Kobus weet niet zeker of ze wel zin heeft om naar Aruba en Curaçao te gaan.
Want zeg nu zelf, wat moet je daar nu als 16 maanden oude peuter?

Bij twijfels is het altijd verstandig om je in de materie te verdiepen.

En bijvoorbeeld de lokale taal te leren. Zodat je bent voorbereid op iedere situatie.
Want stel je voor dat je verdwaalt.
Of zin hebt in een bekertje melk. Of een ijsje.
En bovendien is het handig om zelfredzaam te zijn, zodat je niet volledig afhankelijk bent van je ouders.
En dan hoeft je moeder zich ook niet druk te maken als ze eens een dagje iets voor zichzelf wil doen.

De situatie wordt vanuit allerlei verschillende invalshoeken bekeken.

En uiteindelijk, na lang nadenken en inlezen, neemt ze een beslissing.

Ja, ze heeft er echt zin in.
Net als dr papa en mama.

Gelukkig, mijn fototoestel deed het nog!

Ja, en toen was het stil hier.
En niet alleen omdat ik op mijn werk niet meer kan loggen/twitteren, maar vooral omdat ik voor het eerst in vijftien maanden een kindje had met koorts.
Hoge koorts.
Zweetdruppeltjes-langs-het-voorhoofd hoog.
Halfdood-vogeltje-in-een-ledikantje,-dat-niets-wil hoog.
En het halfdode vogeltje verloor ook nog eens liters snot per uur en wilde niets eten, alleen maar drinken.

En pfff mensen, ik moet zeggen dat ik normaal een redelijk nuchtere moeder ben.
Maar dit vond ik dus echt verschrikkelijk. Een ziek kind. Het sneed echt door mijn hart. Ik voelde me zo machteloos. Want wat moet je doen? En je wilt niet overdrijven, maar ook niet te nonchalant doen. Wel de dokter bellen, nog een dagje aankijken?
En tsja, Kobus kan ook niet echt zeggen wat ze voelt en wat er is.
Gelukkig kon de dokter dat wel.
Een streptokokken infectie. O, dus daarom kwam er zo’n beerputtenlucht uit dr mondje…
En dus begint Kobus met een beetje antibiotica in haar lijfje al weer langzaam haar usual self te worden.

Zo usual, dat ze net tijdens de kerstnachtdienst alweer iedereen voor zich inpalmde, en uitgebreid door het gangpad van de kerk paradeerde. Tezamen met de dertien maanden oude J. Ik had dr zo kunnen uithuwelijken. En dan kan J. mooi voor haar zorgen de volgende keer dat ze ziek is.

Merry Christmas iedereen!

The facts.

Verdachte: Kobus.
Leeftijd: 15 maanden en 5 dagen.
Gewicht: 24 pounds, 9 ounces aka 11,14 kilo.
Lengte: 32 inches aka 81,28 centimeter.
Uiterlijke bijzonderheden: Acht tanden en vijf kiezen. Weigert clipjes en elastiekjes in bruine lokken.
Vocubulair: Mama, papa, dog, boe, hi en baby.
Voedselbehoefte per dag: Vier boterhammen met appelstroop, jam of kaas. Drie bekers melk. Twee bekers water. Diner met yoghurt toe.
Lievelingsspeelgoed: Houten puzzels. Nijntje blokken. Twee baby’s. Een xylofoon.
Hobbies: Spelen. Sabbelen. Haren kammen. Slapen. Kussen. Neus danwel mond afvegen aan papa of mama’s mouw.
Overige bijzonderheden: Twee poepluiers per dag. Zeer gehecht aan een specifiek konijn.

Crimescene: Slaapkamer van verdachte op eerste verdieping van de MilkMansion.
Datum: Vrijdagmiddag 18 december.
Tijd: Rond half vier ’s middags.
Getuigen: Zes knuffels.
Misdrijf: Klimmen uit ledikant.
Schade: Aan het hart van de mama.
Letsel: Geen.
Bewijslast: Luid gebons. De mama zag verdachte handdoeken, luierzalf en babyolie uit mandje onder commode te trekken.
Vonnis: Nader te bepalen.

Om nog even door te gaan over die lopende Kobus, hè.
Kobus heeft nog geen schoenen.
Tenminste, tot gister had ze nog geen schoenen.

Opvoeding heet dat.
Ik vind het namelijk belangrijk als kinderen aan den lijve ondervinden hoe het leven vroeger was.
En ikzelf liep altijd op mijn blote voetjes naar school. Kilometers. Door weer en wind.
En aangekomen op school luisterde ik heel goed naar de juf. Want dat deed je toen.
En tussen de middag bakten we ons eigen brood. En als we geluk hadden, kregen we wat water erbij te drinken.
Vroeger.
Vroeger hadden we tenminste nog de gulden. En geen misdaad. En de mensen waren ook niet zo individualistisch en onbeschoft.
Vroeger was geluk nog heel gewoon.

