Wanneer ik zwanger ben, heb ik iets meer last van heimwee dan normaal.
Ik wil mijn ouders zien, mijn zusje en haar dochtertjes, en mijn vriendinnen.
Ik wil babykleertjes kopen bij de HEMA, wandelen door de polder, en gefrituurde mosselen eten op de markt.
Ik wil aangesloten worden op een infuus van tum tummetjes, roze koeken en dropkrijtjes.
En dat allemaal minstens één keer in de week.

Nu het einde van de zwangerschap dichterbij komt, voel ik me ook meer vast en gebonden hier in de VS.
Want wat als er in deze laatste twee maanden iets met één van mijn ouders of schoonouders gebeurd? Dan kan ik dus niet naar Nederland. En nu weet ik ook wel dat die kansen nihil zijn, en bovendien, voor hetzelfde geld hangt er een aswolk boven heel Europa, maar toch.
Maar toch, hè.

Maar toen.
Toen liep ik afgelopen vrijdag door de supermarkt.
En ik kreeg een sms’je.
Ik zou toch wel willen zeggen dat het één van de betere sms’jes was die ik ooit kreeg. Op al die liefdesbetuigingen en ge.ile sms’jes van de melkboer na dan.
Vriendin M. sms’te. Met de boodschap dat ze ineens bedacht had dat ze met Hemelvaart wel op bezoek kon komen. Bij mij.

Pfoe.
Ik moest even opzoeken wanneer het Hemelvaart is, want daar doen we niet aan hier in de vreemde, maar daarna voelde ik me alsof ik de staatsloterij had gewonnen, eindelijk een iPhone had, gepromoveerd was tot directeur van mijn afdeling, een pakje uit Nederland kreeg met liters vanillevla en een echte Limburgse kersenvlaai, alle oorlog en honger in de wereld voorbij was, Kobus en co een miljoen lezers had per dag, en ik gewoon strak in mijn vel zat en al mijn leuke kleren weer aan kon.
Helaas was dat allemaal niet het geval.
Maar ik ben nog steeds wel blij.

Voordat u begint met lezen vandaag, wil ik u graag nog een staaltje van mijn fotografiekunst laten zien.

Dit is Kobus. Op haar zijn kop.
En met een enorme blauwe plek op haar kin.
Ik ben een slechte slechte moeder. En als u hier na vandaag nooit meer wil lezen, dan begrijp ik dat.
Want ik ben een slechte slechte moeder.

Maar, for the time being, trakteer ik u op nog een paar foto’s.
Want weet u nog,  een paar maanden weken geleden ging ik naar Nederland en Sicilië. En u kreeg een zeer beperkt verslag van deze reis, en zag geen enkele foto.
Vandaag krijgt u dan eindelijk die eerste foto’s te zien. Van Kobus en de dochtertjes van mijn zusje.

Over deze foto’s kan ik u een aantal dingen vertellen:

1. Het lijkt me echt prettig als iemand nu eindelijk die teleporteermachine uitvindt. Want ik wil ze heel graag weer even zien. Britt en Fenna. En mijn
   zusje.
2. Het is echt verschrikkelijk moeilijk om drie kleine meisjes samen op de foto te krijgen. Met de neuzen dezelfde kant op. En een enigzins normale uitdrukking op het gezicht.
3. De meiden dragen alledrie een CisCouture rokje. En een Philadelphia Eagles t-shirt.
4. Mijn zusje is donkerblond, en is moeder van twee heel blonde meisjes.
5. Ik ben blond, en ben moeder van een donkerblond meisje. En ik snap dus niet hoe dat nu kan.

En 6.  Ik wil graag drie kleine lieve meisjes. Hier thuis. Dat lijkt me namelijk best gezellig.

Iemand enig idee waar ik die kan bestellen?

O ja, bij de melkboer natuurlijk!

Hoe langer ik in de VS woon, hoe vreemder het wordt.
Thuis komen.
Wanneer ik tegenwoordig naar Nederland reis, ga ik twee keer thuis weg en kom ik ook twee keer thuis aan.

Voor het geval u het niet meer snapt, zal ik het even uitleggen.

Het zit zo.
Zodra ik vanuit de lucht Nederland zie liggen, voel ik het al. Daar beneden ligt mijn thuis.
Deze keer zag ik de zee, de Deltawerken, weilanden, en boerderijen. Ze lagen er mooi bij in het vroege ochtendzonnetje.
Even later reed ik over de snelweg. En ik zag Nederlandse nummerborden en bewegwijzering. En koeien. En weilanden met dorpjes met kerktorens in de verte.
Nog wat later liep ik door Rotterdam. En ik zag honderden, of misschien wel duizenden, fietsende mensen. En vrouwen op laarzen. En ik at gebakken mosseltjes van de visboer, en liep door de Albert Heijn.
En diep van binnen stond de Nederlandse Cisca op. En ze fluisterde in mijn oor, “in dit land wil ik weer wonen, het is hier zo mooi, en gezellig. En hier hoor je thuis”.

Maar nu komt het vreemde.
Na twee weken Nederland en Italië wilde de Amerikaanse Cisca wel weer naar huis.
Naar de MilkMansion. En haar eigen bed. En de mooie tuin. En haar werk. Ook al slaap ik natuurlijk liever elke dag uit. En dat ik dan werk van 11 tot 2. Met een twee uur durende lunch. En Halloween, het lekkere eten, de ruimte, de bossen, en niet te vergeten de Indian Summer.
En na de terugvlucht reden we naar huis, en bij het binnenrijden van ons dorp dacht ik, “gelukkig, ik ben weer thuis.”

