It is wintertime
 
Feb
02
2010
21:13
28

De koningin denkt na over het bezoeken van de overzeese gebieden

Kobus weet niet zeker of ze wel zin heeft om naar Aruba en Curaçao te gaan.
Want zeg nu zelf, wat moet je daar nu als 16 maanden oude peuter?

Bij twijfels is het altijd verstandig om je in de materie te verdiepen.

En bijvoorbeeld de lokale taal te leren. Zodat je bent voorbereid op iedere situatie.
Want stel je voor dat je verdwaalt.
Of zin hebt in een bekertje melk. Of een ijsje.
En bovendien is het handig om zelfredzaam te zijn, zodat je niet volledig afhankelijk bent van je ouders.
En dan hoeft je moeder zich ook niet druk te maken als ze eens een dagje iets voor zichzelf wil doen.

De situatie wordt vanuit allerlei verschillende invalshoeken bekeken.

En uiteindelijk, na lang nadenken en inlezen, neemt ze een beslissing.

Ja, ze heeft er echt zin in.
Net als dr papa en mama.

Gelukkig, mijn fototoestel deed het nog!

Dec
24
2009
21:09
28

Kobus, the red nose reindeer peuter

Ja, en toen was het stil hier.
En niet alleen omdat ik op mijn werk niet meer kan loggen/twitteren, maar vooral omdat ik voor het eerst in vijftien maanden een kindje had met koorts.
Hoge koorts.
Zweetdruppeltjes-langs-het-voorhoofd hoog.
Halfdood-vogeltje-in-een-ledikantje,-dat-niets-wil hoog.
En het halfdode vogeltje verloor ook nog eens liters snot per uur en wilde niets eten, alleen maar drinken.

En pfff mensen, ik moet zeggen dat ik normaal een redelijk nuchtere moeder ben.
Maar dit vond ik dus echt verschrikkelijk. Een ziek kind. Het sneed echt door mijn hart. Ik voelde me zo machteloos. Want wat moet je doen? En je wilt niet overdrijven, maar ook niet te nonchalant doen. Wel de dokter bellen, nog een dagje aankijken?
En tsja, Kobus kan ook niet echt zeggen wat ze voelt en wat er is.
Gelukkig kon de dokter dat wel.
Een streptokokken infectie. O, dus daarom kwam er zo’n beerputtenlucht uit dr mondje…
En dus begint Kobus met een beetje antibiotica in haar lijfje al weer langzaam haar usual self te worden.

Zo usual, dat ze net tijdens de kerstnachtdienst alweer iedereen voor zich inpalmde, en uitgebreid door het gangpad van de kerk paradeerde. Tezamen met de dertien maanden oude J. Ik had dr zo kunnen uithuwelijken. En dan kan J. mooi voor haar zorgen de volgende keer dat ze ziek is.

Merry Christmas iedereen!

Door Cisca in: Kobus | Tags: 28 reacties, reageer
Dec
18
2009
21:51
37

Kobus en co goes law and order

The facts.

Verdachte: Kobus.
Leeftijd: 15 maanden en 5 dagen.
Gewicht: 24 pounds, 9 ounces aka 11,14 kilo.
Lengte: 32 inches aka 81,28 centimeter.
Uiterlijke bijzonderheden: Acht tanden en vijf kiezen. Weigert clipjes en elastiekjes in bruine lokken.
Vocubulair: Mama, papa, dog, boe, hi en baby.
Voedselbehoefte per dag: Vier boterhammen met appelstroop, jam of kaas. Drie bekers melk. Twee bekers water. Diner met yoghurt toe.
Lievelingsspeelgoed: Houten puzzels. Nijntje blokken. Twee baby’s. Een xylofoon.
Hobbies: Spelen. Sabbelen. Haren kammen. Slapen. Kussen. Neus danwel mond afvegen aan papa of mama’s mouw.
Overige bijzonderheden: Twee poepluiers per dag. Zeer gehecht aan een specifiek konijn.

Crimescene: Slaapkamer van verdachte op eerste verdieping van de MilkMansion.
Datum: Vrijdagmiddag 18 december.
Tijd: Rond half vier ’s middags.
Getuigen: Zes knuffels.
Misdrijf: Klimmen uit ledikant.
Schade: Aan het hart van de mama.
Letsel: Geen.
Bewijslast: Luid gebons. De mama zag verdachte handdoeken, luierzalf en babyolie uit mandje onder commode te trekken.
Vonnis: Nader te bepalen.