Ja.
Gister kochten we dus Kobus’ eerste schoentjes.
En ineens lijkt ze nu nog groter. Terwijl ze parvrouwmantig door het huis stapt, en overal aanzit waar ze juist niet aan mag komen.
En morgen gaat ze ook nog eens voor het eerst naar de grote kindjes klas van de kinderopvang.
Weg infant room met cute little babies, hallo one and two year old room met terroriserende toddlers!

Als u mij nu even wilt excuseren, dan ga ik even huilen op zoek naar die lieve schattige baby die ik vorig jaar baarde.

Wist u al dat ik de allercuteste baby mini-peuter ooit heb?

Ik stop haar dagelijks vol met allerlei soorten candy.

Omdat ze so sweet is.

En vol met suiker huppelt ze vrolijk door het huis.

Ik heb er nog niet zoveel aandacht aan geschonken hier op het log, maar Kobus kan lopen. Echt lopen. Zonder mijn hulp.

Wat moet ik nu? Ik begin me langzaam al een beetje overbodig te voelen.

Gelukkig heeft ze me nog nodig voor het verschonen van luiers. En dat doe ik graag, dat weet u.

Alles voor mijn lieve oranje pompoenvlinderelfje.

Hé, kijk nou!

Het was 14 september 2008. Vandaag precies een jaar geleden.
En daar was ik. Net bevallen. Met een ongeveer twaalf uur oude Kobus tegen me aan.
Thuis, op de bank.
En ik voelde me fijn.

Eindelijk na 42 weken zwangerschap was ze er toch uit gekomen. Uit mij.
En dan nog niet eens uit zichzelf hè.
Ik dronk twaalf uur van te voren 200 milliliter castor oil. Gemixt in een aardbeienmilkshake.
Maar dat is nog eens een verhaal voor een volgend logje.

U begrijpt vast wel dat dit niet Cisca op haar charmantst is.
Maar wel op haar gelukkigst. En dat is belangrijker.
Dus.
Kijk nou.

Ik vraag me trouwens wel af waar dit schattige allermooiste babietje is gebleven. Ik lette even niet op, en toen had ik ineens een rondlopende iets blondere 1 jarige peuter aan mijn rokken hangen.
En daar is ze. Mijn taart etende schatje.
1 jaar alweer.
Wauw.

I kissed a girl and I liked it
The taste of her kersen fruit hap
I kissed a girl just to try it
I hope the milkman don’t mind it
It felt so right
It felt so right
Does mean I write this blog tonight
I kissed a girl and I liked it
I liked it

Ik knuffelde en kuste Kobus. Vanmiddag. Terwijl we samen in het gras lagen.
En weet u wat er gebeurde?
Ze kuste me zomaar terug!
Tenminste, ze wreef met haar mondje over mijn wang.
En dat vind ik een kus.
Dus, hiep hiep hoera, Kobus kan kussen!

O ja.
Even voor de duidelijkheid.
De komende, let’s say twintig, jaren kust ze dus alleen mij.
En ok, misschien de melkboer. Of opa en oma.
Maar verder niemand.

Hiep hiep hoera!
Hoera, hoera, hoera!
Het is zover.
Beste mensen, het is zover.
Kobus spreekt haar eerste woordjes.

Nou ja, woordjes.
Ze uit steeds vaker geluiden die op daadwerkelijke woordjes lijken.
En wat zijn we trots op haar.
Het is natuurlijk ook een hele vooruitgang.
De overgang van het uitstoten van onverstaanbare klanken en gebrabbel naar het uitspreken van welgearticuleerde woorden. Sommige mensen bereiken deze fase gewoon nooit. En Kobus kan het al!

Haar vocabulaire bestaat op dit moment uit twee woorden.
En wat voor woorden.
Niet papa. Of mama. Of nee. Of eten. Of bal. Of brood. Of wat voor ding dan ook maar waar je iets mee kunt.
Nee, Kobus is een slimme meid.
En ze bouwt dus zeer zorgvuldig haar woordenschat op.

Welke twee woorden ze kan?

Het eerste woord is  ’haaaaaiiiii.’
Meestal zwaait ze er ook nog bij.
En ze zegt het tegen iedereen, die ze maar ziet.
‘Haaaaaiiiii.’
Ik geloof niet dat ze weet dat een haai een vis is.
En ik doe nog wel zo mijn best om haar Nederlandse woorden en gebruiken bij te brengen.
Ze is gewoon een echte mini United States citizen.
En haar eerste woord is dus Amerikaans.
Tsss.

Gelukkig is het tweede woord dat ze kent wel een echt goed oudhollands woord.
Te weten ‘boehhh’.
Kobus weet welk geluid een koe maakt. Bij elke koeienplaatje roept ze het. En ze kan het ook op commando.
Geweldig hè, ze is getraind. Met dank aan de melkboer.
Ik heb de beste man nog nooit zo zien glimmen van trots.
En zijn eerste reactie?
‘Dat is duidelijk. Ze wordt later melkboer.’

Euhmmm.
Ja. Tuurlijk.

Ik, die normaal zo nuchter ben is als maar zijn kan.

Nou ja, staat.