Kop met Keesje
 
Aug
19
2010
23:15
18

Amerikaans junkfood

En toen was vriendin L. jarig.
Twee jaar werd ze.

En bij een beetje Amerikaans meisjesverjaardagsfeestje horen natuurlijk cupcakes.
Met roze icing.

En ik had me nog zo voorgenomen om Kobus geen Amerikaans junkfood te geven tijdens haar eerste levensjaren.
Mijn missie is jammerlijk gefaald.
Gelukkig vond ze het wel heel erg, en ik citeer hier mevrouw herself, ‘lekker’.
Dat nu al het glazuur van haar melktandjes verdwenen is, neem ik maar voor lief.
Net als de after cupcake sugar high trouwens.

Jun
12
2010
21:18
21

Dubbelop genieten

Het was een heerlijke middag vandaag.
Op loopafstand van ons huis vond namelijk het lokale jazz and food festival plaats.
In 35 graden luisterden we naar live muziek, en aten en dronken we ons lekker vol.
Voor zover ik dat laatste nog kan trouwens, want Cisca met Keesje is al een volle combinatie an sich, laat staan dat er dan ook nog food in the mix wordt gebracht.

Kobus had de tijd van dr leven.
Er werd gedanst, gelachen, gezwaaid, geklapt, gekraaid van plezier, lekker gegeten, en volop gekletst met andere kindjes.
En echt, ik kan u zeggen, van al de aanwezige kindjes was Kobus natuurlijk verreweg de allerleukste en allerliefste.
Toen we veeltelaatmaardatgafniet thuiskwamen, bracht ik haar naar bed.
Ze kletste onverstaanbare volzinnen tegen me terwijl we aan elkaar geplakt van het zweet een boek lazen.
Daarna kroop ze nog dichterbij tegen mij en de baby aan. En plakten we nog meer aan elkaar vast.
Ik kreeg aaitjes over mijn haar, en de schoppende baby werd uitgebreid gekust.

En ineens realiseerde ik het me.
Kobus is binnenkort niet meer mijn enige kind.
Ik ben straks moeder van Kobus en Keesje.

En zal ik dan nog wel genoeg tijd hebben voor Kobus?
Tijd om te genieten?
Want dat wil ik.

Genieten van Kobus.
Van haar lach.
Van haar enthousiasme.
Van haar lekkere koppie.
Van haar gekke Engels-Nederlands-Kobiaanse geklets.
Van haar grapjes.
Van haar lekkere mollige lijfje.
Van de geur van haar haartjes.

Gelukkig maar dat ik heel goed ben in genieten.
En dus geniet ik straks gewoon dubbelop.

Dubbelop genieten van twee lachende, enthousiaste, lekker mollige, heerlijke geurende kinders.
Ik kan niet wachten.

Jun
11
2010
04:06
24

Hoe Kobus het levenslicht zag, deel 2

Klik hier voor deel 1.

En toen was het dus zaterdag 13 september 2008.
Na een toch wel enigzins brakke nacht, waarin ik nog eens duidelijk maakte aan de melkboer dat ik toch echt geen castor oil ging slikken, deed ik iets verschrikkelijks.
Iets zo verschrikkelijks dat ik het bijna niet durf op te schrijven.

… (Wat puntjes voor het extra spanningseffect)…

Ik dwong de melkboer namelijk om mij mee te nemen naar de IHOP.
En voor iedereen die nog nooit in de VS is geweest, en slash of niet weet wat de IHOP is, klik en huiver.
Aldaar aangekomen, stopte ik een stapel pannenkoeken met banaan en nutella en maple syrup naar binnen, aangevuld met eieren, spek, en twee pakjes boter en andere vetten.
Bleg.
Maar, mijn excuus is dat ik denk ik al wist dat ik die dag mijn oerkrachten nog nodig had.
En echt, ik zeg u, die krachten van mij, die werken het beste op pannenkoeken met banaan en nutella. Sorry.

Het verhaal wordt nog erger, want na de IHOP liep ik dus naar de overkant van de straat.
Daar zat namelijk een McDonalds.
En nu kom ik werkelijk waar nooit in de McDonalds, maar toen moest het.
Ik had namelijk een kleine aardbeienmilkshake nodig.
Omdat castor oil bijna niet mengt met een andere vloeistof.
En ja dus toen, toen dronk ik op zaterdag 13 september 2008 om 10 uur ´s ochtends een milkshake met 120 milliliter olie.
Als ik terug denk aan hoe het smaakte, word ik spontaan weer misselijk.