Nov
02
2009
20:11
36

Toen was geluk nog heel gewoon

DSCF2850

Om nog even door te gaan over die lopende Kobus, hè.
Kobus heeft nog geen schoenen.
Tenminste, tot gister had ze nog geen schoenen.

Opvoeding heet dat.
Ik vind het namelijk belangrijk als kinderen aan den lijve ondervinden hoe het leven vroeger was.
En ikzelf liep altijd op mijn blote voetjes naar school. Kilometers. Door weer en wind.
En aangekomen op school luisterde ik heel goed naar de juf. Want dat deed je toen.
En tussen de middag bakten we ons eigen brood. En als we geluk hadden, kregen we wat water erbij te drinken.
Vroeger.
Vroeger hadden we tenminste nog de gulden. En geen misdaad. En de mensen waren ook niet zo individualistisch en onbeschoft.
Vroeger was geluk nog heel gewoon.

Ja.
Gister kochten we dus Kobus’ eerste schoentjes.
En ineens lijkt ze nu nog groter. Terwijl ze parvrouwmantig door het huis stapt, en overal aanzit waar ze juist niet aan mag komen.
En morgen gaat ze ook nog eens voor het eerst naar de grote kindjes klas van de kinderopvang.
Weg infant room met cute little babies, hallo one and two year old room met terroriserende toddlers!

Als u mij nu even wilt excuseren, dan ga ik even huilen op zoek naar die lieve schattige baby die ik vorig jaar baarde.

Oct
31
2009
20:50
34

Happy Halloween!

DSCF2830

Wist u al dat ik de allercuteste baby mini-peuter ooit heb?

DSCF2831

Ik stop haar dagelijks vol met allerlei soorten candy.

DSCF2843

Omdat ze so sweet is.

DSCF2832

En vol met suiker huppelt ze vrolijk door het huis.

Ik heb er nog niet zoveel aandacht aan geschonken hier op het log, maar Kobus kan lopen. Echt lopen. Zonder mijn hulp.

Wat moet ik nu? Ik begin me langzaam al een beetje overbodig te voelen.

Gelukkig heeft ze me nog nodig voor het verschonen van luiers. En dat doe ik graag, dat weet u.

DSCF2833

Alles voor mijn lieve oranje pompoenvlinderelfje.

Sep
14
2009
22:05
60

Hé, kijk nou!

Hé, kijk nou!

Het was 14 september 2008. Vandaag precies een jaar geleden.
En daar was ik. Net bevallen. Met een ongeveer twaalf uur oude Kobus tegen me aan.
Thuis, op de bank.
En ik voelde me fijn.

Eindelijk na 42 weken zwangerschap was ze er toch uit gekomen. Uit mij.
En dan nog niet eens uit zichzelf hè.
Ik dronk twaalf uur van te voren 200 milliliter castor oil. Gemixt in een aardbeienmilkshake.
Maar dat is nog eens een verhaal voor een volgend logje.

Zwanger 073

U begrijpt vast wel dat dit niet Cisca op haar charmantst is.
Maar wel op haar gelukkigst. En dat is belangrijker.
Dus.
Kijk nou.

Ik vraag me trouwens wel af waar dit schattige allermooiste babietje is gebleven. Ik lette even niet op, en toen had ik ineens een rondlopende iets blondere 1 jarige peuter aan mijn rokken hangen.
En daar is ze. Mijn taart etende schatje.
1 jaar alweer.
Wauw.

DSCF2563

DSCF2567

DSCF2574

Aug
16
2009
20:44
27

I kissed a girl and I liked it

I kissed a girl and I liked it
The taste of her kersen fruit hap
I kissed a girl just to try it
I hope the milkman don’t mind it
It felt so right
It felt so right
Does mean I write this blog tonight
I kissed a girl and I liked it
I liked it

Ik knuffelde en kuste Kobus. Vanmiddag. Terwijl we samen in het gras lagen.
En weet u wat er gebeurde?
Ze kuste me zomaar terug!
Tenminste, ze wreef met haar mondje over mijn wang.
En dat vind ik een kus.
Dus, hiep hiep hoera, Kobus kan kussen!

