Ons Keesje hè, dat is dus net zijn vader een echte jongen.
Hij is lief, heeft gevoel voor humor, houdt erg van slapen, en ziet er goed uit.
En het is een charmeur. Dat ziet mijn moederoog nu al.

Helaas vertoont ons Keesje ook weleens wat minder gewenst gedrag. Typisch mannengedrag, so to speak.
Zo doet hij graag aan wedstrijdjes projectielplassen en spugen. En dan het liefst over ons bed of over de bank. En ook is hij een ster in het produceren van een zeer divers scala aan lichaamsgeluiden uit velerlei openingen in het lijf. En nee, dan bedoel ik dus niet alleen die schattige babykreuntjes en steuntjes.

Euhm.
Ja.
Jeej.
Sorry voor al deze info.
Sorry Keesje, dat mama dit allemaal over je opschrijft.

Maar het is echt waar.
Keesje, mijn zoon, maakt vieze geluiden.
En ook nog eens vaak.

Ook heeft ons Keesje een voorliefde voor slapen al dan niet in combinatie met tie.ten.
En dan die van mij in het bijzonder.
Afgelopen maandag en dinsdag wilde meneer om de twee uur wel even graag tegen ze aanliggen.
En lui, dat ‘ie is.
Even drinken, even liggen, even dutten, nog een slokje, weer wat dutten.
Een echte kerel, dat zeg ik.
En laten we wel zijn, u kunt aan die heerlijke dikke wangetjes en bijbehorende onderkin zien, dat meneer op voedingsgebied in ieder geval niets tekort komt.

En daarom ging ik gister aan de slag. Want haha, laat ik nu precies weten dat de meeste kerels heel gemakkelijk te manipuleren zijn.
Ik sprak Keesje dus eens vermanend toe, stopte er voor het eerst af en toe een speentje in, et voilá, ineens drinkt meneer elke drie dan wel vier uur.

Tss. Alle kerels zijn ook hetzelfde.

Nu Keesje alweer twee weken is, is het hoog tijd voor een verhaal.
Of beter gezegd, het verhaal.
Het verhaal van 6 juli 2010.

Het eerste gedeelte  kent u al.
Ik logde namelijk op 6 juli.
Op mijn werk.
Ik logde over de hitte, airconditioning, Nederland-Uruguay, en stiekem was ik kei chagerijnig.
Want ik had die beeb allang willen hebben.
En in recordbreaking heat zwanger rondlopen is echt geen pretje.

Enniewee.
Ik ging dus op 6 juli gewoon werken.
Met een baby in mijn buik.
Ik zat achter mijn bureau en werkte nog wat aan een rapportje.
Minstens tien keer hoorde ik, ‘are you still here?’
Maar minstens net zo irritant en schokkender was dat voor het eerst iemand vroeg of ik zwanger was van een tweeling. Ik kan u zeggen, daar word je pas echt chagerijnig van als hoogzwangere.

Om twee uur ‘s middags ging ik naar huis.
Ik reed langs het postkantoor, stuurde een aantal kraamcadeautjes pakjes naar Nederland en België, en reed door naar huis, zodat ik om half drie Nederland-Uruguay kon kijken.
Tijdens het tweede doelpunt van Uruguay tweette ik enthousiast dat dit vast de bevalling op gang zou brengen.
Maar ik ging daarna gewoon koken.

De melkboer en Kobus kwamen thuis, we aten, en rond zeven uur bracht ik Kobus naar bed.
Terwijl ik haar optilde en in bed legde, voelde ik iets dat op een wee leek.
Dacht ik.
En toen bedacht ik me ook, dat ik de hele middag al wel wat krampen had.
En dus liep ik naar buiten, waar de melkboer met de buren stond te kletsen, en kletste ik ook wat met de buren.
En zo ging er een heel kwartier voorbij.
Vervolgens vroeg ik rond kwart over zeven aan de melkboer of hij onze oppasvrienden even wilde sms’en voorhetgevaldat, kreeg ik heel snel meer weeën, belden we de vroedvrouw, kreeg ik heel snel veel meer hele  heftige weeën, reden we om acht uur met grote snelheid naar het geboortecentrum, waren we om half negen daar, en was Keesje er vlak voor negen uur.

Ja mensen.
Het was heftig.
En intens.
En snel.
En pijnlijk.

Met als resultaat, u weet het al, het mooiste en liefste jongetje van Nederland en de VS.
Keesje.
Vandaag alweer twee weken uit de buik.

Keesje

8 pounds, 1 ounce aka 3657 gram

en met pie.meltje

Zeg hé, lieve lezers, u bent toch niet vergeten dat Keesje er bijna aan komt, hè?

Want ik kan u zeggen, Keesje komt er echt bijna aan. Het hoofdje staat al helemaal klaar voor de uitgang, en ik zou zeggen dat hij of zij zo ergens tussen 15 juni en 15 juli wel een entree in deze wereld gaat maken.
En daarom is het de hoogste tijd voor een polletje.
Want ik ben natuurlijk hardstikke benieuwd wat u allemaal denkt.