Maar ach, op die misselijkheid na ging het wel, en dus togen de melkboer en ik naar de supermarkt. En naar de bibliotheek.
Totdat ik naar huis wilde.
En wel heel snel.
Want ik moest, zeg maar, nogal nodig naar de wc.

De verdere details zal ik u besparen, maar op zaterdagmiddag hing ik dus een beetje thuis rond. Ik las een boekje, speelde wat op de Nintendo en wandelde af en toe eens naar de wc.
En ok, ik had best wel erge krampen.

Rond zes uur ´s avonds was ik verschrikkelijk misselijk en verdwenen de laatste restjes nutella, boter en pannenkoek in het riool.
De immer attente melkboer liet het bad voor mij vollopen.
En terwijl ik lekker wat ronddobberde, zei de melkboer meerdere malen: ‘zeg euhm, volgens mij heb je best ergere weeën.’
Maar nu ja, u kent mij, ik luister zelden en weet alles beter, dus ik zei: ‘zeg euhm, dat valt *stilte vanwege kramp* echt wel mee.’

Een uurtje later nam de melkboer het heft in toch maar in eigen handen, heerlijk zo’n man, en belde de verloskundige.
Nadat die kort met mij sprak, zei ze dat we toch maar even langs moesten komen.
Er was echter een klein probleempje.
Ik wilde niet.
Ik wilde thuis blijven. In mijn eigen badkuip, op mijn eigen wc en in mijn eigen bed.
Ik zou echt niet weten waarom.
Maar ik wilde echt niet.
Ik denk dat ik kan zeggen dat de melkboer echt al zijn melkboerentrucjes uit de kast heeft moeten halen om mij in de auto te krijgen.
En dat duurde toch zeker wel een uur.
Want ik laat me echt niet zomaar ompraten tot iets dat ik eigenlijk niet wil.

En toen, kuch, nou ja toen, toen viel Kobus er dus al bijna uit.
Kuch.

Enfin.
Zo kwam het dus dat wij op zaterdagavond rond een uurtje of tien Eastern Time papa en mama werden van Kobus, het mooiste en liefste meisje van Nederland en de VS.

Jun
08
2010
20:41
17

Hoe Kobus het levenslicht zag, deel 1

‘Eigenlijk is er nog maar één optie, u kunt morgen vier ounces (noot van de redactie 1: 4 ounces = 120 milliliter) castor oil (noot van de redactie 2: castoroil = wonderolie) nemen.’

We schrijven 12 september 2008, en ik ben zwanger.
Enorm ongelooflijk lang zwanger.
Ik ben zo dik als een hangbuikzwijn met twintig biggetjes in haar buik.
En ik heb het warm. Want het is al drie maanden lang zo’n dertig graden.
Twee dagen geleden heb ik voor het laatst gewerkt.
En op zich voel ik me nog best ok.

Maar toch.
Ik ben over tijd.
Ver over tijd.
Want ik ging toch echt voor een late augustus baby.
En het is nu 12 september.
De rekenwonders onder u begrijpen het al, dat klopt dus niet helemaal.

Het is vrijdagmiddag, en ik ben bij de verloskundige.
Doordat Kobus’ hoofdje erg laag ligt, kan ze me eigenlijk niet goed strippen.
En dan spreekt ze uit wat ik hoopte nooit te hoeven horen, op maandag moet ik naar het ziekenhuis.
Voor my worst nightmare. Een inleiding.

In de VS bevalt minder dan één  procent van de vrouwen niet in het ziekenhuis.
Bevallingen worden vaak ingeleid en bijna dertig procent van de bevallingen eindigt in een keizersnede.
Thuisbevallen is hoogst ongebruikelijk, soms zelfs verboden, en, onder andere in mijn geval, vaak niet verzekerd.
Maar, wij wonen relatief dichtbij een geboortecentrum.
En vanaf het eerste moment dat ik het centrum binnenliep, wist ik dat ik daar wilde bevallen.
De drie mooiste slaapkamers die ik ooit zag, zijn namelijk de birthing suites van het centrum. De blauwe, gele en groene kamer. Kamers met grote twee persoonshemelbedden, mooie witte vitrages, en badkamers met een enorm jacuzzi.
En daarnaast sprak ook de hele filosofie van het centrum ons erg aan.