O ja.
Even voor de duidelijkheid.
De komende, let’s say twintig, jaren kust ze dus alleen mij.
En ok, misschien de melkboer. Of opa en oma.
Maar verder niemand.

Aug
05
2009
00:02
26

De veramerikanisering en vermelkboerisering van Kobus

Hiep hiep hoera!
Hoera, hoera, hoera!
Het is zover.
Beste mensen, het is zover.
Kobus spreekt haar eerste woordjes.

Nou ja, woordjes.
Ze uit steeds vaker geluiden die op daadwerkelijke woordjes lijken.
En wat zijn we trots op haar.
Het is natuurlijk ook een hele vooruitgang.
De overgang van het uitstoten van onverstaanbare klanken en gebrabbel naar het uitspreken van welgearticuleerde woorden. Sommige mensen bereiken deze fase gewoon nooit. En Kobus kan het al!

Haar vocabulaire bestaat op dit moment uit twee woorden.
En wat voor woorden.
Niet papa. Of mama. Of nee. Of eten. Of bal. Of brood. Of wat voor ding dan ook maar waar je iets mee kunt.
Nee, Kobus is een slimme meid.
En ze bouwt dus zeer zorgvuldig haar woordenschat op.

Welke twee woorden ze kan?

Het eerste woord is  ’haaaaaiiiii.’
Meestal zwaait ze er ook nog bij.
En ze zegt het tegen iedereen, die ze maar ziet.
‘Haaaaaiiiii.’
Ik geloof niet dat ze weet dat een haai een vis is.
En ik doe nog wel zo mijn best om haar Nederlandse woorden en gebruiken bij te brengen.
Ze is gewoon een echte mini United States citizen.
En haar eerste woord is dus Amerikaans.
Tsss.

Gelukkig is het tweede woord dat ze kent wel een echt goed oudhollands woord.
Te weten ‘boehhh’.
Kobus weet welk geluid een koe maakt. Bij elke koeienplaatje roept ze het. En ze kan het ook op commando.
Geweldig hè, ze is getraind. Met dank aan de melkboer.
Ik heb de beste man nog nooit zo zien glimmen van trots.
En zijn eerste reactie?
‘Dat is duidelijk. Ze wordt later melkboer.’

Euhmmm.
Ja. Tuurlijk.

Kobus 001Kobus 010

Jul
17
2009
03:09
0

Deze productie werd mede mogelijk gemaakt door

Dit was het dus.
De laatste keer.
Afgelopen. Einde. Schluss.
 
Vanochtend gaf ik voor de allerlaatste keer borstvoeding.
En het was een onverwacht succes. Niet die laatste keer, maar het algehele proces.
Dat mede mogelijk gemaakt werd door Kobus, de tieten en Cisca.
 
Kobus.
De beste mooiste liefste baby die er is.
Die vanaf het begin zo goed kon drinken. 
En in de eerste zes dagen 9 ounces 250 gram aankwam.
En die mij nooit heeft gebeten. In al die maanden.
Kobus is de beste mooiste liefste baby die er is.
 
De tieten.
Wie had dat ooit gedacht? Dat er ook slagroom uit kon komen?
Dat ze dit ook kunnen.
Naast al die andere dingen waar ze zo goed in zijn.
 
En ik.
Ik, die helemaal niet zo’n pro borstvoeder ben.
En gewoon maar ben begonnen. En zeker zou stoppen wanneer ik weer zou gaan werken.

Ik, die normaal zo nuchter ben is als maar zijn kan.

Ik.
Ik slik nog maar een keer.
En drink een extra Grolsch. Want dat kan nu weer.
Door Cisca in: Kobus | reageer
Jul
17
2009
03:06
0

Who's your mommy?

U weet al dat Kobus een kind van de melkboer is.
 
Maar weet u dat ik de echte mama ben van Kobus?
 
Kobus 8 maanden
Cisca ongeveer 18 maanden
 
Ziet u het?
Ziet u gelijkenis?
Ik niet echt. Behalve dan dat linkeroor.

 

En ziet u trouwens mijn favoriete biermerk?
Toen al!
Gelukkig heb ik van mijn ouders een goede opvoeding meegekregen.
 