Dus, verblijd mij met uw theorieën.
Over het geslacht van Keesje, de dag, en vooruit, doe ook nog maar een gokje naar het gewicht.
En wie weet, ik doe geen beloftes, wint u wel een prijs.

Wat tips from the insider:

• Ik moet nog iets van vier weken tot de uitgerekende datum, die is ergens in het prille begin van juli.
• Kobus was 13 dagen te laat. En zowel mijn mam als zusje hebben meerdere ervaringen met babies die pas na de uitgerekende datum ter wereld kwamen. Dus. Ik ga zelf eerder uit van ergens begin/midden juli dan van juni. Alhoewel ik jarig ben op 29 juni. En ik wil best graag een baby voor mijn verjaardag.
• De melkboer kan heel goed meisjes maken. Denk ik. Maar ik weet het niet echt zeker. Zoals meestal roep ik ook nu maar wat. Want ik heb geen gevoel ofzo. Over wat het is.
• Ik weet wel zeker dat Kobus in totaal vijf neefjes heeft. En veertien nichtjes. Dus onze broers en zwagers zijn zeker goed in het maken van meisjes.
• Mijn papa en mama hebben trouwens alleen maar dochters. En drie kleindochters.
• Klik hier voor de buikfoto, misschien kunt u er iets mee.
• En Kobus woog 7 pounds, 13 ounces. Of te wel 3543,69039 gram.

Nu ja. Hier zult u het mee moeten doen. En met uw gevoel.

Op zich heb ik goede genen.
Ik ben zelden ziek, wandel tot nu toe redelijk makkelijk door zwangerschappen en allerhande baringsprocessen heen, en ik zie er met corrigerend ondergoed aan normaal gesproken superstrak uit.

Eigenlijk heb ik over mijn lijf maar één dingetje te klagen. Namelijk, het volgende.

U zult begrijpen, op dit moment wordt mijn buik elke dag dikker. En dikker. En dikker.
Dik met Keesje en dik van de buikboter.
Lieve mensen, ik smeer mezelf bijna RSI.

De melkboer zegt dat ie niets ziet.
Maar bij de melkboer weet je nooit zeker of hij nu een leugenaar is, of een schatje.
De vorige zwangerschap zag ik ze ook niet.
Maar nu wel.
Heel vaagjes zie ik ze.
En ik smeer en smeer en smeer.
Ik wil geloven. Zo graag.
Geloven in de kracht van een potje.

Maar voor de zekerheid wil ik het toch vast vragen, heeft iemand van u toevallig een plastisch chirurg in zijn vriendenkring?

Nadat ik, na eindeloze slapeloze nachten, een lognaam voor de ongeboren beeb had bedacht, voelde ik me toch best opgelucht.
Alleen. Die opluchting duurde maar een paar uur.
Want, het kind moet natuurlijk ook een naam hebben in de real world.

En nu moet ik u een geheim vertellen.
Een intiem geheim. Van de melkboer en Cisca.
Wij kunnen namelijk geen namen verzinnen samen.
Net zoals we ook niet samen kunnen koken, winkelen of een huis inrichten. 
Gelukkig kunnen we andere dingen weer wel samen. Zoals in een ander land wonen. Of op vakantie gaan. En babies maken. Dat kunnen we wel. Dit is trouwens wel zo’n beetje alles dat we samen kunnen. Denk ik.

Nu ja, we moeten dus een naam. Een naam voor Keesje.
En ik wil uw advies.
Voordat ik helemaal verschrikkelijk ongelooflijk radeloos word.
En geloof mij, dat wilt u niet. Een verschrikkelijk ongelooflijk radeloze en zwangere Cisca. Want het zou zomaar kunnen, dat er dan vreemde dingen gaan gebeuren.

Dus, kom maar op met die suggesties.

Er zijn overigens wel een aantal voorwaarden waar de naam aan moet voldoen. U kunt hier natuurlijk niet zomaar lukraak met namen gaan gooien, dat begrijpt u.
Dus. Hier zijn ze. De voorwaarden.

De Naam mag niet beginnen met een B, H of L.
De Naam heeft twee, of heel misschien drie, lettergrepen.
De Naam eindigt, net zoals haar naam, zeker niet op een y. En hij eindigt ook liever niet op een s. Maar daar valt nog over te onderhandelen.
De Naam moet uit te spreken zijn in het Nederlands, en ook nog redelijk klinken in het Engels. Maar het mag ook weer niet een te Engelse naam zijn. Want daar houden we niet zo van.
En we zoeken dus meisjes- en jongensnamen. Maar meer jongensnamen. Want daarmee hebben we ernstige zware moeite.

O, en dan is daar natuurlijk de belangrijkste voorwaarde. Zowel de melkboer als ik moeten de naam leuk vinden. En we zijn streng. En kritisch. En vinden maar weinig namen leuk.