Maar ja.
Dat is allemaal leuk en aardig, maar dan moet het kind er dus wel uitkomen.
Want anders wordt het alsnog een kwestie van bevallen in het ziekenhuis.
En bevallen in het ziekenhuis, dat wilde ik dus niet.

En nu weet u, mijn trouwe lezers, het allang.
Ik krijg altijd alles wat ik wil.
Tenminste, van iedereen behalve de melkboer.
Die is zelden tot nooit onder de indruk van mijn intimidatie tactieken.
De verloskundige was dat denk ik wel.
Tenminste, als ik uitga van het feit, dat zij één van de raarste zinnen uitsprak die ik ooit had gehoord: ‘Eigenlijk is er nog maar één optie, u kunt morgen vier ounces  castor oil nemen.’

May
19
2010
17:57
26

Onverwacht

Ja. En toen.
En toen werd ik dus gistermiddag gebeld. Op het werk.
Het was zo’n telefoontje waar ik normaal al niet op zit te wachten, maar nu al helemaal niet.
De YMCA, also known als het kinderdagverblijf waar mijn dochter op dinsdag, woensdag en donderdag normaal gesproken verblijft, belde met de mededeling dat Kobus koorts had en dus moest worden opgehaald. En in dit soort gevallen mag het kindje de eerste 24 uur niet terug komen op de opvang, tenzij de dokter een briefje schrijft.

En dus toog ik vanochtend naar de dokter. En de dokter schreef een briefje. Voor donderdag. Maar vandaag mocht Kobus niet naar de opvang.
En nu is dat normaal niet zo’n probleem.
Maar het is niet zo handig als ik een best belangrijke presentatie heb.
Terwijl de melkboer in Canada zit. Met allerlei andere melkboeren. Om op zijn melkboers de melkboerenproblemen en melkboerenmarkt bespreken. Ofzo.
En ik heb helaas niet echt vriendinnen, familie, buurvrouwen of wat dan ook in de buurt die ik op zulke korte termijn kan vragen om een ochtendje op een hangerige Kobus te passen.

Dus ja.
Ik nam vandaag vrij.
En pinkte mijn echte eerste, en waarschijnlijk laatste, zwangerschapstraantjes weg.
Want ik was zo teleurgesteld. En voelde me zo machteloos.
Ik baalde.
Omdat het heel soms moeilijk is om een werkende moeder te zijn.

En omdat Kobus gisteravond met koorts en al wel een enorm bord met spinazie leeg at.
En ik hou niet zo van het verschonen van spinaziepoepbroeken.
Daar zijn ze namelijk op het kinderdagverblijf nu eenmaal veel beter in.

May
04
2010
21:15
19

Kobus en de zoo

Afgelopen weekend togen de melkboer en ik naar de dierentuin.
Met Kobus, haar beste vriendin L., en de papa en mama van L.

En nou nou nou, tot voorheen was naar de dierentuin gaan een door mij zeer onderschatte bezigheid.
Geloof mij, die fout zal ik niet snel nog eens maken.
Want, lieve lezers, mocht u het niet weten, naar de dierentuin gaan is de leukste bezigheid ooit voor kleine meisjes.
Iets leukers dan de dierentuin bestaat niet.
Voor mijn ogen veranderde mijn meestal zeer rustige dochter  in de meest hyperactieve en enthousiaste peuter die ik ooit zag.

Bij elk muurtje, glazen raam of dier in beeld riep ze eerst heel hard ‘hi’, maakte ze vervolgens nog harder het meestal correcte bijbehorende dierengeluid, en riep nog veel harder ‘bye bye’ wanneer we weer wegliepen.
En ja, op het glas bij de apen en tijgers werd zeer vrolijk, zeer hard gebonsd.
En ja, Kobus kent ook bijna alle dierennamen. Meestal in het Nederlands en soms in het Engels.
En dat feit is nu bekend bij heel Philadelphia en omgeving.

Wat was het leuk zeg. Om twee kleine meisjes zoveel plezier te zien hebben.

Er was ook een soort grote kinderboerderij. En geitjes borstelen is natuurlijk wel heel leuk. Aldus Kobus. Ik vond het vooral nogal stinken.

Voor wie het wil weten, dit is niet het lijf van de melkboer, maar van een wildvreemde man. Van de melkboer ziet u enkel een mini stukje voet, t-shirt en arm.