Misschien moet ik Kobus nu ook al gaan trainen.
Zodat ze niet later van Amerikaans bier gaat houden. 
Zoals Budweiser. Of Miller Light.
Want dan moeten we haar onterven. En dat is ook zo zielig.
Ik weet trouwens wel dat Budweiser tegenwoordig Belgisch bier is. Maar het smaakt nog steeds nergens naar. In ieder geval niet naar Belgisch bier.
 
Zondagavond.
Dan ga ik los. En drink ik zeker vijf twee Grolsch.
Achter elkaar.
Voor het eerst. In anderhalf jaar.
Daarvoor deed ik dat elke dag. Twee Grolsch of meer achterover slaan. Dat waren nog eens tijden.
Door Cisca in: Kobus | reageer
Jul
17
2009
02:59
0

Ze staat!

Ok.
Mijn ontkenningsfase is voorbij.
En dat is maar goed ook, aangezien ik er meerdere keren per dag mee geconfronteerd word. 
Kobus staat.
 

Nou ja, staat.

Ze kan zelf gaan staan als ze zich ergens aan vast houdt.
Zoals in haar bedje.
Los staan kan ze nog niet. En dat valt me dan wel weer een beetje tegen, moet ik zeggen.
 
 
Ze staat echt!
En ze kan er ook nog tegelijkertijd bij zwaaien.
 
Tsss.
Kleine kindjes worden groot. En het gaat snel.
En ik maar denken dat clichés niet waar zijn.
Ze zijn wel waar!
Echt. Het gaat zo ongelooflijk snel.
Vorig jaar om deze tijd was ik dr nog aan het uitbroeden. En nu staat ze al.
 
Mensen, had iemand me hier niet eerder voor kunnen waarschuwen…
Ik denk dat ik toch nog even terug ga in de ontkenningsfase.
Het was vast allemaal een nare droom.
Door Cisca in: Kobus | reageer
Jul
17
2009
02:53
0

Een pre-historische Koniginnedag foto

Ok, ik weet dat het vandaag 17 mei is. En dat het 26 april 30 april Koninginnedag was.
Maar gister kreeg ik deze foto van vriendin S.
Gister.
Pas.
 
En toen dacht ik even terug aan de tijd van de fotorolletjes. 
Want wat was het leven toen spannend.
Dat wachten, mensen!
Dat eindeloze wachten.
Slapen voor de deur van het Kruitvat. Of de HEMA. 
En dan maar hopen dat je er goed opstond.  Op die ene foto.
En dat je vakantievriendje er goed opstond. Op die ene foto die je van hem gemaakt had.
En dan had je ook nog dat vervelende nabestellen. Weet u nog? Dat je dan alle foto’s moest nummeren op de volgende van de negatieven, en dat je dan bij vriendin X. en vriendin Y. foto’s moest nabestellen. En dat je die dan nooit kreeg. Of in ieder geval, dat je nu nog steeds zit te wachten.
 
Jaja. 
Dat waren nog eens tijden.
De tijden van het fotorolletje.
Aka het pre-digitalefototoesteltijdperk.
En er zijn meer van dit soort tijden.
Zo is daar de tijd van de cheques. Aka het pre-pinautomaattijdperk.
En er was vroeger, lang geleden, een tijdperk dat mensen gewoon belden. Thuis. Terwijl de telefoon vastzat aan een draad uit een kastje in de muur. Dit staat bekend als het pre-mobieletelefoontijdperk.
En dan is er natuurlijk nog het pre-computertijdperk. De tijd waarin mensen rapporten typten op de typemachine. En brieven schreven.
 
Ik vraag me toch af, hoe mensen leefden.
Toen.
Vroeger.
In die andere tijden.
Dat is trouwens best een leuk programma. Andere Tijden.
Vroeger, toen ik nog in Nederland woonde, keek ik dat weleens. Andere Tijden in andere tijden.
 