Raar hè?
Ik weet het.
Ik vind het zelf ook een beetje vreemd.

• In Nederland woont mijn familie. Zusje, nichtjes, papa en mama, en schoonbroers zwagers, schoonzussen, neefjes en nichtjes, en schoonpapa en schoonmama.
• In Nederland wonen ook de meeste van mijn vriendinnen. Die ik soms zo verschrikkelijk mis.
• In Nederland ligt Nijmegen. En Utrecht. En Amsterdam. En daar is het allemaal zo mooi.
• In Nederland is de HEMA. En de Bijenkorf. En le Ballon. En Fifth Avenue.
• In Nederland zijn uitgestrekte weilanden met koeien. En kerkjes en dorpjes in de verte.
• In Nederland fietsen mensen.
• In Nederland zijn dijken. En rivieren. En grachten. En weilanden met koeien. En kerkjes en dorpjes in de verte. En er fietsen mensen.
• In Nederland spreekt bijna iedereen Nederlands. Net als ik.
• In Nederland liggen herinnneringen. Mooie. En minder mooie.
• In Nederland is het staatshoofd een koningin.
• In Nederland is iedereen ruimdenkend. En diepzinnig.
• In Nederland kun je mensen tenminste ongestoord aanstoten  zonder dat er een verontschuldinging hoeft te worden geuit.
• In Nederland kun je overal plassen. Voor vijftig cent.
• En vooruit, in Nederland is van alles te koop dat ik graag lust. U kent de lijst ondertussen wel. Tum tummetjes, bitterballen, saté saus, haring,  tompoucen, roze koeken, roosvicee, yokidrink, goudse kaas en meer van dat soort dingen.
• En,  in Nederland smaakt het bier zoveel beterderder dan in de VS. Vooral in Nijmegen.

• Nederland, het land van zeehelden en geuzen, van de vrijen en van de dapperen.
• In Nederland is alles beter. Gelukkig maar, dat ik mijn geliefde vader- en moederland binnenkort weer kan bezoeken.

I love gladiolen.
En laten we die nu net in de tuin hebben.
Weliswaar in de tuin van de oude MilkMansion.
Maar tot 31 juli is dat nog steeds onze tuin.
En dus hebben wij gladiolen in de tuin. En in ons huis.
En van de herfst geef ik de melkboer de opdracht om ze weer te planten plant ik ze weer. Zodat we volgend jaar weer gladiolen hebben.
Want I love gladiolen.
Ze zijn zo rank. En ze zien er zo mooi uit.

En ik wrijf graag zout in open wonden.
Maakt u geen zorgen, alleen in die van mezelf, hoor.
Het zou niet in mijn hoofd opkomen om het zoutvaatje te pakken, wanneer de melkboer weer eens langs komt met een bloederig vingertje, armpje of beentje.
Neehee. In dat geval maak ik altijd liefdevol zijn wondjes schoon met een nat doekje, geef er kusjes op, plak er een Bert en Ernie pleister op, terwijl ondertussen mijn lange, naar gladiolen geurende, lokken over zijn gezicht strijken.  En dan eindigen we altijd in bed.
Zo gaat dat toch altijd in de film?

Ja.
Zout. In wonden dus. Wonden van mezelf. Waarom ik dat doe weet ik ook niet. Viniklekkerofzoblijkbaar.

Zucht.
Gladiolen.
De derde week van juli.
Wandelen. Blaren.
Regen. Zon. Wind.
Feest. Bier. Poffertjes. Bandjes. Nog meer bier. Nog meer feest.

Zucht.
Ik heb weer eens heimwee.
Naar Nijmegen.
Voor de vijfde achtereenvolgende zomer zit ik in de VS.
Tijdens de Vierdaagse.
Gelukkig heb ik de gladiolen nog.

Soms hit het me ineens in de face. Vliegt het me aan. Zo maar. When you least expect it. Heimwee. Homesickness. Sehnsucht. Alles overheersend. De al eerder genoemde heimwee naar de HEMA. Heimwee naar het moederland. Naar mijn vader en moeder. Naar mijn zusje en twee lieve nichtjes. Naar fietsen, de Albert Heijn, een visje eten op de markt op zaterdagmiddag, GTST, mijn favoriete kroeg in Nijmegen, en Fifth, waar ze van die leuke jurkjes verkopen.   En ik wil Kobus zo graag weer showen aan iedereen. Want ze is nu nog liever, mooier, knapper, groter en intelligenter dan met Kerst.     Ik probeer mezelf tijdens zo’n aanval maar te vertellen dat ik in Nederland heimwee zou hebben naar de VS. Heimwee naar de mooie heuvels, de ruimte en sushi eten. En naar het kijken van Grey’s Anatomy. Right away. Zodra het uit is en niet een half jaar later, zoals in Nederland. En heimwee naar shoppen op Fifth Avenue. Want dat doe ik soms. Shoppen in New York City. Maar twee uurtjes rijden hiervandaan. Dat dan wel weer.     Maar toch. Ik wil mijn jongste nichtje vasthouden. Nu. Meteen. En dat gaat niet. Want zij woont acht k*t uur vliegen hiervandaan.   

En voor wie het zich afvraagt, ja ik heb ook nog steeds heimwee naar yokidrink ja.