En wat worden die kids goed gedrild op de opvang zeg. Overal liepen ze netjes hand in hand.

Kijk ze gaan. L. en L. Kobus en L.

Apr
14
2010
09:34
32

Gezocht: persoonlijke stylist(e) voor Kobus

Kobus heeft dus tegenwoordig staartjes. Meestal zijn het er twee, soms één, soms een speldje.
Deze elastiekjes dan wel speldjes zijn nodig, omdat haar haar (of is het heur haar in correct ABN?) zo lang begint te worden dat het bij het ontbreken van enige vorm van intoming tezamen met allerlei jam, yoghurt, appelmoes, snot, lijm, en sap restjes aan haar neus, wangetjes dan wel mond vastplakt.

En nu vertelde ik al eens dat ik niet echt een ochtendmens ben. Zeker sinds ik zwanger ben, neem ik het er na het afgaan van de wekker meestal nog eens lekker van. Ik draai me om, rek me uit, dommel nog wat weg, en spring meestal pas rond half acht mijn bed uit, als ik om acht uur moet weg rijden.

Dit uitgebreide ochtendritueel betekent dat de melkboer op de drie ochtenden dat Kobus naar de dagopvang moet ’s ochtends voor haar zorgt.
Ik hoef u waarschijnlijk niet te vertellen dat het cruciaal is dat ik de avond van te voren kleertjes klaar leg, dan wel ‘s ochtends vroeg naar de andere kamer schreeuw wat ze aan moet, want het uitzoeken van kledingcombinaties voor kleine meisjes is niet één van de kerncompetenties van de melkboer.
Daarnaast, en dit is een veel belangrijker punt, kan de melkboer dus ook geen staartjes maken. Eerst dacht ik dat hij het gewoon zei om er vanaf te komen. Maar na een uitgebreide staartjesmaakdemonstratie van mijn kant, en de toch wel zwaar mislukte pogingen van de melkboer om deze demonstratie in de praktijk te brengen, weet ik wel beter. Hij kan het echt niet.

En dat is toch wel een groot probleem. Want ik moet weleens op reis voor mijn werk. En binnenkort hoop ik ook een keer te bevallen. En dat betekent dus dat ik niet altijd beschikbaar ben als Kobus’ persoonlijke styliste.

We zouden natuurlijk een externe persoonlijke styliste voor het meisje kunnen inhuren, maar ik heb denk ik een andere, meer haalbare, oplossing bedacht.
Ik ga namelijk een Barbie dan wel andere pop kopen voor de melkboer. Met twintig bijbehorende kledingsetjes. Zodat de melkboer kan oefenen. En totdat deze Barbie eruit ziet alsof ze gestyled is door een gerenommeerde kapper en styliste, moet Kobus tijdelijk een ander kapsel. Ik dacht zelf aan een volledig kaal koppie of dreads.

Mar
26
2010
19:50
23

De droomauto van iedere vrouw

Stel, je bent een meisje. Van ruim achttien maanden.
En afgelopen week moest je een keer heel lang wachten bij de apotheek.

Gelukkig hadden ze een heleboel autootjes om mee te spelen, dus je verveelde je niet.
En omdat je de autootjes zo leuk vond en zo goed had gewacht, zei mama dat je wel een autootje mocht uitkiezen.
Voor jezelf.

Dus, welk autootje kies je dan?

Precies.
De roze kever.
Het autootje dat elke fatsoenlijke vrouw zou uitkiezen.

O, en nu vergeet ik nog bijna te zeggen dat u een interview met mij kunt lezen op love2bemama.com. Een interview over al die niet zo smeuïge details van mijn leven die u altijd al wilde weten.

Mar
13
2010
21:02
33

547 dagen Kobus

Disclaimer 1: Voordat u begint met lezen, wil ik graag dat u een foto van Kobus voor de geest haalt.

Zoals deze.

Of deze.

Onze camera is namelijk nog steeds kwijt.
En ik baal. Niet zozeer over de verloren camera, maar vooral ook over het geheugenkaartje dat erin zit. Want ondertussen weet ik wel zeker dat het ding niet hier in huis ligt. En dus is ie ergens anders. Maar waar?

Disclaimer 2: Eens in de zoveel tijd moet ik een zoetsappig logje schrijven. Over hoe leuk, lief, schattig en geweldig Kobus is. En hoe snel de tijd gaat.
Sorry. Ik kan er niets aan doen. Maar zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.