Enfin.
Die vertraagde foto dus.
Ons aller Kobus op schoot bij vriendin A.
U begrijpt, tijdens Koninginnedag 2009.
Normaal heeft ze die oranje hoed niet op.
Alhoewel dat misschien best een idee is. Dan weet iedereen tenminste dat ze uit Nederland komt. Of beter gezegd, dat haar papa en mama uit Nederland komen. Kobus komt natuurlijk helemaal niet uit Nederland.
Maar toch. Nederlandse is ze. In hart en nieren. Nederlandse. Made in the USA.
Leve Kobus de koningin!
Door Cisca in: Kobus | reageer
Jul
17
2009
02:40
0

'n bietje prutsen

Zij heeft zo’n mooie kopfoto.
En het is dr lievelingseten.
Zei ze.

En dus probeerde ik dat ook maar eens uit op Kobus.

Met deze lach als resultaat!
Door Cisca in: Kobus | reageer
Jul
17
2009
02:35
0

Monarchistisch-republikeinse praatjes met plaatjes

Ok.
Ik vierde dus al Koninginnedag.
Terwijl dat bij u nog moet komen.
Wat dan wel weer raar is, want meestal gebeuren dingen bij u eerder.
Zoals het aanbreken van de avond.
Of Oud en Nieuw. 
Want weet u?
De meesten van u leven al zes uur langer in 2009 dan ik.
Maar dat haal ik straks weer in. Omdat ik zes uur later 2010 in ga.
Tenzij ik in Nederland ben met Oud en Nieuw. Dan raak ik dus zomaar zes uur van 2009 kwijt. 
 
Best knap hè? Dat ik zo goed kan lullen. Over niets. Echt een gave. Dat is het.
 
Maar ok. Even to-the-point.
Tot de punt.
Of het puntje.
Het puntje van Koninginnedag.
 
Want wat vieren we eigenlijk met Koninginnedag?
Duh, de verjaardag van de Koningin natuurlijk
En waarom vieren we Koninginnedag?
Nou, omdat de koningin jarig is. O nee, dat is in januari. De koningin-moeder dan. O nee, die is dood. Maar toch is ze nog steeds jarig. Zo werkt dat met koninginnen.
 
What’s up with that Queensday?
Dat vroeg iedereen mij gister.
En wat zeg je dan? Dat we op Koninginnedag de hele dag bier drinken, rommelmarkten aflopen, naar bandjes luisteren, en rare Oranje kleren aanhebben? En vieren dat we Nederlands zijn?
En vieren dat we een koningin hebben?
 
De zin en onzin van het koningshuis, dat is voor Amerikanen maar moeilijk te begrijpen.
Alhoewel ze hier trouwens wel helemaal weg zijn van Prins William en Prins Harry van het Britse Koningshuis. Die staan regelmatig op de voorkant van de roddelbladen.
Maar dat weet ik natuurlijk niet. Want ik lees alleen maar verantwoorde literatuur. En logjes.
 
Pfff.
Verwarrend allemaal, hoor.
Nederland. Amerika.
Monarchie. Republiek.
30 april. 4 juli.
 
Dus daarom maar een kleine Nederlands-Amerikaanse fashionshow. Van de enige echte Kobus.
Die haar Dutch heritage celebrates. En ok, ook een beetje haar Amerikaanse. Heritage.
 
En voor diegenen onder u die, óf geen Engels kunnen, óf niet goed van foto’s kunnen lezen, óf zijn afgeleid door Kobus’ lieve koppie, even de vertaling.
 
1) Gemaakt in Amerika met Nederlandse onderdelen
2) Gemaakt in de VS
3) Ik ben zo knap, ik moet wel Nederlands zijn
Dat zeg ik overigens de hele dag tegen mijn collega’s. En buren. En wildvreemde mensen in de rij bij de kassa.

4) Nederlands DNA van binnen
 
Door Cisca in: Kobus | reageer
Jul
17
2009
02:29
0

Een aapje in een kooi

Herinnert u het zich nog?
Apenkooien?
 
Ah, wat een jeugdsentiment.
De gymles van vroeger. 
 
Ja.
 
Ja.
De gymles.
Daar vond ik dus niets aan.
Want ik was altijd de kleinste. En niemand wilde mij in zijn team.
Toen werd ik 10. En ik ging zaalvoetballen. En groeide iets van 25 centimeter in twee jaar.
En toen kwam het toch nog goed.
Daarna groeide ik trouwens niet meer. Maar dat is weer een ander verhaal.
 
