.
En fotograferen, dat kan ik stiekem niet echt.

Nu, gaat allen heen om tiramisu te maken.
En te eten.
En dan is morgen the world a better place.

En als u niet van poepverhalen houdt, dan kunt u nu maar beter op dat rode kruisje daar rechts bovenin drukken.
Want vanaf hier wordt het akelig. En vies.

Gisterochtend ging ik op stap.
Met Kobus en Keesje.
We gingen een eind wandelen.
Naar de winkels. En de Farmers Market.
We kochten cadeautjes. En brood. En meer van die dagelijkse dingen.
Het was een mooie dag.

Toen we klaar waren, gingen we even bij de melkboer op het werk langs.
Even mijn twee mooie kids showen, en, had ik in al mijn briljantie bedacht, dan kon ik mooi Keesje voeden, en daarna weer terug naar huis lopen.

Belangrijke achtergrondinformatie bij dit avontuur is, dat Keesje al twee dagen niet had gepoept.
En dat is nieuw voor mij.
Want Kobus’ levensmotto is, een dag niet gepoept, is een dag niet geleefd.
En dus was ik als nieuwbakken moeder van een-niet-elke-dag-poepend-kind totaal niet voorbereid op de verschrikkelijke ongelooflijke hoeveelheid poep die zomaar onverwacht uit een heel klein mannetje kan komen als je op het werk van je man even snel aan het voeden bent.

Echt mensen, het was een ware poepexplosie.
Cottage cheese en geroerbakte eieren all over the place.
Van nek tot sokjes. Van draagdoek tot mijn broek.
En ik zat dus op het werk van de melkboer, in het kantoor van zijn baas.
Met een mannetje vol kak, op een ondergekakt bureau.

Oh, de vreugden van het moederschap.