Want.
Lieve lezers.
Kobus is vandaag achttien maanden.
Precies. Exact. Op de dag af.
Een heel jaar. En een half.

En ik wil niet weer gaan blaten over hoe snel de tijd gaat, maar het gaat dus echt snel.
Ik kan niet geloven dat het anderhalf jaar geleden is, dat ze werd geboren.
En ik kan niet geloven dat ze kan rennen.
En zelf de trap op kan klimmen. En ook weer eraf. En dat ook nog op commando.

Ze kan ook woordjes. Papa, mama, hi, beker, dog, woef, bye bye, beebiiieee, bal, visss en viesss. En heel belangrijk, sinds twee weken, eindelijk, kan Kobus ook het woordje nee. Of, in haar taal, nei dan wel no. Volgens de melkboer is nei Veluws dialect. Dus Kobus is niet tweetalig, maar drietalig. Dit is waarschijnlijk de reden dat ik de meeste dingen die ze zegt niet versta.

Bijna twaalf kilo weegt ze ondertussen. En ze is 86 centimeter.
Mevrouw houdt van eten. Bijna alles dat we haar voorschotelen, eet ze op. Vis, linzen, rijst, lasagne, en erwtjes behoren tot de populaire maaltijden. Bloemkool, avocado en kaas zijn niet echt favoriet. Dat laatste is natuurlijk vreemd. Voor een Nederlandse. En een kind van de melkboer. Gouda en cream cheese lust ze trouwens wel, alleen Amerikaanse kaas, daar houdt ze niet zo van. Terecht, al dat processed food, bleg.

Sinds vorige week gaat ze zonder speen door het leven. Na twee heel boze minuten schikte ze zich min of meer gewillig in haar lot. Zoals ze vrijwel alles genoegzaam over zich heen laat komen.
Ik schreef het al eens, Kobus is mellow. Ik schreef toen trouwens ook dat Kobus daarom nooit een broertje of zusje zou krijgen. Hieruit blijkt dat ik soms  onwaarheden verkondig. Maar eigenlijk wil ik liever niet dat u dit weet. Ze is rustig, aandachtig, en geïnteresseerd in van alles en nog wat. En, ze is bijna altijd vrolijk. Ze zegt gedag tegen iedereen in de supermarkt, en ik geloof niet dat ze ooit in haar leven langer dan vijf minuten achter elkaar gehuild heeft.

Kobus, mijn lieve meisje, ik ben zo benieuwd naar de komende achttien maanden.

En stiekem ben ik ook benieuwd naar de komende achttien jaar.
Al verkeer ik nog enigzins in de ontkenningsfase. Want ik vraag me natuurlijk wel af, hoe ik straks nog 25 kan zijn, en ook een achttienjarige dochter kan hebben.

Feb
02
2010
21:13
28

De koningin denkt na over het bezoeken van de overzeese gebieden

Kobus weet niet zeker of ze wel zin heeft om naar Aruba en Curaçao te gaan.
Want zeg nu zelf, wat moet je daar nu als 16 maanden oude peuter?

Bij twijfels is het altijd verstandig om je in de materie te verdiepen.

En bijvoorbeeld de lokale taal te leren. Zodat je bent voorbereid op iedere situatie.
Want stel je voor dat je verdwaalt.
Of zin hebt in een bekertje melk. Of een ijsje.
En bovendien is het handig om zelfredzaam te zijn, zodat je niet volledig afhankelijk bent van je ouders.
En dan hoeft je moeder zich ook niet druk te maken als ze eens een dagje iets voor zichzelf wil doen.

De situatie wordt vanuit allerlei verschillende invalshoeken bekeken.

En uiteindelijk, na lang nadenken en inlezen, neemt ze een beslissing.

Ja, ze heeft er echt zin in.
Net als dr papa en mama.

Gelukkig, mijn fototoestel deed het nog!

Dec
24
2009
21:09
28

Kobus, the red nose reindeer peuter

Ja, en toen was het stil hier.
En niet alleen omdat ik op mijn werk niet meer kan loggen/twitteren, maar vooral omdat ik voor het eerst in vijftien maanden een kindje had met koorts.
Hoge koorts.
Zweetdruppeltjes-langs-het-voorhoofd hoog.
Halfdood-vogeltje-in-een-ledikantje,-dat-niets-wil hoog.
En het halfdode vogeltje verloor ook nog eens liters snot per uur en wilde niets eten, alleen maar drinken.