Apenkooien. Dat was gaaf. Veel leuker dan gewone gym.
Want alles mocht. En kon.
Het klimrek. De bok. De touwen en de ringen. Springplanken en matten. Alles stond door de zaal heen. En dan oppassen dat je niet getikt werd.
Ja, gaaf.  Dat apenkooien.
 
En nu zie ik hier in huis een opkomend apenkooi talent.
En laat dat nou eens goed uitkomen, want er bestaan ook Nederlandse kampioenschappen apenkooien, zie ik net. Ergens op de Veluwe.
Zou ik daar grof geld mee kunnen verdienen?
 
Want die Kobus hè, die houdt van apenkooien.
Een Nederlands apenkooi kampioen in de dop. Mark my words.
U ziet mij nog. Op tv. Naast Kobus.
Bij SBS6. Ofzo. En dan word ik geïnterviewd. Door Hans Kraay junior. Ofzo.
Geen Domino D-Day, but Apenkooi Dag.
 
Kobus heeft in ieder geval recent bedacht om met haar training te beginnen.
Overal wil ze uit klimmen. Of rollen. Of draaien, duwen, trekken.
Dus tijd om de kooien het bed en de box omlaag te doen. Want ze apenkooit vooral in bed. Ze draait het hele bed door, en slaapt ineens overdag op haar buik.
Nou ja, dat vindt ze blijkbaar lekkerder. Vooruit. Mijn eigen aapje in de kooi atleet in bed.
 
Ik ga eens kijken of ik een manager voor haar kan vinden.
Dan kan ze vast onder contract.
Door Cisca in: Kobus | reageer
Jul
17
2009
02:28
0

Over Kobus, de tiet en HET weekend

Binnenkort is het zover. Het weekend.
 
HET weekend. 
Het jaarlijkse weekendje weg met vriendin M. 
Half Europa en de VS bezochten we al de afgelopen jaren.
Madrid. Kopenhagen. Riga. Washington DC. Milaan. Miami.
 
Wat we doen tijdens deze bezoekjes?
Ach, u kent het wel. Het standaard vriendinnengeneuzel.
Vooral veel lachen. En praten. Over van alles en nog wat.
Verder eten we. En we drinken.
En ok, we kijken ook wat rond in de stad. En bezoeken wat bezienswaardigheden. Enzo.
Want daarom gaan we natuurlijk eigenlijk. Voor die bezienswaardigheden. Dat begrijpt u.
 
En het is dus bijna zover. In juni gaat het weer gebeuren. 
Een lang vriendinnenweekend weg is alleen niet zo handig met een Kobus aan de tiet. Dan heb ik namelijk amper tijd voor M. 
En nee, Kobus mag niet mee. Dat gaat niet. Het is een vriendinnenweekend. En alleen M. en ik zijn uitgenodigd.
O nee, ik krijg nu een paniekaanval. Vier dagen en drie nachten zonder Kobus! O nee, ik moet nú M. bellen. Afbellen. Want dat trek ik niet. O nee. Neeheeeeee.
 
Kobus, de tiet en HET weekend. Dat gaat niet samen. En dus ga ik langzaam de borstvoeding afbouwen. Zodat ik tijdens het weekend maar één keertje per dag hoef te kolven. In plaats van drie. En dat is prima. Maar toch ook wel een beetje moeilijk. Kobus wordt groot.
En het is ook wel weer heel fijn. Joehoe! Want al die maanden twee keer kolven per dag, dat ben ik best zat. En dat hoeft zometeen niet meer. Joehoe! Gewoon alleen nog maar ’s ochtends en ’s avonds voeden. Joehoe!
 
En joehoe! Een weekend weg zonder Kobus.
O nee!
Help.
 
M. is blijkbaar wel heel lief zeg.
Een lang weekend weg zonder Kobus.
Met haar.
Euhm… Slik…
 
Ok.
Ik begin nu vast met de geestelijke voorbereiding. Het is nog acht weken.
 
*Adem in, adem uit*
Door Cisca in: Kobus | reageer
Jul
17
2009
02:24
0

Alleen en samen

Ik ben dus alleen thuis. 
En stiekem vind ik het best lekker. Af en toe. Zo alleen.
Alleen tegenwoordig, ben ik niet echt meer alleen.
 