En pfff mensen, ik moet zeggen dat ik normaal een redelijk nuchtere moeder ben.
Maar dit vond ik dus echt verschrikkelijk. Een ziek kind. Het sneed echt door mijn hart. Ik voelde me zo machteloos. Want wat moet je doen? En je wilt niet overdrijven, maar ook niet te nonchalant doen. Wel de dokter bellen, nog een dagje aankijken?
En tsja, Kobus kan ook niet echt zeggen wat ze voelt en wat er is.
Gelukkig kon de dokter dat wel.
Een streptokokken infectie. O, dus daarom kwam er zo’n beerputtenlucht uit dr mondje…
En dus begint Kobus met een beetje antibiotica in haar lijfje al weer langzaam haar usual self te worden.

Zo usual, dat ze net tijdens de kerstnachtdienst alweer iedereen voor zich inpalmde, en uitgebreid door het gangpad van de kerk paradeerde. Tezamen met de dertien maanden oude J. Ik had dr zo kunnen uithuwelijken. En dan kan J. mooi voor haar zorgen de volgende keer dat ze ziek is.

Merry Christmas iedereen!

Dec
18
2009
21:51
37

Kobus en co goes law and order

The facts.

Verdachte: Kobus.
Leeftijd: 15 maanden en 5 dagen.
Gewicht: 24 pounds, 9 ounces aka 11,14 kilo.
Lengte: 32 inches aka 81,28 centimeter.
Uiterlijke bijzonderheden: Acht tanden en vijf kiezen. Weigert clipjes en elastiekjes in bruine lokken.
Vocubulair: Mama, papa, dog, boe, hi en baby.
Voedselbehoefte per dag: Vier boterhammen met appelstroop, jam of kaas. Drie bekers melk. Twee bekers water. Diner met yoghurt toe.
Lievelingsspeelgoed: Houten puzzels. Nijntje blokken. Twee baby’s. Een xylofoon.
Hobbies: Spelen. Sabbelen. Haren kammen. Slapen. Kussen. Neus danwel mond afvegen aan papa of mama’s mouw.
Overige bijzonderheden: Twee poepluiers per dag. Zeer gehecht aan een specifiek konijn.

Crimescene: Slaapkamer van verdachte op eerste verdieping van de MilkMansion.
Datum: Vrijdagmiddag 18 december.
Tijd: Rond half vier ‘s middags.
Getuigen: Zes knuffels.
Misdrijf: Klimmen uit ledikant.
Schade: Aan het hart van de mama.
Letsel: Geen.
Bewijslast: Luid gebons. De mama zag verdachte handdoeken, luierzalf en babyolie uit mandje onder commode te trekken.
Vonnis: Nader te bepalen.

Nov
02
2009
20:11
36

Toen was geluk nog heel gewoon

DSCF2850

Om nog even door te gaan over die lopende Kobus, hè.
Kobus heeft nog geen schoenen.
Tenminste, tot gister had ze nog geen schoenen.

Opvoeding heet dat.
Ik vind het namelijk belangrijk als kinderen aan den lijve ondervinden hoe het leven vroeger was.
En ikzelf liep altijd op mijn blote voetjes naar school. Kilometers. Door weer en wind.
En aangekomen op school luisterde ik heel goed naar de juf. Want dat deed je toen.
En tussen de middag bakten we ons eigen brood. En als we geluk hadden, kregen we wat water erbij te drinken.
Vroeger.
Vroeger hadden we tenminste nog de gulden. En geen misdaad. En de mensen waren ook niet zo individualistisch en onbeschoft.
Vroeger was geluk nog heel gewoon.

Ja.
Gister kochten we dus Kobus’ eerste schoentjes.
En ineens lijkt ze nu nog groter. Terwijl ze parvrouwmantig door het huis stapt, en overal aanzit waar ze juist niet aan mag komen.
En morgen gaat ze ook nog eens voor het eerst naar de grote kindjes klas van de kinderopvang.
Weg infant room met cute little babies, hallo one and two year old room met terroriserende toddlers!

Als u mij nu even wilt excuseren, dan ga ik even huilen op zoek naar die lieve schattige baby die ik vorig jaar baarde.

Oct
31
2009
20:50
34

Happy Halloween!

DSCF2830

Wist u al dat ik de allercuteste baby mini-peuter ooit heb?

DSCF2831

Ik stop haar dagelijks vol met allerlei soorten candy.

DSCF2843

Omdat ze so sweet is.

DSCF2832

En vol met suiker huppelt ze vrolijk door het huis.

Ik heb er nog niet zoveel aandacht aan geschonken hier op het log, maar Kobus kan lopen. Echt lopen. Zonder mijn hulp.

Wat moet ik nu? Ik begin me langzaam al een beetje overbodig te voelen.

Gelukkig heeft ze me nog nodig voor het verschonen van luiers. En dat doe ik graag, dat weet u.

DSCF2833

Alles voor mijn lieve oranje pompoenvlinderelfje.

Sep
14
2009
22:05
60

Hé, kijk nou!

Hé, kijk nou!

Het was 14 september 2008. Vandaag precies een jaar geleden.
En daar was ik. Net bevallen. Met een ongeveer twaalf uur oude Kobus tegen me aan.
Thuis, op de bank.
En ik voelde me fijn.

Eindelijk na 42 weken zwangerschap was ze er toch uit gekomen. Uit mij.
En dan nog niet eens uit zichzelf hè.
Ik dronk twaalf uur van te voren 200 milliliter castor oil. Gemixt in een aardbeienmilkshake.
Maar dat is nog eens een verhaal voor een volgend logje.

Zwanger 073

U begrijpt vast wel dat dit niet Cisca op haar charmantst is.
Maar wel op haar gelukkigst. En dat is belangrijker.
Dus.
Kijk nou.

Ik vraag me trouwens wel af waar dit schattige allermooiste babietje is gebleven. Ik lette even niet op, en toen had ik ineens een rondlopende iets blondere 1 jarige peuter aan mijn rokken hangen.
En daar is ze. Mijn taart etende schatje.
1 jaar alweer.
Wauw.

DSCF2563

DSCF2567

DSCF2574

Aug
16
2009
20:44
27

I kissed a girl and I liked it

I kissed a girl and I liked it
The taste of her kersen fruit hap
I kissed a girl just to try it
I hope the milkman don’t mind it
It felt so right
It felt so right
Does mean I write this blog tonight
I kissed a girl and I liked it
I liked it

Ik knuffelde en kuste Kobus. Vanmiddag. Terwijl we samen in het gras lagen.
En weet u wat er gebeurde?
Ze kuste me zomaar terug!
Tenminste, ze wreef met haar mondje over mijn wang.
En dat vind ik een kus.
Dus, hiep hiep hoera, Kobus kan kussen!

O ja.
Even voor de duidelijkheid.
De komende, let’s say twintig, jaren kust ze dus alleen mij.
En ok, misschien de melkboer. Of opa en oma.
Maar verder niemand.

Aug
05
2009
00:02
26

De veramerikanisering en vermelkboerisering van Kobus

Hiep hiep hoera!
Hoera, hoera, hoera!
Het is zover.
Beste mensen, het is zover.
Kobus spreekt haar eerste woordjes.

Nou ja, woordjes.
Ze uit steeds vaker geluiden die op daadwerkelijke woordjes lijken.
En wat zijn we trots op haar.
Het is natuurlijk ook een hele vooruitgang.
De overgang van het uitstoten van onverstaanbare klanken en gebrabbel naar het uitspreken van welgearticuleerde woorden. Sommige mensen bereiken deze fase gewoon nooit. En Kobus kan het al!

Haar vocabulaire bestaat op dit moment uit twee woorden.
En wat voor woorden.
Niet papa. Of mama. Of nee. Of eten. Of bal. Of brood. Of wat voor ding dan ook maar waar je iets mee kunt.
Nee, Kobus is een slimme meid.
En ze bouwt dus zeer zorgvuldig haar woordenschat op.

Welke twee woorden ze kan?

Het eerste woord is  ’haaaaaiiiii.’
Meestal zwaait ze er ook nog bij.
En ze zegt het tegen iedereen, die ze maar ziet.
‘Haaaaaiiiii.’
Ik geloof niet dat ze weet dat een haai een vis is.
En ik doe nog wel zo mijn best om haar Nederlandse woorden en gebruiken bij te brengen.
Ze is gewoon een echte mini United States citizen.
En haar eerste woord is dus Amerikaans.
Tsss.