Zo at ik gisteravond mijn avondeten.
Penne met tomaat, mozzarella en kip.
En naast mij zat een meisje.
In een Stokke stoel. Aan dezelfde tafel.
En het meisje brabbelde wat af. 
Sloeg met haar handjes op de tafel en at ondertussen een groenteprutje.
 
We aten samen.
Ik at samen. Met haar.
 
En ik ben dus niet alleen thuis.
Niet meer.
Ik ben samen met Kobus. Thuis.
En dat is best bijzonder.
Zo samen zijn.
Met zijn twee.
Door Cisca in: Kobus | reageer
Jul
17
2009
02:14
0

Who's your daddy?

Door Cisca in: Kobus | reageer
Jul
17
2009
02:11
0

Weet u wat pas stom is?

Liggen.
Dat is pas stom.
 
Liggen. In de box. En dan vooral op de rug.
Op de buik, vooruit. Maar op de rug? Nou ja. Dat is gewoon stom.
Sowieso. Zo’n box. Wat een stom ding. Saaaaiiii!
Zitten. Dat is het nieuwe liggen.
Zitten is cool!
 
Dit is Kobus speaking, hè.
Dat begrijpt u.
 
Want ik vind zo’n box wel handig.
En liggen? Daar hou ik ook wel van.
 
Liggen in bed.
Liggen bij de schoonheidsspecialist.
Of op een massagetafel.
Of bij de tandarts.
Liggen in een zwembad. 
Of aan een zwembad.
Of nog beter, liggen op het strand. Ergens aan de Caribische zee. Of de Middellandse. Met een margaritha.

Ach ja. Laat maar.

Liggen is overrated.
 
Zitten, dat is het nieuwe liggen.
Zitten.
Zitten is cool.
Vooral achter een bureau. Op maandagochtend. 
 
Kobus mocht willen dat ze dat kon.
Maar neehee. Kobus ligt. Lekker. Thuis. In dr bedje.
Dat is pas stom…
Door Cisca in: Kobus | reageer
Jul
17
2009
02:03
0

The thumbsucker

Het is officieel!
Ik zag het al een tijdje aankomen. Zeg maar zo’n drie maanden geleden. En sinds vorige week is het echt zo ver. We hebben een thumbsucker in huize melkboer. Een duimelot likkepot.
 
Dit logje dient naast ter vermaak en ontspanning ook als een testje van uw Oud-Hollandse versjeskennis. Want hoe heten die vijf vingers ook al weer?
 
De eerste zes weken van haar leven heb ik Kobus heel netjes geen speen gegeven.
En vanaf zes weken alleen maar in bed.
Maar tegenwoordig wil ze eigenlijk liever echt vlees. Geen vies rubber, maar een lekker mals duimpje.
En dan niet alleen in bed hè. Ook de autostoel, de box, en al die andere venues die ze regelmatig betreedt, zijn niet meer veilig.
 
En ik was al bang.
Bang voor een vijfjarige die op het schoolplein rondloopt met een speentje.
En nu ben ik nog banger.
Voor een twaalfjarige duimverslaafde. Ik was ooit zo’n verslaafde, mensen. Dus ik weet waar ik het over heb.
Want zo’n duim hè. Die kun je niet meegeven aan Sinterklaas. Of wegnemen uit een grote mensenbed. En afhakken is ook zo wat.
 
En daarom ga ik vandaag mijn log gebruiken als een soort Lieve Mona.
En u, mijn lieve lezers, bent dan Mona. Alleen dan anders. Hoop ik voor us.
Tips, opmerkingen en adviezen hier achterlaten please!
 
  
O ja, en zo heten ze.
Duimelot. Likkepot. Lange Jan. Ringeling. En ‘t Kleine Ding.
Maar dat wist u vast. 
Ik niet. Ik moest naar Tante Wikipedia voor hulp. Voor de middelvinger.

O ja 2, vorig jaar keek ik een keer the Thumbsucker. Op aanraden van de melkboer. Die wilde het nog even extra inwrijven.

Echt een enorme baggerfilm. Zodat u dat even weet.
Door Cisca in: Kobus | reageer

Origineel thema door TheBuckmaker.com | Aangepast thema door Lucas | Copyright 2009-2011 (©) Cisca