Gelukkig is het tweede woord dat ze kent wel een echt goed oudhollands woord.
Te weten ‘boehhh’.
Kobus weet welk geluid een koe maakt. Bij elke koeienplaatje roept ze het. En ze kan het ook op commando.
Geweldig hè, ze is getraind. Met dank aan de melkboer.
Ik heb de beste man nog nooit zo zien glimmen van trots.
En zijn eerste reactie?
‘Dat is duidelijk. Ze wordt later melkboer.’

Euhmmm.
Ja. Tuurlijk.

Kobus 001Kobus 010

Jul
17
2009
03:09
0

Deze productie werd mede mogelijk gemaakt door

Dit was het dus.
De laatste keer.
Afgelopen. Einde. Schluss.
 
Vanochtend gaf ik voor de allerlaatste keer borstvoeding.
En het was een onverwacht succes. Niet die laatste keer, maar het algehele proces.
Dat mede mogelijk gemaakt werd door Kobus, de tieten en Cisca.
 
Kobus.
De beste mooiste liefste baby die er is.
Die vanaf het begin zo goed kon drinken. 
En in de eerste zes dagen 9 ounces 250 gram aankwam.
En die mij nooit heeft gebeten. In al die maanden.
Kobus is de beste mooiste liefste baby die er is.
 
De tieten.
Wie had dat ooit gedacht? Dat er ook slagroom uit kon komen?
Dat ze dit ook kunnen.
Naast al die andere dingen waar ze zo goed in zijn.
 
En ik.
Ik, die helemaal niet zo’n pro borstvoeder ben.
En gewoon maar ben begonnen. En zeker zou stoppen wanneer ik weer zou gaan werken.

Ik, die normaal zo nuchter ben is als maar zijn kan.

Ik.
Ik slik nog maar een keer.
En drink een extra Grolsch. Want dat kan nu weer.
Door Cisca in: Cisca en Kobus | reageer
Jul
17
2009
03:06
0

Who's your mommy?

U weet al dat Kobus een kind van de melkboer is.
 
Maar weet u dat ik de echte mama ben van Kobus?
 
Kobus 8 maanden
Cisca ongeveer 18 maanden
 
Ziet u het?
Ziet u gelijkenis?
Ik niet echt. Behalve dan dat linkeroor.

 

En ziet u trouwens mijn favoriete biermerk?
Toen al!
Gelukkig heb ik van mijn ouders een goede opvoeding meegekregen.
 
Misschien moet ik Kobus nu ook al gaan trainen.
Zodat ze niet later van Amerikaans bier gaat houden. 
Zoals Budweiser. Of Miller Light.
Want dan moeten we haar onterven. En dat is ook zo zielig.
Ik weet trouwens wel dat Budweiser tegenwoordig Belgisch bier is. Maar het smaakt nog steeds nergens naar. In ieder geval niet naar Belgisch bier.
 
Zondagavond.
Dan ga ik los. En drink ik zeker vijf twee Grolsch.
Achter elkaar.
Voor het eerst. In anderhalf jaar.
Daarvoor deed ik dat elke dag. Twee Grolsch of meer achterover slaan. Dat waren nog eens tijden.
Door Cisca in: Cisca en Kobus | reageer
Jul
17
2009
02:59
0

Ze staat!

Ok.
Mijn ontkenningsfase is voorbij.
En dat is maar goed ook, aangezien ik er meerdere keren per dag mee geconfronteerd word. 
Kobus staat.
 

Nou ja, staat.

Ze kan zelf gaan staan als ze zich ergens aan vast houdt.
Zoals in haar bedje.
Los staan kan ze nog niet. En dat valt me dan wel weer een beetje tegen, moet ik zeggen.
 
 
Ze staat echt!
En ze kan er ook nog tegelijkertijd bij zwaaien.
 
Tsss.
Kleine kindjes worden groot. En het gaat snel.
En ik maar denken dat clichés niet waar zijn.
Ze zijn wel waar!
Echt. Het gaat zo ongelooflijk snel.
Vorig jaar om deze tijd was ik dr nog aan het uitbroeden. En nu staat ze al.
 
Mensen, had iemand me hier niet eerder voor kunnen waarschuwen…
Ik denk dat ik toch nog even terug ga in de ontkenningsfase.
Het was vast allemaal een nare droom.
Door Cisca in: Cisca en Kobus | reageer

Origineel thema door TheBuckmaker.com | Aangepast thema door Lucas | Copyright 2009-2011 (©) Cisca